Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၆၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဇနီးသစ်ကို ချစ်ခင်ယုယခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​"ခဏလေးဦး... နင် ငါ့အမေကိုလည်း နမ်းခဲ့သေးတာပဲ။ အဲဒီတုန်းကရော အခုလိုမျိုးပဲ တွေးပြီး သဘောကျခဲ့တာလား" မင်လန်က ထိုအကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားမိရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"သဘောကျတာပေါ့။ မင်းအမေက တကယ့်ကို လှတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပဲလေ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ငါတို့ လက်မထပ်ရသေးဘူးလေ" လုံချန်းက ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်းကို ငါ့အမေနဲ့ အဘိုးတို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ" လုံချန်းက သူမ၏ အာရုံကို လွှဲရန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် စိတ်အာရုံကို ကမ္ဘာတုထဲသို့ ပို့လိုက်ပြီး သူ၏ အမေနှင့် အဘိုးကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"တစ်ခုခု မပြောခင် ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ဒါက မင်လန်ပါ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးပါပဲ" သူတို့ ထွက်လာသည်နှင့် လုံချန်းက အမေနှင့် အဘိုးကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​"နောက်ထပ် တစ်ယောက်လား" လုံရန်နှင့် စီမာကျိယီတို့ နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​"မင်းက ငါတို့ပြောတဲ့ စကားကို တကယ့်ကို အတည်ယူလိုက်တာပဲ" လုံရန်က ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p>​"ဘယ်စကားလဲ အဘိုး" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။</p> <p>​"များလေ ကောင်းလေ ဆိုတဲ့ စကားလေ" လုံရန်က ခေါင်းခါရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒါက မဆိုးပါဘူး။ မင်း သူတို့ကို တကယ်ချစ်ပြီး သူတို့ကလည်း မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် စိတ်မပျက်ဘူးဆိုရင် ငါတို့ကတော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ တခြားမိန်းကလေးတွေကိုရော ပြောပြီးပြီလား" စီမာကျိယီက လုံချန်းကို မေးသည်။</p> <p>​"ဟုတ်ကဲ့... ပြောပြီးပါပြီ။ သူတို့ စိတ်ဆိုးပုံမရပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူတို့ကို ပြန်ပြီး ချော့ရမှာပေါ့" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​"အဲဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းပါတယ်။ အခုဆိုရင် ချွေးမ နောက်တစ်ယောက် တိုးလာပြီပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အကန့်အသတ်နဲ့တော့ လုပ်ဦးနော်။ ဇနီးသည်တွေ အရမ်းများသွားမှာကို ငါမလိုလားဘူး။ သူတို့အားလုံးက မင်းရဲ့ အချိန်ကို လိုအပ်ကြတာလေ။ ဖြစ်နိုင်ရင် ၃၀ ထက်တော့ မကျော်စေနဲ့ပေါ့" သူမက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"၃၀ တောင်လား" လုံချန်းက ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း အော်လိုက်မိသည်။</p> <p>​"အဲဒီအရေအတွက်နားကို ကျွန်တော် မရောက်နိုင်သလို ရောက်အောင်လည်း မလုပ်ပါဘူး။ အခုရှိနေတာနဲ့တင် ကျွန်တော် ကျေနပ်နေပါပြီ၊ ထပ်ပြီးတော့လည်း မရှာတော့ပါဘူး" သူက ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။</p> <p>​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အရင် လက်ထပ်ပွဲတုန်းက ငါတို့ကို ဘာလို့ မဖိတ်တာလဲဆိုတာ ငါတို့ နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက်မှာလည်း ဘာလို့ မဖိတ်ရတာလဲ။ မင်းက ငါတို့ကို တကယ်ပဲ ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလို့ ငါ စပြီး ယုံကြည်နေပြီ" ဟု လုံရန်က ဆိုသည်။</p> <p>​"အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး အဘိုးရယ်။ ကျွန်တော်သာ ကြိုသိရင် အဘိုးတို့ကို ဖိတ်မှာပေါ့။ အရာအားလုံးက ထင်မှတ်မထားဘဲနဲ့ အရမ်းမြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြစ်သွားလို့ အဘိုးတို့ကို ပြောဖို့ အချိန်မရလိုက်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက တကယ့်ကို မိန်းကလေးကောင်း တစ်ယောက်ပါ" လုံချန်းက မင်လန်၏ လက်ကို ကိုင်ရင်း သူ၏ အဘိုးနှင့် အမေကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် မင်လန်အပေါ် အထင်သေးမှာစိုးသဖြင့် ထိုသည်က မတော်တဆ လက်ထပ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ကို မပြောပြခဲ့ပေ။ ဤသည်က ချစ်၍ လက်ထပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပုံဖော်ရန် သူ ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ အမျိုးသမီးများအပေါ်တွင်မူ သူ အမှန်အတိုင်း ပြောရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မိဘများအပေါ်တွင်မူ ဤအချက်မှာ အရေးမကြီးသဖြင့် အနည်းငယ် လိမ်ညာလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​လုံရန်နှင့် စီမာကျိယီတို့သည် နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့်ကို မင်လန်နှင့် စကားပြောရင်း ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ စီမာကျိယီက အမေးမြန်းဆုံးဖြစ်ပြီး ချွေးမသစ်အကြောင်း သိချင်နေကာ သူမကို မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို ခံစားရအောင် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p>​သူတို့သည် သူမ၏ အတောင်ပံများအကြောင်းကိုလည်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ သာမန်လူသားများမှာ အတောင်ပံ မရှိသည် မဟုတ်လော။ လုံချန်းက သူမသည် အတောင်ပံရှိသော တခြားမျိုးစိတ်ဝင် တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ လူသားများနှင့် တူပေမည့် တခြားမျိုးစိတ်များ ရှိနေသေးကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူတို့ အံ့သြသွားကြသော်လည်း လုံချန်း၏ စကားကို ယုံကြည်ကြသည်။</p> <p>​နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ အမေနှင့်လည်း မိတ်ဆက်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း လုံချန်းက ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p>​အတန်ကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် သူတို့ကို ကမ္ဘာတုထဲသို့ ပြန်ပို့လိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါနဲ့... ငါ့မိသားစုနဲ့ တွေ့ရတာ ဘယ်လိုနေလဲ" လုံချန်းက မင်လန်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"တကယ့်ကို ကောင်းပါတယ်။ သူတို့က ငါ့ကို နွေးနွေးထွေးထွေး လက်ခံကြပြီး အရမ်းကို ကြင်နာကြတယ်။ ငါ့ရဲ့ တကယ့်မိသားစုနဲ့ စကားပြောနေရသလိုပဲ ခံစားရတယ်" မင်လန်က အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"သူတို့က မင်းရဲ့ တကယ့်မိသားစုပဲလေ၊ အခုဆိုရင် မင်းကလည်း ငါ့ရဲ့ တကယ့်မိသားစုဝင် ဖြစ်သွားပြီ" လုံချန်းက မင်လန်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ့ကို လက်ခံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါဟာ နင် တကယ် လိုချင်ခဲ့တဲ့ အရာမဟုတ်လို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါသိပေမဲ့ နင်က ငါ့ကို မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို လက်ခံပေးခဲ့တယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" မင်လန်က ပြောရင်း လုံချန်းအနားသို့ တိုးလာကာ အသာအယာ နမ်းလိုက်သည်။</p> <p>​ထိုအနမ်းသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ကြာပြီး တိုတောင်းလှသည်။</p> <p>​"ဒါ မှန်ရဲ့လား။ နှုတ်ခမ်းကတစ်ဆင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဖော်ပြတာလေ" မင်လန်က စူးစမ်းသော မျက်နှာထားဖြင့် လုံချန်းကို မေးသည်။</p> <p>​"မကောင်းဘူး... လုံးဝ မကောင်းဘူး" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်ရာ မင်လန်၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ထိုအခါ သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်မှာ "လင်မယားနှစ်ယောက် အခန်းထဲမှာ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီလို အနမ်းတိုတိုလေးက ခံစားချက်ကို ပြည့်ပြည့်ဝဝ မဖော်ပြနိုင်ဘူးလေ"</p> <p>​"ငါ မင်းကို သင်ပေးမယ်" ထိုသို့ ပြောရင်း သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကာ အနားသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ခုတင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။ မင်လန်မှာ လုံချန်း၏ အပေါ်တွင် ရောက်နေသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်နှာကို ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ကာ သူမ၏ နူးညံ့သော ခါးလေးကို ဖက်ထားရင်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများအား သူ၏ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။</p> <p>​သူမ အသက်ဝဝ ရှူနိုင်ရန်အတွက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို မလွှတ်ပေးခင်အထိ သူသည် သူမအား အကြာကြီး နမ်းနေခဲ့သည်။</p> <p>​မင်လန်မှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ရီဝေနေသော မျက်လုံးများဖြင့် လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>​"အဲဒီထဲမှာ ပါတဲ့ အချစ်ကို ခံစားရလား" လုံချန်းက သူမကို မေးသည်။</p> <p>​"ခံစားရတယ်။ ငါ နောက်ထပ် ခံစားချင်သေးတယ်" မင်လန်က ပြောရင်း ယခုတစ်ခေါက်တွင် သူမက ဦးဆောင်ကာ လုံချန်း၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တင်လိုက်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နောက်ထပ် အနမ်းရှည်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>​သုံးနာရီခန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ လုံချန်းသည် ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး မင်လန်မှာမူ ပင်ပန်းသွားသဖြင့် အိပ်ပျော်နေသည့်အလား သူ၏ ဘေးတွင် မှောက်လျက် လဲလျောင်းနေသည်။</p> <p>​လုံချန်းက ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အိပ်ပျော်နေသော မင်လန်၏ မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>​သူသည် မျက်နှာကို တိုးလိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်လေးအား နမ်းလိုက်သည်။ သူမကို နှိုးရန် မကြိုးစားဘဲ ဆက်ပြီး အိပ်ပါစေဟု လွှတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ထထိုင်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားများ ပြန်ဝတ်ကာ ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါတို့က သူစိမ်းနယ်မြေကို ရောက်နေတာကို နင်ကတော့ ပျော်ပွဲစား ထွက်နေတာပေါ့လေ" ရွှင်းက လုံချန်းရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းက သူမ၏ လက်ကို ဆွဲယူကာ သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး နောက်ကနေ ဖက်ထားလိုက်သည်။</p> <p>​'ရွှင်း... လန်အာတောင်မှ ငါနဲ့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ပြီးပြီ၊ သူက ငါ့ရဲ့ ၆ ယောက်မြောက် ဇနီးလေ။ နင်က ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံးဇနီး ဖြစ်နေရက်သားနဲ့ အခုထိ ဘာမှ မဖြစ်သေးဘူး။ နင် ဘာကို စောင့်နေတာလဲ' သူက ရွှင်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"နင် တကယ် အရိုက်ခံချင်နေတာပဲ" ထိုသို့ ပြောရင်း ရွှင်းက ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသည်။ "အင်း... ဒီအမှောင်နိယာမက နင် ငါ့ကို ထိတွေ့နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ပေးလိုက်တာ တကယ့်ကို အမှားပဲ"</p> <p>​"ဘာလို့လဲ၊ ငါ့ဇနီးကို ငါ ထိတွေ့ခွင့် မရှိသင့်ဘူးလား" လုံချန်းက ရွှင်း၏ ပါးပြင်လေးကို အသာအယာ နမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါက နင့်ဇနီး မဟုတ်ဘူး" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​"အဲဒါကို နင် တကယ် ယုံလို့လား။ အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ၊ ဒါဆို ငါ နင့်ကို လွှတ်ပေးမယ်"</p> <p>​ရွှင်းက ဘာမှပြန်မပြောသော်လည်း ရုန်းထွက်ရန်သာ ဆက်လက် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p>​"နင်လည်း ငါ့ကို ကြိုက်နေတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ နှုတ်ဖျားကနေ အဲဒါကို ဝန်ခံတဲ့အထိ ငါ စောင့်ပါ့မယ်။ အဲဒီအချိန်အထိတော့ ငါ နင့်ကို တစ်ခါတစ်ရံ အခုလိုမျိုး ဖက်ထားပါရစေ။ အဲဒါနဲ့တင် ငါ ကျေနပ်ပါတယ်" လုံချန်းက ရွှင်း၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ဖက်ထားရင်း သူမ၏ နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save