Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၇၁</h2> <h2 style="text-align: center;">အထင်လွဲခြင်း၊ ဓားစီးကာ ရောက်ရှိလာခြင်း(၂)<br /> *</h2> <p> </p> <p>ဓားချက် တစ်ချက်ချင်းစီတိုင်းသည် ထောင်နှင့်ချီသည့် တောင်များသဖွယ် လေးလံပြီး စွမ်းအားမှာ အံ့သြစရာကောင်းလှ၏။<br /> <br /> "ဟစ်... အရမ်း စွမ်းအားကြီးလွန်းတယ်.."<br /> ထန်းကျီ၏ အရှိန်အဝါတို့ မြင့်တက်လာသည်နှင့် သိုင်းသမားများစွာ၏ မျက်နှာများက လေးလံသွားကြ၏။<br /> သူသည် မျိုးဆက်စုံမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ မဟာစောင့်ရှောက်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တာ အံ့သြစရာမရှိပေ။ စွမ်းအားမှာ အလွန်သန်မာပြီး ဒီဗိုင်းကိရိယာတစ်ခုကိုပင် ယူဆောင်လာခဲ့၏။<br /> <br /> သို့ပေမယ့် တစ်ဖက်လူသည် တစ်ခုခုကို အထင်မှားနေသည်လား။ သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမသည် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမှ ပြုလုပ်ရသေးခြင်း မရှိသေးဘဲ ရွှီယန်မှာ ထွက်ပြေးသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။<br /> <br /> သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမ အရှင်သခင်နှင့် အကြီးအကဲများမှာ အလွန် ဒေါသထွက်နေကြပါသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူတို့ သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမသည် ယခုမျှအထိ နာမည်ပျက်နေသည်လား။ အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ခြင်းအား ခုံမင်နေသည်ဟု ထင်နေသည်လား။<br /> <br /> "ဒန်း.."<br /> တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းသည် ဒေါသဖြင့် အံကြိတ်နေကြပြီး ထန်းကျီကို သတ်ဖြတ်နိုင်ရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။<br /> <br /> "ဘာလဲ... မင်းတို့က လုပ်တုန်းက လုပ်ရဲပြီး တာဝန်မယူချင်ဘူးလား.."<br /> <br /> ထန်းကျီက ဒေါသတကြီး ပြော၏။<br /> <br /> သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမရှိ ဆေဘာသခင် အကြီးအကဲက အော်သည်။<br /> "ထန်းကျီ... ရပ်စမ်း... ငါတို့ သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမက ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိနဲ့နေတာ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ လေလွင့်သိုင်းသမားတစ်ယောက်ကို ဝိုင်းသတ်ရလောက်တဲ့အဆင့်အထိ နိမ့်ကျမှာလဲ။ ဒီကိစ္စမှာ ရွှီယန်က သူ့ဘာသူမလာဘဲနဲ့ ထွက်ပြေးသွားတာ.."<br /> <br /> ထန်းကျီမှာ မှင်သက်သွားသည်။ ရွှီယန်သည် ပေါ်လာခြင်းမရှိဘဲ ပုန်းအောင်းနေသည်လား။<br /> <br /> သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့၏ အသွင်အပြင်များကို အကဲခတ်ကာ အဖြေတစ်ခု ရလာခဲ့သည်။ ခဏတာအတွင်း သူ၏မျက်နှာက အနီရောင် ပြောင်းသွားခဲ့၏။<br /> <br /> "ချီး... ရှက်ဖို့ကောင်းလွန်းတယ်.."<br /> သူသည် တောင်တစ်သောင်းပုဆိန်ကို ကျောပေါ်သို့ ပြန်တင်ကာ ချောင်းဟန့်ရင်းက ပြော၏။<br /> "လူငယ်တွေက တကယ့်ကို ပေါ့ဆတာပဲ... အရမ်းကြန့်ကြာနေတော့ နားလည်မှုတွေ လွဲကုန်ပြီ.."<br /> <br /> သိုင်းသမားများမှာ ပြောစရာစကား မဲ့သွားကြ၏။ သို့ရာတွင် ထန်းကျီ၏ တုံ့ပြန်မှုအတွက် သူတို့အနေနှင့် အံ့ဩမိခြင်း မရှိပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမ၏ အကျင့်စရိုက်နှင့် နားလည်မှုလွဲရန် လွယ်ကူလှ၏။<br /> <br /> သိုင်းတစ်ထောင်အရှင်သခင်နှင့် အခြားလူများ၏ မျက်နှာများက မဲမှောင်သွားကြသည်။<br /> <br /> ချွေဟွားယွီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက တွန့်ကွေးသွား၏။ သူသည် ပြီးခဲ့တုန်းက တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုခဲ့သည့် သိုင်းသမားများထဲမှ တစ်ယောက်ကို ရွှီယန်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည့် အချိန်အား မေးကြည့်သည်။ ထိုသိုင်းသမားက အများကြီး စဉ်းစားမနေဘဲ ချွေဟွားယွီကို ဖြေကြား၏။<br /> <br /> "အဲ့ဒါဆိုရင် အချိန်မကျသေးဘူးပဲ... ဘာတွေ လောနေတာလဲ.."<br /> <br /> ချွေဟွားယွီက နှလုံးသားထဲတွင် ရေရွတ်သည်။<br /> <br /> ရွှီယန်သည် ထွက်ပြေးသွားမည်လား။ သူမယုံပေ။ သဘောတူထားသည့် အချိန်မှာ ရောက်ရှိခြင်း မရှိသေးတာသာ ဖြစ်သည်။ ရွှီယန်မှာ အချိန်တိကျသူတစ်ဦး ဖြစ်၏။ ဤတစ်ကြိမ်လည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။<br /> <br /> "လူခွဲကြရအောင်... ကြည့်စရာဘာပွဲမှ မရှိတော့ဘူး... ငါတို့တွေ ဘယ်သမိုင်းကိုမှ မမြင်နိုင်တော့ဘူး။ ဒီလောက်ခရီးရှည်ကြီး ဆက်ခဲ့ရတာ ဒါပေမယ့် ရွှီယန်ကတော့ သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမရဲ့ မျက်နှာကို ဖျက်ရိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သွားပုန်းနေပြီ.."<br /> <br /> သိုင်းသမားတစ်ယောက်က စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ပြော၏။<br /> <br /> ထိုစကားကို ကြားရပြီးနောက် အခြားသိုင်းသမားများကလည်း သဘောတူစွာ ခေါင်းငြိမ့်ကြသည်။<br /> <br /> "သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမက တကယ့်ကို အမှားကြီးလုပ်လိုက်တာပဲ... ရွှီယန်က သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေကို နင်းချခဲ့ပြီး လင်းနယ်မြေရဲ့သမိုင်းမှာ အရဲတင်းဆုံးလူ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ တစ်ခါတည်း သွားပုန်းခဲ့တယ်။ ငါ့အထင်တော့ သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမက လူတွေ သူ့ကိုရှာချင်ရင် လွယ်ကူတော့မှာ မဟုတ်ဘူး.."<br /> <br /> "ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမက တကယ့်ကို ဟာသဖြစ်ပြီ.."<br /> <br /> သိုင်းသမားများက လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးများဖြင့် ပြောကြ၏။<br /> <br /> သို့ပေမယ့် အချိန်မကြာလိုက်ပေ။ သူတို့သည် သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမ၏ တံခါးရှေ့တွင် လှောင်ပြောင်နေခြင်း ဖြစ်၏။ ဤသည်က ကိုယ့်သေတွင်းအား ကိုတူးနေပြီပင်။<br /> <br /> "ဘုန်း.."<br /> သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမ၏ တောင်တံခါးဆီမှ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုသိုင်းသမားများ၏ အံ့ဩနေသည့် အကြည့်အောက်တွင် သူတို့သည် လွင့်စင်ကာ ပေါက်ကွဲ သေဆုံးကုန်ကြသည်။<br /> <br /> အခြား သိုင်းသမားများလည်း ထိတ်လန့်စွာဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။ မည်သူမှ ဆက်လက်ဆွေးနွေးရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူတို့သည် မည်သည့် လှောင်ပြောင်သည့် မျက်နှာရိပ်ကိုမှ ပြသရဲခြင်းပင် မရှိပါ။<br /> <br /> ဒီအချိန်၌ သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမသည် အမှန်တကယ်ကို အဆင့်လွန် စိတ်ဝိဉာဉ်ဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူတို့အနေနှင့် အလွယ်တကူ မှတ်ချက်ပြုနိုင်ခြင်း၊ လှောင်ပြောင်နိုင်ခြင်း မရှိကြောင်းကို နားလည်လာခဲ့သည်။<br /> <br /> ရွှီယန်မှာ တစ်ကြောင်းဖြစ်၏။ သူတို့က တစ်ကြောင်းဖြစ်၏။<br /> <br /> နိုင်ငံ၃၊ နိုင်ငံဂိုဏ်း၇ဂိုဏ်းနှင့် မိသားစုကြီး၈ခုမှ စွမ်းအားကြီးပုဂ္ဂိုလ်များကလည်း အခြားသိုင်းသမားများကို ကြည့်ကြသည်။ အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်တော့မည့်ဟန် ရ၏။ တစ်ယောက်ယောက်သာ မလေးမစားအသွင်အပြင် ပြရဲပါက ကြမ်းကြုတ်စွာ ပြုမူမှာဖြစ်သည်။<br /> <br /> သိုင်းသမားအချို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ဆုတ်ခွာကြ၏။ သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမမှာ အလွန်ဒေါသထွက်နေရာ ဆက်လက်ကြည့်ရှု့နေခြင်းက မကောင်းပေ။ တစ်ဖက်လူ၏ ဒေါသပုံချစရာ လူတစ်ယောက် ဖြစ်မလာစေရန် မြန်မြန်လေး ထွက်ခွာသွားတာကောင်း၏။<br /> <br /> ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လေလွင့်သိုင်းသမားများမှာ စိတ်ဝိဉာဉ်ဂိုဏ်းများအတွက် မဲစရာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။<br /> <br /> "နေဝင်ပြီးလို့မှ ရွှီယန်ပေါ်မလာဘူးဆိုရင် လင်းနယ်မြေရဲ့ စိတ်ဝိဉာဉ်ဂိုဏ်းအားလုံးကို အမိန့်ပေးလိုက်။ ရွှီယန်ကို လိုက်ပြီး ဖမ်းဆီးရမယ်။ သူ့လို စကားမတည်ဘဲ စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖျက်တဲ့ကောင်က သေသင့်တယ်။ ဒါ့ကြောင့်မလို့ ဒီကိစ္စက ပါရမီရှင်တွေအကြား ပြိုင်ပွဲရဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေနဲ့ မသက်ဆိုင်တော့ဘူး.."<br /> <br /> သိုင်းတစ်ထောင်အရှင်သခင်က ညို့မှိုင်းသည့် မျက်နှာဖြင့် အမိန့်ပေး၏။<br /> <br /> "ဟုတ်ကဲ့ပါ ခန်းမအရှင်.."<br /> <br /> သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမရှိ အကြီးအကဲများ၏ မျက်နှာများက အလွန် ညို့မှိုင်းနေပါသည်။ သူတို့အားလုံးသည် အစော်ကားခံရပြီးနောက် လက်စားချေရန် ပြင်ဆင်ထားကြ၏။<br /> <br /> သို့ပေမယ့် တစ်ဖက်လူက မလာတော့ပေဘူးလား။ သူတို့သည် အလကားသက်သက် အစော်ကားခံခဲ့ရသည်လား။<br /> <br /> ဤသည်မှာ သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမအား စော်ကားခြင်းဖြစ်သည်။ နောင်တွင် သိုင်းသမား မည်မျှတို့သည် သူတို့၏နောက်ကွယ်၌ လှောင်ရယ်နေကြမည်လည်း မသိပေ။<br /> <br /> "အချိန်ရောက်တော့မယ်..."