Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၆၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">သတ်ဖြတ်ခြင်း၏ အရသာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​လုံချန်းနှင့် မင်လန်တို့သည် နေဝါးမျိုလင်းယုန်ကြီး လင်းလက်တောက်ပသော ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပျံသန်းနေစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။</p> <p>​ဤနယ်မြေသည် တကယ့်ကို လှပပြီး လှပသော နေရာများစွာ ရှိသည်။ ၎င်းသည် သဘာဝတရားများ အလွန် ကြွယ်ဝပုံရသည်။</p> <p>​သူတို့သည် နာရီပေါင်းများစွာ ပျံသန်းခဲ့ပြီး နေရာများစွာကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ရက်တည်းမှာပင် သဲကန္တာရဆန်သော မြေရိုင်းများ၊ မြက်ခင်းပြင်များ၊ ရေကန်များနှင့် တောင်တန်းတစ်တန်းကိုပင် ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ အရာများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် လမ်းခရီးတွင် လူသားနှင့်တူသော်လည်း အရေပြားနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ဆိုင်ရာ ထူးခြားချက်များဖြစ်သော လက်သည်းများ၊ အမြီးများနှင့် မျက်နှာသွင်ပြင်များ ကွဲပြားသည့် မျိုးနွယ်စုကြီးအချို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသလို ထူးဆန်းသော မျိုးနွယ်စုများကိုလည်း မြင်ခဲ့ရသဖြင့် သူ ထူးဆန်းသလို ခံစားနေရသည်။</p> <p>​ခြေနှစ်ချောင်းဖြင့် လမ်းလျှောက်နေသော နွားများနှင့်တူသည့် မျိုးနွယ်စုတစ်စုကို လုံချန်း မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအချက်မှလွဲ၍ ရုပ်ရည်နှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝိသေသလက္ခဏာများမှာ နွားများနှင့် ဘာမှမခြားပေ။ သူ အရာများစွာ မြင်ဖူးသော်လည်း ၎င်းမှာ သူမြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အထူးဆန်းဆုံး အရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​လူသားများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော နွားများအကြောင်း သူ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘဲ ထိုမြင်ကွင်းက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ခြေနှစ်ချောင်းဖြင့် လမ်းလျှောက်နိုင်သော အသိဉာဏ်ရှိသည့် နွားများကို မြင်နေရသလိုပင်။</p> <p>​အတန်ကြာ ထပ်မံ ပျံသန်းပြီးနောက်တွင် သူတို့ သွားလိုသည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ကျယ်ပြောလှသော ဧရိယာကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် တောက်ပသော အနီရောင် အမိုးခုံးပုံစံ အကာအကွယ် တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>​"ဒါက မင်းပြောပြထားတဲ့အတိုင်းဆိုရင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုရဲ့ နေရာဖြစ်မယ် ထင်တယ်။ ငါပြောတာ ဟုတ်လား" လုံချန်းက မင်လန်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒါ အဲဒီနေရာပါပဲ" မင်လန်က လုံချန်းကို ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို ငါ့အတွက် လုံလောက်ပြီ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်ရင်း နေဝါးမျိုလင်းယုန်ကို အောက်သို့ဆင်းရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​နေဝါးမျိုလင်းယုန်သည် အကာအကွယ်၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။</p> <p>​"မင်းက သွေးတွေကို မကြောက်ဘူး မဟုတ်လား" လုံချန်းက နေဖျက်ဆီးသူ လင်းယုန်ပေါ်မှ မင်လန်နှင့်အတူ ဆင်းလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"တကယ်လို့ မင်းကြောက်တယ်ဆိုရင် နောက်မှာပဲ နေခဲ့သင့်တယ်။ အထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ သွေးချောင်းစီးမှုတွေ ရှိလာလိမ့်မယ်" သူက ဆက်ပြောသည်။</p> <p>​"နေဦး... ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောတာလဲ။ နင်က အထဲကို တိတ်တိတ်လေး ခိုးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား" မင်လန်က စိုးရိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးမြန်းသည်။</p> <p>​"ငါ အထဲကို တိတ်တိတ်လေး ခိုးဝင်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ပြန်ထွက်လာတဲ့အခါမှာတော့ တိတ်တိတ်လေး ထွက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ဒီနယ်မြေကနေ ထွက်သွားပြီးရင် နောက်တစ်ခါ ပြန်လာဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ငါ ဒီမှာ ရှိနေတုန်း မင်းတို့ မျိုးနွယ်စုအတွက် အဟန့်အတားတွေနဲ့ အန္တရာယ်တွေကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့တာ ပိုကောင်းမယ်" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒီမှာ... ပြန်လာပြီပဲ။ နင့်အတွက် သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါတွေ စုဆောင်းရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ ထင်တယ်" ရွှင်းက လုံချန်း၏ နားထဲတွင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​'အေး... အဲဒါကလည်း