Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၆၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်ယံထက်က ညတစ်ည</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​"အခုဆိုရင် နင်က မိန်းကလေးတွေကို အလွယ်တကူ ကယ်ထုတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ပိုပြီး ယုံကြည်သွားပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူတို့ကို ကယ်တင်ပြီး ပြန်ခေါ်လာပေးပါ" ထိုသို့ ပြောရင်း သူမက လုံချန်း၏ လက်ကို ကိုင်ကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။</p> <p>​"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ကယ်ပါ့မယ်" လုံချန်းက အောက်ကို မကြည့်မိစေရန် ကြိုးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ကျေးဇူးပါပဲ။ နင်သာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ မိစ္ဆာတွေကိုတောင် အမြစ်ပြတ်အောင် လုပ်နိုင်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ နင် ဘေးမကင်း ဖြစ်မှာကို ငါမလိုလားဘူး။ တိတ်တိတ်လေးပဲ အတွင်းထဲကို ခိုးဝင်ပြီး မိန်းကလေးတွေနဲ့အတူ ထွက်ပြေးခဲ့ပါ" မင်ရင်းက လုံချန်းကို ပြောသည်။</p> <p>​သူသည် ဤနေရာတွင် မည်မျှအထိ သန်မာနေသည်ကို သိလိုက်ရကတည်းက သူ၏ အစီအစဉ်တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော်လည်း လုံချန်းက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းသာ ငြိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>​"ကျေးဇူးပါပဲ။ ဒီလောက် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ သားမက်တစ်ယောက်ကို ရခဲ့လို့ ငါ တကယ့်ကို ဝမ်းသာမိပါတယ်" ထိုသို့ ပြောကာ သူမက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လုံချန်းကို ဖက်လိုက်သည်။</p> <p>​"လန်အာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို လက်ထပ်ပေးခဲ့လို့ ကျွန်တော်ကသာ ခင်ဗျားကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ" လုံချန်းကလည်း သူမကို ပြန်ဖက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ခေတ္တမျှ ဖက်ထားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ခွဲလိုက်ကြသည်။</p> <p>​"ဒါဆို ညစာ စားကြတာပေါ့။ အဲဒါပြီးရင် နင်တို့ ထွက်ခွာလို့ ရပြီ" မင်ရင်းက လုံချန်း၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ဆွဲခေါ်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​သူမက သူ့ကို ထမင်းစားခန်းသို့ ခေါ်သွားသည်။ မင်လန်ကမူ သူမ၏ အမေက သူမ၏ ခင်ပွန်းအပေါ် အလွန်အမင်း ရင်းနှီးလွန်းနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အနည်းငယ် မနာလို ဖြစ်နေသော်လည်း ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့်သာ နောက်က လိုက်လာခဲ့သည်။</p> <p>​လုံချန်းနှင့် တခြားသူများ ညစာ စားလိုက်ကြသည်။</p> <p>​ညစာ စားပြီးနောက် လုံချန်းသည် မျိုးနွယ်စုမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။</p> <p>​သူသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ နေဝါးမျိုလင်းယုန်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>​"လူတွေကို သယ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားတဲ့ မိုးပျံ သားရဲပဲ။ အံ့သြစရာပဲ၊ ဒါမျိုးတွေ တကယ် ရှိနေတာပဲ" မင်ရင်းက နေဝါးမျိုလင်းယုန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်မိသည်။</p> <p>​လုံချန်းက မင်လန်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ နေဝါးမျိုလင်းယုန်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ မင်လန် ပြောပြသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လင်းယုန်ကြီးက စတင် ပျံသန်းလေတော့သည်။</p> <p>​နေဝါးမျိုလင်းယုန်သည် မှောင်မိုက်သော ညဉ့်နက်အတွင်း ပျံသန်းနေသည်။</p> <p>​အေးစက်သော လေပြေများက လုံချန်းနှင့် မင်လန်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်နေသည်။</p> <p>​လေက ထင်မှတ်မထားလောက်အောင် အေးစက်လှသည်။ ဤနေရာရှိ ညဉ့်အခါများက ဤမျှ အေးလိမ့်မည်ဟု လုံချန်း မသိခဲ့ပေ။ အမှောင်နတ်မိမယ် မျိုးနွယ်စုထဲတွင် သူ အိပ်ခဲ့စဉ်က အအေးဒဏ်ကို တားဆီးပေးနိုင်သည့် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေခဲ့သောကြောင့် သူ မချမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် အပြင်သို့ ရောက်လာသည့်အခါတွင်မူ အခြေအနေကို သူ ကောင်းကောင်း သိသွားခဲ့ပြီ။</p> <p>​အအေးဓာတ်က သိသိသာသာ ပြင်းထန်လှသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကမူ အအေးဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သူက မင်လန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ တုန်ရင်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p>​သူသည် မင်လန်အနားသို့ တိုးသွားပြီး သူမကို သူ့ဘက် မျက်နှာမူလျက် သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>​"နေလို့ ကောင်းသွားပြီလား" လုံချန်းက မင်လန်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ကောင်းသွားပါပြီ" မင်လန်က ပြောသော်လည်း အအေးဒဏ် လုံးဝ ပျောက်သွားပုံတော့ မရသေးပေ။</p> <p>​"အအေးအကြောင်းကို မစဉ်းစားနဲ့တော့။ ခန္ဓာကိုယ်တွေ မကြာခင် နွေးလာလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ စိတ်ကို တခြားနေရာမှာပဲ ထားလိုက်ပါ" လုံချန်းက မင်လန်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​နေဝါးမျိုလင်းယုန်သည် တစ်ညလုံး ပျံသန်းခဲ့သည်။</p> <p>​ကောင်းကင်ယံတွင် နေဝန်းကြီး စတင် ထွက်ပေါ်လာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"အဲဒီကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက် လိုသေးလဲ" လုံချန်းက မင်လန်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ ပျံသန်းရင် နှစ်ရက်လောက် ကြာတတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ သားရဲက ငါတို့ ပျံတာထက် ပိုမြန်တယ်။ ငါ့အထင် ခုနစ်နာရီ ဒါမှမဟုတ် ရှစ်နာရီလောက်ဆိုရင် ရောက်မယ် ထင်တယ်" မင်လန်က လုံချန်းကို ပြောသည်။</p> <p>​"ကောင်းပြီ" လုံချန်းက ခေါင်းငြိတ်လိုက်သည်။</p> <p>​မနက်ခင်း ရောက်လာပြီဖြစ်ကာ အအေးဓာတ်လည်း မရှိတော့သဖြင့် သူ စောင်ကို ဖယ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save