Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">မမိုက်မဲစမ်းပါနဲ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">နောက်တစ်နေ့ ညနေခင်းတွင် ဆောင်းဦးညက လရောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နှင်းပွင့်များအလား ကြည်လင် တောက်ပနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">စုဖွဲ့နေသော အစိမ်းရောင် မီးအိမ်အချို့က လရောင်တစ်ချို့ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်ရန် အလိုအလျောက် နေရာဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုလရောင်က အချုပ်ထောင်ဘေးသို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် ငွေရောင်ဆံပင်များ လွင့်ဝဲကာ ငွေရောင်ဝတ်ရုံ လွှမ်းခြုံထားသော ဖူရှောင်ကွမ်းက အထဲမှ ထွက်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">အချုပ်ထောင်၏ ဌာနမှူးသစ် ခါးဆွဲတံဆိပ်ပြားကို ပြသလိုက်သောအခါ တံခါးစောင့်နေသော ငန်းမိစ္ဆာနှစ်ကောင်က ချက်ချင်းပင် လည်ပင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ အော်ဟစ်၍ အရိုအသေပေးလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာက ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို ရိုသေလေးစားမှု ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တံခါးများ ပွင့်သွားသောအခါ သူက အတွင်းသို့ ဝင်သွား၏။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ လျှောက်လိုက်ရုံဖြင့် သတင်းရရှိသည်နှင့် အလျင်စလို ရောက်ရှိလာကြသော ငန်းမိစ္ဆာ ပိုင်ယွီ၊ ပွေးမိစ္ဆာ ဟင်ထူနှင့် ပြည့်စုံသော ကိုယ်လုံးအချိုးအစား ရှိသည့် အနီရောင်ဝတ် လိုလီမလေး ချူချုံးတို့နှင့် ထိပ်တိုက် တိုးမိတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤဆက်ဆံမှုက သူ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာစဉ်ကနှင့် တခြားစီပင် ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီမိစ္ဆာငယ်လေးက မိစ္ဆာသခင် ရှောင်ကွမ်းကို အရိုအသေပေးပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာသုံးကောင်က သူတို့၏ ယုံကြည်ရသော လက်အောက်ငယ်သားများကို ဦးဆောင်၍ ရိုသေလေးစားစွာ နှုတ်ခွန်းဆက်လိုက်ကြ၏။ အမြဲတမ်း အေးတိအေးစက် နေတတ်သော ဆူးပင်မိစ္ဆာပင်လျှင် အပြုံးယောင်ယောင်လေးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးပြလိုက်သေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီလောက် တရားဝင် ဖြစ်နေစရာ မလိုပါဘူး မိတ်ဆွေငယ်တို့"</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်၏။ သူက ကြိုတင် လေ့ကျင့်ထားပြီးဖြစ်ရာ အခြေအနေကို အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရင်း လျင်မြန်စွာ အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာများက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">ချူချုံးကတော့ ထုံးစံအတိုင်း စကားနည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပိုင်ယွီနှင့် ဟင်ထူတို့က အချုပ်ထောင်၏ ကိစ္စရပ်များကို အလုအယက် ပြောဆိုနေကြပြီး အများစုမှာ ရေကန်ထဲမှငါးနှင့် လှောင်ချိုင့်ထဲမှငှက် သိုင်းကွက်အစီအရင်၏ နက်နဲမှုများနှင့် လမ်းဆုံများကဲ့သို့သော ဌာနမှူး တစ်ဦးတည်းသာ သိနိုင်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်များ ဖြစ်ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">မြေအောက်အကျဉ်းထောင် အဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ ဖူရှောင်ကွမ်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီသခင်က လောလောဆယ် အချုပ်ထောင်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ပြောင်းလဲဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိသေးဘူး... မင်းတို့ တာဝန်တွေကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ပြီး အခြေခံ စည်းမျဉ်းတွေကို မချိုးဖောက်သရွေ့ ငါ မင်းတို့ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပါပဲ... ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်သွားလုပ်ကြတော့"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသောအခါမှသာ မိစ္ဆာများက လူစုခွဲသွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကောင်းကင်မဲ့ အကျဉ်းထောင်အတွင်းတွင် သူ၏ ယခင် လက်အောက်ငယ်သားများက အချိန်အတော်ကြာကတည်းက စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြ၏။ ဖူရှောင်ကွမ်းကို မြင်သောအခါ သူတို့မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသဖြင့် စကားပင် ကောင်းကောင်း မပြောနိုင်တော့ချေ။ သူက နှစ်သိမ့်စကား အနည်းငယ် ပြောကြားပြီးနောက်မှသာ သူတို့၏ ခံစားချက်များကို တဖြည်းဖြည်း ထိန်းချုပ်နိုင်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီသခင်ကို အဲဒီ ပဉ္စမမြောက် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် တောက်လောင်သရဲကြီးဆီ ခေါ်သွား"</p> <p style="text-align:justify">အမိန့်တစ်ခွန်း ပေးလိုက်သည်နှင့် ကြွက်မိစ္ဆာများက ချက်ချင်း လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">လက်အောက်ငယ်သားများကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖူရှောင်ကွမ်းက ပဉ္စမမြောက် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် တောက်လောင်သရဲကြီးကို အကျဉ်းချထားသော အခန်းထဲသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အိပ်ပျော်နေသော တောက်လောင်သရဲကြီးက ကျောက်တံခါး ပွင့်သွားသော အသံကြောင့် နိုးလာ၏။ ဖူရှောင်ကွမ်းကို မြင်သောအခါ သူက ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်လိုက်ကာ အဆိပ်ငွေ့များနှင့် ဓားအလင်းတန်းများကို အလိုအလျောက် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင် မပြဘဲ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">ခုန်အုပ်လာသည့် လမ်းတစ်ဝက်တွင် တောက်လောင်သရဲကြီး၏ အနောက်ဘက်ရှိ သံကြိုးများက တောက်ပလာပြီး ရှုပ်ထွေးသော မိစ္ဆာစာလုံးများက ငါးများအလား ရွေ့လျားလာကာ ချုပ်နှောင်ခြင်း စွမ်းအားကို အကြီးအကျယ် တိုးမြှင့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တောက်လောင်သရဲကြီး၏ ဓမ္မစွမ်းအားများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုတ်ခနဲ မျက်နှာနှင့် မိတ်ဆက်သွားတော့၏။ အဆိပ်ငွေ့များနှင့် ဓားအလင်းတန်းများက သူ့ထံသို့ ပြန်လည် စီးဝင်သွားပြီး နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ မျက်နှာပြင်များ ရှုံ့မဲ့သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်က ယင်လေပြင်းနှင့် အဆိပ်မြူခိုးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ဖြစ်သွားသော်လည်း သူက သံကြိုးများဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံထားရဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက ရှေ့တွင် ရပ်၍ ယင်မြူခိုးများကို အေးစက်စက် ကြည့်နေသည်။ ယင်မြူခိုးများက တောက်လောင်သရဲကြီးအသွင်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသောအခါမှသာ သူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ့မှာ အပေးအယူ တစ်ခု ရှိတယ်... မင်း နားထောင်ချင်လား"</p> <p style="text-align:justify">"ဟက်... အဲဒီ ငှက်ကလေးနဲ့ ခွေးကလေးက မလုပ်နိုင်လို့ အခု မင်း အလှည့် ရောက်လာတာလား... အားအင်တွေ ဖြုန်းတီးမနေပါနဲ့... မင်း ဘာပဲပြောပြော၊ ငါ့ကို ဘယ်လောက်ပဲ နှိပ်စက်နှိပ်စက် ဘုရင်ကြီးကို ငါ ဘယ်တော့မှ သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"မင်းရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို ငါ လေးစားပါတယ်… ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာပဲ... ရှင်သန်နိုင်မယ့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုက ဒီလိုနဲ့ပဲ ပျောက်ကွယ်သွားရပြီ"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားများ ပြောပြီးနောက် ဖူရှောင်ကွမ်းက ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ပြတ်သားကာ သွက်လက်နေ၏။ သူ အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ အနောက်ဘက်မှ အက်ကွဲကွဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"နေဦး"</p> <p style="text-align:justify">...