Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၀)</h2> <h2 style="text-align:center">တရားဝင် အတွင်းစည်း တပည့် ဖြစ်လာခြင်း</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လန် သိုင်းခန်းမ…</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်နှင့် ရှောင်ဖန်တို့၏ တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်...</p> <p> </p> <p>အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပေ။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော အထူး ဧည့်သည်တော်များ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်တော့ တပည့်ခံယူပွဲ အခမ်းအနားကို စတင် ကျင်းပတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"တပည့် ကျိုးရှင်း"</p> <p> </p> <p>"တပည့် ကျောက်ဟူ"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>"တပည့် ကျန်းထျဲ့ရှန်း"</p> <p> </p> <p>"တပည့် လီချင်း"</p> <p> </p> <p>"တပည့် ကျန်းနင်"</p> <p> </p> <p>"လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်ပါ ဆရာ" ဝမ်ကျင်းအား လက်ဖက်ရည်ခွက်များ ဆက်သရင်း လူငါးယောက်၏ အသံက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတယ်" ဝမ်ကျင်းက မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးများ ဝေဆာလျက် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို ယူကာ ခွက်တိုင်းမှ လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံကြီးစီ သောက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အောက်ဘက်တွင်တော့ ချန်ရန်က ဤမြင်ကွင်းကို ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အားကျမှုများဖြင့် ကြည့်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>မူလက ဝမ်ကျင်း၏ ပဉ္စမမြောက် အတွင်းစည်း တပည့် နေရာအတွက် သူ သို့မဟုတ် ရှောင်ဖန်... နှစ်ယောက်ထဲမှ တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။ သိုင်းခန်းမ အတွင်း တတိယမြောက် ရွေးချယ်စရာ မရှိဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကျန်းနင်က သူ၏ နားလည်မှုကို အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ပြီး ကျန်းနင်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးထက် ပိုမို အင်အားကြီးမားသော ပြိုင်ဘက် တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့တွင်တော့...</p> <p> </p> <p>ဤအမှန်တရားကို ယုံမှားသံသယ ဖြစ်ဖွယ်မရှိအောင် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ ခွန်အားမှာ ရှောင်ဖန်ထက်သာမက သူ့ထက်ပါ များစွာ သာလွန်နေခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင် သိုင်းပညာ အဆင့်ကိုးသို့ ဝင်ရောက်လာနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူနှင့် ကျန်းနင် ကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ ပိုမို ကြီးမားလာမည်ကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထား၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ ဓားချက်က ရှောင်ဖန်ကို မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားစေရုံသာမက သူ့ကိုပါ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမျှ သာမန် ဓားချက်လေးကိုပင် ရှောင်ဖန် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင်လည်း ကာကွယ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ချန်ရန် ကောင်းစွာ သိသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်ကြား မည်သည့် ကွာခြားချက်မှ မရှိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>တပည့်ခံယူပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် လူအုပ်ကြီး တဖြည်းဖြည်း လူစုကွဲသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့တွင် ဩဇာကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဆယ်ဂဏန်းကျော်၏ ရှေ့မှောက်၌ ကျန်းနင်နှင့် အခြားလေးယောက်တို့မှာ ဝမ်ကျင်း၏ တရားဝင် အတွင်းစည်း တပည့်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မဟာရှား အင်ပါယာတွင် ဆရာနှင့် တပည့်ကြား ဆက်ဆံရေးမှာ သားအဖ ဆက်ဆံရေးထက် မလျော့နည်းပေ။</p> <p> </p> <p>တစ်ခါတစ်ရံတွင် အမွေဆက်ခံခြင်းက သွေးသားတော်စပ်ခြင်းထက်ပင် ပို၍ အရေးပါတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>တပည့်ခံယူပွဲ အခမ်းအနား ကျင်းပပြီးသည်နှင့် ဤအတွင်းစည်း တပည့် ငါးယောက်မှာ ဝမ်ကျင်း၏ အမွေအနှစ်များကို ကိုယ်စားပြုပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော အခမ်းအနားကို ဖြတ်သန်းထားသည့် တပည့်တစ်ယောက်ကို