Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၆၉)</h2> <h2 style="text-align: center;"> တားမြစ်နယ်မြေမှ အရုန်းအယင်းတိုက်ပွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​"မင်း ဆွေးနွေးရမှာက ငါနဲ့မဟုတ်ဘူး၊ သူနဲ့ပဲ"</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် အရိုးဖြစ်တည်စေသော ကြာစိမ်းကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p> သူ၏စကားသံအဆုံးသတ်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်    ဖန့်ထျန်းဇွန် သည် သူ၏နောက်ကျောဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလေပြီ။</p> <p>​ရှောင်ချန်ဟယ်မှာ ခဏမျှ ကြောင်အသွားသည်။</p> <p>ဖန့်ထျန်းဇွန် မည်သည့်အချိန်တွင်၊ မည်သို့ပေါ်လာသည်ကို သူ လုံးဝရိပ်မိခြင်းမရှိချေ။</p> <p>​"ဒီလူက ဘယ်သူလဲ"</p> <p>ရှောင်ချန်ဟယ်၏ မျက်နှာရိပ်မှာ ချက်ချင်းပင် လေးလံသွားသည်။</p> <p>​တစ်ဖက်လူသည် ဤမျှကာလပတ်လုံး ပုန်းအောင်းနေပြီးမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ရာ စေတနာဖြင့်မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p> ရှေ့တွင်ရှိနေသော ဖန့်ချန်ဆိုသည့် ကောင်လေးမှာ သူနှင့်ဆွေးနွေးရန် အစီအစဉ်မရှိဘဲ တခြားသူများကို တမင်တကာ လူစုခွဲလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​သို့သော် ရှောင်ချန်ဟယ်မှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိချေ။</p> <p>သူသည် တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူကဲ့သို့ ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် အစောပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် အဆင့် ၁ မသေမျိုး တစ်ဦးကို အဘယ်သို့ ဖိတ်ခေါ်နိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p>အလွန်ဆုံးရှိလှလျှင် နောက်ထပ် ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် နှစ်ဦးပေါင်းပြီး တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် တစ်ဦးကို တိုက်ချင်သည်တဲ့လား လောကကြီးမှာ ဒီလောက် လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စမျိုး ရှိပါ့မလား</p> <p>​ဖန့်ထျန်းဇွန် မှာမူ ရှောင်ချန်ဟယ်နှင့် စကားပြောရန် အစီအစဉ်မရှိသည့်အလား လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> ဟိန်းဟောက်နေသော မသေမျိုးစွမ်းအား များမှာ  မသေမျိုးချည်နှောင်ကြိုး တစ်ချောင်းအလား ရုတ်တရက် ရစ်ပတ်စေ့ကျသွားသည်။</p> <p>​ရှောင်ချန်ဟယ်မှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ခြေချုပ်လက်ချုပ် အဖမ်းခံလိုက်ရကာ ဖန့်ချန်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပစ်ချခြင်းခံလိုက်ရသည်။</p> <p>​"မသေမျိုးစွမ်းအား  အဆင့် ၁ မသေမျိုး "</p> <p>​ရှောင်ချန်ဟယ် ဆွံ့အသွားပြီး သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူက တကယ်ပဲ အဆင့် ၁ မသေမျိုးတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တာလား သို့သော် သူသည် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို အဘယ်ကြောင့် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးရသနည်း။</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် ရှောင်ချန်ဟယ်၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို သိမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ပူလောင်နေသော ကျောက်စိမ်းပြားကိုပါ ယူလိုက်သည်။</p> <p>ကျောက်စိမ်းပြား၏ ပစ္စည်းမှာ အနည်းငယ် ထူးခြားလှသည်။</p> <p>၎င်းမှာ တစ်ပိုင်းတစ်စ ကြည်လင်နေပြီး အတွင်းထဲတွင် နီရဲသော အလင်းတန်းလေးတစ်ခု လှည့်လည်နေသည့်အလား ရှိနေသည်။</p> <p>​ယခုအခါ ကျောက်စိမ်းပြားမှ အပူလှိုင်းများ တဟုန်းဟုန်း ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>ရှောင်ချန်ဟယ်သည် ထိုပစ္စည်းကို အသုံးပြု၍ နတ်ဆေးပင် ပေါ်ထွက်လာခြင်းကို ခန့်မှန်းခဲ့ခြင်းမှာ သေချာသလောက်ပင်။</p> <p>​"ဒီကျောက်စိမ်းပြားကို လုပ်တဲ့သူက အတွင်းထဲမှာ အဓိကကျတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ထည့်သွင်းထားပုံရတယ်။ ဥပမာ မတူညီတဲ့ မသေမျိုးလမ်းစဉ်တွေနဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ နတ်ဆေးပင် အမျိုးအမည်တွေပေါ့။ ကျောက်စိမ်းပြား ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့သူက နတ်ဆေးပင်ရဲ့ မူလဇာစ်မြစ်ကို မသိရင်တောင် ဒါဟာ နတ်ဆေးပင်ဖြစ်ကြောင်း ကျောက်စိမ်းပြားက အသိပေးနိုင်တယ်။ ဒါက လက်အောက်ငယ်သားတွေကို နတ်ဆေးပင်တွေ ရှာခိုင်းနိုင်သလို၊ တချို့ထူးခြားတဲ့ နတ်ဆေးပင် လမ်းစဉ်တွေကိုလည်း လျှို့ဝှက်ထားနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ"</p> <p>​ဖန့်ချန်က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်</p> <p> "ဒီကျောက်စိမ်းပြားက ဂုဏ်ပြုမှတ် ဘယ်လောက် ပေးရလဲ "</p> <p>​ရှောင်ချန်ဟယ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အတင်းအကျပ် အပြုံးတစ်ခု ဖန်တီးကာ</p> <p> "ဖန့်မိတ်ဆွေ ကြိုက်တယ်ဆိုရင် လက်ဆောင်အဖြစ် ယူလိုက်ပါဗျာ။ ဒီကျောက်စိမ်းပြားက ဂုဏ်ပြုမှတ် ၁၀၀ ပဲ ပေးရတာပါ၊ သိပ်မများပါဘူး"</p> <p>​"ခင်ဗျား ပြောပုံအရဆိုရင် ဒီပစ္စည်းက အခု ငါ့အပိုင် ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်လား။ ခင်ဗျားက ငါ့ပစ္စည်းနဲ့ ငါ့ကို ကျေးဇူးဆပ်နေတာပဲ"</p> <p>​ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဖန့်ထျန်းဇွန်ကို ရှောင်ချန်ဟယ်၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အား ချက်ချင်း ချိပ်ပိတ်မှု ဖြိုခွင်းခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>အတွင်းထဲတွင် မသေမျိုးကျောက်တုံး အနည်းငယ်သာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ သူသည် စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် လက်ယမ်းလိုက်သည်</p> <p>​"သတ်လိုက်တော့"</p> <p>​"နေပါဦး... ငါက ဝမ်ရွှမ်ရဲ့..."</p> <p>​"မင်း ခုနကပဲ ပြောခဲ့တယ်လေ... ရှေးဟောင်းတားမြစ်နယ်မြေထဲမှာ လူအနည်းငယ် သေတာက ဘာမှ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို"</p> <p>​ရှောင်ချန်ဟယ်သည် မသေမျိုးစွမ်းအားများဖြင့် ရုန်းမထွက်နိုင်အောင် ညှစ်ခြေခြင်းခံလိုက်ရကာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>ဤအရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဖန့်ထျန်းဇွန်မှာလည်း လေထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>​တစ်နာရီခွဲခန့် ကြာသောအခါ မသေမျိုးလှေ နှစ်စင်းမှာ တစ်စင်းပြီးတစ်စင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>ယွီဝူရှီးနှင့် အခြားသူများသည် ထိုနေရာတွင် ဖန့်ချန် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေပြီး ရှောင်ချန်ဟယ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားများ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>​သေချာသည်မှာ သူတို့ အများကြီး မစဉ်းစားမိကြချေ။</p> <p>ရှောင်ချန်ဟယ်သည် ရွှင်ယိုရှေ့ပြေးအဖွဲ့နှင့် ဝေစုမခွဲချင်သဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးသွားပြီဟုသာ သူတို့ ထင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> ထိုသူ့ဆီတွင် ကိုယ်ပိုင် မသေမျိုးလှေတစ်စင်း ပါလာသည်မှာ သေချာသလောက်ပင်</p> <p>​"ရှောင်ချန်ဟယ် ဘယ်မှာလဲ "</p> <p>ရွှင်ယိုရှေ့ပြေးအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"သွားပြီလေ။ သူက မင်းတို့နဲ့ တကယ်ပဲ ဝေစုခွဲမယ်လို့ ထင်နေတာလား အဆင့် ၄ နတ်ဆေးပင်ရဲ့ တန်ဖိုးက ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ ပြန်ရောက်ရင် စုံစမ်းကြည့်လိုက်ဦး။ အပြင်လောကမှာဆိုရင် အနည်းဆုံး မသေမျိုးကျောက်တုံး တစ်ထောင်ကျော် တန်တယ်။ ရှောင်ချန်ဟယ် ပြန်သွားမှာတောင် မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ငါထင်တယ်၊ ပြန်သွားရင် ကျွယ်မင်နန်းတော်ကို ၇၀ ရာခိုင်နှုန်း ပေးသွင်းရဦးမှာကိုး"</p> <p>ဖန့်ချန်က