Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၆၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">နဂါးအိုကြီး ၊  ချလိုက်စမ်း ၊ မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာကိုယ်တော်တော်၏ ဒေါသမာန် ၊</h2> <h2 style="text-align: center;">အမွှေးနံ့သာဆီမီး ပူဇော်မှုစွမ်းအားကို နှိမ်နင်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​အလင်းတန်းတစ်ခု ဝဲပျံရောက်ရှိလာပြီးနောက်...</p> <p>ရွှေရောင်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းကာ ဦးခေါင်းတွင် သရဖူဆောင်းထားသည့် အလွန်ပင် တည်ကြည်ခန့်ညားသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူ၏ ဟန်ပန်မှာ လူ့လောက၏ ဧကရာဇ်မင်းတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ရှိလှသည်။</p> <p>​သူ ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်...</p> <p>အားလုံးသည် ရင်ပိတ်မတတ် ပြင်းထန်လှသော ဖိအားတစ်ခုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​"ခမည်းတော် "</p> <p>အောက်အန်မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>သူသည် အဘိုးအို၏ နံဘေးသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်၏။</p> <p>ကျန်ရှိနေသူများမှာလည်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p>ဤသူမှာ ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>​အဘိုးအိုက အောက်အန်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး</p> <p>"ငါက နဂါးနန်းတော်ကို မင်းလက်ထဲ အပ်ထားခဲ့တာ၊ အခုတော့ ဒီလိုအခြေအနေထိ ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာလား "</p> <p>ဟု နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​အောက်အန်သည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောရဲချေ။</p> <p>နဂါးမင်းကြီး၏ ဒေါသမှာ မပြေသေးသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထု၏ အပူချိန်မှာ ချက်ချင်းပင် ကျဆင်းသွားသည်။</p> <p>သူသည် လူအုပ်ကို အေးစက်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များမှာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းလွန်းလှသဖြင့် လူတိုင်းကို ရေခဲကျင်းထဲသို့ ကျသွားသလို ခံစားရစေသည်။</p> <p>​"မင်းက ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးလား "</p> <p>ဟု လင်းစုံ့ကျန့်ရင်က ခက်ထန်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>နဂါးမင်းကြီးက လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာစွမ်းအားတစ်ခု ပြေးဝင်လာသည်။</p> <p>၎င်း၏ အရှိန်အဟုန်မှာ မြစ်ကြီးတစ်စင်း စီးဆင်းလာသကဲ့သို့ပင် ကြီးမားလှ၏။</p> <p>​လင်းစုံ့ကျန့်ရင်၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားပြီး သူသည်လည်း ကျုံးရင်ဝူယွဲ့နတ်အဆောင် တစ်ရွက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>စိမ်းလဲ့လဲ့ နတ်အဆောင်မှာ နဂါးမင်းကြီး၏ မိစ္ဆာစွမ်းအားနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ...</p> <p>ဝုန်း... ဝုန်း...</p> <p>ကြီးမားလှသော ရိုက်ခတ်မှု စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ ရေပြင်ပေါ်မှ လှိုင်းဂယက်များအလား ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p>​လင်းစုံ့ကျန့်ရင်မှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ရင်ဘတ်ရှိ အင်္ကျီတွင် သွေးစွန်းသွားရသည်။</p> <p>"ယန်ဝိညာဥ် အဆင့်လား "</p> <p>သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားသည်။</p> <p> သို့သော် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ</p> <p>"မဟုတ်ဘူး... ဝိညာဉ်က မပြောင်းလဲသေးဘူး၊ ဒါက အတုအယောင်နယ်ပယ် ပဲ "</p> <p>​ထိုသို့ဆိုသော်လည်း သူ အတော်လေး အံ့ဩမိသည်။</p> <p>အကယ်၍ ထိုချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးသာ တကယ့် တတိယနယ်ပယ် သို့ ရောက်ရှိနေပါက ယနေ့ ဤနေရာတွင် ရှိနေသူ မည်သူမျှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>​"အားလုံး အတူတူ ဝိုင်းတိုက်ကြစမ်း၊ ဒီနဂါးအိုကြီးက သက်တမ်းကုန်ခါနီးနေပြီ၊ အချိန်အကြာကြီး မခံနိုင်ဘူး၊ သူ့ကို မောအောင်လုပ်ပြီး သတ်ပစ်မယ် "</p> <p>ဟု လင်းစုံ့ကျန့်ရင်က ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>​တာအိုပညာရှင်ကြီး ဖြစ်သည့်အတိုင်း ဤနဂါးအိုကြီး၏ အခြေအနေကို သူ ကောင်းကောင်း သိမြင်နေသည်။</p> <p>​ပန်ရှင်းကိုယ်တော်သည် လက်အုပ်ချီလိုက်ရာ လက်ထဲရှိ ပုတီးစေ့များမှာ ရုတ်တရက် ကြီးမားလာပြီး နဂါးမင်းကြီး၏ ကိုယ်ထည်ကို ပတ်နှောင်လိုက်သည်။</p> <p>ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>အဘိုးကြီးသူတောင်းစားသည်လည်း သူ၏ နတ်ပညာကို ထုတ်သုံးကာ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>​အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်ကြရာ...