Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၆၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">သေဟန်ဆောင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​အခန်းထဲတွင် အမှောင်နတ်မိမယ် ရာပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီး သူတို့အားလုံးမှာ အဝတ်အစား တစ်ထည်မျှ မရှိကြပေ။ ထို့ပြင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်တွင် တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ ကြိမ်ဒဏ်ပေးခံထားရသည့် အမှတ်အသားများလည်း ရှိနေသည်။</p> <p>​လုံချန်း ခန်းမထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူတို့အားလုံးက သတိကြီးစွာထားပြီး နောက်ထပ် နှိပ်စက်မှုများ ခံရမည်ကို ကြောက်လန့်တုန်ရင်နေကြသည်။</p> <p>​"ငါ့မှာ သူတို့အတွက် အဝတ်အစားတွေ မရှိဘူး" လုံချန်းက သူတို့ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ငါက မင်းတို့ကို ကယ်ထုတ်ပြီး အမှောင်နတ်မိမယ် မျိုးနွယ်စုဆီ ပြန်ပို့ပေးဖို့ လာတာပါ။ မင်ရင်းက မင်းတို့ကို ကူညီဖို့ ငါ့ကို တောင်းဆိုလိုက်တယ်။ ထကြပါ... ငါတို့ သွားကြမယ်။ လမ်းမှာ မင်းတို့အတွက် အဝတ်အစားတွေ ငါ ရှာပေးမယ်" လုံချန်းက လူတိုင်း ကြားနိုင်လောက်သည့် အသံဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p>​မိန်းကလေးများကမူ တုန်ရင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဝေခွဲမရသော အကြည့်များဖြင့် လုံချန်းကို ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>​"ဟေ့... လူတွေ ထပ်လာနေပြီ။ ငါတို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတာကို သူတို့ သိသွားပြီ ထင်တယ်။ သူတို့ကို မင်းပဲ ကိုင်တွယ်မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ပဲ ရှင်းလိုက်ရမလား" မြွေဘုရင်က အဆောက်အဦးထဲသို့ ဝင်လာရင်း လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်းတို့ မလုပ်နဲ့၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ သူတို့ကို အပြတ်ရှင်းမယ်" လုံချန်းက နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်းတို့ မိန်းကလေးတွေ... ငါ မင်းတို့ကို နားဝင်အောင် ပြောနေဖို့ အချိန်မဖြုန်းချင်ဘူး။ ငါ့ကို ယုံတယ်ဆိုရင် ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။ တကယ်လို့ သံသယ ရှိနေသေးရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ တံခါးနားမှာ ရပ်ပြီး အပြင်မှာ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာကို ကြည့်လိုက်ပါ။ အဲဒီကျရင် မင်းတို့ စပြီး ယုံကြည်လာလိမ့်မယ်" လုံချန်းက သူတို့ကို ပြောပြီးနောက် ခန်းမထဲမှ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>​သူက ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ဆီသို့ ဦးတည်လာနေသည့် မိစ္ဆာ ရာပေါင်းများစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>​"သူတို့ အရေအတွက်က တော်တော်များသားပဲ။ မင်း တကယ်ပဲ ငါတို့ကို အကူအညီ မယူချင်တာ သေချာလား" မြွေဘုရင်က ထပ်မေးသည်။</p> <p>​"သူတို့က နည်းပါသေးတယ်။ အရေအတွက် များနေရုံနဲ့ ဒီလို အားနည်းတဲ့ကောင်တွေကိုတောင် မကိုင်တွယ်နိုင်ရင် ငါ့ကိုယ်ငါ ကျင့်ကြံသူလို့ ခေါ်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိတော့ဘူး" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်ရင်း သူ၏ ဘုရင်ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ မိစ္ဆာ ရာပေါင်းများစွာ ရှိရာဆီသို့ တစ်ကိုယ်တည်း လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>​လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော မိစ္ဆာ ၉၀၀ ခန့်ရှိသည့် စစ်တပ်ကြီးဆီသို့ သွေးများ စွန်းထင်နေသည့် ဓားကို ကိုင်ထားသော လူသားတစ်ယောက်တည်းက ဦးတည်သွားနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​လုံချန်းနှင့် ထိုစစ်တပ်ကြီးသည် လမ်းခုလတ်တွင် ထိပ်တိုက်တွေ့ကြပြီး မိစ္ဆာ ဆယ်ဂဏန်းခန့်က လုံချန်းကို ဓားများဖြင့် ဝိုင်းခုတ်ကြသည်။ လုံချန်းကမူ ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုဘဲ ထိုတိုက်ခိုက်မှုများကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့်ပင် အထိခံလိုက်သည်။</p> <p>​သူ့တွင် အင်အားကြီး