ငါ့ရဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေထဲက တစ်ခုပဲ' လုံချန်းက စိတ်ထဲမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါဆို ဘာလို့ အထဲကို ခိုးဝင်မှာလဲ။ ဘာလို့ ထွက်ခွာခါနီးမှ သတ်ဖြတ်ဖို့ စောင့်နေမှာလဲ" ရွှင်းက မေးမြန်းပြန်သည်။</p> <p>​'ငါ မိန်းကလေးတွေကို အရင်ဆုံး လွှတ်ပေးချင်လို့ပါ။ သန့်စင်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ် မစတင်ခင် ဓားစာခံတွေကို ရအောင်ယူထားတာက ပိုကောင်းတယ်' လုံချန်းက ရွှင်းကို ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>​"အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့။ စစ်ပွဲကြီးတစ်ပွဲကို မစတင်ပါနဲ့။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုက တကယ့်ကို အင်အားကြီးတယ်၊ နင်က ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာနေပါစေ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူတို့က အများကြီးရှိနေချိန်မှာ နင်က တစ်ယောက်တည်းလေ။ နင့်ကို ငါ မဖြစ်စေချင်ဘူး..." မင်လန်က လုံချန်း၏ အသက်အန္တရာယ်အတွက် စိုးရိမ်သဖြင့် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးနှင့် ဗြောင်မတိုက်ရန် ဖျောင်းဖျဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း လုံချန်းက သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ မသေပါဘူး" သူက သူမကို ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ကို ယုံပါ"</p> <p>​မင်လန်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းငြိတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို ငါ့ကို ယုံကြည်ချက်ထားပါ။ ငါ ဒဏ်ရာမရစေရဘူး" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါနဲ့... မင်း သွေးတွေကို ကြောက်လား" သူက သူ၏ ပထမဆုံး မေးခွန်းကို ထပ်မေးပြန်သည်။</p> <p>"မကြောက်ပါဘူး" ​မင်လန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။</p> <p>​"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို ဝင်ကြတာပေါ့" သူက သူမကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ခဏလေးဦး။ ငါ အဲဒါကို ဖြတ်သွားလို့ မရဘူး။ အကာအကွယ်က ဒီဂြိုဟ်က မျိုးစိတ်တွေကို တားဆီးဖို့ လုပ်ထားတာ။ ငါ့အတွက် အဲဒါကို ဖြတ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး" မင်လန်က လုံချန်းကို သတိပေးသည်။</p> <p>​"အဲဒါအတွက်လည်း ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိပါတယ်။ မင်းကို ငါ အထူးနေရာတစ်ခုဆီ ပို့ထားမယ်။ တစ်ဖက်ခြမ်းကို ရောက်သွားမှ မင်းကို ပြန်ခေါ်ထုတ်မယ်။ ငါ့အမေကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦးနော်" လုံချန်းက မင်လန်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ သူမကို ကမ္ဘာတု အတွင်းသို့ ပို့လိုက်သည်။</p> <p>​ကမ္ဘာတုအတွင်းရှိ သူ၏ မိသားစုထံသို့ သူမကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် သူသည် အကာအကွယ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် နေရာပြောင်းခြင်း အသုံးမပြုနိုင်သဖြင့် ယေဘုယျအားဖြင့် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှုမှာ အကာအကွယ်ကို ဖျက်ဆီးရန်ဖြစ်သော်လည်း ဤအတားအဆီးမှာ ဤဟင်းလင်းပြင်ရှိ လူများအတွက်သာ ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့ကို မထိခိုက်နိုင်ကြောင်း သူ ကြားသိထားသည်။ သူသည် ထိုစကားများကို ယုံကြည်ကာ အကာအကွယ်ကို လက်ချောင်းဖြင့် တို့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​သူ၏ လက်ချောင်းမှာ ဘာအခက်အခဲမှမရှိဘဲ အကာအကွယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။</p> <p>​"သူတို့ ပြောတာ မှန်ပုံရတယ်။ အကာအကွယ်က ငါ့အတွက်တော့ အသုံးမဝင်ဘူးပဲ" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ပြီး မိစ္ဆာဟု ခေါ်ဆိုကြသူများ၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ အကာအကွယ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>​သူ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ မြေရိုင်းပြင်ကြီးတစ်ပြင် ဖြစ်သည်။ စိမ်းလန်းမှုမှာ မည်သည့်နေရာတွင်မှ အစအန မရှိပေ။</p> <p>​နေရာတိုင်းတွင် သဲနှင့် ဖုန်မှုန့်များသာ ရှိသည်။ အဝေးတစ်နေရာတွင် အဆောက်အဦးအချို့ကိုမူ သူ မြင်တွေ့ရသည်။ ပြဿနာမှာ သူသည် ဤမြေပြင်တွင် လေ့ကျင့်နေပုံရသော မိစ္ဆာ ဆယ်ဂဏန်းခန့်၏ အလယ်တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် တိတ်တိတ်လေး ခိုးဝင်မည့် သူ၏ အစီအစဉ်မှာ ပျက်ပြားသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ငါ ထင်ထားတာထက် ပိုမြန်မြန် စတင်ရတော့မယ် ထင်တယ်" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ဝိညာဉ်ဓားနှင့် သူ၏ ဘုရင်ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် ကူညီရန်အတွက် မြွေဘုရင်ကိုလည်း ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။ စွမ်းအားကွာခြားချက်မှာ အလွန်ကြီးမားသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် မုဆိုးကြယ်နှင့် အနက်ရောင် ဦးချိုပါ သံချပ်ကာ ကြံ့တို့ကိုပါ ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ကဲ... သူငယ်ချင်းတို့၊ ပျော်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ"  သူက သားရဲများကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော မိစ္ဆာများမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသလို မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ နဖူးအလယ်တွင် ဆိတ်ဦးချိုကဲ့သို့ ဦးချိုတစ်ချောင်း ရှိသည်။ သူတို့၏ အရေပြားမှာ အနီရင့်ရောင် ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် ထက်မြက်သော လက်သည်းများလည်း ရှိကြသည်။</p> <p>​"သူတို့က စစ်မှန်တဲ့ မိစ္ဆာတွေတော့ မဟုတ်တာ သေချာတယ်။ မိစ္ဆာအမည်ကို သုံးနေတဲ့ တခြားမျိုးစိတ် ဖြစ်နိုင်သလို မိစ္ဆာသွေးမျိုးဆက် နည်းနည်းလောက် ပါဝင်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်" ရွှင်းက မိစ္ဆာများကို မြင်သောအခါ လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ့ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါကို တိုးပွားစေသရွေ့တော့ ငါက ဘာဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​သူ၏ သားရဲများနှင့် ဝိညာဉ်ဓားတို့က လူတိုင်းကို ရှင်းလင်းပေးနေသဖြင့် သူ ဘာမှပင် လုပ်စရာ မလိုပေ။ မိစ္ဆာများမှာ ကိုယ်တစ်ပိုင်း ပြတ်တောက်ခြင်း နင်းခြေခံရခြင်းနှင့် နေရာအနှံ့ ကြိတ်ခြေခံနေရခြင်းတို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် လက်တစ်ချောင်းမျှပင် မလှုပ်ဘဲ သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါ အားလုံးကို စုဆောင်းနေခဲ့သည်။</p> <p>​သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရန် ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြုရင်း အနီးဆုံး အဆောက်အဦးဆီသို့ ရှေ့တိုး လျှောက်လှမ်းသွားသည်။</p> <p>​လုံချန်းက ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်နေသည်။ မုဆိုးကြယ်က သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင် လျှောက်ပြီး အနက်ရောင် ဦးချိုပါ သံချပ်ကာ ကြံ့က သူ၏ ညာဘက်တွင် လျှောက်နေသည်။ မြွေဘုရင်နှင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားတို့မှာ သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပျံသန်းနေကြသည်။</p> <p>​သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် သွေးများ စီးကျနေသော အလောင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>​လုံချန်း၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါ တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ သူသည် နတ်ဘုရားဆန်သော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံး ဆေးတစ်မျိုးကို တွေ့ရှိလိုက်ရသလိုပင်။ သူသည် ထိုနတ်ဘုရားဆန်သော သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါကို ရရှိနေသည့် ခံစားမှုကို မြတ်နိုးနေမိသဖြင့် သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ အလွန်မြန်ဆန်စွာ မြင့်တက်လာနေသည်။</p> <p>​သူသည် သူ၏ ခံစားချက်များထဲတွင် မည်မျှအထိ နစ်မွန်းနေသနည်းဆိုလျှင် မင်လန်ကို ကမ္ဘာတုထဲမှ ပြန်ခေါ်ထုတ်ရန်ပင် မေ့လျော့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူ လျှောက်လာစဉ် မည်သည့် မိစ္ဆာကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ လေ့ကျင့်နေသော မိစ္ဆာများမှလွဲ၍ တခြားမည်သူမျှ အပြင်တွင် မရှိသယောင်ပင်။</p> <p>​သူသည် အနီးဆုံး အဆောက်အဦးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာ ဤအဆောက်အဦးအတွင်းကိုလည်း မမြင်နိုင်ပေ။ လုံချန်းသည် တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး ထိုနေရာသို့ ဝင်လိုက်သည်။</p> <p>​သူ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူ့ကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားစေသော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>​ထိုအဆောက်အဦးသည် အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။ လူပေါင်းထောင်ချီကို သက်သောင့်သက်သာ ထားနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော်လည်း သူ့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်မှာ ၎င်းမဟုတ်ပေ။</p> <p>​သူ့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်မှာ ထိုနေရာတွင် အမှောင်နတ်မိမယ် ရာပေါင်းများစွာ ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့ကို ရှာတွေ့သဖြင့် ဝမ်းသာမည့်အစား သူသည် ဒေါသသာ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>​သူ၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာပြီး သွေးများ ဆူပွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save