Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၃၆၈)</h2> <h2 style="text-align:center"> လောက၏တရားလမ်းစဉ်သည် ပြောင်းလဲမှုများစွာရှိသည် ၊</h2> <h2 style="text-align:center">နဂါးသတ်သည့် စွမ်းဆောင်ချက် ၊ဂူဂေဟာအတွင်းမှ နတ်ဘုရားအထောက်အပံ့</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ဂူဂေဟာအတွင်း၌ နတ်ဘုရားအထောက်အပံ့  ရှိနေသည်</p> <p>ထိုအထောက်အပံ့ကို ရယူနိုင်ပါက လူ့လောကမှ ကျင့်ကြံသူများကို သတ်ဖြတ်နိုင်မည်</p> <p>ထို့ပြင် ချူကျန်းနဂါးနန်းတော်၏ အာဏာစက်ကိုလည်း သူတစ်ဦးတည်း ချုပ်ကိုင်နိုင်လိမ့်မည်</p> <p>​ဤသည်မှာ ယခုအချိန်တွင် သူလုပ်ဆောင်သင့်သည့် အလုပ်ဖြစ်သည်ဟု အောက်အန်က တွေးတောနေသည်။</p> <p>သူ၏ ခမည်းတော်နှင့် ပတ်သက်၍မူ...</p> <p>အောက်အန်၏ အမြင်တွင် လူ့လောက၏ ဧကရာဇ်များပင် သက်တမ်းမှာ နှစ်တစ်ရာထက် မပိုချေ၊ အနှစ်သုံးဆယ်ကြာအောင် အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖြစ်နေရခြင်းမှာပင် ရှားပါးလှသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် သူမှာမူ နဂါးနန်းတော်၏ မင်းသားအဖြစ် အနှစ်နှစ်ရာတိုင်တိုင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီ</p> <p>​သူ့ကို မင်းသားအဖြစ် စတင်သတ်မှတ်ကတည်းက နဂါးမင်းကြီးမှာ အသက်စွမ်းအား ကုန်ခန်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး သေအံ့ဆဲဆဲ အခြေအနေသို့ ရောက်နေခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ရာအတွင်း...</p> <p>နဂါးမင်းကြီးမှာ သေမသွားသည့်အပြင် ဂူဂေဟာအတွင်း၌ အောင်း၍ ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။</p> <p>တစ်ခါတစ်ရံမှသာ အပြင်သို့ထွက်၍ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား လုပ်ကာ သောင်းကျန်းလေ့ရှိသည်။</p> <p>ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေလျှင် သူ အောက်အန်အနေဖြင့် မည်သည့်အချိန်မှ အာဏာရတော့မည်နည်း</p> <p>​ထို့ပြင် နဂါးနန်းတော်တွင် မောင်နှမ လေးဦးရှိရာ သူသည် တစ်ဦးတည်းသော ရွေးချယ်စရာလည်း မဟုတ်ချေ။</p> <p>သူသည် ရေငုပ်အတတ်ကို သုံး၍ မြေအောက်ဂူဂေဟာအတွင်း ကူးခတ်သွားလာနေရင်း ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသည်။</p> <p>"အောင်မြင်တော့မယ်... ငါကိုယ်တော် အောင်မြင်တော့မယ် "</p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရူးသွပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>​ချူကျန်းမြစ်တွင် အနှောင့်အယှက်ငယ်လေးအချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း နဂါးမင်းကြီးမှာ လူသားများကို တိတ်တဆိတ်သာ စားသောက်လေ့ရှိသဖြင့် ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခမျိုး မဖြစ်ပွားခဲ့ချေ။</p> <p>ထို့ကြောင့်လည်း နဂါးနှင့် ကျားကို နှိမ်နင်းနိုင်သည့် နတ်ဘုရားစစ်စစ်များ သို့မဟုတ် ရဟန္တာများ ရောက်မလာခြင်းပင်။</p> <p>​ထို့ကြောင့် သူသည် နဂါးမင်းကြီး နတ်မျက်စိပြနေသည့် အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ...</p> <p>လူယုံများကို စေခိုင်း၍ အရွယ်ကောင်း မိန်းကလေးများကို သတို့သမီးအဖြစ် ပူဇော်ခိုင်းခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် အလောင်းများကို မြစ်ကမ်းနားတွင် စွန့်ပစ်ခိုင်းခဲ့သည်။</p> <p>သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ...</p> <p>လူ့လောကမှ ကျင့်ကြံသူများကို မြစ်အောက်သို့ ဆွဲခေါ်လာပြီး နဂါးမင်းကြီးကို သတ်ခိုင်းရန်ပင်။</p> <p>​မြစ်စောင့်ဗိုလ်ချုပ်မှာ ငါးကြင်းမိစ္ဆာဖြစ်ပြီး စိတ်ဓာတ်မခိုင်မာဘဲ ဖားတတ်သူဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သောသူမှာ ဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံရလျှင် အကြောင်းစုံကို ဖွင့်ပြောမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>အောက်အန်သည် ဂူဂေဟာအတွင်း လျင်မြန်စွာ သွားလာနေရင်း အသက်ရှူသံများမှာ မထိန်းနိုင်အောင် မြန်ဆန်လာသည်။</p> <p>"ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ် "</p> <p>"ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ် "</p> <p>​အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...