Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 7</h2> <h2 style="text-align: center;">မိုးကောင်းကင် တာအို သွေးသစ္စာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လေလွင့်တိမ်တိုက် အင်မော်တယ် နဲ့ ကျွမ်းရွှေဖင်ချိုး တို့ဟာ သူတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဂျူဟွာ အပေါ် တကယ်တော့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြတာပါ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သူတို့ အခုလို အရှက်ရတဲ့ အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားတာဟာ ဂျူဟွာကြောင့်လို့တောင် ဆိုနိုင်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့သာ ဂျူဟွာက အစကတည်းက သူ့အစွမ်းကို လျှိုမထားဘူးဆိုရင် သူတို့ တိုက်ပွဲကနေ ထွက်ပြေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ ထွက်ပြေးပြီးခါမှ ဂျူဟွာက ရုတ်တရက် အစွမ်းပြလိုက်တာကြောင့် သူတို့ဟာ စစ်ပြေး တွေ ဖြစ်သွားရတာပါ။ အခုလည်း ဂျူဟွာက သူတို့ကို အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေတာ မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ ဂျူဟွာကို ရန်ငြိုးဖွဲ့စရာ အကြောင်းရင်းတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိနေပါစေ၊ အခုချိန်မှာတော့ အပြင်ပန်းမှာ မကျေနပ်မှုကို ထုတ်မပြရဲကြပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဂျူဟွာဟာ ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းမှာ အသာစီးရနေသလို၊ ကျွမ်းရွှေကလန်ရဲ့ သေနာပတိဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်လည်း ရှိနေလို့ပါ။ ပိုပြီး အားကိုးရာမဲ့စေတာကတော့ ဂျူဟွာရဲ့ အစွမ်းကို မြေကမ္ဘာ ဖင်းဂေါ့ ကိုယ်တိုင်က အသိအမှတ်ပြုထားတာကြောင့်ပါပဲ။</p> <p> </p> <p>သူတို့မှာ ဂျူဟွာကို ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ဘာအရည်အချင်းမှ မရှိပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေခြင်းဟာ ဂျူဟွာရဲ့ လက်ခုပ်ထဲက ရေလို ဖြစ်နေပါပြီ။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ”</p> <p>ဂျူဟွာက အေးစက်စက် မေးလိုက်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>“တာအိုရောင်းရင်း ဂျူဟွာ... ကျွန်တော့်မှာ ပြောစရာရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေကို ခဏလောက် ဖယ်ပေးလို့ ရမလား”</p> <p>လေလွင့်တိမ်တိုက် အင်မော်တယ်က စကားဆိုပါတယ်။</p> <p> </p> <p>“မလိုဘူး။ ပြောစရာရှိရင် ဒီမှာတင်ပြောချေ”</p> <p>ဂျူဟွာက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>ဂျူဟွာရဲ့ ငြင်းဆိုမှုကြောင့် လေလွင့်တိမ်တိုက်ရဲ့ မျက်နှာမှာ တွေဝေသွားဟန် ပေါ်လာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ သွားကို ကြိတ်ပြီးနောက် သူ့ရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ထဲကနေ ရတနာအလင်းတန်းတွေ တောက်ပနေတဲ့ အင်မော်တယ်ဓား တစ်စင်းနဲ့ ကျွမ်းရွှေကလန်ရဲ့ တံဆိပ်ပါတဲ့ တံဆိပ်တော် တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>“တာအိုရောင်းရင်း