Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၃၆၉)</h2> <h2 style="text-align:center">ဂူဂေဟာအတွင်းမှ သေမင်းတမန်နယ်မြေ ၊ ကိုယ်စားဝင်ရောက်စိစစ်ခြင်း ၊</h2> <h2 style="text-align:center">နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် ချိပ်ပိတ်ခံထားရသော မိစ္ဆာအရာဝတ္ထု</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>​နက်ရှိုင်း၍ မှောင်မည်းလှသော ဂူဂေဟာအတွင်း...</p> <p>ပုံသဏ္ဌာန်မမှန်သော ကျောက်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် စေးပျစ်လှသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုမှာ တရွေ့ရွေ့ စီးဆင်းနေသည်။</p> <p>​ထောင်ထောင်မတ်မတ် ရှိလှသော နောက်ကျောတစ်ခုမှာ ကျောက်ခုံပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်ထား၏။</p> <p>မည်းနက်၍ စေးပျစ်သော အရာဝတ္ထုများမှာ သူ၏ လက်မောင်းမှတစ်ဆင့် အပေါ်သို့ တရဟော စုပြုံတက်လာပြီး သူ၏ နဖူးပေါ်ရှိ နဂါးအကြေးခွံလေးကို တဖြည်းဖြည်း ညစ်ညမ်းသွားစေသည်။</p> <p>​ဤသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ချူကျန်းနဂါးနန်းတော်၏ မင်းသား...</p> <p>အောက်အန်  ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>​သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် သတိဝင်နေပြီး၊ တစ်ချက်တစ်ချက်တွင်မူ မိစ္ဆာဆန်စွာ ပြောင်းလဲနေသည်။</p> <p>သူသည် တစ်ဦးတည်း စကားများ ရေရွတ်နေ၏။</p> <p>အတိုက်ခံထားရသည့် လူတစ်ဦးအလားပင်</p> <p>သတိဝင်နေသည့် အချိန်တွင်မူ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေသည်ကို မြင်နိုင်ပြီး၊ ထိုအမည်းရောင် အရာဝတ္ထုများအတွင်းမှ ရုန်းထွက်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရှာသည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း နှမြောစရာကောင်းလှသည်မှာ...</p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း မိစ္ဆာဆန်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အပြုံးများမှာလည်း တစ်ဖက်သတ်ဆန်ကာ တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးလာတော့သည်။</p> <p>​ဝေဝါးလှသော လူမျက်နှာတစ်ခုမှာ သူ၏ နဂါးအကြေးခွံနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>တွန့်လိမ်နေပြီး ထူးဆန်းကျောက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။</p> <p>​"ကျတ်ကျတ်ကျတ်... မရုန်းကန်ပါနဲ့တော့၊ ဒါက မင်းအိမ်မက်ထဲမှာ တောင့်တနေခဲ့တဲ့ စွမ်းအားတွေ မဟုတ်ဘူးလား "</p> <p>​"ငါနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားစမ်း၊ ငါက မင်းကို မသေနိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပေးမှာပါ "</p> <p>​နဖူးပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဝေဝါးလှသည့် လူမျက်နှာမှာ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>အောက်အန်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အသိစိတ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပို၍ ယုတ်မာညစ်ညမ်းကာ တစ်ဖက်သတ်ဆန်သော အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>​ဝေဝါးလှသော လူမျက်နှာမှာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ငရဲပြည်  မှ မတော်တဆ အခွင့်အရေးရကာ ထွက်ပြေးလာခဲ့ပြီး လူငယ်တစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပူးကပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> မူလက အလွယ်တကူ ကိုယ်စားဝင်ရောက်စိစီး  နိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုလူငယ်မှာ မထင်မှတ်ဘဲ ထောင်းထျဲ့  အမွေအနှစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် ပြန်လည်နှိမ်နင်းခြင်း ခံခဲ့ရကာ အလင်းရောင်မရှိသည့် ထိုမှောင်မည်းသော ဂူဂေဟာအတွင်း၌ ချုပ်နှောင်ခံခဲ့ရပြီး မြစ်ကြီးတစ်စင်းအောက်တွင် ထာဝရ ချိပ်ပိတ်ခြင်း ခံခဲ့ရခြင်းပင်။</p> <p>​အကယ်၍ သူသာ မပျက်စီးနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ် ကို ပိုင်ဆိုင်မထားပါက ယခုအချိန်တွင် အပြီးတိုင် သုတ်သင်ခံထားရလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် ဂျိုမဲ့နဂါးတစ်ကောင်မှာ ဤနေရာကို တွေ့ရှိသွားပြီး ရေနန်းတော် တည်ထောင်လိုက်မှသာ သူသည် ပြန်လည်လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေး ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>​လောကဓာတ်၏ နှိမ်နင်းမှုကြောင့်လားတော့မသိ၊ ထိုဂျိုမဲ့နဂါးမှာ မထင်မှတ်ဘဲ နဂါးအစစ်၏ နဂါးပုတီးစေ့ ကို ရရှိသွားခဲ့ပြီး သူ့ကိုလည်း အလွန်ပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။</p> <p>နဂါးမင်းကြီးသည် သူ၏ စွမ်းအားအချို့ကို စုပ်ယူခဲ့သော်လည်း သူ့ကို ဝါးမြိုရန်မူကား မဝံ့ရဲခဲ့ချေ။</p> <p>​ထိုနဂါးအိုကြီး သေဆုံးသွားမှသာ မိမိအတွက် အခွင့်အရေး ပြန်ရလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း...</p> <p>မထင်မှတ်ဘဲ နဂါးအိုကြီး ခေတ္တအပြင်ထွက်နေခိုက်တွင် သူ၏ သားဖြစ်သူမှာ ခိုးဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် ထိုသားဖြစ်သူကို အမျိုးမျိုး ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ကာ မိမိ၏ စွမ်းအားကို မြည်းစမ်းကြည့်စေခဲ့သည်။</p> <p>နဂါးအိုကြီး ထားရစ်ခဲ့သော အစီရင်ခံကိန်းများကိုလည်း ဖျက်ဆီးခိုင်းခဲ့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ယနေ့၌...</p> <p>နဂါးအိုကြီး၏ သားမှာ ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ကို ဝါးမြိုလိုက်သဖြင့် သူသည် မိမိ၏ မူလကိုယ်ထည်ကို ပြသနိုင်ကာ ကိုယ်စားဝင်ရောက်စိစီးရန် အခွင့်အရေး ရရှိသွားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>​ထိုနဂါးအကြေးခွံပေါ်မှ နောက်ဆုံးလက်ကျန် ဝိညာဉ်အစွမ်းကို ဖျက်ဆီးပြီး ခဏတာ စွမ်းအားမဲ့သွားအောင် လုပ်နိုင်လျှင် ဤခန္ဓာကိုယ်ကို အပြီးတိုင် ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မည်။</p> <p>ထိုအခါမှ သက်ရှိသတ္တဝါများကို ဝါးမြိုကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြီးထွားစေပြီး စွမ်းအားများကို ပြန်လည်ရယူမည်။</p> <p>နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တိုင်အောင် စုပြုံနေခဲ့သည့် မကျေနပ်ချက် အာဃာတများကို ယနေ့တွင် အားရပါးရ ထုတ်ဖော်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလား</p> <p>​လီယန်ချူသည် လက်ထဲတွင် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ကိုင်ထားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်နေသည်။</p> <p>လူတိုင်းမှာ ကွေ့ကောက်လှသော ဂူဂေဟာအတွင်းသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ရောက်လာကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ နဂါးမင်းသား အောက်အန်ကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရန်ပင်</p> <p>အပြစ်မဲ့သူများကို သတ်ဖြတ်ကာ သတို့သမီး ပူဇော်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည့် တရားခံစစ်စစ်</p> <p>​လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မည်သည့်အန္တရာယ်နှင့်မျှ မကြုံတွေ့ရသလို၊ ပုန်းအောင်းနေသည့် မိစ္ဆာသားရဲများလည်း ထွက်မလာခဲ့ချေ။</p> <p>အခြေအနေမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ငြိမ်သက်နေသည်။</p> <p>သို့သော် ဤသို့ဖြစ်နေလေလေ...