</p> <p>ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြေမွပျက်စီးနေပြီး အသက်ရှူသံမှာလည်း အားနည်းနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>မူလကပင် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ဓားမှာ အလွန်စူးရှလှသည့်အပြင် အခြားသူများကပါ ဝိုင်းဝန်းထိန်းချုပ်ထားကြသဖြင့်...</p> <p>နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာပြီး နဂါးအစစ်ဖြစ်ရန် လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်နေသည့် ဂျိုမဲ့နဂါးကြီးမှာ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်းပင် မရှိတော့ချေ။</p> <p>​"ခွေးသား တာအိုဆရာ"</p> <p>"နတ်လက်နက် ထက်တာကို အားကိုးနေတာပဲ၊ သတ္တိရှိရင် ငါကိုယ်တော်နဲ့ တစ်ယောက်ချင်း ယှဉ်စမ်း "</p> <p>ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးမှာ ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ မိစ္ဆာစွမ်းအားများမှာ အလျင်အမြန် ယုတ်လျော့နေပြီး ဂျိုမဲ့နဂါးသွေးများမှာလည်း တရဟော စီးကျနေသဖြင့် အငြိုးအတေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>​"ယနေ့ ယန်ချွမ်းနယ်မြေရဲ့ တရားသောလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းသူတွေ ပူးပေါင်းပြီး နဂါးသတ်တဲ့ စွမ်းဆောင်ချက်ဟာ နောင်အနှစ်တစ်ထောင်တိုင်အောင် ပြောစမှတ်တွင်မယ့် ကိစ္စရပ်ပဲ၊ ကျုပ်တစ်ယောက်တည်း နာမည်ကောင်း မယူချင်ပါဘူး "</p> <p>လီယန်ချူက အတည်ပေါက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ထိုစကားကြောင့် လင်းစုံ့ကျန့်ရင်၊ ပန်ရှင်းကိုယ်တော်နှင့် အဘိုးကြီးသူတောင်းစားတို့မှာ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကြသည်။</p> <p>ဒီကလေးက... စကားပြောတာ တကယ် နားဝင်ချိုတာပဲ</p> <p>သူတို့သည် ဂုဏ်ဒြပ်ကို မမက်မောဟု ဆိုသော်လည်း... ဒါက နဂါးသတ်တဲ့ ကိစ္စပဲလေ</p> <p>ဂျိုမဲ့နဂါးဆိုတာလည်း နဂါးအနွယ်ဝင်ပဲ မဟုတ်ပါလား</p> <p>နောင်တစ်ချိန်မှာ ရာဇဝင်မှတ်တမ်းတွေထဲ ရေးထိုးခံရပြီး မျိုးဆက်သစ်တွေအထိ ကျန်ရစ်မည့် စွမ်းဆောင်ချက်မျိုးဆိုသည်မှာ လူတိုင်း မက်မောရသည့် ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​အဘိုးကြီးသူတောင်းစားမှာ တစ်ကိုယ်တည်းသမား ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ စိတ်ထဲတွင် တက်ကြွလာသည်။</p> <p>ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ မြစ်ထဲဆင်းပြီး နဂါးသတ်မယ်</p> <p>ကိစ္စပြီးရင် အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ထွက်သွားမယ်</p> <p>တွေးကြည့်ရုံနှင့်တင် ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>​ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် တဆတ်ဆတ် တုန်နေသည်။</p> <p>"ဒါလား မင်းတို့ တရားသော လမ်းစဉ်သမားတွေရဲ့ လုပ်ရပ် "</p> <p>"သတ္တိရှိရင် ငါကိုယ်တော်နဲ့ တစ်ယောက်ချင်း တိုက်စမ်း "</p> <p>သူသည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ထပ်မံဟိန်းဟောက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး</p> <p>"မင်းက ငါ့ကို စိန်ခေါ်နိုင်တဲ့ အဆင့်မှာ ရှိနေသေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား "</p> <p>ဤစကားကြောင့် ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ ဒေါသမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>​လင်းစုံ့ကျန့်ရင်က ပြုံးကာ</p> <p> "ဒီကလေးကတော့ တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့သူပဲ"</p> <p>​အောင်းးးး</p> <p>ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးက အကျယ်ကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ ဂူဂေဟာအတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း...