Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၆၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု ၊ သတ်ဖြတ်ခြင်း ၊ ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးနှင့်</h2> <h2 style="text-align: center;">လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဂူဂေဟာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း</p> <p>​နဂါးနန်းတော်အတွင်း၌ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ လေဟာနယ်ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>​လီယန်ချူသည် မည်သည့်နတ်ပညာ၊ မန္တန်ကိုမျှ ထုတ်သုံးခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ လက်သီးအရှိန်၊ လက်ဝါးလေအားသက်သက်ဖြင့်တင် သူ့ကိုဝိုင်းရံထားသည့် မိစ္ဆာစစ်သည်အားလုံးကို အပြတ်ရှင်းပစ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့များ လွှမ်းနေပြီး မိစ္ဆာအလောင်းများမှာလည်း တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>​"ခွေးကောင် "</p> <p>"မင်းလို တာအိုဆရာက ငါ့နဂါးနန်းတော်ကို ဘယ်လိုနေရာမျိုးလို့ မှတ်နေတာလဲ "</p> <p>နဂါးမင်းသားတစ်ပါးက ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ပေတစ်ရာကျော်ရှည်သော ဂျိုမဲ့နဂါး အသွင်သို့ ချက်ချင်းပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာတော့သည်။</p> <p>​ဂျိုမဲ့နဂါးမျိုးနွယ်သည် ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းသော အရိုးအဆစ်များကို အားကိုးကြသူများဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုမှာ ကောင်းကင်တိုင်အောင် လွှမ်းမိုးနေ၏။</p> <p>ဝုန်း</p> <p>နဂါးနန်းတော်၏ ကျောက်တိုင်ကြီးတစ်တိုင်မှာ ကြေမွပျက်စီးသွားသည်။</p> <p>ဂျိုမဲ့နဂါးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လီယန်ချူ၏ အရိပ်အယောင်ကို ပျောက်ဆုံးသွားရသည်။</p> <p>ဝုန်း</p> <p>ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ ဝုန်းခနဲ ကျဆင်းလာသည်။</p> <p>ထောင်ချီအလေးချိန်ဖိအား</p> <p>ဂျိုမဲ့နဂါးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်ခနဲ ဖိသိပ်ခံလိုက်ရပြီး နဂါးအကြေးခွံများ ကွဲအက်ကာ "ကရွတ်... ကရတ်" ဟူသော အရိုးကျိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​သူသည် နဂါးခေါင်းကို အမြန်လှည့်ကာ လီယန်ချူကို လျှပ်စီးအလား ဟပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း...</p> <p>ဝုန်း</p> <p>လီယန်ချူက အားအင်အပြည့်ဖြင့် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ထိုထူးဆန်းသော အားအင်မှာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှပြီး ဂျိုမဲ့နဂါးကြီးကို လွင့်စင်သွားစေသည်။</p> <p> အားအင်ကြီးမားရုံသာမက သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ပူပြင်းလှသည့် သွေးစွမ်းအားများကြောင့် နဂါး၏အရေခွံများမှာ လောင်ကျွမ်းကာ အသားများ လန်ထွက်ကုန်တော့သည်။</p> <p>​"အားးးး"</p> <p>ဂျိုမဲ့နဂါးမှာ ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်တော့သည်။</p> <p>သူသည် လောကဓာတ်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ထိန်းချုပ်ကာ လီယန်ချူကို ဖိသိပ်ရန် ကြိုးစားရင်း တစ်ဖက်မှလည်း ရေငုပ်ပညာ ကို သုံး၍ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးရန် ပြင်သည်။</p> <p>​ထိုတာအိုဆရာမှာ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။</p> <p> သူ၏စိတ်ထဲတွင် မယှဉ်နိုင်ဘူး ဟူသော အတွေးတစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။</p> <p>​လီယန်ချူက အရှိန်ဖြင့် လှမ်းလိုက်ရာ မြေကမ္ဘာပင် တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရှေးဦးကမ္ဘာမှ သားရဲကြီးတစ်ကောင်အလား ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။</p> <p>သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်က ပေးစွမ်းသည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း အားအင်ကြီးဖြင့် ဂျိုမဲ့နဂါး၏ အမြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ဝုန်း</p> <p>ကြီးမားလှသော ဂျိုမဲ့နဂါးကြီးကို အတင်းအဓမ္မ ပြန်လည်ဆွဲယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အားဖြင့် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>​ထိုကမ္ဘာပျက်မတတ် ဟိန်းဟောက်သံများကြောင့် နဂါးနန်းတော်အတွင်း တိုက်ပွဲဝင်နေကြသည့် လူများအားလုံးပင် မနေနိုင်တော့ဘဲ လှည့်ကြည့်မိကြသည်။</p> <p>​"ဒီကလေးက... သိုင်းပညာရှင်  လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနေတာလား "</p> <p>လင်းစုံ့ကျန့်ရင်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>​"သာဓု... သာဓု... လင်းစုံ့တာအိုဆရာကြီး၊ တာအိုပညာရပ်တွေက တကယ်ကို နက်နဲဆန်းကြယ်တာပဲ၊ ကျုပ်တောင် အံ့ဩမိရတယ် "</p> <p>ပန်ရှင်းကိုယ်တော်က ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​ထိုနှစ်ဦးမှာ ယန်ချွမ်းနယ်မြေ၏ ထိပ်သီးပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း ယခုတိုက်ပွဲမှာ သူတို့အတွက် သိပ်မခက်ခဲလှသဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှောင်ပြောင်ရန်ပင် အချိန်ရနေကြသေးသည်။</p> <p>လင်းစုံ့ကျန့်ရင်၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဉာဏ်ကစားလိုက်ကာ</p> <p>"ကိုယ်တော်က အမြင်စူးရှတာပဲ၊ ဒါဟာ ကျုပ်တို့ တာအိုလောကရဲ့ သိုင်းမှတစ်ဆင့် တာအိုသို့ ဆိုတဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့ ပညာရပ်ပဲ၊ ဒီကလေးရဲ့ အနာဂတ်ကတော့ မတွေးရဲစရာပဲ "</p> <p>​ပန်ရှင်းကိုယ်တော်၏ အပြုံးမှာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>သူသည် လီယန်ချူကို အထူးတဆန်း လှည့်ကြည့်မိသည်။</p> <p> သိုင်းဖြင့် တာအိုကို ရှာဖွေခြင်း၊ ပြတ်သားစွာ သတ်ဖြတ်ခြင်း... ယခုခေတ်တွင် ထိုလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းသူ အလွန်ရှားပါးလှသည်။</p> <p>ဒီကလေးက တကယ်ပဲ သိုင်းနဲ့ တာအိုကို ပေါင်းစပ်နေတာလား</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် လီယန်ချူနှင့် ခဏတာ ဆုံတွေ့စဉ်က ဤသူမှာ လူငယ်တာအိုပညာရှင်တစ်ဦးဟုသာ ထင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>ထိုမျှလောက်အထိ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသော အားအင်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။</p> <p>​ဆွဲခနဲ...</p> <p>အေးစက်လေးလံသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>လီယန်ချူသည် လက်ထဲမှ ဂျိုမဲ့နဂါးကို အားဖြင့် ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး သွေးများ တရဟော စီးကျလာတော့သည်။</p> <p>ထိုစဉ် မျက်လုံးပြူးကာ ထိတ်လန့်နေသော ဝိညာဉ်ဦးကင်း တစ်ခုမှာ ကိုယ်ထဲမှ ထွက်၍ ပျံတက်သွားသည်။</p> <p>၎င်းမှာ အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသည့် နဂါးမင်းသားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဗုန်း</p> <p>လီယန်ချူက လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်ရာ ပေပေါင်းများစွာ ဝေးသော်လည်း ပူပြင်းလှသော သွေးစွမ်းအားများက ဝိညာဉ်ကို ထိမှန်သွားသည်။</p> <p>နဂါးမင်းသား၏ ဝိညာဉ်မှာ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လျက် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားတော့သည်။</p> <p>​ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော နတ်သားရဲ လေးကောင်၏ ပုံရိပ်ယောင်များ ပေါ်လာကာ နဂါးမင်းသား၏ ဝိညာဉ်ကို တစစီ ဆွဲဖြဲဝါးမြိုလိုက်တော့သည်။</p> <p>​တစ်ဝင်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းမှာ လူအများ၏ စိတ်ကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုနဂါးမင်းသားမှာ ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ တတိယမြောက် သားတော်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ရော ကျင့်ကြံမှုပါ အလွန်မြင့်မားသူဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း... အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​"ဒီတာအိုဆရာလေးကတော့ တကယ်ကို အားရစရာပဲ "</p> <p>အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ ပေါက်ကွဲလာသည်။</p> <p>သူသည်လည်း တာအိုဆရာတစ်ယောက်ကို အရှုံးမပေးနိုင်ပေ။</p> <p>​လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုနတ်သားရဲ ပုံရိပ်လေးခုကြောင့် ထိတ်လန့်နေကြသည်။</p> <p>၎င်းတို့မှာ ပါးရှ ၊ ချောင်ဖုန်း ၊ ယာကျစ်  နှင့် ဆွန်းနီတို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းသည် ဒဏ္ဍာရီလာ သိုင်းပညာရှင်များ၏ ပြင်ပပုံဖော်ခြင်း လား သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ရာသော အစွမ်းထက် နတ်ပညာလားဆိုသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မဝေခွဲနိုင်ကြချေ။</p> <p>​ချူကျန်းနဂါးနန်းတော်မှာ အခြေခံမညံ့လှပေ။</p> <p> နဂါးမင်းသား၊ နဂါးသမီးအားလုံးမှာ ဒုတိယအဆင့် ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> နဂါးခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် နတ်ပညာများကို ကျင့်ကြံထားသဖြင့် ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲလှသည်။</p> <p>နဂါးနန်းတော်သို့ ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်နေသော ကိုးကွင်းဓားမနှင့် လူသန်ကြီးသည်လည်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ် တစ်ဦးပင်။</p> <p>ထိုအင်အားစုမှာ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး ဤချူကျန်းရေပြင်တွင်မူ မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုစိုက်စရာ မလိုခဲ့ပေ။</p> <p>​နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ... ယနေ့ လာရောက်သူ ငါးဦးစလုံးမှာ အလွန်အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>နဂါးနန်းတော်မှာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပျက်စီးယိုယွင်းကာ အပျက်အစီးများသာ ကျန်တော့သည်။</p> <p>ဝုန်း ဝုန်း</p> <p>ကြီးမားလှသော ပေါက်ကွဲသံများ နဂါးနန်းတော်အတွင်း ဟိန်းထွက်နေသည်။</p> <p>​နဂါးသမီးမှာ ဖန့်ချင်းလန်၏ ဓားချက်အောက်တွင် အသက်ပျောက်သွားရပြီး ဝိညာဉ်ပါ ချုပ်ငြိမ်းသွားသည်။</p> <p>အခြားသော နဂါးမင်းသား တစ်ပါးမှာလည်း လင်းစုံ့ကျန့်ရင်၏ ကျုံးရင်ဝူယွဲ့နတ်အဆောင် ကြောင့် ပြာဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>ကိုးကွင်းဓားမနှင့် လူသန်ကြီးမှာ အဘိုးကြီးသူတောင်းစားကြောင့် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရနေစဉ် ဘေးနားမှ လီယန်ချူက လက်သီးဖြင့် ဦးခေါင်းကို ရိုက်ခွဲလိုက်သဖြင့် အသက်ပျောက်သွားရပြန်သည်။</p> <p>သူ၏ အလောင်းမှာ မိစ္ဆာမိကျောင်း အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>​ယခုအခါ နဂါးမင်းသား အောက်အန် တစ်ဦးတည်းသာ နတ်ပညာများကို အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးကာ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ခုခံနေရသည်။</p> <p> သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လျှပ်စီးအလား အေးစက်နေပြီး ဂျိုမဲ့နဂါးအသွင်ဖြင့် သူ၏ အကြေးခွံများမှာ သတ္တုရောင် တောက်ပနေ၏။</p> <p>​"မင်းတို့ လူသားတွေ... ငါ့ရဲ့ ချူကျန်းနဂါးမျိုးနွယ်ကို ဖျက်ဆီးရဲတယ်၊ ဒါဟာ ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ ရာဇဝတ်မှုပဲ "</p> <p>ဟု အောက်အန်က ဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>"နဂါးနန်းတော်က အပြစ်မဲ့သူတွေကို သတ်ဖြတ်နေတာကမှ တကယ့်ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ ရာဇဝတ်မှုပဲ"</p> <p>ဟု လင်းစုံ့ကျန့်ရင်က ပြန်လည် ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။</p> <p>​"အောက်တန်းစား လူသားအချို့ပဲ၊ သတ်ချင်သတ်မှာပေါ့ "</p> <p>ဟု အောက်အန်က ဒေါသတကြီး ဆိုသည်။</p> <p>"မိစ္ဆာအချို့ပဲ၊ သတ်ချင်သတ်မှာပေါ့ "</p> <p>ဟု ဖန့်ချင်းလန်က အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>​ဓားစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ အောက်အန်ကို ဝိုင်းရံထားလိုက်သည်။</p> <p> အောက်အန်မှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး မိစ္ဆာစွမ်းအားဖြင့် ဓားအလင်းများကို ရိုက်ခွဲကာ လူအုပ်ကို အငြိုးတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> သူ၏ မျက်ခုံးကြားမှ နဂါးအကြေးခွံတစ်ခုမှာ စိမ်းလဲ့လဲ့ အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ချက်ချင်း မြင့်တက်လာတော့သည်။</p> <p> ဂျိုမဲ့နဂါးခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံသွားပြီး...</p> <p>အောင်းးးး</p> <p>နဂါးဟိန်းသံတစ်ချက်  နားစည်ကွဲမတတ် ပြင်းထန်လှပြီး နဂါးနန်းတော်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားရသည်။</p> <p>သူသည် လူအုပ်၏ ဝိုင်းရံမှုကို အတင်းအဓမ္မ ထိုးဖောက်ကာ နဂါးနန်းတော်၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p>​အားလုံးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အံ့ဩသွားကြသည်။</p> <p>"ခုနက... ဒါက နဂါးအစစ် ရဲ့ အရှိန်အဝါလား "</p> <p>ပန်ရှင်းကိုယ်တော်မှာ မသေချာသဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုခေတ်တွင် နဂါးအစစ်များ မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>​"လိုက်စမ်း"</p> <p>လင်းစုံ့ကျန့်ရင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> အားလုံးသည် ပုံရိပ်များအလား အောက်အန်နောက်သို့ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ကြတော့သည်။</p> <p>နဂါးနန်းတော်မှာ ယခုအခါ အပျက်အစီးပုံကြီး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>အောက်အန်၏ အရိပ်ကို လိုက်ရင်း နဂါးနန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ရောက်လာကြသည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ခြောက်ကပ်လာပြီး နက်ရှိုင်းလှသော ဂူဂေဟာတစ်ခု၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>​"ခမည်းတော်... သားတော်ကို ကယ်ပါဦး "</p> <p>ဟု အောက်အန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​ထိုငါးဦးနှင့် တစ်ဦးချင်း တိုက်မည်ဆိုလျှင် သူ မည်သူ့ကိုမျှ မကြောက်ပေ။</p> <p>လင်းစုံ့ကျန့်ရင်နှင့် ပန်ရှင်းကိုယ်တော်တို့ ပူးပေါင်းလျှင်ပင် သူ ရင်ဆိုင်နိုင်သည်။</p> <p>သို့သော်... အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ နတ်ပညာများမှာ ခန့်မှန်းရခက်လွန်းပြီး ဖန့်ချင်းလန်၏ ဓားစွမ်းအားမှာလည်း ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် လီယန်ချူက သူ့ကို အကြီးအကျယ် ဖိအားပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>နဂါးမင်းသားတစ်ပါးကို အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲပစ်သည့် ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသော သိုင်းသမား မဟုတ်ပါလား။</p> <p>အထူးသဖြင့် ဤသူမှာ တိုက်ခိုက်သည့်အခါ လူကြီးလူကောင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ ရက်စက်ပြတ်သားလှသဖြင့် တိုက်ပွဲဝင်နေစဉ် လီယန်ချူ၏ အလစ်အငိုက် အလုပ်ခံရမည်ကို အောက်အန် အလွန်ကြောက်နေမိသည်။</p> <p>​သို့သော် ဂူဂေဟာအတွင်း၌ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိဘဲ ခြောက်ခြားစရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။</p> <p>အောက်အန်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ခါးသီးသွားပြီး...</p> <p>ခမည်းတော်က ငါ အသတ်ခံရမှာကို ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေတော့မှာလား</p> <p>အောက်အန် ပိုတွေးလေ ပိုဖြစ်နိုင်ချေရှိလေဟု ခံစားရသည်။</p> <p>ယနေ့ နဂါးနန်းတော် ဘေးဒုက္ခကြုံနေရသဖြင့် မိစ္ဆာအားလုံးကို အချက်ပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုဂူဂေဟာမှာ ဝေးလံသော်လည်း တိုက်ပွဲ၏ တုန်ခါမှုများကို ခံစားရမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>ခမည်းတော်သာ ကူညီချင်စိတ်ရှိလျှင် စောစောကတည်းက ထွက်လာခဲ့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>​"မင်းလို နဂါးဆိုး... သေဖို့ ပြင်ထားပေတော့ "</p> <p>အဘိုးကြီးသူတောင်းစားက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ကိုယ်တွင်းရှိ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများကို စုစည်းကာ ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခုအသွင် ဖန်တီး၍ ဖိနှိပ်ချလိုက်သည်။</p> <p>​"သက်ပြင်း... ဟင်း..."</p> <p>အိုမင်းရင့်ရော်လှသော သက်ပြင်းချသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထိုကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးထားသော လက်ဝါးကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p>အဘိုးကြီးသူတောင်းစားမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအတော်များများ ဆုတ်ခွာသွားရကာ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save