Book List

<h2 style="text-align: center;">ငါက တာအိုဆရာမဟုတ်ဘူး (စာစဉ်-၃၇)</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၆၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">မြစ်စောင့်ဗိုလ်ချုပ် ၊ ငါးမိစ္ဆာ ၊ နဂါးနန်းတော် မင်းသား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​"သာမန်အရပ်သား စုန့်ဟန်က မြစ်စောင့်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို ခရီးဦးကြိုပြုပါတယ်ခင်ဗျာ"</p> <p>​ဝတ်စားဆင်ယင်မှု ကြွယ်ဝလှသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုရင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​ဗုံတီး၊ မောင်းတီးကာ ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေကြသော မင်္ဂလာဆောင် စီတန်းလှည့်လည်မှုအဖွဲ့ထဲမှ အမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦးက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>​သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်မှောင်အစုံရှိသည်။</p> <p>သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဖိအားပေးလွန်းသော မောက်မာမှုများမှာ တစ်ဖွဲ့လုံး၏ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ မင်္ဂလာအငွေ့အသက်များနှင့် အမှန်တကယ်ပင် လိုက်ဖက်မှု မရှိချေ။</p> <p>​"ဒီတစ်ခေါက်ကျမှ ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေရတာလဲ"</p> <p>အမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​စုန့်ဟန်မှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး အမြန်ပင် ချော့မော့၍ ပြန်ဖြေရသည်။</p> <p>"ဒီနေ့ ချူကျန်းမြစ်ထဲကနေ မိန်းကလေးအလောင်းတချို့ ဆယ်မိတော့ တစ်မြို့လုံးက သတိကြီးကြီးနဲ့ စောင့်ကြည့်နေကြတာဗျ၊ အခြေအနေက တော်တော်လေး တင်းမာနေတဲ့ အချိန်ဆိုတော့ ယဇ်ပူဇော်ဖို့က နည်းနည်း နှောင့်နှေးသွားရတာပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး လိုအပ်နေတဲ့ ယဇ်ပစ္စည်းတွေကို အမြန်ဆုံး ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်"</p> <p>​အမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က တဟူးဟူးနှင့် နှာခေါင်းမှုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက ငါ့ကို အလုပ်မလုပ်တတ်ဘူးလို့ အပြစ်တင်နေတာလား"</p> <p>​စုန့်ဟန်မှာ ဝုန်းခနဲ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး မြေကြီးနှင့် နဖူးတိုက်၍ အဆက်မပြတ် ကန်တော့တော့သည်။</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ကျွန်တော်မျိုးမှာ အဲ့ဒီလို ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိပါဘူး"</p> <p>​အမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ကျားကဲ့သို့ သန်မာလှသော ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးရော၊ ဝိညာဉ်ခေါ်ခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ထားသည့် အမည်းအဖြူဝတ် တာအိုဆရာပါ မည်သူမျှ သူနှင့် မျက်လုံးချင်း မဆုံရဲကြချေ။</p> <p>​ထိုအခါမှ လူငယ်က အေးစက်သော အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ ကြွေပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော စုန့်ဟန်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​စုန့်ဟန်သည် ကြွေပုလင်းကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းသာအားရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ ရင်ခွင်ထဲ၌ တင်းကျပ်စွာ ပိုက်ထားတော့သည်။</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"</p> <p>သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အထပ်ထပ် အခါခါ ပြောနေမိသည်။</p> <p>​အမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အထမ်းသမား အချို့က ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ထို သတို့သမီးလောင်းကို ဝေါယာဉ်ပေါ်သို့ တင်ဆောင်ရန် ပြင်ကြတော့သည်။</p> <p>​အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော သတို့သမီးလောင်းလေး၏ ရင်ထဲတွင်မူ ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းနှင့် အကူအညီမဲ့ခြင်း ခံစားချက်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်နေသည်။</p> <p>သူမသည် ကြီးမားလှသော ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး မျက်နှာလေးမှာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေရှာသည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း သူမသည် လှုပ်ရှား၍ မရရုံသာမက အသံတစ်ချက်ပင် ထွက်မလာပေ။</p> <p>​ဘာဖြစ်လို့ ငါဖြစ်နေရတာလဲ... ဘာလို့ ငါလဲ...