</p> <p>ဂူဂေဟာအတွင်းမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ ရှိမလာချေ</p> <p>​"မိစ္ဆာဆိုး... မင်းရဲ့ မန္တန်တွေ မစွမ်းတော့ဘူး"</p> <p>ဟု လီယန်ချူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>​နဂါးမင်းကြီးသည် ဂူဂေဟာအတွင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>"မိုက်မဲတဲ့ သား "</p> <p>သူသည် ချူကျန်းမြစ်ကို စိုးမိုးကာ ရေမိစ္ဆာများကို စုစည်း၍ နဂါးနန်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။</p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ သက်တမ်းကုန်ခါနီးအချိန်တွင်မှ ကိုယ်တိုင်မွေးထားသည့် သားအရင်း၏ နောက်ကျောကို ဓားဖြင့်အထိုး ခံလိုက်ရခြင်းပင်</p> <p>​ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရာ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော လုံးဝန်းချောမွတ်သည့် ပုတီးစေ့တစ်စေ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထိုပုတီးစေ့ပေါ်တွင် အလင်းတန်းများ ဝဲပျံနေပြီး တောင်ကြီးတစ်တောင်အလား လေးလံလှသော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p>သူသည် လူငယ်ဘဝ ကျင့်ကြံမှု နိမ့်ပါးစဉ်အချိန်က မြစ်ချောင်းများအတွင်း လှည့်လည်ရင်း ထိုအရာကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှစ၍ နဂါးအစစ်၏ စိတ်ဆန္ဒကို ခံစားသိရှိခဲ့ရပြီး ကျင့်ကြံမှု အထွတ်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း... တတိယနယ်ပယ်၏ အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်၍ ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်သို့ မရောက်ရှိနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p>မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များမှာ သက်တမ်းရှည်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း ယခုအခါ သူသည်လည်း သေအံ့ဆဲဆဲ အခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>​"ဒီနေ့... မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာတင် သေရမယ် "</p> <p>ဟု နဂါးမင်းကြီးက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် နဂါးပုတီးစေ့ ကို လှုံ့ဆော်ကာ လျှို့ဝှက်မန္တန်ဖြင့် မိမိ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို လောင်ကျွမ်းစေလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် အတင်းအဓမ္မ နဂါးအစစ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသူများကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သစ္စာဖောက်သားဖြစ်သူ အောက်အန်ကိုလည်း ကိုယ်တိုင် ဆွဲဖြဲဝါးမြိုပစ်မည်</p> <p>​လင်းစုံ့ကျန့်ရင်နှင့် အခြားသူများမှာ အံ့အားသင့်ကာ မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။</p> <p>ဤနဂါးအိုကြီးမှာ တကယ်ပင် ခံနိုင်ရည်ရှိလှသည်။</p> <p>အားလုံး၏ နတ်ပညာတိုက်ကွက်များကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ခံယူထားရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ နောက်ဆုံးလက်နက်ကို ထုတ်သုံးရန် ပြင်ဆင်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအရှိန်အဝါအရဆိုလျှင်... ခဏအတွင်းမှာပင် တတိယနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းကာ အတားအဆီးများကို ချိုးဖျက်တော့မည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။</p> <p>​သူတို့သည် ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများကို စုစည်းကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်...