Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၇၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​လုံချန်းနှင့် အမျိုးသမီးများသည် မင်ရင်း၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် သူ၏မိခင်၊ ဘိုးဘေးနှင့် အခြားဇနီးသည်များကို ခေါ်ထုတ်ကာ မင်ရင်းနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​မင်ရင်းအနေဖြင့် လုံချန်း၏ အခြားဇနီးသည်များနှင့် ဤသို့ တွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် အနေရခက်သော်လည်း လုံချန်း၏မိခင်နှင့် စကားပြောသည့်အခါတွင်မူ ပို၍ သဘာဝကျလာသည်။</p> <p>​သူတို့သည် အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောဖြစ်ကြသည်။ မင်ရင်းက သူတို့ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေခိုက် ညစာပါ အတူစားရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။</p> <p>​လုံချန်းနှင့် သူ၏မိသားစုသည် အမှောင်နတ်မိမယ် မျိုးနွယ်စုတွင် ညစာ အတူစားကြသည်။ ညစာစားပြီးနောက် စီမာကျီယိက လုံချန်း၏ ကလေးဘဝ အမှတ်တရများကို ပြောပြနေသဖြင့် သူတို့ ဆက်လက် စကားပြောနေကြပြန်သည်။ အမျိုးသမီးများအားလုံး တစ်ဖက်တွင် စကားလက်ဆုံကျနေစဉ် လုံချန်းမှာမူ သူ၏ဘိုးဘေးနှင့် အတူရှိနေသည်။</p> <p>​"အမေ ပျော်နေတာ မြင်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ အဲဒီကမ္ဘာထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ သူ အထီးကျန်နေမှာပဲလို့ ကျွန်တော် တွေးမိတယ်" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။</p> <p>​"ဒါက ဆွေမျိုးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုမျိုးပါ။ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုထဲမှာ ရှိတုန်းကတောင် သူ ဘယ်သူနဲ့မှ ဒီလောက်အထိ စကားအများကြီး မပြောဖူးဘူး။ ကျီယိက ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်ဆုံးပြီး ရွှယ်နဲ့ မေတို့နဲ့ပဲ အချိန်ဖြုန်းတာ များတယ်လေ" လုံရန်က လုံချန်းကို ပြောပြသည်။</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်ရင် စိတ်မကောင်းစရာပဲ။ ကျွန်တော်က အဖိုးတို့ကို အဲဒီကမ္ဘာထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားသလို ဖြစ်နေတာလား" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။</p> <p>​"ငါတို့က အဲဒီမှာ ဘယ်လိုလုပ် အထီးကျန်မှာလဲ။ မိသားစုဝင်တွေ အားလုံး အဲဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။ ကျီယိ ရှိတယ်၊ ရွှယ်၊ မေနဲ့ တခြားမိန်းကလေးတွေလည်း ရှိတယ်။ အခုဆို ရွှယ်ရင်းလည်း ရှိနေပြီပဲ။ အထီးကျန်စရာ မရှိပါဘူး" လုံရန်က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​"အဖိုးကော ဘယ်လိုလဲ။ တခြားလူတွေနဲ့ စကားပြောရတာကို မလွမ်းဘူးလား။ ဒီလိုမျိုး ဘေးကင်းတဲ့ တကယ့်ကမ္ဘာမှာ နေရတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ မထင်ဘူးလား" လုံချန်းက ထပ်မံ မေးမြန်းကြည့်သည်။</p> <p>​"မင်း ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ငါတို့ကို အဲဒီမှာ ထားရတာ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ပြောပြမယ်။ ငါတို့ အဲဒီကမ္ဘာထဲ ရောက်သွားကတည်းက ကျီယိကို အရင်ကထက် ပိုပြီး ပျော်နေတာ ငါသတိထားမိတယ်။ ဘာလို့လဲ သိလား"</p> <p>​"ဘာလို့လဲဟင်" လုံချန်းက စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက သူ့သားနဲ့ ပိုပြီး နီးနီးကပ်ကပ် နေရလို့လေ။ အရင်က သူ အဲဒီလို မနေခဲ့ရဘူး၊ အခုတော့ သူ မင်းနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိနေလို့ သူ ပျော်နေတာ။ မင်းနဲ့ တစ်နေရာရာမှာ ဆုံနိုင်ပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်နေရမယ့် ဝေးလံတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာထက်စာရင် မင်းရဲ့ အနားမှာ ရှိနေရတာက သူ့အတွက် ပိုကောင်းပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါတို့အတွက် တကယ့်ကမ္ဘာမှာ ဘေးကင်းတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာပေးပြီး ငါတို့ကို ထားခဲ့ဖို့ တွေးနေရင်တော့ အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့။ အခုအတိုင်းက အကောင်းဆုံးပါပဲ" လုံရန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p>​"ဪ... တကယ်လို့ ငါတို့ အထီးကျန်မှာကို စိုးရိမ်နေရင်တော့ အဲဒီထဲကို လူအချို့ ထပ်ပို့ပေးရင်လည်း မဆိုးပါဘူး" သူက ထပ်လောင်း ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p>​"လူအချို့ ထပ်ပို့ရမယ် ဟုတ်လား" လုံချန်းက မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ပွတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦးမယ်"</p> <p>​ညဉ့်နက်လာသောအခါ အားလုံးက နှုတ်ဆက်ကြပြီး လုံချန်းက သူ၏မိသားစုကို ကမ္ဘာတုအတွင်းသို့ ပြန်ပို့လိုက်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် မင်ရင်း၏ အခန်းထဲမှ မထွက်သေးဘဲ သူမကို ကြည့်နေဆဲပင်။</p> <p>​"လန်အာ... အပြင်မှာ ခဏစောင့်ပေးလို့ ရမလား။ ငါ မင်းအမေနဲ့ စကားပြောစရာ ရှိလို့" လုံချန်းက မင်လန်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​မင်လန်က သူနှင့် သူမ၏အမေကို ခေတ္တမျှ ကြည့်ပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။</p> <p>​လုံချန်းက မင်ရင်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"ကျွန်တော် ခင်ဗျားဆီက တစ်ခုခု လိုချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကို တောင်းဆိုဖို့က ခင်ဗျားအတွက် မတရားသလို ဖြစ်နေမလားပဲ။ ကျွန်တော့်ကို အထင်မလွဲဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။ သူ စကားဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မင်ရင်း၏ မျက်နှာမှာ ထပ်မံ ရဲတက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ နောက်ထပ် အထင်လွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်တော့မည်ကို သိလိုက်သဖြင့် သူက ချက်ချင်းပင် စကားကို အမြန်ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့စေချင်တယ်" သူက ဆိုသည်။</p> <p>​"ငါ... နင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရမယ် ဟုတ်လား။ နင်က တကယ်ပဲ အဲဒီလို ဖြစ်စေချင်တာလား" မင်ရင်းက ပြောရင်း ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး လုံချန်း၏ လက်ကို ဆွဲကာ သူ့မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းတင် မဟုတ်ဘူး၊ ဒီမျိုးနွယ်စုထဲက အမျိုးသမီးအားလုံးကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့စေချင်တာ" လုံချန်းက ဆိုသည်။</p> <p>​"အ... အမျိုးသမီးအားလုံး ဟုတ်လား" မင်ရင်းမှာ ဘာပြောရမှန်းမသိအောင် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>​"ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့စေချင်တာ။ ကျွန်တော့်မိသားစု နေထိုင်တဲ့ ကမ္ဘာထဲကို ခင်ဗျားတို့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး ရွှေ့ပြောင်းပေးချင်လို့။ အဲဒီမှာ ခင်ဗျားတို့ ဘာမှမလိုအောင် ထားပေးမယ်၊ ဘာကိုမှ စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်နိုင်မယ်။ ဘယ်လိုလဲ။ ကျွန်တော့်မိသားစုက လူအင်အား ပိုလိုအပ်နေတယ်လို့ ထင်လို့ပါ" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း မင်ရင်းကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>​'သူ့မိသားစု နေတဲ့နေရာကို အမှောင်နတ်မိမယ်တွေ အကုန်လုံး ခေါ်သွားမယ် ဟုတ်လား။ သူက မိန်းကလေးတွေ အကုန်လုံးကို သူ့မိသားစုဝင် ဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ ငါ့ဆီက ခွင့်တောင်းနေတာလား။ သူက တကယ်ပဲ မိန်းမတွေ အများကြီး လိုချင်နေတာလား' မင်ရင်းက တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>​"ဘာ... ဘာလို့ ဒီလောက်အများကြီး လိုအပ်တာလဲ။ တကယ်လို့ နင်က မိန်းမတွေ ပိုလိုချင်တာဆိုရင်... ငါ... ငါလည်း နင့်ရဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် ပါဝင်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကိုတော့... ငါ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး" မင်ရင်းက စကားများ ထစ်ငေါ့ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"အဲဒါက အဲဒီလို မဟုတ်..." လုံချန်းက တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မင်ရင်းက သူမ၏ အဝတ်အစားအားလုံးကို ချွတ်ချလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>​မင်ရင်းသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အဝတ်တစ်စမျှ မရှိဘဲ လုံချန်းရှေ့တွင် ကိုယ်လုံးတီး ရပ်နေသည်။</p> <p>​လုံချန်းအနေဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ မင်ရင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နတ်ဘုရားများ ကိုယ်တိုင် ထုဆစ်ထားသည့် လှပသော အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူမ၏ အကောက်အဆက်များမှာ နေရာတကျ ရှိနေပြီး အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။</p> <p>​"နင်က မိန်းမတစ်ယောက်ထက် ပိုလိုအပ်တယ်ဆိုရင် လန်အာနဲ့ ငါက နင့်ရဲ့ လိုအင်အားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါတယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေကိုတော့ ထပ်ပြီး မတောင်းဆိုပါနဲ့တော့" သူမက လုံချန်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။</p> <p>​"ကျွန်တော် ပြောတာက အဲဒီလို မဟုတ်..." လုံချန်းက မျက်လုံးမှိတ်ကာ ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် အလင်းတန်းတစ်တန်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မင်ရင်း၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပုံဆောင်ခဲ တစ်ခဲကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>​"ဟ... ဟိုး... မဟုတ်ပြန်ဘူး" လုံချန်းသည် ထိုပုံဆောင်ခဲက သူ့ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ဤပုံဆောင်ခဲမှာ အမှောင်နတ်မိမယ်များ၏ လက်ထပ်ခြင်း ပုံဆောင်ခဲ ဖြစ်ကြောင်း သူ မှတ်မိသည်။ ဤအရာကပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စုပ်ယူခံရပြီး မင်လန်နှင့် လက်ထပ်ပြီးသား ဖြစ်သွားစေခဲ့ခြင်း မဟုတ်လား။</p> <p>​လုံချန်းသည် ပုံဆောင်ခဲ၏ လမ်းကြောင်းတွင် ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက် တစ်ပေါက်ကို အမြန်ဖန်တီးကာ ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ထိုပုံဆောင်ခဲက လုံချန်းကို မှင်တက်သွားစေမည့် ထူးဆန်းသော အပြုအမူတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဝင်ပေါက်ထဲသို့ မဝင်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကာ လုံချန်း၏ ကျောဘက်တွင် ချက်ချင်း ပြန်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ပုံဆောင်ခဲသည် လုံချန်း၏ ကျောကို ထိမှန်သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး သူ၏ဦးခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။ သူ အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်ချင်သော်လည်း မင်လန် ကြားသွားပြီး အခန်းထဲ ဝင်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အောင့်ထားလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ ယခုအခြေအနေကို မင်လန် မြင်သွားလျှင် အတော်လေး ဆိုးရွားသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>​"ကျေး... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ငါ့ကို နားလည်ပေးပါ။ မျိုးနွယ်စုထဲက အမျိုးသမီးအားလုံးကို နင့်ကို မပေးနိုင်ဘူးလေ။ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ အာဏာကို အလွဲသုံးစားလုပ်ရာ ရောက်လိမ့်မယ်။ အလွန်ဆုံးအနေနဲ့ နင့်ရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ငါ့ကိုယ်ငါ ပေးဆပ်နိုင်ပေမယ့် အားလုံးကိုတော့ မပေးနိုင်ဘူး။ တခြားသူတွေကို မလိုအပ်တော့လေအောင် ငါ လုပ်ပေးပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။ တခြားသူတွေကို ပေးဖို့တော့ မတောင်းဆိုပါနဲ့တော့" မင်ရင်းက လုံချန်း၏ တောင်းဆိုမှုကို လက်မခံနိုင်သကဲ့သို့ သူမ၏ လက်များကို ထပ်ခါတလဲလဲ ယမ်းရင်း ပြောနေသည်။</p> <p>​လုံချန်းမှာ မင်ရင်းကို ငိုချင်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် ကြည့်ကာ သူမလို လူမျိုးနှင့် မည်သို့ ဆုံတွေ့ခဲ့ရသနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>​ထိုအမျိုးသမီး တစ်ယောက်တည်းကပင် သူ့ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် လက်ထပ်ပေးခဲ့ပြီးပြီ နှစ်ကြိမ်စလုံးမှာလည်း သူမ၏ အထင်လွဲမှုတွေကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လုံးဝ မသက်ဆိုင်သည့် အရာများကို ဆက်စပ်ပြီး တွေးတောတတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ထပ်ပေးစဉ်ကတည်းက သူ မည်မျှ ဒေါသထွက်ခဲ့ရကြောင်းကို သိပါလျက် အခုလည်း သူက မိန်းမထောင်ပေါင်းများစွာကို လိုချင်နေသည်ဟု သူမ ကောက်ချက်ချလိုက်ပုံအား သူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမကို လှည့်ပင် မကြည့်တော့ပေ။ သူသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အတွင်းမှ ဂျက်ထိုးလိုက်ပြီးနောက် မင်ရင်းရှိရာဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save