</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖူရှောင်ကွမ်းက ရပ်တန့်သွား၏။ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း သူက အနောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"တစ်ခုခု ပြောစရာ ရှိသေးလို့လား"</p> <p style="text-align:justify">သူ့အနောက်ဘက်တွင် တစ်ဖန် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ သူက ထပ်မံ မေးမြန်းရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသည့်ပုံစံဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ခန့် အခန်းတံခါးဝမှ ထွက်သွားချိန်တွင် အသံက ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">"ရှင်သန်နိုင်မယ့် လမ်းကြောင်းဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက နောက်တစ်ကြိမ် ရပ်တန့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"စကားလုံး အဓိပ္ပာယ်အတိုင်းပဲလေ... မင်း အပေးအယူတစ်ခု လုပ်ရုံနဲ့ မင်းကို လွှတ်ပေးဖို့ ငါ စဉ်းစားပေးနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းက ငြင်းပယ်ပြီးသွားပြီပဲ... ငါက အများအားဖြင့် ကောင်းမှုကုသိုလ် လုပ်ရတာကို သဘောကျတယ်ဆိုတော့ မင်းရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးရမှာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">"မင်းက ကတိတည်တဲ့သူလား"</p> <p style="text-align:justify">"ဒီသခင်ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ရွှေပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆို အပေးအယူက ဘာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ငါက ဘာလို့ မင်းကို ပြောပြရမှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"မင်းက အရင် စပြောခဲ့တာလေ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ မင်းက ငြင်းလိုက်တယ် မဟုတ်လား"</p> <p style="text-align:justify">"အခု ငါ... နောင်တရသွားပြီ... ငါ နောင်တရသွားပြီ"</p> <p style="text-align:justify">"ငါ မင်းကို ပြောပြနိုင်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ရိုးသားမှုအပေါ်မှာ မူတည်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို မင်းက..."</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒါက အရင်ကလေ… အခုက အခုပဲ... လောလောဆယ်တော့ မင်းက ငါ့ကို တောင်းပန်နေရတဲ့သူပဲ"</p> <p style="text-align:justify">တောက်လောင်သရဲကြီးမှာ စကားလမ်းကြောင်း ပိတ်သွားပြီး မချိတင်ကဲ ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"မင်းသိတဲ့ နည်းစနစ် တစ်ခု ပြောပြ"</p> <p style="text-align:justify">သူ့အနောက်ဘက်တွင် တစ်ဖန် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက သူ့ကို အလျင်စလို မတိုက်တွန်းသလို အကြံပြုချက်များလည်း မပေးဘဲ ရှေ့သို့သာ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ သူ အခန်းတံခါးဝမှ အပြည့်အဝ ထွက်သွားပြီးနောက် တံခါးပိတ်မည့် ယန္တရားကို ဖိရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ချိန်တွင် တောက်လောင်သရဲကြီး၏ အရေးတကြီး အသံက အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">"နေဦး… နေဦး... ငါ ပြောမယ်… ငါ ပြောမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယန္တရားပေါ်ရှိ ဖူရှောင်ကွမ်း၏ လက်က ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">တောက်လောင်သရဲကြီးက မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် နည်းစနစ်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုပြလိုက်၏။ သို့သော်လည်း သူက လှည့်ကွက်တစ်ခု သုံးလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်တစ်သောင်း ရွှံ့ညွန်အိုင်မှ မည်သည့် နည်းစနစ်ကိုမျှ မပြောဘဲ မရဏကမ္ဘာရှိ ရုဂျ်စံအိမ်သို့ အလည်အပတ် သွားစဉ်က မတော်တဆ သင်ယူခဲ့ရသည့် နည်းစနစ်တစ်ခုကို ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တိတ်ဆိတ်စွာ မှတ်သားလိုက်ပြီးနောက် ဖူရှောင်ကွမ်းက လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တောက်လောင်သရဲကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"သစ္စာဆိုလိုက်"</p> <p style="text-align:justify">တောက်လောင်သရဲကြီး၏ စိတ်က တစ်ခဏမျှ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားပြီး ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာသစ္စာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">မေးပြီးပြီးချင်းပင် သူက ကိုယ့်ပါးကိုယ် ရိုက်ချင်သွား၏။ ထိုမေးခွန်းက အလွန် မိုက်မဲလွန်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဘာကြောင့် သစ္စာဆိုရမှာလဲ...