</p> <p>အောင်းးးး</p> <p>နဂါးမင်းကြီးမှာ ဂျိုမဲ့နဂါးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>သူ၏ ဦးခေါင်းတွင် ဂျိုနှစ်ဖက် ထွက်နေပြီး နဂါးအစစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲရန် လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အလွန်အစွမ်းထက်သော ဖိအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဝုန်း ဝုန်း</p> <p>​နဂါးမင်းကြီးသည် သူ၏ ကြမ်းတမ်းလှသော မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်နှင့် နတ်ပညာများကို သုံး၍ အားလုံးကို အတင်းအဓမ္မ ပြန်လည်နှိမ်နင်းနေသည်။</p> <p>ထွက်ပေါ်နေသော နဂါးအရှိန်အဝါ  မှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ လူတိုင်း၏ စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ထားသည့် အဓိကသော့ချက် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>နဂါးအစစ်၏ အရှိန်အဝါ</p> <p>ထိုနေရာတွင် နတ်ပညာ၊ မန္တန်များအားလုံးမှာ အကြီးအကျယ် ကန့်သတ်ခံထားရသည်။</p> <p>​လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ထိုချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးမှာ တတိယနယ်ပယ်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း သူလျှောက်လှမ်းနေသည့် လမ်းစဉ်မှာ နဂါးအစစ်ဖြစ်ခြင်း လမ်းစဉ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်</p> <p>ထို့ပြင် ဤဂူဂေဟာအတွင်း၌ အလွန်ကြီးမားသော အန္တရာယ်တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် သူ မသိမသာ သတိထားနေမိသည်။</p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်၏ ဓားစွမ်းအားများမှာ ဟိုမှသည်းမှ ဝဲပျံနေသည်။</p> <p>သူမ၏ သံဓားမှာ အလွန်စူးရှလှသဖြင့် ဂျိုမဲ့နဂါး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဓားဒဏ်ရာတစ်ခု ထားရစ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>နဂါးမင်းကြီးမှာ ဒေါသအလွန်ထွက်သွားပြီး</p> <p>"ဘယ်ကလာတဲ့ လေလွင့်နတ်ဘုရားမလဲ၊ သေမှာမကြောက်ဘဲ ငါ့ရဲ့ ဂူဗိမာန်ကို ကျူးကျော်ရဲတယ်ပေါ့"</p> <p>​လီယန်ချူမှာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။</p> <p>ဖန့်ချင်းလန်၏ နောက်ခံကို ပြောဆိုသူထဲတွင် ဤနဂါးမင်းကြီးမှာ ဒုတိယမြောက်လူ ဖြစ်သည်။</p> <p> ပထမဆုံးလူမှာ လုံဟူရှန်းတောင် ၏ နတ်ဆရာကြီး လေးဦးအနက် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ သူ၏ ဦးလေးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​အောင်းးးး</p> <p>နဂါးဟိန်းသံတစ်ချက်</p> <p>ဂူဂေဟာအတွင်းမှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေလှိုင်းများအလား ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။</p> <p>အားလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများမှာ ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားရ ခက်ခဲသွားတော့သည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် ဖန့်ချင်းလန်နှင့် အဘိုးကြီးသူတောင်းစား</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ အထိခိုက်ဆုံး ဖြစ်သည်။</p> <p> ဖန့်ချင်းလန်မှာ သံဓားကို အားပြုကာ မတ်တတ်ရပ်နေရသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပြတ်သားနေဆဲပင်။</p> <p>အဘိုးကြီးသူတောင်းစားမှာမူ ပညာရှင်တစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်ခနဲ လှဲချလိုက်တော့သည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် သူ၏ ဤသို့ ရှက်စရာကောင်းသော်လည်း လက်တွေ့ကျသော နည်းလမ်းမှာ ပို၍ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။</p> <p>​"ဖန့်မိန်းကလေး... ဒီစွမ်းအားက အမွှေးနံ့သာဆီမီး ပူဇော်မှုစွမ်းအား  ကို အကြီးအကျယ် နှိမ်နင်းတာ၊ အတင်းမတောင့်ထားနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မူလဝိညာဉ် ထိခိုက်လိမ့်မယ် "</p> <p> ဟု အဘိုးကြီးသူတောင်းစားက သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>​လင်းစုံ့ကျန့်ရင်၏ မျက်နှာမှာ ညိုမှောင်သွားပြီး</p> <p>"ကိုယ်တော်အိုကြီး... ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ၊ ငါ ဒီနဂါးဆိုးနဲ့ သေခန်းပြတ် တိုက်တော့မယ် "</p> <p>ဟု ဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>​ဒုတိယနယ်ပယ်ရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် ဝိညာဉ်ဦးကင်း ကို ကိုယ်ပြင်ပသို့ ထုတ်လွှတ်နိုင်ကြသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် တာအိုကျင့်ကြံသူများ၏ အခြေခံမှာ ဝိညာဉ်ပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။</p> <p>လင်းစုံ့ကျန့်ရင်မှာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးကာ အသက်စွန့်တိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>​"ကောင်းပြီ "</p> <p>ပန်ရှင်းကိုယ်တော်၏ မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှသွားသည်။</p> <p>သူ၏ အသွင်မှာ အမှောင်ထုနှင့် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းသည့် ဝရဇိန်ကိန်နရီ အလား ဖြစ်နေပြီး ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများမှာ ကြီးမားထည်ဝါလှသည်။</p> <p>​ထိုယန်ချွမ်းနယ်မြေမှ မဟာယာနဗုဒ္ဓနှင့် တာအိုပညာရှင် နှစ်ဦးစလုံးသည် ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးကို အသေသတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>မဟုတ်ပါက ထိုနဂါးအိုကြီးသာ သောင်းကျန်းခဲ့လျှင် အပြစ်မဲ့ လူသားများစွာ သေကျေပျက်စီးရပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဤနယ်မြေခံများဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အခြေခံ တရားရိပ်သာများမှာလည်း ထိုနေရာတွင်ပင် ရှိလှသည်။</p> <p>ပြည်သူပြည်သားများ၏ ကိုးကွယ်ပူဇော်မှုကို ခံယူထားကြသူများဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် အသက်စွန့်၍ တိုက်ခိုက်ရန်မှာ သူတို့၏ တာဝန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ ဂျိုမဲ့နဂါးခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုံရိပ်တစ်ခု၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဝုန်းခနဲ လွင့်ထွက်သွားသည်။</p> <p>မြစ်အောက်ခြေရှိ ကျောက်ဆောင်ကြီးများနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိကာ ကျောက်စများမှာ ဟိုမှသည်းမှ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p>​"..." လင်းစုံ့ကျန့်ရင်</p> <p>"..." ပန်ရှင်းကိုယ်တော်</p> <p>​လီယန်ချူသည် ဂူထဲမှ မည်သည့်မိစ္ဆာထွက်လာမည်ကို အစောကတည်းက သတိထားနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အခြေအနေမှာ နဂါးမင်းကြီးဘက်က အသာစီးရနေသဖြင့် မနေနိုင်တော့ဘဲ အတင်းတိုးဝင် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>​နဂါးမင်းကြီးက လူစကားပြောလိုက်ရာ အသံမှာ အေးစက်လှသည်။</p> <p>"ခွေးသားလေး... ငါ့ကို ခိုးတိုက်ရဲတယ်ပေါ့ "</p> <p>​အမှောင်ဖုံးပညာ  ဟူသော နတ်ပညာသည် ဤမျှအဆင့်မြင့်သည့် မိစ္ဆာမျိုးကိုပင် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလှသည်။</p> <p> မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို လျော့နည်းစေကာ ရန်သူက မရိပ်မိအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းပင်။</p> <p>​"လာစမ်း "</p> <p>လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်နေပြီး အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။</p> <p>​ဂျိုမဲ့နဂါးသည် ပေသုံးရာကျော်ရှိသော ကြီးမားလှသည့် မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြန့်ကျက်ကာ ရေစွမ်းအားများကို ထိန်းချုပ်၍ လီယန်ချူကို ဖိနှင်းရန် ကြိုးစားသည်။</p> <p>​ချွန်း</p> <p>ကျန့်ကျောင်းဓား  ဓားအိမ်မှ ထွက်လာပြီ</p> <p>ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် ကောင်းချီးပေးခံထားရသော ဓား</p> <p>​ဓားအလင်းတစ်ချက် လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်...</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖိအားများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဂျိုမဲ့နဂါး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အရိုးထိအောင် နက်ရှိုင်းလှသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ပေါ်လာကာ သွေးများ တရဟော စီးကျလာတော့သည်။</p> <p>​ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p>ခုနကသာ သူ၏ နဂါးပုတီးစေ့ က ကာကွယ်မပေးထားပါက ထိုဓားချက်ဖြင့်တင် သူ အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သူသည် ကိုယ်တွင်းရှိ ကြီးမားလှသော ဇီဝအသက်စွမ်းအားများကို သုံး၍ ဒဏ်ရာကို ကုသရန် ကြိုးစားသည်။</p> <p>မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များ၊ အထူးသဖြင့် ဂျိုမဲ့နဂါးများသည် ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်း အလွန်မြင့်မားကြသည်။</p> <p>သက်တမ်းမကုန်မချင်း သူတို့သည် မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြခြင်းပင်။</p> <p>​သို့သော်လည်း...</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးမှာ စတင်၍ ထိတ်လန့်လာပြီဖြစ်သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကိုယ်ပေါ်မှ ထိုကြောက်စရာကောင်းလှသော ဒဏ်ရာမှာ ကုသ၍ မရဘဲ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>သူသည် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p>"ဒီဓားက တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ် "</p> <p>​သူသည် နတ်ပညာများကို အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ဂူဂေဟာအတွင်းမှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>၎င်းမှာ တာအို၏ လောကဓာတ်စွမ်းအားလည်း မဟုတ်၊ မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားလည်း မဟုတ်သလို မိစ္ဆာ၏ စွမ်းအားလည်း မဟုတ်ချေ။</p> <p>သို့သော်... ၎င်းသည် နတ်ပညာနှင့် မန္တန်များအားလုံးကို နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း ရှိလှသည်။</p> <p>​ချွန်း</p> <p>ဓားအလင်း ထပ်မံလျှပ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>လီယန်ချူက ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နောက်ထပ် ကြောက်စရာကောင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု တိုးလာပြန်သည်။</p> <p>တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် နှစ်ခြမ်းပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>​"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ "</p> <p>​နဂါးမင်းကြီးက အသေအချာ အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ...</p> <p>ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ သွေးစွမ်းအားများမှာ အလွန်ပူပြင်းပြီး ကြမ်းတမ်းလှသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ခုနက ဓားချက်တွင် မည်သည့် လောကဓာတ်စွမ်းအား၊ မည်သည့် မန္တန်ကိုမျှ အသုံးမပြုခဲ့ချေ</p> <p>​"သိုင်းပညာရှင်လား "</p> <p>နဂါးမင်းကြီးမှာ အံ့ဩသွားရသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နားမလည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>လူ့လောကက သိုင်းပညာရှင်တွေက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်သွားတာလဲ</p> <p>​ချွန်း</p> <p>ဓားအလင်း တစ်ချက် ထပ်မံ လျှပ်လိုက်ပြန်သည်</p> <p>နဂါးမင်းကြီး ဖန်တီးထားသော ရေကာကွယ်ရေး အလွှာကြီးမှာ ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် ပြတ်တောက်သွားသည်။</p> <p>သူ၏ မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အသားစိုင်ကြီးတစ်ခုမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်သွားရတော့သည်။</p> <p>​နဂါးဆိုးကို အသက်စွန့်သတ်ပြီး လူ့လောကကို ကာကွယ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် လင်းစုံ့ကျန့်ရင်မှာ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>"ဒီကလေးက... ဒီလောက်တောင် ကြမ်းတာလား "</p> <p>​အားလုံး ထိတ်လန့်နေကြစဉ်မှာပင်</p> <p>"ချလိုက်စမ်း "</p> <p>ပန်ရှင်းကိုယ်တော်က ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာ ကိုယ်တော်တော်ကြီးများမှာလည်း မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းမည့် ဒေါသမာန် ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​ဤသည်မှာ အခွင့်ကောင်းပင်</p> <p>နတ်ပညာများ၊ မန္တန်များအားလုံးသည် ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဝုန်း ဝုန်း</p> <p>​နဂါးမင်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြေမွပျက်စီးကာ သူ၏ ကာကွယ်ရေးအလွှာများမှာလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျက်စီးသွားသည်။</p> <p>တာအိုနတ်အဆောင်များ၊ ဗုဒ္ဓပုတီးစေ့များ၊ ထက်မြက်လှသော ဓားစွမ်းအားများနှင့် လက်ဝါးရိုက်ချက်များ...</p> <p>ပြင်းထန်လှသော တိုက်ကွက်များမှာ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဟိန်းထွက်နေတော့သည်။</p> <p>​သို့သော်...</p> <p>မူလက နဂါးမင်းကြီးကို ကူညီရမည့် နဂါးမင်းသား အောက်အန်မှာမူ ပျောက်ကွယ်နေသည်။</p> <p>သူသည် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ဂူဂေဟာအတွင်းသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save