Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၆၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းရည်အသစ်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​လုံချန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ လူတိုင်းက သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>​အနက်ရောင် ဦးချိုပါ သံချပ်ကာ ကြံ့က သူ့အနားတွင် ရပ်နေပြီး မြွေဘုရင်နှင့် မုဆိုးကြယ်တို့လည်း သူ့ထံ ပြန်ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​မင်လန်လည်း အနီးနားမှာပင် ရှိနေသည်။ အမှောင်နတ်မိမယ်အားလုံးနီးပါးလည်း ယခုအခါ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"မိစ္ဆာအားလုံးကို အပြတ်ရှင်းခဲ့ပြီလား" လုံချန်းက မြွေဘုရင်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"သေချာတာပေါ့။ ဒီလို အလုပ်သေးသေးလေးက ဒီဘုရင်ကြီးအတွက် ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ မင်း တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား။ တကယ်လို့ မင်းက ဒီနယ်မြေထဲက သက်ရှိအားလုံးကို သတ်ခိုင်းမယ်ဆိုရင်တောင် အဲဒါက ခက်ခဲမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒီလို မိစ္ဆာ နည်းနည်းလောက်ကိုတော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုဘူး" မြွေဘုရင်က လေလုံးထွားသော လေသံဖြင့် လုံချန်းကို ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်း ဘာမေးတော့မယ်ဆိုတာ ဒီဘုရင်ကြီး သိပါတယ်။ ငါပြောထားမယ်... ဒီဘုရင်ကြီးက သူတို့အားလုံးကို သယ်သွားပေးမယ့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်တော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီတောင်းဆိုချက်ကို စဉ်းစားပေးနိုင်ပါတယ်" မြွေဘုရင်က ပြုံးလျက် လုံချန်းကို ဆိုသည်။</p> <p>​"စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းကို ဘာမှခိုင်းဖို့ အစီအစဉ်မရှိပါဘူး။ မင်း သူတို့ကို သယ်သွားပေးမယ်ဆိုရင်တောင် အချိန်အတော်ပေးရဦးမှာ။ အခု ငါ့မှာ ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်စရာတစ်ခု ရှိနေပြီ" လုံချန်းက မတ်တပ်ရပ်ရင်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဘာ ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်စရာလဲ" မြွေဘုရင်က မေးသည်။</p> <p>​"နင့်ရဲ့ဟင်းလင်းပြင် နိယာမ ကြီးထွားလာတာကနေ ကြီးမားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရလိုက်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ငါပြောတာ ဟုတ်လား" ရွှင်းက လုံချန်း၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ပြုံးစစဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"အင်း... ရလိုက်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေက မဆိုးဘူးလို့ ပြောရမယ်" လုံချန်းက မတ်တပ်ရပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​အမှန်စင်စစ် ဤခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ သူ့အတွက် အလွန်အကျိုးရှိခဲ့သည်။ သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများစွာ ရရှိခဲ့ပြီး သူ၏ ပညာရပ်ကို မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက ဟင်းလင်းပြင် နိယာမနှင့် ပတ်သက်သည့် အပိုဆောင်း စွမ်းအားအချို့ကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် အမှောင်နတ်မိမယ်အားလုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"ကဲ... အားလုံးပဲ တစ်တန်းတည်း စီလိုက်ကြပါ။ ငါတို့ အမှောင်နတ်မိမယ် မျိုးနွယ်စုဆီ ပြန်ကြမယ်။ မြန်မြန်လုပ်ကြ" လုံချန်းက လူတိုင်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​အမှောင်နတ်မိမယ်များသည် တစ်ဦးနောက်တစ်ဦး တန်းစီကာ လူတန်းကြီးတစ်တန်း ဖြစ်လာသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်ပြောင်းကာ စတင်တောက်ပလာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ကြယ်တာရာများပါဝင်သော နက်မှောင်သည့် အရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံး ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​သူသည် သူ၏ရှေ့တွင် စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ရာ ဦးခေါင်းအရွယ်အစားခန့်ရှိသော ထူးခြားသည့် ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက် တစ်ပေါက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ၎င်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ပို၍ ကြီးမားလာသည်။ ထိုဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်သည် လူများ ဝင်ရောက်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသွားသောအခါမှ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။</p> <p>​"ကဲ... ဒါက ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်ပဲ။ ဒီဝင်ပေါက်ရဲ့ ဟိုဘက်အခြမ်းက အမှောင်နတ်မိမယ် မျိုးနွယ်စုရဲ့ အဝင်ဝကို ရောက်လိမ့်မယ်။ တစ်ယောက်ချင်းစီ ဝင်သွားကြပါ" လုံချန်းက အမှောင်နတ်မိမယ်များကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​အမှောင်နတ်မိမယ်များသည် ထိုဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်ကို ကြည့်ကာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေကြသည်။ မည်သူမျှ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းမလှမ်းရဲကြပေ။</p> <p>​"ဝင်သွားကြပါ၊ သူ့ကို ယုံကြည်လိုက်ကြပါ" မင်လန်က အမှောင်နတ်မိမယ်များကို ဖျောင်းဖျနှစ်သိမ့်လိုက်သည်။</p> <p>​လူတန်း၏ ရှေ့ဆုံးတွင်ရှိသော အမှောင်နတ်မိမယ်လေးမှာ သတ္တိမွေးကာ ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။ လူတန်းကြီးမှာ ရှေ့သို့ တရွေ့ရွေ့ တိုးလာပြီး ကျန်သည့်သူများလည်း စတင်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။</p> <p>​ငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် လူတိုင်း ဝင်ပေါက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ မင်လန်၊ လုံချန်းနှင့် သူ၏သားရဲများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် သားရဲများကို သားရဲနယ်မြေထဲသို့ ပြန်ပို့လိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့လှမ်းကာ မင်လန်၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဝင်ပေါက်အတွင်းသို့ အတူတူ ဝင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​ဝင်ပေါက်၏ တစ်ဖက်အခြမ်းမှာ လုံချန်းဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်းပင်။ ၎င်းမှာ အမှောင်နတ်မိမယ် မျိုးနွယ်စု၏ အဝင်ဝသို့ တည့်တည့်ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်လာသော အမှောင်နတ်မိမယ်များသည် ဤနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားကြသဖြင့် စတင်ငိုကြွေးကြတော့သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ သူတို့၏ မိသားစုများရှိရာ မျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။</p> <p>​လုံချန်းနှင့် မင်လန်တို့လည်း ဝင်ပေါက်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့ ထွက်လာသည်နှင့် ဝင်ပေါက်မှာ ပြန်ပိတ်သွားသည်။</p> <p>​သူတို့ မျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လုံချန်းဆီသို့ ပြေးလာနေသော မင်ရင်းနှင့် ဆုံတွေ့ကြသည်။ မင်ရင်းက သူ့ဆီ ပြေးလာနေသော်လည်း လုံချန်း၏ အာရုံမှာ တခြားတစ်နေရာသို့ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိသွားသည်။ လုံချန်းမှာ မင်ရင်း၏ မျက်နှာကိုပင် စိုက်မကြည့်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>​မင်လန်သည် လုံချန်း၏ အကြည့်များ မည်သည့်နေရာ ရောက်နေကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုံချန်း၏လက်အား ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆွဲထားလိုက်မိသည်။</p> <p>​လုံချန်းမှာ ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း အပေါ်သို့သာ မော့ကြည့်နေလိုက်တော့သည်။ မင်ရင်းက သူတို့ဆီ ရောက်လာပြီး လုံချန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်သည်။</p> <p>​"နင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" မင်ရင်းက လုံချန်းကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည်။</p> <p>​"အဲဒါအတွက် ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က မိသားစုတွေပဲ မဟုတ်လား" လုံချန်းက သူမ၏ကျောကို ပုတ်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ငါတို့က မိသားစုတွေပဲ" မင်ရင်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p>​"ဒါနဲ့... ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်တည်း သီးသန့်စကားပြောလို့ရမယ့် နေရာကို သွားလို့ရမလား" လုံချန်းက မင်ရင်းကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"သ... သုံးယောက်တည်း သီးသန့်လား။ နင်က ငါ့အမေကိုပါ တကယ်ပဲ သဘောကျနေတာလား။ အမှောင်နတ်မိမယ် နှစ်ယောက်က ယောက်ျားတစ်ယောက်တည်းကို လက်ထပ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ" မင်လန်က လုံချန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ထပ်မံ အထင်လွဲသွားပြန်သဖြင့် မနာလိုသော အကြည့်ဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>​"တ... တကယ်လား။ နင်က ငါ့ကိုပါ လက်ထပ်ချင်တာလား" မင်ရင်းက လုံချန်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရဲတက်သွားသည်။</p> <p>​"အဲဒါက လုံးဝမဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး ထင်ပါတယ်။ အမှောင်နတ်မိမယ် နှစ်ယောက်က