</p> <p style="text-align:justify">အပေးအယူအတွက်ပေါ့...</p> <p style="text-align:justify">...</p> <p style="text-align:justify">ဖြန်း...</p> <p style="text-align:justify">ပါးရိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက ဆူးပင်များဖြင့် ယက်လုပ်ထားသော လက်အိတ်များကို ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဝတ်ဆင်ထားမှန်းမသိဘဲ တောက်လောင်သရဲကြီး၏ မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပါးရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆူးများက တောက်လောင်သရဲကြီး၏ ပါးပြင်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး တစ်ဝက်ခန့်က ယင်မြူခိုးများအဖြစ် လွင့်စင်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီးက အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ တောက်လောင်သရဲကြီး၏ မျက်လုံးများထဲမှ သရဲမီးတောက်များ တောက်လောင်လာပြီး ဒေါသတကြီး မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ဘာလုပ်တာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"မင်း မျက်စိကန်းနေလား... ငါ မင်းကို ကူညီနေတာလေ... ငါက ကောင်းမှုကုသိုလ် လုပ်ရတာကို သဘောကျတယ်လို့ ဒီသခင် ပြောခဲ့တယ်လေ... မင်းရဲ့ မေးခွန်းက မိုက်မဲတယ်လို့ မင်း ခံစားနေရမှတော့ မင်း ခေါင်းရှင်းသွားအောင် ငါ ကူညီပေးနေတာ... ပြဿနာ ရှိလို့လား"</p> <p style="text-align:justify">တောက်လောင်သရဲကြီး “…”</p> <p style="text-align:justify">ကျေးဇူးတင်လိုက်တာနော်...</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူက သတိထား၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီအပေးအယူက ဘုရင်ကြီးကို သစ္စာဖောက်ရမယ့် ကိစ္စဆိုရင်တော့ ပြောတောင် မပြောနဲ့"</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက လေးနက်စွာ ကတိပေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"စိတ်ချပါ… မင်းရဲ့ ဘုရင်ကြီးနဲ့ မပတ်သက်ပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားလျှင် တောက်လောင်သရဲကြီးမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သရဲနှင့် မိစ္ဆာတို့က ငရဲကိုးထပ် မဟာနတ်ဘုရားနှင့် ထျန်းယီ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတို့ ရှေ့မှောက်တွင် အသီးသီး သစ္စာဆိုလိုက်ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">"ပြောလေ... အပေးအယူက အတိအကျ ဘာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"မင်းသိတဲ့ နည်းစနစ်တိုင်းကို ဝန်ခံရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">တောက်လောင်သရဲကြီး “…”</p> <p style="text-align:justify">ဒုက္ခပါပဲ... ငါ ထောင်ချောက်ဆင်ခံလိုက်ရပြီ</p> <p style="text-align:justify">တောက်လောင်သရဲကြီးမှာ အစကတည်းက ဤမိစ္ဆာ၏ တွင်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ စည်းချက်အတိုင်း တဖြည်းဖြည်း လိုက်ပါသွားကာ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြောင်းကို ယခုမှသာ သဘောပေါက်သွားတော့၏။ ထိုသို့မဟုတ်လျှင် အပေးအယူ၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကိုပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသေးဘဲနှင့် သူက ဘာကြောင့် အလျင်စလို သစ္စာဆိုခဲ့မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">ငရဲကိုးထပ် မဟာနတ်ဘုရားက သက်သေအဖြစ် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ယခု မည်သည့်အရာအတွက်မဆို နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အိပ်မက်မှ နိုးထလာသကဲ့သို့ တောက်လောင်သရဲကြီးမှာ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ငါ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်တာလား"</p> <p style="text-align:justify">ဖြန်း...