</p> <p>လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးမှာ ပို၍ လေးလံလာလေလေပင်။</p> <p>ဤနေရာမှာ ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး အောင်း၍ကျင့်ကြံသည့် နေရာဖြစ်ရာ သာမန်နေရာတစ်ခု မဖြစ်နိုင်မှန်း အားလုံးသိကြသည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း...</p> <p>ကျည်ဆန်မှာ ပြောင်းဝက ထွက်နေပြီဖြစ်ရာ ပြန်လှည့်၍ မရတော့ချေ။</p> <p>အားလုံးမှာ အားတင်း၍ အတွင်းဘက်သို့ တိုးဝင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဂူဂေဟာ၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်...</p> <p>အတွင်းဘက်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ရုတ်တရက် ကျယ်ပြောသွားတော့သည်။</p> <p>​ဤသည်မှာ နက်ရှိုင်းလှသော ကျောက်ဂူတစ်ခုပင်</p> <p>ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ထိုနေရာ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှေးဟောင်းကျောက်ခုံတစ်ခုသာ ရှိနေသည်။</p> <p>ကျောက်ခုံပေါ်တွင်လည်း မည်သည့်အရာမျှ မရှိချေ</p> <p>​နဂါးမင်းသား အောက်အန်မှာ လူအသွင်ဖြင့် ကျောက်ခုံရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။</p> <p>သူသည် လူတိုင်းကို ကျောပေးထားသည်</p> <p>အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားဘဲ တည်ငြိမ်နေသဖြင့် လူတိုင်းမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်က အနီးကပ် သွားရောက်စစ်ဆေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လီယန်ချူက တားမြစ်လိုက်သည်။</p> <p>"ခဏစောင့်ဦး "</p> <p>​သူသည်  ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်တော် ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်သုံးလိုက်သည်။</p> <p>တောက်ပလှသော နတ်တံဆိပ်တော်မှာ ကြီးမားလာပြီး...</p> <p>မိုးကောင်းကင်ကို လွှမ်းခြုံနိုင်သည့် နတ်မီးလျှံ များမှာ တရဟော ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ဂူဂေဟာအတွင်းရှိ အေးစက်လှသော အငွေ့အသက်များကို ချက်ချင်းပင် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း...</p> <p>ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်တော် အတွင်းမှ ပြင်းထန်လှသော နတ်မီးများမှာ...</p> <p>အောက်အန်၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်...</p> <p>ထူးဆန်းစွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>​အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။</p> <p>ဤနတ်မီးမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး မိစ္ဆာများကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သည့် အရှိန်အဝါရှိသည်။</p> <p>သူတို့အားလုံး ထိုနတ်မီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော စွမ်းအားကို ခံစားမိကြသည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း...</p> <p>ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမှာ လူတိုင်းကို ကြက်သီးထစေသည်။</p> <p>ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ...</p> <p>နဂါးမင်းသား အောက်အန်မှာ လူတိုင်းကို ကျောပေးထားဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိခြင်းပင်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းမှာ လူတိုင်း၏ ရင်ထဲသို့ အေးစက်လှသော အအေးဓာတ်ကို ဝင်ရောက်စေသည်။</p> <p>​"ဒီကိုယ်တော်ကို လွှတ်စမ်း "</p> <p>ပန်ရှင်းကိုယ်တော်မှာ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် တိုးထွက်လာသည်။</p> <p>သူသည် ချွန်ယန် ဗုဒ္ဓပုတီးစေ့ ကို ထုတ်သုံးလိုက်ရာ...</p> <p>ချက်ချင်းပင် ပေ ၇၀၊ ၈၀ ခန့် ကြီးမားလာပြီး ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများဖြင့် နဂါးမင်းသား အောက်အန်ကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။</p> <p>​လူတိုင်းမှာ ဖြစ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ကာ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကြသော်လည်း...