<br /> ချွေဟွားယွီက ခေါင်းပြူကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်သည်။ သူသည် အနည်းငယ် စိတ်ပူနေ၏။ သူ၏ခန့်မှန်းချက်မှာ မှားယွင်းပြီး ရွှီယန်သည် ကတိမတည်ပဲ ထွက်ပြေးသွားမှာကို စိုးရိမ်နေပါသည်။<br /> <br /> ထိုအချိန်၌ ထန်းကျီမှာလည်း အလွန် နေရခက်နေ၏။ ဆက်လက်နေရမည်လား သို့မဟုတ် ထွက်ခွာသွားရမည်လားကို မသိနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။<br /> <br /> ရုတ်တရက် အနီးအနားရှိ သိုင်းသမားတစ်ယောက်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အသံပြုသည်။<br /> <br /> "ကြည့်လိုက်ဦး... အဲ့ဒါကဘာလဲ.."<br /> <br /> လူတိုင်းသည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် မှင်သက်သွားကြ၏။<br /> <br /> အဝေးတွင် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ သစ်ပင် တစ်ပင်ပြီးတစ်ပင်သည် မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး ကြီးမားသည့် ဓားကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လေထဲတွင် မျောလွင့်နေပါသည်။<br /> အေးစက်သည့် ဓားစွမ်းအင်တို့ဖြင့် ရစ်ဝဲနေ၏။<br /> <br /> ပုံရိပ်တစ်ခုသည် စင်မြင့်ဆီသို့ ရွေ့လျားလာခဲ့ပြီး ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီတိုင်းသည် မြေပြင်ပေါ်မှ မြင့်တက်လာခဲ့သည့် ဓားကြီးပေါ်သို့ နင်းသွား၏။ ပိုမိုပိုမိုကာ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လေထဲတွင် ပိုမိုပိုမိုကာ များပြားသည့် သစ်ပင်များ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ဓားကြီးများ ဖြစ်လာခဲ့ကြ၏။<br /> <br /> ထိုပုံရိပ် သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမ၏ ဂိတ်တံခါးနှင့် နီးကပ်လာသည့် အချိန်၌ ဓားများအားလုံးမှာ စက်ဝိုင်းတစ်ခုသဖွယ် ဖွဲ့စည်းလာခဲ့သည်။ ဓားတစ်ချောင်းချင်းစီတိုင်းသည် ဆက်သွယ်ထားကြပြီး ၎င်းတို့၏ ထိပ်ဦးများက မူလက တိုက်ခိုက်ခြင်းစင်မြင့်၏ အစွန်းများတွင် စိုက်ဝင်သွားကြသည်။<br /> <br /> ချောမောကာ တောက်ပပြီး ရဲစွမ်းသတ္တိ အားမာန်တို့ဖြင့် လူငယ်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ဤသည်မှာ ရွှီယန်ဖြစ်သည်။<br /> <br /> သိုင်းသမားအားလုံးတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် မှင်သက်နေကြ၏။ အပင်များကို ဓားအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းနှင့် ဓားလမ်းကြောင်းအဖြစ် ထိန်းချုပ်ကာ နင်းတက်ခဲ့ခြင်းသည် မည်ကဲ့သို့သော စွမ်းအားဖြစ်သနည်း။<br /> <br /> "ငါသိနေတယ်... ရွှီယန်က အချိန်တိကျတဲ့လူပဲ.."<br /> ချွေဟွားယွီက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်သည်။<br /> <br /> ရွှီယန်၏ ရောက်ရှိလာမှုက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးတို့ကို ဆွံ့အသွားစေ၏။ ရွှီယန်အား ထွက်ပြေးကာ ပုန်းရှောင်သွားပြီဟု ပြောခဲ့သည့် သိုင်းသမားများမှာ အရှက်ရစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဟန်မပျက်ရန် ရုပ်တည်ဖြင့်နေကြပြီး ပြီးခဲ့တုန်းက ပြောခဲ့သည်မှာ သူတို့မဟုတ်သည့်သဖွယ် ရှိနေပါတော့သည်။<br /> <br /> "ရွှီယန်... သူကလင်းနယ်မြေရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နံပါတ်တစ်ပါရမီရှင်ပဲ။ သူ့ကို ထွက်ပြေးသွားပြီလို့ ဘယ်သူပြောတာလဲ... ငါ့မှာပဲ တကယ့်ကိုစူးရှတဲ့ မျက်လုံးတွေရှိတယ်။ သူသေချာပေါက် ပေါ်လာမယ်ဆိုတာကို ငါသိနေခဲ့တယ်.."<br /> <br /> "ရွှီယန် ထွက်ပြေးသွားပြီလို့ ပြောတာ မင်းပဲမဟုတ်ဘူးလား.."<br /> <br /> "မဟုတ်တာ... ငါပြောတာက ရွှီယန်ထွက်ပြေးဖို့ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ပဲ.."<br /> <br /> "နောက်ဆုံးအကြိမ် ရွှီယန် ထွက်ခွာသွားတုန်းကလည်း ဒီအချိန်လောက်ပဲ... သူကတကယ့်ကို အချိန်တိကျတာပဲ.."<br /> <br /> သိုင်းသမားတစ်ယောက်က လေးစားစွာဖြင့် အသံပြုသည်။<br /> <br /> ထန်းကျီမှာ အံ့သြသွား၏။ ပြောကြသည်မှာ ရွှီယန်၏ ဓားပညာသည် အလွန် အံ့သြဖို့ကောင်းလှသည်ဟု ဖြစ်၏။ ထိုကိစ္စတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ကောလဟာလ ဆယ်ခုမက ရှိသည်။ အားလုံးတို့သည် လွန်ကျူးလှကာ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိပေ။<br /> <br /> သို့ပေမယ့် ယနေ့တွင် ကိုယ်ပိုင်မျက်စိနှင့် မြင်တွေ့လာရပြီးနောက် အချို့ ကောလဟာလများမှာ မှားယွင်းနေသည် မဟုတ်ကြောင်းကို နားလည်လာခဲ့သည်။ ရွှီယန်၏ ဓားပညာသည် အံ့သြဖို့ကောင်းလှသည်မှာ စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန်ပင် ခက်ခဲလှပါသည်။<br /> <br /> ပြီးခဲ့တုန်းက အမိန့်ပေးကာ ပြန်သွားခဲ့သည့် သိုင်းတစ်ထောင်အရှင်သခင်သည် ဂိတ်တံခါးဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ သူ၏မျက်နှာမှာ ပိုမိုကာပင် ညှို့မှိုင်းလာခဲ့သည်။ ရွှီယန်၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ပိုမိုကာပင် စွမ်းအားကြီးမားလာပုံ ပေါ်၏။<br /> <br /> ယခုအချိန်၌ သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမရှိ ပါရမီရှင်အားလုံးတို့သည် အလွန်လေးလံစွာ ခံစားနေကြရသည်။ ရွှီယန်သည် ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်၏။ ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့သည် အားကုန်တိုက်ခိုက်ရန် လိုအပ်ပေသည်။<br /> <br /> ရွှီယန်သည် ရောက်ရှိလာပြီးသည်နှင့် သူ၏ ကြီးစိုးလှသည့် စွမ်းအားဖြင့် ရှိနေကြသည့် လူအားလုံးကို အံ့သြသွားစေ၏။ နက်ရှိုင်းလှသည့် ဓားသိုင်းက အမှန်တကယ်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပါသည်။ ပုံမှန်အခြေအနေမျိုးတွင် တစ်ဖက်လူကို ရင်ဆိုင်ရန် အခွင့်အရေး ရှိမည်မဟုတ်ပေ။<br /> <br /> ထို့ကြောင့် အရာအားလုံးကို စတေးကာ... အသက်ကိုပင် စတေးကာ တိုက်ခိုက်ရမှာ သေချာ၏။ ထိုသို့ဆိုပါက ရွှီယန်မှာ အသက်ရှင်နိုင်မည်လား သေမည်လား မသိပေ။<br /> သို့ပေမယ့် သူတို့မှာ သေချာပေါက် သေဆုံးရမှာဖြစ်သည်။<br /> <br /> သို့ရာတွင် ယခုအချိန်၌ ရွေးချယ်စရာ မရှိပါ။<br /> <br /> ယရုံမှာ သစ်ပင်ကြီး၏ထိပ်တွင် ရပ်ပြီး လူငယ်ကိုကြည့်သည်။ သူမ၏နှလုံးသားထဲ၌ အံ့သြမှုတို့ ပြည့်နက်နေ၏။<br /> <br /> 'လောကကြီးမှာ ဒီလောက်အနှိုင်းမဲ့တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ရှိနေတယ်... အဲ့ဒီ့ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ရဲ့  နှလုံးသားကို ဖမ်းစားထားတာ အံ့သြစရာမရှိဘူး..'