</p> <p>သူမသည် ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုထဲသို့ ကျရောက်နေသည်။</p> <p>နေ့ခင်းဘက်က မြစ်ကမ်းနားတွင် ဆယ်ယူရရှိခဲ့သည့် သတို့သမီးလောင်း အလောင်းများ၏ ရက်စက်လှသော အခြေအနေကို တွေးမိရင်း တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်တက်သွားရသည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း အမည်းအဖြူဝတ် တာအိုဆရာက ဝိညာဉ်ခေါ်ခေါင်းလောင်းကို လှုပ်ခါလိုက်သောအခါ သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ မိမိအလိုအလျောက်ပင် ထိုထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသော ဝေါယာဉ်ဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပျော့ပျောင်းနွဲ့နှောင်းနေပြီး ပုံမှန်ရှိရင်းစွဲ အမူအရာနှင့် လုံးဝ မတူတော့ချေ။</p> <p>​ဘာလို့ ငါမှ ဖြစ်ရတာလဲ...</p> <p>သတို့သမီးလောင်းလေးမှာ အလွန်အမင်း အားကိုးရာမဲ့နေစဉ်...</p> <p>​ရုတ်တရက်</p> <p>​နွေးထွေးပြီး အားရှိလှသော လက်ဖဝါးကြီးတစ်ခုက သူမ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ အသာအယာ ကျရောက်လာသည်။</p> <p>သူမ၏ ခြေလှမ်းများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားရ၏။</p> <p> တည်ငြိမ်လေးနက်သော စွမ်းအားတစ်ခုက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအားလုံးမှာ ပြင်းထန်သော သက်စောင့်အားများကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း နွေးထွေးသွားကာ လက်ခြေများလည်း ပြန်လည် လှုပ်ရှားနိုင်လာသည်။</p> <p>​သူမသည် အံ့ဩဝမ်းသာစွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထက်မြက်သော မျက်ခုံး၊ တောက်ပသော မျက်ဝန်းနှင့် ခန့်ညားတည်ကြည်သော မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>​၎င်းမှာ ပျိုမြစ်ပြီး ချောမောလှသော တာအိုဆရာ လူငယ်တစ်ဦးပင်။</p> <p>သူ၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာက သူမကို ကြီးမားသော လုံခြုံမှုအား ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p>​"ဘယ်သူလဲ "</p> <p>ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော တာအိုဆရာ လူငယ်ကြောင့် လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်ကာ မျက်နှာများ ပျက်ကုန်ကြသည်။</p> <p>​ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံမှာ မင်းက ဒီနေရာမှာ တစ္ဆေတွေကို လာခြောက်လှန့်နေတာလား</p> <p>​လီယန်ချူက အေးစက်စွာ တစ်ချက်ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>​ရှူး...</p> <p>ဓားရောင်တစ်ချက် လင်းလက်သွားသည်။</p> <p>​ထိုထူးဆန်းသော ဝေါယာဉ်မှာ ချက်ချင်းပင် လေးစိပ်ငါးမွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။</p> <p>လီယန်ချူ၏ ဓားချက်အောက်တွင် အထမ်းသမား အချို့မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ခေါင်းနှင့်ကိုယ် အိုးစားကွဲကုန်ကြသည်။</p> <p>သူတို့၏ အလောင်းများမှာ လူသားပုံသဏ္ဌာန်မှ ပုစွန်၊ ဂဏန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရေပြင်ပေါ်တွင် ပေါလောပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>​မိန်းကလေးမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားရသည်။</p> <p>သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော လုံခြုံမှု ခံစားချက်တို့ စီးဆင်းလာသည်။</p> <p>​ဒီလူ... ငါ့ကို ကယ်ဖို့ လာတာပဲ</p> <p>​သူမသည် လီယန်ချူ၏ ကျောပြင်ကျယ်ကြီးနောက်တွင် အသာအယာ ရပ်နေရင်း ထိုကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားရသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကိုမူ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေဆဲပင်။</p> <p>​"ရဲတင်းလှချည်လား "</p> <p>"မင်းက ဘယ်သူလဲ "</p> <p>"နတ်ဘုရားအရှင်ကိုတောင် စော်ကားရဲတယ်ပေါ့ "</p> <p>စုန့်ဟန်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ မိမိအလိုအလျောက် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်သွားပြီး ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦး၏ နောက်သို့ ကပ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုနှစ်ဦးမှာ သတ်ဖြတ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ထားသည့် သိုင်းလောကမှ လူမိုက်များ ဖြစ်ကြပြီး သူက အခကြေးငွေပေးကာ ခိုင်းစေထားသော လက်ပါးစေများ ဖြစ်သည်။</p> <p> နှစ်ဦးစလုံးမှာ ပြင်းထန်လှသော အမာခံကိုယ်ခံပညာ  ကို ကျင့်ကြံထားသည့် သံမဏိလူသားများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>​ရှူး...