Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၆၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပင်ပန်းခငွေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>​ရှောင်ချန်ဟယ်သည် အမူအရာမပျက်ဘဲ သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် ကျောက်စိမ်းပြားလေးကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်နေမိသည်။</p> <p>​ထိုကျောက်စိမ်းပြားမှာ ဝမ်ရွှမ်က ကျွယ်မင်နန်းတော်မှ သူ၏ဂုဏ်ပြုမှတ်များဖြင့် လဲလှယ်ထားသော ထူးခြားသည့် မှော်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်း၏ အသုံးဝင်ပုံမှာ တစ်မျိုးတည်းသာရှိသည် ထိုအရာကား နတ်ဆေးပင်  များကို ရှာဖွေရန်ပင်။</p> <p>၎င်းမှာ အဆင့်မြင့်မှော်ရတနာမဟုတ်သဖြင့် ရှာဖွေနိုင်သည့် အတိုင်းအတာမှာ ပတ်လည် ၁ မိုင်ခန့် သာ ရှိသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဤကျောက်စိမ်းပြားကို ရရှိကတည်းက ယခုကဲ့သို့ လက်မခံနိုင်လောက်အောင် ပူလောင်လာမျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးချေ။</p> <p>​ယခု ဖန့်ချန် ပေါ်လာသည်နှင့် ကျောက်စိမ်းပြားက တဟုန်းဟုန်း ပူတက်လာသည်ဆိုခြင်းမှာ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း တစ်ဖက်လူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် နတ်ဆေးပင် ပါလာသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်</p> <p>​လူသစ်တစ်ယောက်က ရှေးဟောင်းတားမြစ်နယ်မြေကို ပထမဆုံးအကြိမ် စူးစမ်းတာတင် နတ်ဆေးပင်ကို ရှာတွေ့သွားတာလား</p> <p>​ရှောင်ချန်ဟယ်၏ စိတ်ထဲတွင် မနာလိုစိတ် မဖြစ်ပေါ်ဟုဆိုလျှင် လိမ်ရာကျပေလိမ့်မည်။</p> <p> ထိုမျှမက တစ်ဖက်လူမှာ ကြေးနီရောင်ကျောက်စိမ်းပြားကို ရရှိထားပြီး လင်းတုန်း၏ တပည့်အဖြစ် သိမ်းသွင်းခံထားရသည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဤမျိုးရိုးနောက်ခံကပင် သူ့ထက် များစွာ သာလွန်နေချေပြီ။</p> <p>အကယ်၍သာ သူ့တွင် ထိုကဲ့သို့သော နောက်ခံမျိုးရှိခဲ့လျှင် ယခုအချိန်၌ ဝမ်ရွှမ်နှင့် ရင်ပေါင်တန်းနေနိုင်လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ကံတရားက ငါ့ဆီ ရောက်လာပြီပဲ။</p> <p> ဒီနတ်ဆေးပင်ကိုသာ ရလိုက်ရင် ငါ့ကို ဝမ်ရွှမ်က ထောက်ပံ့ပေးဖို့တောင် မလိုတော့ဘူး။</p> <p>ငါ့ဘာသာငါ မြောက်ရေခဲပုစဉ်းမြက်ကို ဝယ်ယူပြီး ကိုယ်ပိုင်အဖွဲ့အစည်း ထောင်နိုင်တော့မှာ</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် ရှောင်ချန်ဟယ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားမိသည်။</p> <p>တိုက်ဆိုင်လေစွ။</p> <p>ထိုလူမှာ ရွှမ်ဝမ်ရှေ့ပြေးအဖွဲ့ ၏ တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သလို၊ သူတို့အဖွဲ့ကို သင်ခန်းစာ အနည်းငယ် ပေးရမည်ဟု ပြောခဲ့သောသူလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ယွီဝူရှီးနှင့် အခြားသူများမှာမူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသော်လည်း ဖန့်ချန်ထံသို့ စိတ်ချင်းဆက်၍ သတိပေးလိုက်ကြသည်</p> <p>​"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... လာတဲ့သူက စေတနာနဲ့တော့ မဟုတ်ဘူးဗျ "</p> <p>​"သူက ရွှမ်ဝမ်အဖွဲ့ကပဲ။ အရင်တစ်ခေါက်က အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် သူတို့ရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ငြင်းခဲ့လို့ ငါတို့ကို ပြဿနာရှာဖို့ လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ် "</p> <p>​"ဖန့်မိတ်ဆွေ... ကျုပ်က ရွှမ်ဝမ်ရှေ့ပြေးအဖွဲ့က ရှောင်ချန်ဟယ်ပါ။ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်မ ရွှီချန့်ကလည်း ကျုပ်တို့အဖွဲ့ဝင်ပဲလေ။ အော်... ကျုပ်တို့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဝမ်ရွှမ်ကလည်း မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုပဲ၊ မင်း ဒီကိုရောက်ကတည်းက သူ့ကို တွေ့ဖူးလား "</p> <p>ရှောင်ချန်ဟယ်က ပြုံးရွှင်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"မတွေ့ဖူးဘူး၊ ခင်ဗျားတို့နဲ့လည်း အဲဒီလောက်ကြီး မရင်းနှီးဘူး။ ကျုပ်တို့ အရင်သွားတော့မယ် "</p> <p> ဖန့်ချန်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး ယွီဝူရှီးတို့ကို အကာအကွယ်အစီရင် ဖွင့်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p>​ရှောင်ချန်ဟယ် ခဏမျှ ကြောင်အသွားသည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူက အပေါ်ယံ အယဉ်အကျေးပင် မလုပ်ဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် ပြင်နေသည်ကို သူ မမျှော်လင့်ထားချေ။</p> <p> ဖန့်ချန် မသေမျိုးလှေပေါ်တက်ကာ ထွက်ခွာတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး တားမြစ်အစီရင် တစ်ခုကို ချက်ချင်း ခင်းကျင်းလိုက်သည်။</p> <p>​ဟိန်းဟောက်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက ဖန့်ချန်၏ လမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>​"ဖန့်မိတ်ဆွေ... ကျုပ်တို့ ဒီမှာ ဆုံကြတာကလည်း ရေစက်ပဲလေ။ ဘာလို့ စကားလေး ဘာလေးတောင် သေချာ မပြောဘဲနဲ့ အလောတကြီး ထွက်သွားချင်နေရတာလဲ "</p> <p>ရှောင်ချန်ဟယ်က လူယုတ်မာအပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​"ရှင်တို့ သိပ်ပြီး အတင့်မရဲပါနဲ့။ ကျမ တို့အားလုံးက စီနီယာလင်းတုန်းရဲ့ လက်အောက်က ရှေ့ပြေးအဖွဲ့ဝင်တွေပဲ။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က အရင်က ရှင်တို့ရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ငြင်းခဲ့လို့ အခုလို ရန်ရှာချင်နေတာဆိုရင် စီနီယာလင်းတုန်း သိသွားတဲ့အခါ ရှင့်ရဲ့ အနာဂတ် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်နော် "</p> <p> မုံချင့်လင်က အသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ရှောင်ချန်ဟယ်က မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်</p> <p>"မင်းတို့ မထွက်ခွာခင်မှာ ဘယ်သူကမှ သတိမပေးလိုက်ကြဘူးလား ရှေးဟောင်းတားမြစ်နယ်မြေထဲမှာ... မဟုတ်ဘူး၊ ဒီ အာကာသဟင်းလင်းပြင် ထဲမှာဆိုရင် ဘယ်ကိစ္စမဆို သဲလွန်စ ကျန်ရစ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုလေ။ မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာ သေသွားရင်တောင် စီနီယာလင်းတုန်း သိသွားတဲ့အခါ ဘာမှ ပြောမှာမဟုတ်ဘူး။ ရှေ့ပြေးအဖွဲ့ဝင်တွေဆိုတာ နှစ်တိုင်း အများကြီး သေနေကြတာပဲလေ "</p> <p>​ယခုအခါ ယွီဝူရှီးနှင့် အခြားသူများမှာ ရှောင်ချန်ဟယ်သည် သူတို့အားလုံးကို သတ်ရန် ကြံစည်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလာကြသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ သင်ခန်းစာပေးရုံမျှ မကတော့ချေ။ တစ်ဖက်လူက ဘာကြောင့် သတ်ချင်နေရသနည်း</p> <p>​သူတို့အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​"မင်း လိုချင်နေတာက ဒီအရာလား "</p> <p>​ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် အရိုးဖြစ်တည်စေသော ကြာစိမ်း ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>လက်ဝါးခန့်သာရှိသော ကြာစိမ်းလေးမှာ သာမန်ကြာပန်းနှင့် သိပ်မခြားနားသော်လည်း ၎င်း၏ အကြောများမှာ သေးငယ်သော အရိုးစုများသဖွယ် ဖြစ်နေခြင်းကသာ ထူးခြားနေသည်။</p> <p>​ရှောင်ချန်ဟယ်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းပြားမှာ ပို၍ပင် ပူလောင်လာသည်။</p> <p>သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်မိပြီးနောက် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p> ဒီကောင်လေးက ပစ္စည်းကို တိုက်ရိုက်ထုတ်ပြလိုက်ပြီဆိုလျှင် ဖုံးကွယ်ထားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p>​"အင်း... ဒါက အလောင်းကောင်ဖြစ်တည်မှု လမ်းစဉ် ရဲ့ အဆင့် ၄ နတ်ဆေးပင်၊ အရိုးဖြစ်တည်စေသော ကြာစိမ်းပဲ။ မင်းရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ နတ်ဆေးပင်ကို ရှာဖွေနိုင်တဲ့ မှော်ရတနာ ပါလာတယ် မဟုတ်လား မင်း ဒီပစ္စည်းကို မသိရင်တောင် အဲဒီရတနာကတော့ သိမှာပါ။ ကျွယ်မင်နန်းတော်ကနေ လဲလှယ်ထားတာလား "</p> <p> ဖန့်ချန်က ထိုပစ္စည်း၏ အကြောင်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>​"ဟား"</p> <p>​အဆင့် ၄ နတ်ဆေးပင်</p> <p>​ယွီဝူရှီးနှင့် အခြားသူများမှာ အသက်ရှူမှားမတတ် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး စိတ်ထဲမှလည်း ဆဲလိုက်မိကြသည်။</p> <p>​"အမလေး... ငါ့အမေရေ"</p> <p>လင်းယွမ်သည် သူ၏ကိုယ်ထဲရှိ အဆိပ်ပိုးကောင်များပင် လှုပ်ရှားလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားသောကြောင့်ပင်။</p> <p>​ပထမဆုံးအကြိမ် ခရီးထွက်လာပြီး အဆင့် ၄ နတ်ဆေးပင်ကို ရှာတွေ့လိုက်တာလား ဒါက ကံကောင်းတာလား</p> <p>​မဟုတ်ဘူး သူတို့အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားမိသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ ကံကောင်းခြင်းသက်သက် မဟုတ်ချေ။</p> <p>အစမှအဆုံး သူတို့ လမ်းမှား တစ်ချက်မျှ မသွားခဲ့ရသလို၊ ထိုနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် ဖန့်ချန် ဆင်းသွားပြီး ပြန်တက်လာသည်မှာ ၁၅ မိနစ် ပင် မပြည့်သေးချေ။</p> <p> သူတို့၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် ထိုနေရာတွင် အဆင့် ၄ နတ်ဆေးပင်ရှိမှန်း ကြိုတင်သိနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရဲ့ နောက်ခံက ဘာလဲ ကျွယ်မင်နန်းတော်က လူကြီးတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ တိတ်တိတ်ပုန်းသားများလား သူက အောက်နယ်မြေခြောက်ခုက လာတာလို့ ပြောပေမဲ့... အဲဒီကနေ အထက်နယ်မြေသုံးခုအထိ ရောက်လာတာကတင် သာမန်မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများကြီးရှိတယ်... ယွီဝူရှီးနှင့် အခြားသူများ၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးအမျိုးမျိုး ဖြတ်ပြေးနေသည်။</p> <p>​သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ ဆွံ့အသွားကြသည်။</p> <p>ယခု အခြေအနေမှာ ထိုသို့တွေးရန် မသင့်တော်လှချေ။</p> <p>​"မင်း... မင်းပြောတာက ဒါက အဆင့် ၄ နတ်ဆေးပင် ဟုတ်လား"</p> <p> ရှောင်ချန်ဟယ်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>​သူ၏ဘေးရှိ ရှေ့ပြေးအဖွဲ့ မှ ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လောဘရိပ်များ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> ရှောင်ချန်ဟယ်တွင် နတ်ဆေးပင်ကို ရှာဖွေနိုင်သည့် ရတနာပါလာမှန်း သူတို့ အခုမှ အသေအချာ သိလိုက်ကြသည်။</p> <p> ထို့ကြောင့်သာ တစ်ဖက်လူကို တားဆီးထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော် ရှောင်ချန်ဟယ်က အစောပိုင်းက ထုတ်မပြောခဲ့ခြင်းမှာ တစ်ယောက်တည်း ဝါးမြိုရန် ကြံစည်ထားခြင်းမှာ သိသာလှသည်။</p> <p>​"ရှောင်မိတ်ဆွေ... ကျုပ်တို့ မထွက်ခွာခင်က သဘောတူထားတာ ရှိတယ်နော်။ ကျုပ်တို့ ရွှင်ယိုအဖွဲ့က မသေမျိုးလှေ ထုတ်တယ်၊ ခင်ဗျားက အစွမ်းထုတ်တယ်၊ ရလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အထက်ကို ပေးသွင်းပြီးရင် ကျန်တာကို တစ်ဝက်စီ ခွဲမယ်ဆိုတာလေ "</p> <p>​ရွှင်ယိုအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> သူသည် သတိကြီးစွာဖြင့် သူ၏အဖွဲ့ဝင်များကို ခေါ်ကာ ရှောင်ချန်ဟယ်နှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဆယ်ကျော်သာ စုပေါင်းတိုက်ခိုက်လျှင် တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် တစ်ဦးကို မယှဉ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိချေ။</p> <p>​"စိတ်ချစမ်းပါ၊ ငါ ရှောင်ချန်ဟယ်က စည်းကမ်းမရှိတဲ့လူလား ဒါက အဆင့် ၄ နတ်ဆေးပင်ပဲ။ အားလုံးကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ရင်တောင် ငါတို့လက်ထဲ ကျန်မှာက မင်းတို့ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်တဲ့ ပမာဏပဲ "</p> <p>​ရှောင်ချန်ဟယ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ အကြည့်မှာ ရမ္မက်တက်နေသော ဝက်မကြီးတစ်ကောင်၏ အကြည့်နှင့်ပင် တူလှသည်။</p> <p>​"ဖန့်မိတ်ဆွေ... ဒီပစ္စည်းကို ငါ့ကိုပေးလိုက်၊ မင်းတို့ အေးအေးဆေးဆေး ထွက်သွားလို့ရတယ်။ ပြီးတော့ မင်းတို့ကို အလကား ခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး "</p> <p>​ရှောင်ချန်ဟယ်က မသေမျိုးကျောက်တုံး  သုံးတုံးကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်</p> <p>"ဒီ မသေမျိုးကျောက်တုံး သုံးတုံးကို မင်းတို့ရဲ့ ပင်ပန်းခငွေအဖြစ် သဘောထားလိုက်ပါ "</p> <p>​"ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ အဆင့် ၄ နတ်ဆေးပင်ရဲ့ တန်ဖိုးက ဘယ်လောက်တောင် မြင့်လဲ၊ မသေမျိုးကျောက်တုံး သုံးတုံးတည်းနဲ့ ငါတို့ကို နှင်ထုတ်ချင်တာလား "</p> <p>ယွီဝူရှီးတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်ကြသည်။</p> <p>​"ကောင်းပြီ... မင်း ဒီပစ္စည်းက ဘယ်လောက် အရေးကြီးလဲဆိုတာ သိသွားပြီဆိုတော့ ဆွေးနွေးရတာ ပိုလွယ်သွားတာပေါ့ "</p> <p>​ဖန့်ချန်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး</p> <p>"အရင်ဆုံး ဒီမသေမျိုးလှေ နှစ်စင်းလုံးကို အပြင်က အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ သွားစောင့်ခိုင်းလိုက်။ မင်း တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပြီး ငါနဲ့ ဆွေးနွေးမယ်။ ဆွေးနွေးလို့ အဆင်ပြေရင် ဒီပစ္စည်းက မင်းအပိုင်ပဲ။ အကယ်၍ အဆင်မပြေရင်တော့ ငါဒါကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေပစ်လိုက်မယ် "</p> <p>​ဖန့်ချန်က သူ၏လက်ကို အနည်းငယ် အားထည့်လိုက်သည်။</p> <p>​အရိုးဖြစ်တည်စေသော ကြာစိမ်းလေးကို ညှစ်လိုက်ခြင်းမှာ ရှောင်ချန်ဟယ်၏ နှလုံးသားကို ညှစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p> သူ၏ ရင်ထဲတွင် စူးစူးရှရှ နာကျင်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်</p> <p>​"ဖန့်မိတ်ဆွေ... ကျုပ်တို့ သေသေချာချာ ဆွေးနွေးလို့ ရပါတယ်။ ဒီပစ္စည်းကိုတော့ မဖျက်စီးလိုက်ပါနဲ့"</p> <p>​ပြောပြီးနောက် သူသည် ရွှင်ယိုရှေ့ပြေးအဖွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်</p> <p> "မင်းတို့ အရင်သွားပြီး အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ စောင့်နေကြ  "</p> <p>​"ဒါက..."</p> <p>​"မသေမျိုးလှေ မရှိဘဲနဲ့ ငါ ဘယ်လို ပြန်မှာလဲ ငါ ထွက်ပြေးသွားမှာကို ကြောက်နေတာလား "</p> <p>ရှောင်ချန်ဟယ်က စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် လက်ကာပြလိုက်သည်။</p> <p>​ထိုသူများလည်း စဉ်းစားကြည့်ရာ ဟုတ်သည်ဟု ထင်သဖြင့် မသေမျိုးလှေကို မောင်းနှင်ကာ အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။</p> <p>​"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... ဒါဆို ကျုပ်တို့ကော "</p> <p>​"မင်းတို့လည်း အပြင်မှာ သွားစောင့်နေကြ။ နောက်မှ ငါ့ကိုလာကြိုဖို့ အဆင်သင့်လုပ်ထား၊ တစ်နာရီခွဲလောက် ကြာလိမ့်မယ် "</p> <p>​"ကောင်းပါပြီ "</p> <p>​မသေမျိုးလှေ နှစ်စင်းလုံး တစ်စင်းပြီးတစ်စင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p>​ရှောင်ချန်ဟယ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ လေသံကို လျှော့၍ အချိုသာဆုံး ပြောလိုက်သည်</p> <p> "ဖန့်မိတ်ဆွေ... သူတို့လည်း သွားကြပြီဆိုတော့ မင်း ဘယ်လို ဆွေးနွေးချင်လဲ ပြောပါဦး "</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save