<br /> <br /> မည်ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် ယခုကဲ့သို့သော တပည့်မျိုးကို ပျိုးထောင်ခဲ့သနည်း။ ယခုကဲ့သို့သော အသွင်အပြင်မျိုးကို ပြသနိုင်လေသည်။<br /> <br /> ယရုံသည်ရုတ်တရက် ရွှီယန်၏ဆရာဖြစ်သူအား တွေ့ဆုံချင်စိတ်တို့ ပေါ်လာခဲ့၏။<br /> <br /> "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူက ငယ်ရွယ်လွန်းသေးတယ်... သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမရဲ့ ဂိတ်တံခါးမှာ စင်မြင့်တစ်ခုကို လူသိရှင်ကြား တည်ဆောက်ပြီး သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမ တစ်ခုလုံးကို ဖိနှိပ့်ဖို့ကြံစည်တာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ လွယ်ကူနိုင်မှာလဲ။ သူ့ရဲ့ငယ်ရွယ်တဲ့ အသက်အရွယ်ကြောင့် သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမအနေနဲ့ အခွင့်ကောင်းယူနိုင်ခြင်း မရှိရင်တောင် သူ့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်.."<br /> <br /> ယရုံက နှလုံးသားထဲတွင် သက်ပြင်းချသည်။ ရွှီယန်မှာ အလွန် ငယ်ရွယ်လွန်းပြီး သွေးဆူလွန်းသည်ဟု ခံစားရ၏။<br /> <br /> ရွှီယန်သည် စင်မြင့်ပေါ်၌ရပ်ကာ သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမ၏ ဂိတ်တံခါးကို ကြည့်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံးကို ခြေထောက်အောက်တွင် နင်းချေမည်ဖြစ်၏။<br /> <br /> 'မူလဒီဗိုင်းအဆင့်ကို ရောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ အထွတ်အထိပ် စိတ်ဝိဉာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကောင်းကင်လူသားတစ်ယောက်က ဘာမှ သိပ်မဟုတ်တော့ဘူး... သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမရဲ့ ပါရမီရှင်တွေမှာ အရည်အချင်းအချို့ ရှိနေဖို့ ငါမျှော်လင့်တယ်..'<br /> <br /> ရွှီယန်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စဉ်းစားသည်။ သူသည် လင်းနယ်မြေ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိရန် သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမအား ခြေနင်းကျောက်တုံးလုပ်ဖို့ရာ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။<br /> <br /> သို့ပေမယ့် မူလဒီဗိုင်းအဆင့်၏ အစောပိုင်း၌သာ ရှိနေသေးရာ အဆင့်လွန် စိတ်ဝိဉာဉ်ဂိုဏ်းတစ်ခုကို ဖိနှိပ့်နိုင်ရန် မလုံလောက်သေးပေ။<br /> <br /> 'ဒီတိုက်ပွဲပြီးရင်... သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမက လူအိုကြီးတွေကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားရှား မလှုပ်ရှားရှား... ငါကတော့လင်းနယ်မြေတလျှောက် ခြေဆန့်ပြီး သိုင်းသမားမျိုးစုံကို စိန်ခေါ်ရမယ်..'