</p> <p>ရူးသွပ်နေသော ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးနှင့် အသက်စွန့်တိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​ချက်ချင်းပင်</p> <p>ငါးရောင်ခြည် နတ်အလင်း တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါရှိသည့် နဂါးပုတီးစေ့မှာ ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးနှင့် ဆက်သွယ်မှု ချက်ချင်းပြတ်တောက်သွားပြီး အောက်သို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p>​"ဘာ "</p> <p>ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး နဂါးလက်သည်းဖြင့် အမြန်လှမ်းဖမ်းရန် ကြိုးစားသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း...</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုနဂါးပုတီးစေ့မှာ လေထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>​နဂါးမင်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအားများမှာ ချက်ချင်းပင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>နဂါးအစစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲမည့် လျှို့ဝှက်မန္တန်မှာ အတင်းအဓမ္မ အနှောင့်အယှက် ခံလိုက်ရသဖြင့် စွမ်းအားများ နောက်ပြန်ကန်ကာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားတော့သည်။</p> <p>​လီယန်ချူသည် ခုနက ကျောက်စိမ်းပေတံ နှင့် ပစ္စည်းများကို  အဝေးမှ လှမ်းယူသည့် အတတ်  ကို အသုံးပြု၍...</p> <p>ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ နောက်ဆုံးလက်နက်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သိမ်းယူလိုက်ခြင်းပင်</p> <p>​"တီကောင်လေး... ဒီပုတီးစေ့က မဆိုးဘူး၊ ကျုပ်ပဲ လက်ခံလိုက်တော့မယ် "</p> <p> ဟု လီယန်ချူက အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>​အောင်းးးး</p> <p>ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပေသုံးရာကျော်ရှိသော ကြီးမားလှသည့် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် လီယန်ချူထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။</p> <p>သူသည် တစ်ပါတည်း သေကျေပျက်စီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်</p> <p>​သို့သော် နှမြောစရာကောင်းလှသည်မှာ...</p> <p>လင်းစုံ့ကျန့်ရင်၊ ပန်ရှင်းကိုယ်တော်၊ အဘိုးကြီးသူတောင်းစားနှင့် ဖန့်ချင်းလန်တို့က...</p> <p>တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကြသဖြင့် နဂါးမင်းကြီး၏ တိုက်ကွက်မှာ ပျက်ပြားသွားရသည်။</p> <p>ဖန့်ချင်းလန်၏ ဓားစွမ်းအားများမှာ နဂါးမင်းကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကြောက်စရာကောင်းသော ဒဏ်ရာကြီးထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် နဂါးမင်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကလီစာများအားလုံး ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p>​ကျုံးရင်ဝူယွဲ့နတ်အဆောင် ၏ စိမ်းလဲ့လဲ့ အလင်းတန်းများ</p> <p>မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ချွန်ယန်ပုတီးစေ့ များ</p> <p>အလွန်ပြင်းထန်လှသော လက်ဝါးရိုက်ချက်များ...</p> <p>အားလုံးမှာ ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျရောက်သွားသည်။</p> <p>​ချွန်း</p> <p>ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးမှာ လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် မျက်ဝန်းများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားများမှာလည်း ပျက်စီးနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>လီယန်ချူက ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ...</p> <p>ကြီးမားလှသော နဂါးခေါင်းကြီးမှာ ပြတ်တောက်၍ ကျဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p>​နဂါးကို သတ်လိုက်ပြီ</p> <p>​အားလုံးမှာ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>သူတို့သည် ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ အလောင်းကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာကြီးများမှာ ခန္ဓာကိုယ်သေဆုံးသော်လည်း ဝိညာဉ်ဦးကင်း မှာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ကြသည်။</p> <p> ထိုမျှကြီးမားသော မိစ္ဆာကြီးကို သတ်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​သို့သော်လည်း...</p> <p>အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း...</p> <p>ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ အလောင်းအတွင်းမှ မည်သည့်နဂါးဝိညာဉ်မျှ ထွက်ပေါ်မလာချေ</p> <p>​ခုနက ဓားချက်မှာ...</p> <p>ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ရော ဝိညာဉ်ကိုပါ တစ်ပြိုင်တည်း သုတ်သင်ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်းပင်</p> <p>ထိုသည်မှာ ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် ကောင်းချီးပေးခံထားရသော ကျန့်ကျောင်းဓား ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>​ချူကျန်းမြစ်တွင် သောင်းကျန်းနေသည့် နဂါးမင်းကြီးကို သုတ်သင်လိုက်ပြီ</p> <p>​အားလုံးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး စိတ်အနည်းငယ် လျော့သွားသော်လည်း...</p> <p>ချက်ချင်းပင် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဂူဂေဟာဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>နဂါးမင်းသား အောက်အန်မှာ ထိုဂူထဲသို့ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို အဘိုးကြီးသူတောင်းစားက သတိထားမိခဲ့သည်။</p> <p>​"မိတ်ဆွေတို့... နဂါးမင်းသား အောက်အန်က ဂူထဲကို ဝင်သွားပြီ၊ သူ တစ်ခုခု ကြံစည်နေတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ "</p> <p>ဟု အဘိုးကြီးသူတောင်းစားက နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ထိုဂူဂေဟာအတွင်း၌ နတ်ပညာနှင့် မန္တန်များကို နှိမ်နင်းနိုင်သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် လူတိုင်းမှာ စိုးရိမ်နေကြသည်။</p> <p>​"သာဓု... ဒီနေ့ ချူကျန်းနဂါးနန်းတော် တစ်နွယ်လုံးကို ရှင်းလင်းပြီးပြီ၊ နဂါးမင်းကြီးရော၊ နဂါးသားတော်တွေရော၊ ရေမိစ္ဆာတွေပါ သတ်ဖြတ်ပြီးပြီ၊ အကယ်၍ မင်းသား အောက်အန်ကိုသာ မသတ်နိုင်ခဲ့ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘေးဒုက္ခကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"</p> <p>ဟု ပန်ရှင်းကိုယ်တော်က ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​လင်းစုံ့ကျန့်ရင်ကလည်း သူ၏ သူငယ်ချင်းကို ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p>ဖန့်ချင်းလန်၏ လှပသော မျက်နှာမှာ အေးစက်နေ၏။</p> <p>"လူသတ်ရင် အသက်နဲ့ ပြန်လျော်ရမယ် "</p> <p>သူမ၏ ဟန်ပန်မှာ အေးစက်လှပြီး စကားပြောသံမှာလည်း ခက်ထန်လှသည်။</p> <p>ယနေ့ သူမ လာခဲ့သည်မှာ အောက်အန်ကို သတ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်</p> <p>မည်သို့မျှ လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးမည်မဟုတ်ချေ</p> <p>​အားလုံးက ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာစွာဖြင့် နဂါးမင်းသား အောက်အန်ကို သတ်ရန် ဂူဂေဟာအတွင်းသို့ အသီးသီး ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>လီယန်ချူမှာလည်း နောက်မှ ထက်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားရင်း...</p> <p>ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အထူးပင် သတိထားနေမိသည်။</p> <p>​"ဒါ... ဒါက တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီပဲ "</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save