မည်သူကမှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်အောင် လုပ်ရဲမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်မိပါက ပြေလည်နိုင်မည် မဟုတ်သော ရန်ငြိုးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သလို ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>လူတစ်ယောက်၏ မျိုးဆက်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်သကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော ရန်ငြိုးမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယနေ့တွင် ကျန်းနင် သဘောပေါက်လိုက်သည်မှာ တစ်ချိန်က သူ အလွန် အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆခဲ့သော ဤအဆင့်အတန်းမှာ ယခုအခါ သူ၏ အမြင်တွင် သိပ်ပြီး အရေးမပါတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ကြိုဆိုရေး အဆောက်အအုံ…</p> <p> </p> <p>ရေကန်ဘေးရှိ ဒုတိယထပ် အခန်းတစ်ခန်းအတွင်း…</p> <p> </p> <p>"ညီလေးကျန်း... ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ။ အစ်ကိုက ဆရာကြီး ဝမ်ရဲ့ အတွင်းစည်း တပည့် ဖြစ်လာပြီပဲ" ချန်ရန်က အရက်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်ကလည်း သူ့အရက်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ရင်း "တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကိုချန်။ ကျွန်တော်က အစ်ကိုချန် အခွင့်အရေးကို လုယူလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီ"</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်၏ အရက်ခွက်များ ဖွဖွလေး ထိခတ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလျှင် ချန်ရန်က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး "ညီလေးကျန်း ရုတ်တရက် ပေါ်မလာခဲ့ရင်တောင် ငါက ရှောင်ဖန်ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှောင်ဖန်ထက် ရက်အနည်းငယ် စောပြီး သိုင်းပညာ အဆင့်ကိုးကို ရောက်ခဲ့ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ လက်သီးစွမ်းရည်က သူ့ထက် သိသိသာသာ နိမ့်ကျနေတုန်းပဲ"</p> <p> </p> <p>"လောလောဆယ် ငါက ကျားသဏ္ဍာန် လက်သီးသိုင်းကို ပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့်ထိပဲ ရောက်အောင် ကျင့်နိုင်သေးတာ ဆိုတော့ ဆရာကြီး ဝမ်ရဲ့ သတ်မှတ်ချက်တွေကို မပြည့်မီသေးဘူးလေ" ချန်ရန်က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက အရက်ခွက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်လည်း ထိုနည်းတူ သောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်…</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် အရက်ငှဲ့ပေးရင်း ချန်ရန်က သူ၏ အားကျမှုကို ထုတ်ဖော် ပြောဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ညီလေးကျန်းရဲ့ ဓားချက် နှစ်ချက်ကို မြင်ပြီးမှ တကယ့် ပါရမီရှင် ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါ အမှန်တကယ် နားလည်သွားပြီ"</p> <p> </p> <p>"ညီလေးကျန်းရဲ့ အနာဂတ် သိုင်းလမ်းစဉ်က ဘယ်လောက်ထိ သွားနိုင်မလဲ ဆိုတာကို ငါ ကြိုမခန့်မှန်းနိုင်ပေမဲ့ အချက်တစ်ချက်ကိုတော့ သေချာ သိတယ်... ငါ့အနေနဲ့ မော့ကြည့်နေရုံပဲ တတ်နိုင်တော့မယ် ဆိုတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"တစ်ချိန်တည်းတုန်းက ငါ့ကိုငါ သိုင်းပါရမီရှင် တစ်ယောက်လို့ ဂုဏ်ယူခဲ့ဖူးတယ်။ အခုမှ နားလည်သွားတာက ငါ့ရဲ့ ပါရမီရှင် ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်က တကယ့် ပါရမီရှင်အစစ်တစ်ယောက် ရှေ့မှာတော့ သာမန်လူ တစ်ယောက် အဆင့်ပဲ ရှိတယ် ဆိုတာကိုပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က အရက်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အစ်ကိုချန်က ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက်တောင် ခံစားနေရတာလဲ။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာ ဆိုတာ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော့်က ကံကောင်းလို့ ကျေးဇူးရှင် အချို့ရဲ့ အကူအညီကို ရခဲ့တာပါ"</p> <p> </p> <p>ချန်ရန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"ငါ စဉ်းစားပြီးပြီ။ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ဖို့ကိုချည်းပဲ ဆက်ပြီး အာရုံစိုက်နေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလျှင် ကျန်းနင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး အံ့ဩသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>"သိုင်းပညာ မလေ့ကျင့်ဘူးဆိုရင်... အစ်ကိုက ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ချန်ရန်က ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p>"ဒီလပိုင်းတွေ အတွင်းမှာ သိုင်းပညာ အဆင့်ကိုး ရောက်ဖို့ မိသားစု စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတုံး ထောင်ပေါင်းများစွာကို သုံးစွဲခဲ့ပြီးပြီ။ အခုဆိုရင် ကျုပ်တို့ မိသားစုရဲ့ ငွေကြေး အင်အားက သိပ်မတောင့်တင်းတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ပါရမီကလည်း အကန့်အသတ် ရှိနေတော့ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ဖို့ကိုချည်းပဲ ဆက်ပြီး အာရုံစိုက်နေမယ် ဆိုရင် ရှေ့ဆက်မယ့် ခြေလှမ်းတိုင်းက ပိုပိုပြီး ခက်ခဲလာလိမ့်မယ်။ သိုင်းပညာ အဆင့်ကိုးမှာတင် ရပ်တန့်သွားလောက်တယ်။ ဒါကြောင့် သိုင်းပညာကို ဆက်ပြီး အာရုံစိုက်နေတာက သိပ်အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီအစား စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတွေကို သေချာ လုပ်ကိုင်ပြီး မိသားစု စီးပွားရေးကို အမွေဆက်ခံတာက ပိုကောင်းမယ်... မိသားစုပိုင် အရက်ဆိုင် နှစ်ဆိုင်ရဲ့ စီးပွားရေးကို ပြန်ကောင်းလာအောင် လုပ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>"မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ... ဒီအရက်ဆိုင်က ကျုပ်တို့ မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှုရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ်တွေထဲက တစ်ခုပဲ"</p> <p> </p> <p>"စီးပွားရေး အဆင်ပြေလာပြီး ငွေတွေ ရလာတဲ့ အခါကျရင် သိုင်းဆရာတွေကို ပိုပြီး ငှားရမ်းလို့ ရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီအချိန်ကျရင် ငွေကြေး အင်အားနဲ့ အရာရှိငယ် နေရာတစ်ခုလောက် ဝယ်နိုင်ရင်တောင် မဆိုးပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ချန်ရန်၏ အစီအစဉ်များကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျန်းနင်က မေးလိုက်၏။</p> <p>"အစ်ကိုချန်... အဲဒီကိစ္စကို တကယ် အလေးအနက် ပြောနေတာလား"</p> <p> </p> <p>ချန်ရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ "အင်း"</p> <p>"ကျုပ်ရဲ့ ပါရမီနဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းကို ကျုပ် သေချာ သိပါတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား စွမ်းအားကို ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ဖို့က အရမ်း ခက်ခဲတယ်။ စွမ်းအားကို မကျွမ်းကျင်နိုင်သရွေ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝက သိုင်းပညာ အဆင့်ကိုးမှာပဲ ရပ်တန့်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"သိုင်းပညာ အဆင့်ကိုး ဆိုတာ သာမန်လူတွေ မျက်လုံးထဲမှာတော့ အရမ်း အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ လက်နက် အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားတဲ့ တပ်စုလေး တစ်စုကို ရင်ဆိုင်ရရင်... သံချပ်ကာဖောက် ဒူးလေးတွေ ပါလာရင် အလွယ်တကူ အသတ်ခံရနိုင်တယ်။ အဲဒါက သိပ်အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ် အချိန်မှာတောင် သံချပ်ကာဖောက် မြား အနည်းငယ်ကို မခံနိုင်ဘူး ဆိုရင်... ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိဦးမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ချန်ရန်၏ လေးနက်သော လေသံကို ကြားလျှင် ကျန်းနင် သက်ပြင်းချမိသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုချန်က သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီ ဆိုမှတော့ ကျွန်တော် ထပ်ပြီး အကြံပေးစရာ မရှိတော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ကောင်းတဲ့ ဟင်းချက်နည်း အချို့ရှိတယ်။ အစ်ကိုချန်... စက္ကူနဲ့ စုတ်တံလေး ယူခဲ့ပေး... ကျွန်တော် ရေးပေးခဲ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"အိုး..." ချန်ရန်က ကျန်းနင်ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>"ဒါဆိုလည်း ညီလေးကျန်းကို ကြိုပြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပေ…</p> <p> </p> <p>ကြိုဆိုရေး အဆောက်အအုံ ဝင်ပေါက်၌…</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုချန်... သွားလိုက်ပါဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ" ချန်ရန်က လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။</p> <p>"ညီလေးကျန်း... ဂရုစိုက်သွားပါ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က "နောင်များ ကူညီပေးစရာ တစ်ခုခု ရှိရင် ကျွန်တော့်ဆီ လာခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်တို့က မိတ်ဆွေကောင်းတွေပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလျှင် ချန်ရန်က ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"သေချာပေါက်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ညီလေးကျန်းရဲ့ စကားကို ကြားရမှတော့ ငါလည်း အားနာနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဆုံကာ အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ကြိုဆိုရေး အဆောက်အအုံမှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျန်းနင်က ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် အပင်အနှစ်သာရ ဆေးရည်အချို့ ထပ်ဝယ်ရန် စီစဉ်ထားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ဝယ်ထားသော အပင်အနှစ်သာရ ဆေးရည် ပုလင်း ငါးဆယ်မှာ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ပင် ခံတော့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သတ္တဝါငါးမျိုး လက်သီးသိုင်း၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ဖောက်ထွင်းပြီးနောက်ပိုင်း...</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ လက်သီးကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်တိုင်း ချီနှင့် သွေး စွမ်းအား ဆယ်ချောင်းခန့် စုစည်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချီနှင့် သွေး တိုးပွားစေသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ယခင်ကထက် နှစ်ဆ မြင့်တက်လာသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အရင်းအမြစ် ကုန်ဆုံးမှုမှာလည်း တိုးလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဝါး အထောက်အပံ့များသာ မရှိလျှင် သူ ရက်အတော်ကြာ ဆက်လက် တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် အရေပြား သန့်စင်ခြင်း နှုန်းထားမှာလည်း တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အပင်အနှစ်သာရ ဆေးရည် သုံးစွဲမှုမှာလည်း သဘာဝကျကျပင် အလွန် မြင့်တက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်ရာ သိုင်းပညာကို ဆက်လက် အာရုံစိုက်နိုင်ရန်အတွက် ကျန်းနင် အနေဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွက် များစွာ အကျိုးရှိသော ဆေးဝါးအထောက်အပံ့ အချို့ကို ယနေ့ ဝယ်ယူရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းလျှောက်လာရင်း ကျန်းနင်က ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>"အရင်က ရွှေသစ်ရွက်တွေ အကုန်လုံးကို ငွေစက္ကူတွေနဲ့ လဲထားတာ... လက်ရှိ ငွေစက္ကူ တစ်ထောင့်ကိုးရာ ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>"မြို့ပြင်က လက်နက် သွန်းလုပ်ရေး ဆိုင်ကို သွားပြီး အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ ဓားတစ်လက်လည်း ဝယ်ရဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က တာဝန်ခံဟန် ပြောတာအရဆိုရင် လော့ရွှေ ခရိုင်မှာ အကောင်းဆုံး လက်နက်တွေကို မြို့ပြင်က လက်နက် သွန်းလုပ်ရေး ဆိုင်မှာပဲ ရနိုင်တယ်တဲ့"</p> <p> </p> <p>"လက်နက် ဆိုတာ အဆင့်နိမ့်လို့ မဖြစ်ဘူး... ဒါကြောင့် လက်နက်အတွက် အနည်းဆုံး ငွေတစ်ထောင်လောက် ဖယ်ထားရမယ်။ ဆိုလိုတာက အပင်အနှစ်သာရ ဆေးရည်အတွက် ငွေကိုးရာပဲ သုံးလို့ ရတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံရဲ့ ဈေးနှုန်းအရ ဆိုရင် အပင်အနှစ်သာရ ဆေးရည် တစ်ပုလင်းကို ငွေတုံး သုံးဆယ် ကျတယ်"</p> <p> </p> <p>"ရှန်ချုံးယွမ် ထားခဲ့တဲ့ ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံရဲ့ အထူးကတ်ပြားနဲ့ဆိုရင် ကုန်ကျစရိတ် အားလုံးရဲ့ ရာခိုင်နှုန်း နှစ်ဆယ် လျှော့ဈေး ရမယ် ဆိုတော့... တစ်ပုလင်းကို ငွေတုံး နှစ်ဆယ့်လေးတုံး ကျလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် သုံးဆယ့်ခုနစ် ပုလင်း ရနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုအထိ တွေးမိပြီးနောက် ကျန်းနင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။</p> <p>"ဒါဆို ပုလင်းလေးဆယ် ပြည့်အောင် ဝယ်လိုက်မယ်။ ကျန်တဲ့ ငွေကိုးရာကျော်က ဓားကောင်းကောင်း တစ်လက် ဝယ်ဖို့ ကွက်တိပဲ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပေ…</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံမှ ထွက်လာချိန်တွင်…</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ လက်ထဲတွင် ဘာမှမပါလာသော်လည်း သူလိုချင်သော အပင်အနှစ်သာရ ဆေးရည် ပုလင်း လေးဆယ်ကိုမူ ဝယ်ယူပြီးစီးသွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံမှ နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ နေအိမ်သို့ လူလွှတ်၍ ပို့ပေးမည်ဖြစ်ရာ သူ စိတ်ပူနေရန် မလိုအပ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံအပေါ် အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အဆောက်အအုံ ဝင်ပေါက်မှ မြင်းလှည်းတစ်စီးငှားကာ မြို့ပြင်ရှိ လက်နက် သွန်းလုပ်ရေး ဆိုင်ဆီသို့ ဦးတည် ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align:center">End</p> <p style="text-align:center">***</p>


Save