</p> <p>ချက်ချင်းပင်</p> <p>ဗုဒ္ဓပုတီးစေ့ပေါ်ရှိ အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး...</p> <p>ပုတီးစေ့မှာ အောက်အန်၏ ခြေရင်းသို့ ဘုန်းခနဲ ကျဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p>​"ဟေ "</p> <p>ပန်ရှင်းကိုယ်တော်မှာ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ဤပုတီးစေ့မှာ မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ရတနာတစ်ပါးဖြစ်ပြီး ဗုဒ္ဓတရားတော်နှင့် ပြည်သူတို့၏ အမွှေးနံ့သာဆီမီး ပူဇော်မှုစွမ်းအားများဖြင့် ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>စွမ်းအား အလွန်ကြီးမားသော်လည်း တစ်ခဏချင်းမှာပင် အောက်သို့ ကျဆင်းသွားရသည်။</p> <p>​လူတိုင်းမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p>လီယန်ချူ၏ ငါးရောင်ခြည် နတ်အလင်း သို့မဟုတ် ကျောက်စိမ်းပေတံ ကဲ့သို့ လက်နက်များကို ချုပ်ကိုင်နိုင်သည့် အစွမ်းမျိုးလားဟု တွေးမိကြသည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း ယခုအခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသည်။</p> <p>အနီးသို့ပင် ကပ်၍ မရခြင်းလား</p> <p>ခုနက ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်တော် မှ နတ်မီးများ ပြေးဝင်သွားချိန်တွင်...</p> <p>မီးများသာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်တော် ကိုယ်တိုင်မှာမူ မည်သည့်ထိခိုက်မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။</p> <p>​ဤမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် မိစ္ဆာဆန်လှသည်။</p> <p>လူတိုင်းမှာ ခဏတာ ရှေ့သို့ မတိုးရဲဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>အကယ်၍ လူသာ အနီးသို့ ကပ်သွားပြီး ဖော်ပြမရနိုင်သည့် ထူးဆန်းသော ကိစ္စများ ကြုံတွေ့ရပါက နောင်တရရန်ပင် အချိန်ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>​ဖုန်း</p> <p>​လီယန်ချူသည် ခေါင်းပေါ်ရှိ ကျောက်စက်ပန်းဆွဲတစ်ခုကို ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် နဂါးမင်းသား အောက်အန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အားကုန် သုံး၍ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။</p> <p>ကျောက်စက်ပန်းဆွဲမှာ လေကိုခွဲ၍ ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် အောက်အန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆောင့်ကန်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​ဘုန်း</p> <p>သူသည် တိုက်ရိုက်ပင် အဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>​"..." ပန်ရှင်းကိုယ်တော်</p> <p>"..." လင်းစုံ့ကျန့်ရင်</p> <p>"..." အဘိုးကြီးသူတောင်းစား</p> <p>"..." ဖန့်ချင်းလန်</p> <p>​လူတိုင်းမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>ထိုကျောက်စက်ပန်းဆွဲမှာ ထူးခြားသည့် စွမ်းအားများ ရှိနေသလား</p> <p>​"ခုနက နဂါးအိုကြီးက ဂူထဲက လျှို့ဝှက်စွမ်းအားကို သုံးပြီး နတ်ပညာတွေကို နှိမ်နင်းခဲ့တာ၊ အဲဒီရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာက ဒီနေရာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အောက်အန် ရပ်နေတဲ့ နေရာမှာ နတ်လက်နက်တွေနဲ့ မန္တန်တွေက အသုံးမဝင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ် "</p> <p>လီယန်ချူက အေးအေးဆေးဆေး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြလိုက်သည်။</p> <p>​သူ၏ စကားကို ကြားရမှ လူတိုင်းမှာ သဘောပေါက်သွားကြသည်။</p> <p>ဖြစ်နိုင်သည်</p> <p>မဟုတ်ပါက သာမန် ကျောက်စက်ပန်းဆွဲတစ်ခုနှင့် အပစ်ခံရရုံဖြင့် လဲကျသွားစရာ အကြောင်းမရှိချေ။</p> <p>သို့သော်... ဤအောက်အန်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အမှန်တကယ် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသနည်း</p> <p>​လီယန်ချူသည် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် အနီးသို့ သွားရောက်စစ်ဆေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်...