</p> <p>ဓားရောင်တစ်ချက် ထပ်မံ လင်းလက်သွားပြန်သည်။</p> <p>​ကျောက်တုံးကြီးများကို လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်ခွဲနိုင်ပြီး ဓားချက်၊ ပုဆိန်ချက်များကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သည့် ထိုသိုင်းသမားနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းပြတ်ထွက်သွားသည်ကို စုန့်ဟန် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>သွေးများမှာ ပန်းထွက်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားကြရသည်။</p> <p>​"ဟင် "</p> <p>စုန့်ဟန်မှာ မျက်နှာဖြူလျော်သွားတော့သည်။</p> <p>​အေးစက်စင်ကြယ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူမတွင် အနှိုင်းမဲ့ အလှတရားရှိသော်လည်း လက်ထဲမှ သံဓားမှာမူ လူကို အေးစိမ့်သွားစေနိုင်သော အအေးဓာတ်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>​"တိရစ္ဆာန်တွေ "</p> <p>ဖန့်ချင်းလန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ဓားရောင်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စုန့်ဟန်၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ဒူးဆစ်မှ ပြတ်ထွက်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>​ဝိညာဉ်ခေါ်ခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ထားသည့် တာအိုဆရာမှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p>သူသည် ဖန့်ချင်းလန်နှင့် ဆယ်လှမ်းခန့် ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် အမြန်ပင် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။</p> <p>​တုံလင်... တုံလင်...</p> <p>လက်ထဲမှ ဝိညာဉ်ခေါ်ခေါင်းလောင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ခါလိုက်သည်။</p> <p>​ဝိညာဉ်ကို လှည့်စားခြင်း</p> <p>သူသည် ဤလျှို့ဝှက်အတတ်ကို တတ်မြောက်ထားသဖြင့် သာမန် သိုင်းပညာရှင်များမှာ မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် အနည်းငယ် သတိလက်လွတ်ဖြစ်ပါက အတတ်မိသွားပြီး စိတ်ဝိညာဉ် လွင့်ထွက်သွားနိုင်သည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း ဖန့်ချင်းလန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမအပေါ် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိချေ။</p> <p>​ဂျွတ်</p> <p>အရိုးကျိုးသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> ထိုတာအိုဆရာ၏ ကျောရိုးမှာ တစ်စုံတစ်ဦး၏ လက်သီးချက်ကြောင့် ကျိုးကြေသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။</p> <p>​လီယန်ချူသည် လူယုတ်မာကို ကူညီနေသည့် ထိုတာအိုဆရာကို လက်သီးဖြင့် တစ်ချက်တည်း သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် အမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ကို အေးစက်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက တကယ့်ကို သွေးအေးတာပဲ၊ ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်နေတာလား"</p> <p>​ထိုလူငယ်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ထက်မြက်လာပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"တာအိုဆရာ ပေါက်စလေးတစ်ယောက်က ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ထိုက်တန်လို့လား"</p> <p>​လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။</p> <p> ဒီကောင် တော်တော် မောက်မာတာပဲ</p> <p>​အမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က ခါးမှ ထက်မြက်သော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒီနေ့ ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာပစ်မယ် "</p> <p>သူ၏ လေသံမှာ အေးစက်လှသည်။</p> <p>ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ဗဟိုပြု၍ ရေလှိုင်းများမှာ အထပ်ထပ် အခါခါ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>​အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ် အကြာတွင်မူ...</p> <p>​အမည်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်၏ ဓားရှည်မှာ ကျိုးပဲ့နေပြီး အဝတ်အစားများမှာလည်း စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီး လူသားပုံသဏ္ဌာန်ကိုပင် ဆက်လက် မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ အစိမ်းရောင် အကြေးခွံများပါသော ငါးခေါင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>သူ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် သနားစဖွယ် ဖြစ်နေတော့၏။</p> <p>​"မင်း ခုနက ဘယ်သူ့ကို အရေခွံခွာမယ် ပြောလိုက်တာလဲ"</p> <p>လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ငါးမိစ္ဆာ၏ သွားအချို့မှာ ကျိုးထွက်သွားသဖြင့် စကားပြောရာတွင် လေများ ထွက်နေသည်။</p> <p>"နတ်ဘုရားအရှင်... အသက်ချမ်းသာပေးပါ "</p> <p>"ခုနက ကျွန်တော် စနောက်ပြီး ပြောလိုက်တာပါ "</p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားရသည်။</p> <p>လီယန်ချူကိုယ်တိုင်လည်း ဤမိစ္ဆာမှာ တကယ့်ကို လူလည်တစ်ယောက်ပဲဟု တွေးမိလိုက်သည်။</p> <p>​ဖျတ်</p> <p>လီယန်ချူက ငါးမိစ္ဆာ၏ ခေါင်းကို ပါးရိုက်လိုက်ရာ ငါးမိစ္ဆာမှာ ဦးနှောက်များပင် ပွင့်ထွက်သွားမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>ငါးမိစ္ဆာမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ခေါင်းများ မူးနောက်နေတော့သည်။</p> <p> သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အေးစက်သော မိစ္ဆာဓာတ်များမှာ လီယန်ချူ၏ ပြင်းထန်လှသော နေစွမ်းအား  အောက်တွင် ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ပူလောင်လှသော ဝေဒနာကို ခံစားနေရသည်။</p> <p>​"နတ်ဘုရားအရှင်... အသက်ချမ်းသာပေးပါ"</p> <p>ငါးမိစ္ဆာမှာ မူးဝေနေသော်လည်း အမြန်ပင် အသက်ဘေးမှ လွတ်ရန် တောင်းပန်တော့သည်။</p> <p>ခုနက ထက်မြက်သော အကြည့်၊ မောက်မာသော အမူအရာများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ဒီသတို့သမီး ကိစ္စက ဘာလဲ"</p> <p>"မင်း တစ်လုံးမှားတာနဲ့ ငါ မင်းကို အရေခွံခွာ၊ အရိုးထုတ်ပြီး ပြာဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ် "</p> <p>လီယန်ချူက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ငါးမိစ္ဆာမှာ လီယန်ချူကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒါတွေအားလုံးက နဂါးနန်းတော် မင်းသားလေးအတွက် ရှာပေးထားတဲ့ မောင်းမတွေပါ၊ မင်းသားလေးက အခုတလော စိတ်မကြည်တာနဲ့ မိန်းကလေးတချို့ကို ဖမ်းပြီး ကစားနေတာပါ၊ ဒါတွေအားလုံးက မင်းသားလေး ခိုင်းတာပါ၊ ကျွန်တော့်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါဗျာ"</p> <p>​"နဂါးနန်းတော် မင်းသား ဟုတ်လား"</p> <p>လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း</p> <p> "ချူကျန်းမြစ်ထဲမှာ တကယ်ပဲ နဂါးနန်းတော် ရှိတာလား"</p> <p>ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ငါးမိစ္ဆာက အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>"ကျွန်တော်မျိုးက ချူကျန်းနဂါးနန်းတော်က မြစ်စောင့်ဗိုလ်ချုပ်ပါ၊ မင်းသားလေးအတွက် သတို့သမီး ရှာပေးဖို့ အမိန့်အရ လုပ်ဆောင်နေတာပါ"</p> <p>​"ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီ မိန်းကလေးအလောင်းတွေက ဘာလို့ ပေါ်လာရတာလဲ"</p> <p>လီယန်ချူက ဆက်မေးသည်။</p> <p>​"မင်းသားလေး လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ကျွန်တော်မျိုးတို့လည်း မမေးရဲပါဘူး၊ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ကတော့... ကစားလို့ ဝသွားလို့ ဖြစ်မှာပါ"</p> <p>ဟု ငါးမိစ္ဆာက ဖြေသည်။</p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်၏ မျက်ဝန်းများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာလည်း အေးစက်သွားတော့သည်။</p> <p>​လီယန်ချူက ထပ်မံမေးမြန်းသည်။</p> <p>"ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ဘယ်လောက်ရှိလဲ၊ နဂါးနန်းတော်ကိုကော ဘယ်လိုသွားရမလဲ"</p> <p>​ငါးမိစ္ဆာမှာ လီယန်ချူကို အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေသဖြင့် အမြန်ပင် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"နဂါးမင်းကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အလွန်နက်နဲပြီး တန်ခိုးစွမ်းအားကလည်း အတိုင်းအဆမရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော်မျိုးလို အဆင့်ကတော့ မခန့်မှန်းနိုင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နဂါးနန်းတော်ကိုတော့... နတ်ဘုရားအရှင် သွားချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုး လမ်းပြပေးပါ့မယ်"</p> <p>​သူသည် လီယန်ချူကို ချော့မော့သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ လမ်းပြပေးနေသည့် သစ္စာဖောက်တစ်ဦးနှင့်ပင် အလွန်တူနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save