Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၆၅)</h2> <h2 style="text-align: center;"> ကိုးနယ်မြေရှေ့ပြေးအဖွဲ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှေးဟောင်းတားမြစ်နယ်မြေဆီသို့ စူးစမ်းရန် ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်ရာ ယွီဝူရှီးနှင့် အခြားသူများမှာ စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ်ရှိသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုက ပို၍ ကြီးစိုးနေသည်။</p> <p>​ပြီးခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းက ကျားဘုရင်ရှေ့ပြေးအဖွဲ့ နတ်ဆေးပင် ရရှိခဲ့သည့်သတင်းမှာ သူတို့ကို အစဉ်တစိုက် လှုံ့ဆော်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... ကျမတို့ အဖွဲ့အတွက် နာမည်တစ်ခုတော့ ရှိသင့်တယ်မလား "</p> <p>မုံချင့်လင်က ပြုံးရွှင်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်းတို့ကော ဘယ်လိုနာမည်မျိုး ပေးချင်လဲ "</p> <p>ဖန့်ချန်က အလိုက်သင့် ပြန်မေးသည်။</p> <p>​"ကျမအမြင်အရတော့ မိုးကြိုးမီးတောက် ရှေ့ပြေးအဖွဲ့ လို့ ခေါ်ရင် ဘယ်လိုလဲ "</p> <p>မုံချင့်လင်က ဆိုသည်</p> <p>"ဒီနာမည်က တော်တော်လေး အရှိန်အဝါရှိသလို၊ တဟုန်ထိုး တိုးတက်လာမယ့် အငွေ့အသက်မျိုးလည်း ရှိတယ်"</p> <p>​လင်းယွမ်က ခပ်ပြောင်ပြောင် ရယ်မောလိုက်ပြီး</p> <p>"မင်းရဲ့ ချင့်လင် ရှေ့ပြေးအဖွဲ့ လို့ပဲ တိုက်ရိုက်ခေါ်လိုက်ပါလား။ မိုးကြိုးမီးတောက်တဲ့... ရှေ့ပြေးအဖွဲ့ဆိုတာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က အဓိကပဲလေ၊ နာမည်က ဘယ်လိုလုပ် မင်းရဲ့ မိုးကြိုးမီးတောက်မသေမျိုးဂိုဏ်းနဲ့ သွားတူလို့ ဖြစ်မှာလဲ "</p> <p>​" ယန့်ကွမ် ဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလဲ "</p> <p>ယွီဝူရှီးက တွေးတောစွာဖြင့် ဖန့်ချန်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်အနေဖြင့် ဤနာမည်ကို သဘောတူလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖန့်ချန်သည်လည်း  နတ်ဘုရားမျက်လုံး ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ရာ သူ့ဘက်တော်သားတစ်ယောက်ဟု မှတ်ယူ၍ရသည်။</p> <p>​"ယွီမိတ်ဆွေလည်း နာမည်ကောင်း မစဉ်းစားတတ်တာ အတူတူပါပဲလား"</p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်ကတော့ အဖွဲ့အမည်ကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေပုံရပြီး ကျန်သူများ၏ နောက်ပြောင်နေမှုကို ဂရုမစိုက်ချေ။</p> <p>​" ကိုးနယ်မြေ ပဲ ထားကြရအောင်"</p> <p>ဖန့်ချန်က ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​"ဗျာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ "</p> <p>လူတိုင်း သေချာမကြားလိုက်သဖြင့် ပြန်မေးကြသည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက်</p> <p>"ငါတို့အဖွဲ့ရဲ့ နာမည်ကို ကိုးနယ်မြေရှေ့ပြေးအဖွဲ့ လို့ ခေါ်ကြမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ "</p> <p>​"ကိုးနယ်မြေ... ကိုးနယ်မြေရှေ့ပြေးအဖွဲ့ "</p> <p>လူတိုင်း၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားကြသည်။</p> <p>​လူသားလောက မှာလည်း နယ်မြေကိုးခု ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ကိုးနယ်မြေရှေ့ပြေးအဖွဲ့ဟူသော အမည်က အမြင်ကျယ်ပြီး အဆင့်အတန်းမြင့်မားသော ခံစားချက်ကို ချက်ချင်း ပေးစွမ်းလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒီနာမည်က တော်တော်ကောင်းတာပဲ၊ ကျုပ်သဘောတူတယ်"</p> <p>လင်းယွမ်က ချက်ချင်း ထောက်ခံသည်။</p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> သူမသည် အမည်ပေးခြင်း၌ မကျွမ်းကျင်သဖြင့် နာမည်ကောင်းတစ်ခု ရသွားသည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာရသွားဟန်ရှိသည်။</p> <p>"ကိုးနယ်မြေရှေ့ပြေးအဖွဲ့... တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်"</p> <p> ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။</p> <p>​"ဒါဆို ကိုးနယ်မြေရှေ့ပြေးအဖွဲ့လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်။ နာမည်တူ တခြားအဖွဲ့ မရှိဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပေါ့"</p> <p>မုံချင့်လင်က ပြောသည်။</p> <p>​"နာမည် သတ်မှတ်ပြီးပြီဆိုတော့ စည်းကမ်းအချို့ကိုလည်း ထုတ်ပြန်ထားရမယ်။ အရင်ဆုံး ရှေးဟောင်းတားမြစ်နယ်မြေ စူးစမ်းမှုကနေ စတာပေါ့"</p> <p>​ဖန့်ချန်က အေးအေးလူလူ ဆက်ပြောသည်</p> <p>"ငါ့ရဲ့ လတ်တလော အစီအစဉ်ကတော့... တကယ်လို့ ငါတို့ရဲ့ ဒီတစ်ခေါက် စူးစမ်းမှုက သီးသန့်ပစ်မှတ်တစ်ခုဆီ ဦးတည်နေတာမျိုးဆိုရင် သတင်းပေးတဲ့သူက အကျိုးအမြတ်အားလုံးကို တစ်ဦးတည်း ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့အဖွဲ့ဝင်တွေကိုတော့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ လိုက်ပါခငွေ ပေးရမယ်။ အကယ်၍ စူးစမ်းနေတုန်းမှာ အမှတ်မထင် တွေ့ရှိတဲ့ အရာမျိုးဆိုရင်တော့ အထက်ကို ပေးသွင်းရမယ့် ဝေစုကို နုတ်ပြီးတာနဲ့ အားထုတ်မှု အနည်းအများအလိုက် ခွဲဝေယူကြတာပေါ့"</p> <p>​"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... ဆိုလိုတာက တကယ်လို့ ကျုပ်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သတင်းအရ တားမြစ်နယ်မြေရဲ့ တစ်နေရာမှာ ရတနာရှိမှန်း သိလို့ သွားရှာတယ်ဆိုရင်၊ ကျုပ်က ခင်ဗျားတို့ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ် ပေးရုံနဲ့ အဲဒီရတနာရဲ့ အကျိုးအမြတ်အားလုံးကို ကျုပ် တစ်ယောက်တည်း ယူလို့ရမယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား "</p> <p>လင်းယွမ်က မေးသည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြသည်</p> <p>"အဲဒီသဘောပါပဲ"</p> <p>​လူတိုင်းက ဤစည်းကမ်း၏ အားသာချက်၊ အားနည်းချက်ကို အလေးအနက် တွေးတောနေကြသည်။</p> <p>​မုံချင့်လင်က ဖြည့်စွက်အကြံပြုသည်</p> <p>"ကျမ တစ်ခုလောက် ထပ်ဖြည့်ချင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးရဲ့ သတင်းကြောင့် သွားခဲ့ပြီးမှ မမျှော်လင့်ဘဲ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံရရင် ကျန်တဲ့အဖွဲ့ဝင်တွေမှာ စူးစမ်းမှုကို ရပ်တန့်ပိုင်ခွင့် ရှိရမယ်"</p> <p>​လူတိုင်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကြသည်။</p> <p> စူးစမ်းရှာဖွေရာတွင် အသက်အန္တရာယ် လုံခြုံမှုက ပထမဦးစားပေးပင်။</p> <p>​"မင်းတို့က ကိုးနယ်မြေရှေ့ပြေးအဖွဲ့ရဲ့ မူလတည်ထောင်သူတွေ လို့ ဆိုလို့ရပါတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ဝါရင့်မဲ တစ်မဲစီ ပေးထားမယ်"</p> <p>​ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက်</p> <p>"ငါ့မှာ တစ်ချက်လွှတ် ဗီတိုအာဏာ ရှိတာကလွဲရင်၊ ငါ အဲဒီအာဏာကို အသုံးမပြုခင်အထိ မင်းတို့ လေးယောက်ရဲ့ ဝါရင့်မဲတွေက အဖွဲ့ရဲ့ လားရာကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဆုံးဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်။ အကယ်၍ နှစ်မဲ၊ နှစ်မဲနဲ့ သရေကျနေရင်တော့ ငါကပဲ အဆုံးအဖြတ် ပေးမယ်"</p> <p>​"ဝါရင့်မဲ  ဟဲဟဲ... ဒါဆို ကျုပ်တို့က ဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်တွေပေါ့။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကိုးနယ်မြေရှေ့ပြေးအဖွဲ့ကြီးက ကျားဘုရင်အဖွဲ့လိုမျိုး အင်အားကြီးအဖွဲ့ကြီး ဖြစ်လာရင် ကျုပ်တို့လည်း လူကုံထံကြီးတွေ ဖြစ်လာမှာပေါ့"</p> <p>မုံချင့်လင်က လူတိုင်းကို မျက်စိမှိတ်ပြရင်း ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောသည်။</p> <p>​"ဖန့်မိတ်ဆွေ... ကျမတို့ ဒီတစ်ခေါက် ထွက်မှာက သီးသန့်ပစ်မှတ်တစ်ခု ရှိနေလို့လား "</p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>​သီးသန့်ပစ်မှတ်</p> <p>လူတိုင်း၏ စိတ်အာရုံမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ဖန့်ချန်ကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​"မှန်တယ်။ ငါ့ဆီမှာ သတင်းတစ်ခု ရှိထားတယ်၊ ဒါဟာ အတော်လေး များပြားတဲ့ အကျိုးအမြတ် ရနိုင်ချေရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအကျိုးအမြတ်က ငါတစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်မှာပါ။ ငါကတော့ မင်းတို့ကို လိုက်ပါခငွေပဲ ပေးနိုင်မယ်။ မင်းတို့အနေနဲ့ လိုက်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် မလိုက်ဖို့ကို ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p>​ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်</p> <p>"ဒီတစ်ခေါက်အတွက်ဆိုရင် တစ်ယောက်ကို အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀ စီ ပေးမယ်"</p> <p>​ငါးဆယ်</p> <p>လေးယောက်ဆိုလျှင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀၀ ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသို့ဆိုလျှင် ပစ်မှတ်ထားသော ရတနာ၏ တန်ဖိုးမှာ ထိုထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​"တကယ်လို့ ဘာမှမရခဲ့ရင်တောင် ကျုပ်တို့က ဒီကျောက်တုံးတွေကို ရမှာလား ဒါဆိုရင် ဘေးအန္တရာယ်နဲ့ အရှုံးအားလုံးကို အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်တည်း တာဝန်ယူတဲ့ သဘောလား "</p> <p>ယွီဝူရှီးက တွေးတောစွာ မေးသည်။</p> <p>​"သဘာဝကျပါတယ်။ နောင်ကျလို့ မင်းတို့ ဒီလို တာဝန်မျိုး ပေးရင်လည်း ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အကျိုးအမြတ် အများကြီး လိုချင်ရင် အရှုံးပေါ်နိုင်တဲ့ အန္တရာယ်ကို အရင် တာဝန်ယူရမယ်၊ ဒါဟာ မျှတပါတယ်"</p> <p>ဟု ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။</p> <p>​"ငါးဆယ်ဆိုတာ နည်းနည်း များလွန်းနေမလား..."</p> <p>လင်းယွမ်က အနည်းငယ် အားနာသွားဟန်ဖြင့် ကျန်သူများကို တိုးတိုးလေး လှမ်းပြောသည်</p> <p>"ဒါက ကျုပ်တို့ရဲ့ ပထမဆုံး စူးစမ်းမှုလေ၊ တကယ်လို့ ဘာမှမရဘဲနဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ကျောက်တုံး ၂၀၀ တောင် အရှုံးပေါ်သွားရင် မျက်နှာပူစရာကြီး ဖြစ်မနေဘူးလား "</p> <p>​ဖန့်ချန်က လင်းယွမ်၏ စိုးရိမ်မှုကို ရိပ်မိပုံရသဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး</p> <p>"စည်းကမ်းဆိုတာ စည်းကမ်းပဲ။ ငါ ဒီစည်းကမ်းကို သတ်မှတ်ပြီး ဘေးအန္တရာယ်ကို တာဝန်ယူတယ်ဆိုကတည်းက အကျိုးအမြတ် ရနိုင်ချေ အတော်လေး သေချာနေလို့ပဲ။ မင်းတို့ လုပ်ရမှာက လိုက်မလား၊ မလိုက်ဘူးလား ဆိုတာပဲ ဆုံးဖြတ်ဖို့ပါ။ ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေ စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး"</p> <p>​"ကျမ လိုက်မယ်"</p> <p>မုံချင့်လင်က ဆိုသည်</p> <p> "အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀ ဆိုတာ မနည်းဘူးနော်၊ ကျမ ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်ကို တက်ဖို့အတွက် လုံလောက်တယ်"</p> <p>​"ကျမလည်း လိုက်မယ်"</p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်</p> <p> "ကျမတို့ စည်းကမ်းတွေ သတ်မှတ်ထားပေမဲ့၊ အထက်ကို ပေးသွင်းလို့ ရလာမယ့် ဂုဏ်ပြုမှတ်တွေကိုတော့ အားလုံး မျှဝေရမှာပဲ။ ကျွယ်မင်နန်းတော်ရဲ့ စည်းကမ်းအရ အထက်ကို တက်လှမ်းချင်ရင် ဂုဏ်ပြုမှတ်က မရှိမဖြစ်ပဲ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကတော့ အဓိက မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>​"အဲဒါ ဟုတ်တယ် ဒါဆိုရင် ကျုပ်လည်း လိုက်မယ်ဗျာ"</p> <p>လင်းယွမ်က ချက်ချင်း အတည်ပြုသည်</p> <p>"ပြီးခဲ့တဲ့ရက်က ကျုပ် စုံစမ်းကြည့်တော့ ဂုဏ်ပြုမှတ်က ကျွယ်မင်နန်းတော်ထဲမှာ တော်တော်လေး အသုံးဝင်တယ်လို့ ကြားရတယ်"</p> <p>​"ကျွယ်မင်နန်းတော်က ဒီစည်းကမ်းကို သတ်မှတ်ထားတယ်ဆိုရင် သူ့မှာ နက်နဲတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိမှာပေါ့"</p> <p>ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်က လင်းယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ထူးခြားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် သူမကို အမြဲ သတိထားကြည့်နေသဖြင့် သူမသည် ဂုဏ်ပြုမှတ်၏ အသုံးဝင်ပုံ ကို တစ်စုံတစ်ရာ သိရှိထားသည်ဟု သူ အသေအချာ ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။</p> <p>​ယွီဝူရှီးသည်လည်း လူတိုင်း လိုက်ကြမည်ဖြစ်ရာ သူတစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ရန် ဆန္ဒမရှိချေ။</p> <p>ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးနောက် သူတို့သည် အချိန်မဆွဲဘဲ ထိုနေ့မှာပင် နံပါတ် (၁၅၇) ရှေးဟောင်းတားမြစ်နယ်မြေဆီသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။</p> <p>​အဆင့်မြင့် အဆောက်အအုံတစ်ခုပေါ်တွင် လင်းတုန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ကောင်းကင်ယံရှိ ပျံသန်းနေသော မသေမျိုးလှေများကို ကြည့်နေစဉ် သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p>​"ခင်ဗျား အသစ်ရထားတဲ့ တပည့်က နံပါတ် (၁၅၇) တားမြစ်နယ်မြေကို စတင်စူးစမ်းဖို့ ပြင်နေပြီပဲ။ ကြည့်ရတာ ရည်မှန်းချက်ကတော့ မသေးဘူး"</p> <p>​အဆင့် ၂ မသေမျိုးတစ်ဦးသည် လင်းတုန်း၏ အနားသို့ လျှောက်လာရင်း ခပ်ပြုံးပြုံး ဆိုသည်။</p> <p>သူသည် ဂုဏ်ပြုနန်းတော်၏ တာဝန်ခံ ဝူကျန့် ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ကြေးနီရောင် ကျောက်စိမ်းပြား ရထားတာဆိုတော့ သူ့မှာ နည်းလမ်းတွေလည်း ရှိမှာပေါ့၊ ရည်မှန်းချက် ရှိတာလည်း သဘာဝကျပါတယ်"</p> <p>လင်းတုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်</p> <p> "သူသာ အသက်ရှင်နေသရွေ့တော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျုပ်လိုပဲ နယ်မြေတစ်ခုကို အုပ်ချုပ်နိုင်တဲ့သူ ဖြစ်လာမှာပါ"</p> <p>​ဝူကျန့်သည် စိတ်ထဲတွင် အတန်ငယ် ချီးကျူးမိသွားသည်။</p> <p> ရှေ့တွင်ရှိသော ထိုကျင့်ကြံသူသည် သူထက် များစွာနိမ့်ကျသော မျိုးရိုးနောက်ခံမှ လာသူဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က သူ့ထက် သာလွန်နေရုံမျှမက ရှေ့အလားအလာမှာလည်း သူနှင့် များစွာ ကွာခြားသွားလေပြီ။</p> <p>​"လင်းမိတ်ဆွေ... ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်ပြုမှတ်တွေနဲ့ဆိုရင် အဆင့် ၄ နတ်ဆေးပင်နဲ့ လဲလှယ်ဖို့ နီးစပ်နေပြီ မဟုတ်လား "</p> <p>​"နည်းနည်းတော့ လိုပါသေးတယ်။ အဲဒီကလေးတွေက ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ပေးကြမယ်ဆိုရင်တော့ ဆယ်နှစ်အတွင်း ကျုပ် အဆင့် ၄ မသေမျိုးအဖြစ် တက်လှမ်းနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ"</p> <p>လင်းတုန်းက ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။</p> <p>​"ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ အချိန်တန်တာနဲ့ လင်းမိတ်ဆွေ အဆင့်တက်ဖို့က ရေစီးကြောင်းအတိုင်း သဘာဝကျကျ ဖြစ်လာမှာပါ"</p> <p>ဝူကျန့်က အားကျသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒီနေရာက အစောင့်အရှောက် ရှိပါသလား "</p> <p>​ထိုစဉ် အသံတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ထက်မှ ရုတ်တရက် ဟိန်းထွက်လာသည်။</p> <p> နက်မှောင်သော အရောင်ရှိသည့် မသေမျိုးလှေတစ်စင်းသည် မည်သည့်အချိန်က ရောက်ရှိနေမှန်းမသိဘဲ ထိုကျင့်ကြံခြင်းနယ်မြေ၏ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် တည်ရှိနေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save