အေးအေးလူလူ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p>​ရွှင်ယိုအဖွဲ့ဝင်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ကျိန်ဆဲသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ဖန့်ချန်က မသေမျိုးလှေပေါ်တက်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရွှင်ယိုအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာရိပ်မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး အော်လိုက်သည်</p> <p> "နေဦး "</p> <p>​"ရှောင်ချန်ဟယ်က ငါ့ကို တားနိုင်တာက သူက တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ဖြစ်လို့ပဲ။ မင်းလို ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်ကလည်း ငါ့ကို တားချင်တာလား "</p> <p>ဖန့်ချန်က ထိုသူ၏ ခါးတွင်ချိတ်ထားသော အရောင်အဆင်းမရှိသည့် ကျောက်စိမ်းပြားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​တစ်ဖက်လူမှာ ခေတ္တ ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p>သူသည် ဖန့်ချန်၏ နောက်ခံအကြောင်းအချို့ကို သိထားသော်လည်း မလျှော့သောလေသံဖြင့်</p> <p>"ငါက ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် အလယ်ပိုင်းပဲ။ ငါ့အဖွဲ့သားတွေ အားလုံးကလည်း ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်တွေပဲ။ ငါတို့ အားလုံးပေါင်းရင် မင်းလို အစောပိုင်း အဆင့်တစ်ယောက်ကို မနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး"</p> <p>​"စမ်းကြည့်လို့ ရတာပဲလေ၊ ပါးစပ်နဲ့ပဲ မပြောနဲ့"</p> <p>ဖန့်ချန်သည် မသေမျိုးလှေဆီသို့ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားသည်။</p> <p>​ရွှင်ယိုအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဖန့်ချန်ကို မတားဆီးဝံ့တော့ဘဲ သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေလိုက်တော့သည်။</p> <p>​"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... ဘာလို့ သူ့ကို မတားတာလဲ သူ့ဆီမှာ တခြား ရတနာကောင်းတွေ ရှိနိုင်သေးတယ်လေ"</p> <p>​"ဘာရှိမှာလဲ  နတ်ဆေးပင်တောင် ရှောင်ချန်ဟယ် ယူသွားပြီဆိုမှတော့ ငါတို့အတွက် ဘာကျန်ဦးမှာလဲထပ်ပြောရရင် အဲဒီလူ ပြောတာလည်း မှန်တယ်။ သူက စစ်ဆေးပွဲမှာ ကြေးနီရောင် ကျောက်စိမ်းပြား ရထားတဲ့သူ၊ ပြီးတော့ ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်လည်း ဖြစ်နေတော့ တကယ် တိုက်ရမယ်ဆိုရင် ငါတို့ဘက်က အနည်းဆုံး လူအချို့ သေရလိမ့်မယ်"</p> <p>​ရွှင်ယိုအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ခေါင်းခါယမ်းကာ</p> <p>"မသေချာတဲ့ အကျိုးအမြတ်အတွက်နဲ့ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ မလိုဘူး"</p> <p>​"ဒါဆို ရှောင်ချန်ဟယ်ကို ဆက်ရှာဦးမှာလား"</p> <p>​"ဘာရှာမှာလဲ သူက ထွက်သွားနိုင်တယ်ဆိုကတည်းက သူ့ဆီမှာ ကိုယ်ပိုင် မသေမျိုးလှေ ပါလာလို့ပဲ။ သူက မသေမျိုးလှေလည်း ရှိတယ်၊ တက်လှမ်းခြင်းအဆင့်လည်း ဖြစ်နေတော့ ငါတို့ သွားရှာရင် ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ သွားသေရုံပဲ ရှိမှာပေါ့ ထားလိုက်တော့၊ တခြားနေရာ သွားကြည့်ရအောင် "</p> <p>ရွှင်ယိုအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>​... ...</p> <p>​မသေမျိုးလှေပေါ်တွင် ယွီဝူရှီးနှင့် အခြားသူများမှာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။</p> <p> မုံချင့်လင်မှာ ပါးစပ်လေး ဟလိုက်သော်လည်း ဖန့်ချန်ကို မည်သို့နှစ်သိမ့်ရမည်မှန်း မသိဖြစ်နေသည်။</p> <p>​ကြာနီနတ်မိမယ်ငယ်က အနားသို့ တိုးလာပြီး လေသံအေးအေးဖြင့်</p> <p> "ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါက ကျမတို့ရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် စူးစမ်းမှုပဲလေ။ အခု အတွေ့အကြုံ ရသွားပြီဆိုတော့ နောက်တစ်ခါကျရင် ပိုပြီး သတိထားလို့ ရတာပေါ့"</p> <p>​လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချမိကြသည်။</p> <p>အဆင့် ၄ နတ်ဆေးပင်ဆိုသည်မှာ သူတို့သာ အဲဒီပစ္စည်းကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရလျှင် သေလောက်အောင် နှမြောမိပေလိမ့်မည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်သည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် အရိုးဖြစ်တည်စေသော ကြာစိမ်း ကို ထုတ်ပြရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြန်ရောက်လို့ ဂုဏ်ပြုမှတ် လဲလှယ်တဲ့အခါမှာ ဒီပစ္စည်း မပျောက်သွားမှန်း သူတို့ သိသွားကြမှာ ဖြစ်သည်။</p> <p>​သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် ရှေ့ဘက်ရှိ ကြယ်တာရာများမှာ ပိုမို များပြားလာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>​"မမှန်တော့ဘူး... ဒါတွေက မသေမျိုးလှေတွေပဲ။ အုပ်စုလိုက်ကြီးတွေ... အနည်းဆုံးတော့... သောင်းနဲ့ချီပြီး ရှိမယ် "</p> <p>​လင်းယွမ်သည် မသေမျိုးလှေ၏ ရှေ့ဆုံးသို့ အပြေးအလွှား သွားကာ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အသက်ရှူမှားသွားတော့သည်။</p> <p>​လူတိုင်း၏ မျက်နှာရိပ်မှာလည်း တစ်ခဏချင်းအတွင်း တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။</p> <p>​သောင်းနှင့်ချီသော မသေမျိုးလှေများသည် အကာအကွယ်အစီရင်များကို အသီးသီး ဖွင့်ထားကြရာ အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ကြယ်တာရာများအလား တောက်ပနေကြသည်။</p> <p> ယခုအခါ ထိုမသေမျိုးလှေများသည် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြသော အရုန်းအယင်းတိုက်ပွဲ  ထဲသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီး၊ ရံဖန်ရံခါတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မှော်အတတ်များကြောင့် မသေမျိုးလှေများ ပျက်စီးသွားကြသည်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p>​အချို့သော မသေမျိုးလှေများမှာ မီးဟုန်းဟုန်း တောက်နေပြီး ခဏချင်းအတွင်း ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။</p> <p>​"ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ  ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလို တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ အဲဒီထဲမှာ ငါတို့ ကျွယ်မင်နန်းတော်က လူတွေရော ပါသလား"</p> <p> လင်းယွမ်က တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ရေရွတ်မိသည်။</p> <p> သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>​ရှင်းလင်းလှသည်မှာ... အကယ်၍ သူတို့သာ ထိုတိုက်ပွဲထဲသို့ ပါဝင်သွားခဲ့လျှင် တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p>​တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါသော မသေမျိုးလှေ အချို့ကို တွေ့မြင်နေရရာ ၎င်းတို့ကို မသေမျိုး  များက တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်ထားခြင်းမှာ သေချာသလောက်ပင်</p> <p>​"လှည့်ပြန်မယ်"</p> <p> ဖန့်ချန်သည် မသေမျိုးလှေကို ချက်ချင်းပင် လှည့်ပြန်ရန် မောင်းနှင်လိုက်သည်။</p> <p>​ထို့နောက်တွင်တော့ သူတို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှလည်း မသေမျိုးလှေ အုပ်စုကြီးများစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရရာ အရေအတွက်မှာ မရေမတွက်နိုင်အောင်ပင်။</p> <p>​"ဘယ်သူမှ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား မလုပ်နဲ့"</p> <p>​ဖန့်ချန်က လူတိုင်းကို မှာကြားလိုက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အစီရင်ကို နှိုးဆော်ကာ မသေမျိုးလှေပေါ်တွင် ကျွယ်မင်နန်းတော် ၏ အမှတ်အသားကို ထင်ရှားအောင် ပြသလိုက်သည်။</p> <p>​"ကျွယ်မင်နန်းတော်ကလား အတော်ပဲ၊ မင်းတို့ကို ငါတို့ သိမ်းသွင်းလိုက်ပြီ ။ ငါတို့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ "</p> <p>​မလှမ်းမကမ်းမှ နဂါးနက်လှေ တစ်စင်း ပျံသန်းလာပြီး ထိုပေါ်မှ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​ဖန့်ချန်၏ အကြည့်မှာ စူးရှလှသည်။</p> <p> ထိုမသေမျိုးလှေ၏ ရှေ့ဆုံးတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>​လီရှမ်းဇီလား</p> <p>ကျွယ်မင်နန်းတော်ရဲ့ အမာခံတပည့်</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save