<br /> <br /> မူလဒီဗိုင်းအဆင့်သို့ ချိုးဖျက်ပြီးနောက် သူသည် လင်းနယ်မြေသို့ လှည့်လည်သွားလာပြီး သိုင်းသမားအားလုံးကို စိန်ခေါ်မည်ဖြစ်သည်။ လင်းနယ်မြေ၏ တောင်နှင့်မြစ်တို့ကို ကြည့်ရှု့ခံစားကာ သိုင်းပညာ၏ နက်ရှိုင်းသည့် ဆန်းကြယ်မှုတို့ကို လေ့လာမည်ဖြစ်၏။<br /> <br /> 'ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ... ဒီဗိုင်းဆန်းကြယ်စွမ်းအား အဆင့်ကို ချိုးဖျက်ရမယ်..'<br /> <br /> ရွှီယန်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပန်းတိုင်တစ်ခုအား သတ်မှတ်ခဲ့၏။ သိုင်းပညာကျင့်ကြံမှုတွင် အဆင့် ပိုမိုမြင့်မားလေလေ ကျင့်ကြံရန် အချိန်ပိုကြာလေ ဖြစ်၏။<br /> သို့ပေမယ့် ဆယ်နှစ်အတွင်းတွင် ဒီဗိုင်းဆန်းကြယ်စွမ်းအား အဆင့်သို့ ချိုးဖျက်နိုင်မည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိပါသည်။<br /> <br /> 'ဒီဗိုင်းဆန်းကြယ်စွမ်းအား အဆင့်ကိုသာ ဝင်ရောက်ပြီးရင်... လင်းနယ်မြေမှာ အနှိုင်းမဲ့ပြီ..'<br /> <br /> ဆရာဖြစ်သူ၏ ကောင်းကင်နှင့်ကမ္ဘာမြေကြီး၏ နိယာမများကို အသုံးချပြခဲ့သည့် မြင်ကွင်းအား တွေးမိလိုက်တိုင်းတွင် ရွှီယန်သည် မနေနိုင်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနှင့် ဒီဗိုင်းဆန်းကြယ်စွမ်းအားအပေါ် မျှော်လင့်နေမိ၏။<br /> <br /> သူလည်းပဲ ဒီဗိုင်းဆန်းကြယ်စွမ်းအား အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးပါက မည်ကဲ့သို့သော ဒီဗိုင်းဆန်းကြယ်စွမ်းအားများအား ရရှိလာမည်ကို မသိနိုင်ပေ။<br /> <br /> "ဓားနတ်ဘုရားရွှီယန်က.. သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမရဲ့ ပါရမီရှင်တွေကို စိန်ခေါ်တယ်.."<br /> <br /> ရွှီယန်က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောသည်။<br /> <br /> သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမ၏ ဂိတ်တံခါးရှေ့တွင် ဆေဘာသခင်အကြီးအကဲက ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ တက်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် အချက်ပြသည်။<br /> <br /> "သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမရဲ့ ပါရမီရှင်တွေက မင်းစိန်ခေါ်ချင်တိုင်း စိန်ခေါ်လို့ရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး... အရင်ဆုံး ငါ့ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မလားလို့ ကြည့်ဦးမယ်.."<br /> <br /> ဓားကိုကိုင်ထားသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် သိုင်းတစ်ထောင်ခန်းမ၏ ဂိတ်တံခါးဆီမှ ပျံသန်းလာပြီး စင်မြင့်ပေါ်သို့ သက်ဆင်း၏။<br /> <br /> "အနိုင်အရှုံးပဲ ဆုံးဖြတ်မှာလား။ သေခြင်းရှင်ခြင်း တိုက်ပွဲကို တိုက်ခိုက်မှာလား.."<br /> <br /> ရွှီယန်က ထူးမခြားနားစွာ မေးသည်။ အနိုင်အရှုံးလားသေခြင်းရှင်ခြင်း ဟူသည်လားကိုတော့ ရွှီယန်သည် တစ်ဖက်လူအတွက် ရွေးချယ်စရာအဖြစ် ထားပေးထား၏။<br /> <br /> "သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲ.."<br /> ထိုပုံရိပ်က အေးစက်စွာပြောသည်။ သူသည် ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ သေခြင်းရှင်ခြင်း တိုက်ပွဲကိုသာ ဆင်နွှဲရမည်ဖြစ်၏။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save