ကျင့်ကြံသူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် ကာကွယ်ပေးနိုင်သည့် ရတနာ တစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် မြေကမ္ဘာအဆင့် အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိသည့် ကျင့်ကြံသူများပင် သူ့၏ ကာကွယ်ရေးအား တစ်ချက်တည်းနှင့် မဖျက်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ့ရှေ့က မိစ္ဆာများကမူ ပြောနေစရာတောင် မလိုပေ။</p> <p>​လုံချန်းက ကာကွယ်ရေးကို အာရုံမစိုက်ဘဲ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် မိစ္ဆာ ၅ ယောက်၏ ခေါင်းများ ပြတ်ထွက်သွားသည်။ သူက မရပ်နားဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ကာ ဓားအား ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခေါင်းများ ထပ်ပြီး လွင့်စင်သွားသည်။ လုံချန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုက အလွန် ထိရောက်လှပြီး တစ်ချက်တည်းနှင့် ပြိုင်ဘက် အများအပြားကို သတ်နိုင်သည်။ မိန်းကလေးများ အဝတ်အစားအတွက် စိုးရိမ်နေလျှင် ပြန်ဝတ်ရအောင် သူက မိစ္ဆာများ၏ လည်ပင်းများကိုသာ ပစ်မှတ်ထားပြီး ခုတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ဒီကောင် ဒီနေ့တော့ ပုံစံမိနေတာပဲ။ မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ ခွေးပေါက်လေး" မြွေဘုရင်က မုဆိုးကြယ်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ မုဆိုးကြယ်ကမူ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ လုံချန်းကိုသာ အသေအချာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ လိုအပ်လျှင် ဝင်ကူရန် သူက အသင့်ပင်။</p> <p>​"မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကိုယ့်စိတ်ကြိုက် သတ်ဖြတ်ခွင့် ရဖို့ဆိုတာ အမြဲတမ်း မလွယ်ဘူးလေ။ ပြိုင်ဘက်က အားနည်းနေရင် ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်။ ဒီဘုရင်ကြီး အထက်ဘုံမှာ ရှိတုန်းက စစ်ပွဲကြီးတစ်ပွဲ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီဘုရင်ကြီး တစ်ယောက်တည်းနဲ့ စစ်တပ်ကြီး တစ်ဘီလီယံကို ရင်ဆိုင်ပြီး အကုန် ရှင်းပစ်ခဲ့တာ။ အဲဒီမှာတင် နယ်မြေများကို အောင်နိုင်သူဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကို ရခဲ့တာပေါ့" မြွေဘုရင်က ဆက်ပြီး ကြွားလုံးထုတ်နေသည်။</p> <p>​မုဆိုးကြယ်က မြွေဘုရင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>​"မင်းက ဘယ်သူ့ကို ကြွားလုံးထုတ်တဲ့ကောင်လို့ ခေါ်နေတာလဲ။ မင်း... ကောင်းကင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်သွားရုံနဲ့ ဒီဘုရင်ကြီးကို အထင်သေးလို့ ရပြီ ထင်နေလား။ ဒီနေ့ ဒီဘုရင်ကြီး စိတ်ကြည်နေလို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းကို ပညာပေးလိုက်မှာ" မြွေဘုရင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် မုဆိုးကြယ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​မုဆိုးကြယ်နှင့် မြွေဘုရင်တို့ ငြင်းခုံနေကြစဉ်တွင် လုံချန်းကမူ မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်၍ ကောင်းနေဆဲပင်။ ယင်းက တကယ့် တိုက်ပွဲထက်စာလျှင် လုံချန်းအတွက် သတ်ဖြတ်ခြင်း လေ့ကျင့်ခန်းဆင်းနေသလို ဖြစ်နေသည်။ မိစ္ဆာများက သူ့ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပေမည့် လုံချန်း၏ တစ်ချက်တည်းသော တိုက်ခိုက်မှုက မိစ္ဆာ ဆယ်ဂဏန်းလောက်ကို သေစေနိုင်သည်။</p> <p>​"မိန်းကလေးတွေအတွက် အဝတ်အစား လုံလောက်သွားပြီ" သူက လုံလောက်သော အရေအတွက်ကို သတ်ပြီးပြီဟု ယူဆလိုက်သောအခါ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူက အဝတ်အစားများ မစွန်းအောင် ဂရုစိုက်နေဖို့ မလိုတော့ပါ။</p> <p>​လုံချန်းက နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်ပြီး ဓားကွက်တစ်ကွက် ပြင်လိုက်သည်။ "အကုန်လုံးကို အဆုံးသတ်ရမယ့် အချိန်ပဲ" သူက ရေရွတ်ရင်း သူ၏ ချီစွမ်းအားများကို လက်ဆီသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်၊ ပဉ္စမမြောက်ပုံစံ၊ ဖရိုဖရဲ" လုံချန်းက အော်ဟစ်လိုက်ရင်း သူ၏ ဓားကို