ဂျူဟွာ... ဒါက ကျွန်တော် ကံကောင်းလို့ ရထားတဲ့ အင်မော်တယ်ဓားတစ်စင်းပါ။ သူ့အတွက် သင့်တော်တဲ့ သခင်ကို ရှာမတွေ့သေးလို့ သိမ်းထားတာပါ။ တာအိုရောင်းရင်းက ဓားအင်မော်တယ် တစ်ယောက်ဆိုတော့ ဒီဓားက ပိုပြီး အသုံးဝင်ပါလိမ့်မယ်”</p> <p>အဲဒီနောက် လေလွင့်တိမ်တိုက်က တံဆိပ်တော်ကို ညွှန်ပြပြီး ဆက်ပြောပါတယ်။</p> <p> “ပြီးတော့ ဒီတံဆိပ်တော်ကိုလည်း တာအိုရောင်းရင်း ရင်းနှီးမှာပါ။ တာအိုရောင်းရင်းက လွတ်မြောက်အင်မော်တယ် ဖြစ်တာ မကြာသေးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုပြီး ပြည့်စုံအောင်လုပ်ဖို့ ကလန်ရဲ့ အကျိုးဆောင်အမှတ်တွေ အများကြီး လိုဦးမှာပါ...”</p> <p> </p> <p>လေလွင့်တိမ်တိုက် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ဂျူဟွာက ဖြတ်ပြောလိုက်ပါပြီ။</p> <p>“လေလွင့်တိမ်တိုက်... မင်းက သေနာပတိကို လာဘ်ထိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ဒါက မင်းရဲ့ အပြစ်ကို ပိုကြီးစေတာပဲ။ ငါ့အမြင်အရတော့ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ်ချေမှုန်းခြင်း အပြစ်ဒဏ်တစ်ခုတည်းဆို မင်းအတွက် မလုံလောက်တော့ဘူး ထင်တယ်။ မင်း ငရဲပြည်ရဲ့ ဒုက္ခတွေကို အရင် ခံစားသင့်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ဂျူဟွာရဲ့ စကားကြောင့် လေလွင့်တိမ်တိုက်ရဲ့ မျက်နှာက အပြုံးတွေဟာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ ဓားနဲ့ တံဆိပ်တော်ကို ကိုင်ထားရင်း ဘာဆက်ပြောရမှန်းမသိဘဲ အကျပ်ရိုက်သွားပါတော့တယ်။</p> <p> </p> <p>ဂျူဟွာက လေလွင့်တိမ်တိုက်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကျွမ်းရွှေဖင်ချိုးဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါပြီ။</p> <p>“မင်းကော ဘယ်လိုလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီတစ်ခါတော့ ငါမှားသွားပါတယ်။ ဘယ်လို အပြစ်ဒဏ်မျိုးကိုမဆို ငါ လက်ခံဖို့ အသင့်ပါပဲ”</p> <p>ကျွမ်းရွှေဖင်ချိုးရဲ့ အသံဟာ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေပေမဲ့ သေချာ နားမထောင်ရင်တော့ သတိထားမိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p> </p> <p>“မင်းကတော့ အတော်လေး ပါးနပ်တာပဲ။”</p> <p>ဂျူဟွာက လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောတယ်။</p> <p>“အခုက တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်တော့မယ့် အချိန်ဆိုတော့ မင်းတို့ကို အမှားပြင်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခုပေးမယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး မိုးကောင်းကင် တာအို သွေးသစ္စာဆိုရမယ်။ ရှေ့ဆက်ဖြစ်မယ့် ဆောင်းဦးတောင်ကုန်း တိုက်ပွဲတွေမှာ မင်းတို့ဟာ တပ်ဖွဲ့ရဲ့ ရှေ့ပြေးတပ် အဖြစ် အမြဲတမ်း တာဝန်ယူရမယ်။ ဒါဆိုရင်တော့ ဒီတစ်ခါအတွက် မင်းတို့ကို ငါ ခဏလွှတ်ပေးထားမယ်။”</p> <p> </p> <p>ဂျူဟွာရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွမ်းရွှေဖင်ချိုးရဲ့ ရင်ထဲက ဝမ်းသာရိပ်တွေဟာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။</p> <p> </p> <p>တပ်ဖွဲ့ရဲ့ ရှေ့ပြေးတပ်အဖြစ် အမြဲတမ်း တာဝန်ယူရမယ်ဆိုတာ သာမန်အားဖြင့်တော့ သိပ်မခက်ခဲဘူး ထင်ရပေမဲ့ သူတို့ အခုသွားမှာက ဆောင်းဦးတောင်ကုန်း ရွှံ့နွံအိုင်ကြီးပါ။</p> <p> </p> <p>အဲဒီနေရာက အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပါ။ ရှေ့ပြေးတပ်အဖြစ် သွားရတယ်ဆိုတာ ဘယ်အချိန်မှာ ဘယ်လို အန္တရာယ်မျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမလဲ မသိနိုင်တဲ့အပြင် သေဖို့ အခွင့်အရေးက ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ရှိပါတယ်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာဆိုရင်တော့ ကံကောင်းပြီး အသက်ရှင်နိုင်ဦးမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အမြဲတမ်း ရှေ့ပြေးလုပ်ရမယ်ဆိုတာကတော့ သေတွင်းထဲ ဆင်းခိုင်းတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။</p> <p> </p> <p>အဆိုးဆုံးကတော့ မိုးကောင်းကင် တာအို သွေးသစ္စာ ဆိုတာ လိမ်လို့မရတာပါပဲ။ မိုးကောင်းကင်ကို လှည့်စားလို့ မရပါဘူး။ တခြားသူကို လိမ်လို့ရပေမဲ့ မိုးကောင်းကင်တာအို ကိုတော့ လိမ်လို့ မရပါဘူး။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့လည်း ကျွမ်းရွှေဖင်ချိုးဟာ ဂျူဟွာ့တောင်းဆိုမှုကို မငြင်းရဲပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တိုက်ပွဲမှာ သေသွားတာက ဝိညာဉ်ချေမှုန်းခံရတာ ထက်စာရင် အများကြီး သာပါသေးတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ နောက်ဘဝကူးဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသေးတာ မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>ကျွမ်းရွှေဖင်ချိုးက အပြစ်ကနေ လွတ်သွားတာကို မြင်တော့ လေလွင့်တိမ်တိုက်ကလည်း အမြန်ပဲ ပြောလိုက်ပါတယ် - “တာအိုရောင်းရင်း ဂျူဟွာ... ကျွန်တော်လည်း မိုးကောင်းကင် တာအို သွေးသစ္စာဆိုဖို့ အသင့်ပါပဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ။”</p> <p>ဂျူဟွာက ခပ်အေးအေးပဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ကတိသစ္စာ ပြုပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဂျူဟွာက သူတို့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပါပြီ။</p> <p> </p> <p>တကယ်တော့ ဂျူဟွာဟာ ဒီနှစ်ယောက်ကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဂျူဟွာဟာ အခုချိန်မှာတင် နှစ်သန်းချီ လွတ်မြောက်အင်မော်တယ် တစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းမျိုး ရှိနေပြီဖြစ်လို့ပါ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ပန်းကိုးပွင့် အင်မော်တယ်ထက်တောင် သာလွန်တဲ့အထိ တိုးတက်လာမယ်ဆိုတာ သူ ယုံကြည်ချက် ရှိပါတယ်။</p> <p> </p> <p>အခု သူတို့ကို ကတိသစ္စာ ပြုခိုင်းတာဟာ ကျွမ်းရွှေကလန် တပ်ဖွဲ့အတွက်ပါပဲ။ ထိပ်တန်း လွတ်မြောက်အင်မော်တယ် နှစ်ယောက်ကို ရှေ့ပြေးတပ်အဖြစ် ထားလိုက်ခြင်းအားဖြင့် တပ်ဖွဲ့ရဲ့ ဘေးကင်းမှုက ပိုပြီး မြင့်မားလာမှာပါ။ ဂျူဟွာဟာ သေနာပတိအလုပ်ကို စိတ်မဝင်စားပေမဲ့ လက်ခံလိုက်ပြီဆိုကတည်းက သူ့ရဲ့ တာဝန်ကို အကောင်းဆုံး ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ရမှာ မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ဂျူဟွာဟာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး မကြာခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်ပါတယ်။ အဲဒီတိုက်ပွဲမှာ သူဟာ အစွမ်းကုန် မထုတ်ခဲ့ပေမဲ့ ဓားတာအို ပိုင်းမှာတော့ သူ သိထားသမျှ အကုန်သုံးခဲ့ပါတယ်။ တိုက်ပွဲက တိုတောင်းပေမဲ့ အသက်လုတိုက်ပွဲ ဖြစ်တာကြောင့် ဂျူဟွာအတွက် သင်ခန်းစာတွေ အများကြီး ရခဲ့ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>ဂျူဟွာဟာ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းကို ဓားသဖွယ် အသုံးပြုပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ဓားကွက်တွေကို လေ့ကျင့်နေပါတယ်။</p> <p> </p> <p>“တာအိုကို နားလည်နိုင်တဲ့ နှုန်းက ပိုမြန်လာပြန်ပြီပဲ။ အခုတော့ အဲဒီ အလင်းစတွေက ငါ့ရဲ့ ပါရမီနဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်ဆိုတာ အတည်ပြုလို့ ရသွားပြီ”</p> <p> ဂျူဟွာက တစ်ယောက်တည်း စဉ်းစားရင်း ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ်။</p> <p>သုံးရက်ဆက်တိုက် ဂျူဟွာဟာ စခန်းထဲမှာပဲ တရားကျင့်ရင်း တိုက်ပွဲကြီးကို စောင့်မျှော်နေပါတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ပန်းကိုးပွင့် အင်မော်တယ်ဟာ အစောပိုင်းက ထွက်သွားပြီးကတည်းက ပြန်ပေါ်မလာသလို၊ ကျွမ်းရွှေကလန် တပ်ဖွဲ့ဆီကိုလည်း တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ အမိန့် ဘာမှ ရောက်မလာပါဘူး။ အပြင်လောကကြီးက အရမ်းကို အေးချမ်းနေသလိုပါပဲ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဂျူဟွာဟာ စခန်းထဲမှာ ရှိနေပေမဲ့ ကလန်ကနေ လွှတ်ထားတဲ့ ထောက်လှမ်းရေးတွေဆီက သတင်းတွေကိုတော့ အမြဲ ရနေပါတယ်။ အပြင်လောကကြီးက အေးချမ်းမနေဘဲ တကယ်တော့ အရမ်းကို လှုပ်ခတ်နေတာပါ။</p> <p> </p> <p>မိုးနဂါးတပ်မဟာအပြင် သူတို့ ကျွမ်းရွှေကလန်ဟာ ဆောင်းဦးတောင်ကုန်းကို ပထမဆုံး ရောက်လာတဲ့အဖွဲ့ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့နောက်မှာ နတ်ဘုရားနက်ကလန်၊ ပိုင်ကျိကလန်၊ ရှောက်ယန်ကလန်နဲ့ ထျန်နုံကလန် စတဲ့ ကလန်ကြီးတွေရဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေလည်း တစ်ဖွဲ့ပြီးတစ်ဖွဲ့ ရောက်လာကြပါပြီ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ထူးခြားတာက အချို့ကလန်တွေက စစ်အင်အား အပြည့်အစုံနဲ့ ရောက်လာကြပြီး ဖင်းဂေါ့တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို မခံခဲ့ရသလိုမျိုး ဖြစ်နေပေမဲ့၊ အချို့ကလန်တွေကတော့ အကြီးအကျယ် အထိနာပြီး အကျအဆုံး များစွာနဲ့ ရောက်လာကြတာပါ။</p> <p> </p> <p>ဒါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဆောင်းဦးတောင်ကုန်းက ဖင်းဂေါ့တွေဟာ လေအလီလီ တောင်ကြား မှာတင် မဟုတ်ဘဲ တခြားနေရာတွေမှာလည်း ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်ဆိုတာ သိသာပါတယ်။ ကျွမ်းရွှေကလန် တစ်ခုတည်း ကံဆိုးခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save