ယောက်ျားတစ်ယောက်တည်းကို လက်ထပ်ခဲ့တာမျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးတာတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို တားမြစ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းတော့ မရှိဘူး" သူမက ထပ်ပြောသည်။</p> <p>​သူမ၏ နောက်ဆုံးစကားများကြောင့် မင်လန်မှာ မှင်တက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ ဥပဒေအရ ဖြစ်နိုင်သည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။ သူမသည် သူမ၏ အမေနှင့် ယောက်ျား တစ်ယောက်တည်းကို တကယ် ခွဲဝေယူရတော့မည်လော။</p> <p>​"တော်တော့၊ တော်ကြပါတော့။ ဒီလို ထူးထူးဆန်းဆန်း အထင်လွဲမှုတွေကို ရပ်လိုက်ကြပါတော့။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လက်ထပ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းသည် အထင်လွဲမှုများ မကြီးထွားခင်မှာပင် အမြန်ရှင်းပြလိုက်ရသည်။</p> <p>​သူသည် မတော်တဆ ဇနီးအသစ် ထပ်မရချင်တော့ပေ။ ထိုဇနီးမှာ သူ၏ ဇနီးတစ်ယောက်၏ အမေ ဖြစ်နေလျှင် ပို၍ပင် ထူးဆန်းသွားပေလိမ့်မည်။ မင်ရင်းမှာ သူမတစ်သက်လုံး ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် မပတ်သက်ဖူးသလို သူမ၏ သက်စောင့်အား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို အသုံးပြုပြီး မင်လန်ကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း နည်းပညာအရ သူတို့မှာ အမေနှင့် သမီး ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p>​"ငါ... ငါ နားလည်ပါပြီ။ ငါက လန်အာလောက် မတော်သလို လှလည်း မလှပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် နင် ငါ့ကို မလိုချင်တာ ဖြစ်မှာပါ။ ငါ့လို လူမျိုးအပေါ် ဘယ်သူမှ စိတ်မဝင်စားနိုင်ပါဘူး။ နင် အခုလို အထင်လွဲမှုကို ရှင်းပြလိုက်တာ ကောင်းပါတယ်" မင်ရင်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် အားငယ်သော အကြည့်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားက တကယ်ကို လှပပါတယ်။ လန်အာထက် မလျော့ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ တကယ်တော့ အချို့ ရှုထောင့်တွေမှာဆိုရင် ခင်ဗျားက ပိုတောင် သာပါသေးတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်မသေးပါနဲ့။ ကျွန်တော် လာခဲ့တဲ့နေရာမှာ ခင်ဗျားလို အမျိုးသမီးမျိုးအပေါ် စိတ်မဝင်စားမယ့် ယောက်ျားဆိုတာ မရှိသလောက်ပါပဲ။ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီထဲက တစ်ယောက်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် လက်မထပ်နိုင်ဘူး" မင်ရင်း၏ စိတ်မကောင်းဖြစ်မည်ကို စိုးသဖြင့် လုံချန်းက ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူတို့၏ စကားဝိုင်းက မည်သို့ဖြစ်ကာ ဤအခြအနေသို့ ရောက်သွားမှန်း မသိသဖြင့် သူ အတော်လေး အံ့ဩနေမိသည်။</p> <p>​"ဒါ... ဒါဆို နင်က... လက်မထပ်ဘဲနဲ့... ငါတို့ သုံးယောက်... အဲဒါက..." မင်ရင်းသည် သူမ၏ မျက်နှာ ပို၍ပင် ရဲတက်လာပြီး စကားများ ထစ်ငေါ့နေတော့သည်။</p> <p>​မင်လန်ကလည်း လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>​လုံချန်းမှာ သူ့မျက်နှာကို သူ ပြန်အုပ်လိုက်မိတော့သည်။</p> <p>​'ဒီအမေနဲ့သမီးကတော့ တကယ်ကို လွန်လွန်းနေပြီ' လုံချန်းက ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း တွေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ တခြား ထူးဆန်းတာတွေ ထပ်ပြီး အထင်မလွဲခင် ကျွန်တော် ဆိုလိုချင်တာကို ရှင်းအောင် ပြောပြပါရစေ" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ဆိုသည်။</p> <p>​"ဒီမှာ ကျွန်တော့် အလုပ်တွေလည်း ပြီးပြီ၊ ကျွန်တော် လိုချင်တာလည်း ရပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် မကြာခင် ထွက်ခွာတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင် ကျွန်တော် လုပ်ရမယ့် အလုပ်တစ်ခု ကျန်သေးတယ်။ ကျွန်တော့်အမေကို ခင်ဗျားတို့နဲ့ ပေးတွေ့မယ်လို့ ကျွန်တော် ကတိပေးထားတယ်။ အဲဒါကြောင့် ဒီတွေ့ဆုံပွဲကို သီးသန့်နေရာမှာ လုပ်ချင်လို့ ခေါ်တာပါ" လုံချန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>​"ဪ... အဲဒါကြောင့်ကိုး။ အခုလို အထင်လွဲမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်" မင်ရင်းက လုံချန်းကို တောင်းပန်လိုက်သည်။ မင်လန်ကလည်း သူ့ကို အားနာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။</p> <p>​"လာပါ" မင်ရင်းက လုံချန်း၏ တခြားလက်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ ခေါ်သွားသည်။ သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို မင်လန်က ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကိုမူ သူတို့အား လမ်းပြနေသော မင်ရင်းက ကိုင်ထားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save