</p> <p style="text-align:justify">ပါးရိုက်သံ နောက်ထပ် တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆူးများကြောင့် ယင်မြူခိုးများ အမြောက်အမြား လွင့်စင်ထွက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီမေးခွန်းက မိုက်မဲနေတုန်းပဲ"</p> <p style="text-align:justify">သူက မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော တောက်လောင်သရဲကြီးကို လျစ်လျူရှု၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အချိန်ဖြုန်းမနေနဲ့... စလိုက်ကြရအောင်… အချိန်ကြာသွားရင် ဒီသခင်က မင်းရဲ့ မိုက်မဲမှုတွေ ကူးစက်ခံရမှာ စိုးလို့"</p> <p style="text-align:justify">တောက်လောင်သရဲကြီးမှာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း နောက်ထပ် ပါးရိုက်ခံရမည်ကို ကြောက်သဖြင့် ပြန်မပြောရဲတော့ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူက သင်ယူခဲ့သမျှ နည်းစနစ် အားလုံးကို ရိုးသားစွာ ဝန်ခံလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက ဝါးစာလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားငယ်လေးက လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားကာ အလျင်အမြန် မှတ်တမ်းတင်လိုက်၏။ တောက်လောင်သရဲကြီး၏ ရင်ထဲတွင် ယုတ်မာသော အကြံအစည်များ ကြီးထွားလာပြီး သူ၏ စကားပြောနှုန်းက ပို၍ပို၍ မြန်လာကာ သူက ပြောဆိုပြီးသွား၍ သစ္စာဆိုချက် ပြည့်စုံသွားသည်နှင့် ဤမိစ္ဆာ၏ ချုပ်ကိုင်မှုအောက်တွင် ရှိနေတော့မည် မဟုတ်ဟု တွေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤမိစ္ဆာယုတ်က အားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိကတော့ သူ၏ ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။ ဖူရှောင်ကွမ်းက အပိုင်းအစများကိုသာ မှတ်တမ်းတင်နိုင်မည်ဟု သူက မျှော်လင့်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် တောက်လောင်သရဲကြီးမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိတော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူ၏ စကားပြောနှုန်းက ပို၍ပို၍ နှေးကွေးလာ၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက်အတန့်တွင်မှ ဤမိစ္ဆာက အချိန်ကို ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်နိုင်ကြောင်း မေ့သွားသဖြင့် သူ ထပ်မံ မိုက်မဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">တောက်လောင်သရဲကြီးကို အကုန်အစင် ညှစ်ထုတ်ပြီးနောက် ဖူရှောင်ကွမ်းက ဝါးစာလိပ်ကို အေးအေးဆေးဆေး သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူက လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ဆန့်ထုတ်၍ ခါးဆွဲတံဆိပ်ပြားကို တစ်ချက် ပုတ်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်အလင်းစက်လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">သံကြိုးများက တောက်ပလာပြီး တောက်လောင်သရဲကြီးမှာ ချက်ချင်း မလှုပ်မယှက်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ဖူရှောင်ကွမ်းက လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး တောက်လောင်သရဲကြီး၏ ကြောက်လန့်တကြား အကြည့်များအောက်တွင် သူ့ကို ပြင်းထန်သော ပါးရိုက်ချက် နှစ်ချက် ဆက်တိုက် ပေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ထပ်ပြီး မိုက်မဲသွားပြန်ပြီ"</p> <p style="text-align:justify">ရိုက်နှက်ပြီးနောက် သူက လက်အိတ်များကို ချွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူက ရေစီးကြောင်းတစ်ခုကို ခေါ်ယူရန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ရေဘောလုံးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းကာ အလွန်အမင်း ရွံရှာစက်ဆုပ်သည့် အမူအရာဖြင့် သူ၏ လက်များကို ဆေးကြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအပြုအမူက ကြီးမားသော ထိခိုက်မှု မဖြစ်စေသော်လည်း အလွန်အမင်း စော်ကားမှုတော့ ဖြစ်စေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ တောက်လောင်သရဲကြီးက အော်ဟစ် ငိုကြွေးတော့၏။ သို့သော်လည်း နောက်ထပ် အရိုက်ခံရမည်ကို ကြောက်သဖြင့် သူက ကျိန်ဆဲရန်တော့ မရဲတော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ဖူရှောင်ကွမ်းက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နောက်ဆုံးတော့ မင်း တစ်ခါလောက် ဉာဏ်ပြေးသွားပြီပဲ"</p> <p style="text-align:justify">တောက်လောင်သရဲကြီး “…”</p> <p style="text-align:justify">ဒီလို ချီးကျူးတာက စော်ကားတာထက်တောင် ပိုဆိုးသေးတယ်</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save