အလျားလိုက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်း ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းတန်းကြီး တစ်တန်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားလေလေ ပိုပြီး ကြီးမားလာလေလေ ဖြစ်သည်။ ထိုအလင်းတန်းက မိစ္ဆာများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို မြက်ပင်များလိုပင် တစ်ပိုင်းစီ ပြတ်တောက်သွားစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ထိုအလင်းတန်းက နောက်က အဆောက်အဦးကို သွားမှန်တော့သည်။</p> <p>​သူ့ကို တိုက်ခိုက်နေသည့် မိစ္ဆာအားလုံးနီးပါး သေဆုံးသွားပြီး ၃ ယောက်ကမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် သေဟန်ဆောင်ပြီး လဲနေကြသည်။ ယင်းကို လုံချန်းက သတိထားမိပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူတို့ ၃ ယောက် သေဟန်ဆောင်နေချိန်တွင် လုံချန်းက သူတို့အနားသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူက မျက်လုံးမှိတ်ထားသည့် မိစ္ဆာတစ်ယောက်၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူက ဓားကို အပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီး ထိုသူ၏ ဦးခေါင်းကို ချိန်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ဓားဖြင့် ထိုသူ၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်ကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ သေဟန်ဆောင်နေသော ထိုသူဆီမှ အော်သံ အကျယ်ကြီး ထွက်လာပြီးမှ တကယ် သေသွားတော့သည်။</p> <p>​ကျန်သည့် ၂ ယောက်က ထိုသည်ကို မြင်သည့်အခါ ဤနည်းလမ်းက မအောင်မြင်ကြောင်း သိသွားပြီး သူတို့ အသက်အတွက် အတော်လေး စိုးရိမ်သွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ ၂ ယောက်လုံး ထရပ်ပြီး ထွက်ပြေးကြတော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းက သူတို့ ထွက်ပြေးနေသည်ကို ကြည့်နေပြီး လိုက်ဖမ်းဖို့ မကြိုးစားပေ။ ထိုအစား သူက လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားက ထွက်ပြေးနေသည့် သူများနောက်သို့ လိုက်သွားပြီး သူတို့၏ ခေါင်းများကို ဖြတ်ချလိုက်သည်။ သူတို့၏ ခေါင်းမပါသော ခန္ဓာကိုယ်များက စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် ဆက်ပြေးနေပြီးမှ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။</p> <p>​ဝိညာဉ်ဓားက လုံချန်းဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ လုံချန်းက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အဆောက်အဦးထဲမှ သူ့ကို ကြည့်နေသည့် မိန်းကလေးများကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>​"ငါ အဝတ်အစားတွေ ထားခဲ့ပေးတယ်။ မိစ္ဆာတွေရဲ့ အဝတ်အစားကို ဝတ်ရမှာ မရှက်ဘူးဆိုရင် အဲဒါတွေကို ယူဝတ်ကြပါ။ တကယ်လို့ အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင်လည်း အဝတ်မပါဘဲ လိုက်ခဲ့လို့ ရပါတယ်။ မင်းတို့ မျိုးနွယ်စုက အမျိုးသမီးတွေပဲ ရှိတာဆိုတော့ အဝတ်မပါဘဲ လမ်းလျှောက်ရတာ သိပ်ပြီး ရှက်စရာ မကောင်းလောက်ပါဘူး။ မင်းတို့ စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်" လုံချန်းက သူတို့ကို ပြောပြီးနောက် တခြား အဆောက်အဦးများဆီသို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်များ ပေါ်မလာသေးကြောင်း သူ သိနေသည်။ သူ လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းအား ရဖို့အတွက် ခေါင်းဆောင်ကို ရှာဖို့ လိုအပ်သည်။</p> <p>​"မင်းတို့ မိန်းကလေးတွေနားမှာ နေခဲ့ပါ။ ပေါ်လာတဲ့ မိစ္ဆာမှန်သမျှကို သတ်ပစ်ပါ။ ငါ ရှေ့ကို သွားလိုက်ဦးမယ်။ တစ်ခုခု ပြဿနာရှိရင် ငါ့ကို ပြောပါ" သူက မြွေဘုရင်နှင့် တခြားသားရဲများကို မှာကြားပြီး ထွက်ခွာခဲ့သည်။</p> <p>​လုံချန်းက နောက်ထပ် အဆောက်အဦးတစ်လုံးကို တံခါးကန်ဖွင့်ပြီး ဝင်ရှာပေမည့် မည်သူ့ကိုမှ မတွေ့ရပေ။ သူ အပြင်သို့ ပြန်ထွက်ပြီး နောက်ထပ် အဆောက်အဦးဆီသို့ သွားဖို့ ပြင်သည့်အခါတွင်မူ ထိုအဆောက်အဦးထဲမှ လူ ၅ ယောက် ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့အားလုံးက ပျံသန်းနေကြပြီး သူတို့၏ ကျောဘက်တွင် လင်းနို့တောင်ပံလိုမျိုး အနီရောင် တောင်ပံများ ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save