</p> <p>ချက်ချင်းပင်</p> <p>အောက်အန်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>​ဂူဂေဟာအတွင်းမှာလည်း အကြီးအကျယ် တုန်ခါသွားတော့သည်။</p> <p>ကျောက်စိုင်ကျောက်ခဲများမှာ တဖြုန်းဖြုန်း ကျဆင်းလာပြီး ဂူပျိုကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>​အောင်းးးး</p> <p>​နဂါးဟိန်းသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>အောက်အန်၏ နဖူးအလယ်ရှိ နဂါးအကြေးခွံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး...</p> <p>ထူးဆန်းလှသော မန္တန်အမှတ်အသားတစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>​သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းလှသော အရာဝတ္ထုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>စေးကပ်နေပြီး အရည်သဏ္ဌာန် ရှိလှသည့်...</p> <p>မည်းနက်နေသော...</p> <p>စင်ကြယ်လှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ကိန်းအောင်းနေသည့် အရာပင်</p> <p>​သူ့ကို မြင်လိုက်ရုံနှင့်တင် ကြက်သီးထစရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>သွေးများပင် ခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p>​"ဟားဟားဟားဟားဟား"</p> <p>အောက်အန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရူးသွပ်နေပြီး...</p> <p>အားရပါးရ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p>​"ငါကိုယ်တော် အောင်မြင်ပြီ ငါကိုယ်တော် အောင်မြင်ပြီ "</p> <p>သူ၏ အပြုံးမှာ တစ်ဖက်သတ်ဆန်ကာ ရူးသွပ်နေသဖြင့် လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်စေသည်။</p> <p>​သူသည် မိမိ၏ အင်္ကျီကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအမည်းရောင် အရာဝတ္ထုများမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်နှင့် လက်မောင်းများပေါ်တွင် လွှမ်းခြုံနေပြီး...</p> <p>သူ၏ ကိုယ်အထက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးကို အနီရင့်ရောင် အသွင် ပြောင်းလဲစေသည်။</p> <p>သွေးကြောများမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ထောင်ထနေသည်</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>​"ဒါ... ဒါက ဘယ်လို မိစ္ဆာအရာကြီးလဲ "</p> <p>အဘိုးကြီးသူတောင်းစားမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p>​ယခုအခါ အောက်အန်၏ အရှိန်အဝါမှာ မိစ္ဆာဆန်လှပြီး အစွမ်းထက်လှသည်။</p> <p>သူသည် အဘိုးကြီးသူတောင်းစားကို အေးစက်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"သေချင်နေတာလား "</p> <p>​နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်</p> <p>သူသည် အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ ရှေ့မှောက်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် ရောက်ရှိလာတော့သည်။</p> <p>အဘိုးကြီးသူတောင်းစားမှာ နတ်ပညာ အလွန်မြင့်မားသူဖြစ်သော်လည်း... ယခုအခါ ကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအားများမှာ လှုပ်ရှားရ ခက်ခဲနေပြီး သွေးများမှာလည်း အလွန်အေးစက်၍ ယုတ်မာလှသော စွမ်းအားတစ်ခု၏ နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံနေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save