Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၇၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ် ၊ မြေအောက်ယင်သန္ဓေ ၊ ငရဲတစ္ဆေလောက ၊ နတ်ပညာပြိုင်ပွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>​အောက်အန်က လက်သီးတစ်ချက် အားကုန်လွှဲ၍ ထိုးလိုက်သည်</p> <p>အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဆောင်ပြားတစ်ခုမှာ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကြေမွသွားတော့သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ သူ၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိမှသာ ပွင့်ထွက်လာမည့် အကာအကွယ်နတ်လက်နက် ဖြစ်သော်လည်း... ယခုမူ တိုက်ရိုက်ပင် ပျက်စီးသွားရလေပြီ</p> <p>အဘိုးကြီးသူတောင်းစားမှာ ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် နောက်သို့ အသည်းအသန် ဆုတ်ခွာလိုက်ရသည်။</p> <p>​ဘုန်း</p> <p>ပန်ရှင်းကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်လာပြီး လက်သီးတံဆိပ်တစ်ခုဖြင့် ဆောင့်ထိုးလိုက်သည်။</p> <p>နဂါးမင်းသား အောက်အန်ကမူ ထိုတိုက်ကွက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်ကို လက်သည်းသဏ္ဌာန် ပြုလုပ်ကာ...</p> <p>အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ မျက်နှာဆီသို့ ဆက်လက်၍ ကုပ်ဆွဲလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>သူ၏ အေးစက်လှသော အပြုံးမှာ ကြည့်ရသူတိုင်းကို ကြက်သီးထစေ၏။</p> <p>​ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း</p> <p>လင်းစုံ့ကျန့်ရင်နှင့် ပန်ရှင်းကိုယ်တော်တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ လွင့်ထွက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>​အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ ရှေ့တွင် လူငယ်တာအိုဆရာလေး တစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>လီယန်ချူသည် လက်သီးတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ထိုးနှက်လိုက်သည်</p> <p>သူ၏ နောက်ကျောတွင် ကြီးမားထွားကျိုင်းလှသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>​သိုင်းပညာ အပြင်ပပုံရိပ်</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးကို ဗဟိုပြု၍...</p> <p>ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်းကြီးမှာ အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p>မြေပြင်များ ကွဲအက်ကာ မြစ်ရေများမှာ ဂူထဲသို့ တရဟော ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသည်</p> <p>​အဘိုးကြီးသူတောင်းစားသည် ရေခွဲပုတီးစေ့ ကို ထုတ်သုံးကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဝင်လာသော မြစ်ရေများကို အတင်းအဓမ္မ တားဆီးထားလိုက်ရသည်။</p> <p>​နဂါးမင်းသား အောက်အန်မှာ မိစ္ဆာဆန်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပါးစပ်ကို ဖြဲ၍ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"တာအိုဆရာလေး... မင်းက ငါကိုယ်တော်ရဲ့ လက်သီးကို တောင့်ခံနိုင်သားပဲ"</p> <p>​ဘုန်း</p> <p>လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ လေပြေကဲ့သို့ လျင်မြန်လှပြီး အောက်အန်၏ မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် အားကုန် ထိုးချလိုက်သည်။</p> <p>အောက်အန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် သူ၏ ပါးစပ်ကို ပြန်၍ အုပ်ထားလိုက်ရသည်။</p> <p>​"စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့ "</p> <p>လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသည်</p> <p>အောက်အန်မှာ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားသည်။</p> <p>မျက်ဝန်းထဲမှ မိစ္ဆာအလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး...</p> <p>ကိုယ်ပေါ်ရှိ စေးပျစ်သော အမည်းရောင် အရာဝတ္ထုများမှာ ချော်ရည်များကဲ့သို့ ပွက်ပွက်ဆူလာကာ...</p> <p>အနီရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>သူ့ခြေထောက်အောက်ရှိ မြေပြင်မှာ ကွဲအက်သွားပြီး...</p> <p>ရက်ရက်စက်စက်ပင် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။</p> <p>​လီယန်ချူသည် သူ၏ အစီရင်ဝတ်စုံ  ကို ဖြေလျှော့လိုက်ရာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ သွေးအရှိန်အဝါ များမှာ မိုးကောင်းကင်အထိ တိုင်အောင် ထောင်တက်သွားတော့သည်။</p> <p>ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော စင်ကြယ်သော ယန် အငွေ့အသက်များကြောင့် သူသည် တောက်ပနေသော နေမင်းကြီးအလားပင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>​ချွင်</p> <p>ဓားအလင်းတစ်ချက် လျှပ်ခနဲ ပေါ်ထွက်လာပြီး...</p> <p>အောက်အန်၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်မှာ အမြစ်ကနေ ပြတ်တောက်၍ ကျဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p>​သူ၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ယှက်သန်းသွားသည်။</p> <p>"မ... မဖြစ်နိုင်တာ"</p> <p>​သူသည် စူးစူးဝါးဝါး ဟောက်လိုက်ရင်း...</p> <p>လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပြတ်တောက်သွားသော လက်မောင်းမှာလည်း အမည်းရောင်အလင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လာသည်။</p> <p>​ချွတ်</p> <p>လီယန်ချူ၏ ဓားမှာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ...</p> <p>အောက်အန်၏ ဦးခေါင်းမှာ လေထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပင် လွင့်ပျံသွားတော့သည်။</p> <p>မျက်နှာတွင် အာဃာတနှင့် တွန့်လိမ်နေသော အမူအရာများဖြင့်</p> <p>ထိုပြတ်တောက်နေသော လက်မောင်းမှာ အနားသို့ မကပ်နိုင်သေးခင်မှာပင်...</p> <p>လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပူပြင်းလှသော သွေးအရှိန်အဝါများကြောင့် လောင်ကျွမ်းသွားရသည်။</p> <p>​ထိုထူးဆန်းလှသော အမည်းရောင် အရာဝတ္ထုများမှာ ရေစီးသကဲ့သို့ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကပ်တွယ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p>​"သတိထား "</p> <p>"ဒါက မြေအောက်ယင်သန္ဓေ  ဆိုတဲ့ မိစ္ဆာပဲ၊ အပူးမခံနဲ့ "</p> <p>အဘိုးကြီးသူတောင်းစားမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ ထိုအရာကို မှတ်မိသွားပြီ</p> <p>ဤနေရာတွင် ရှိနေသူများထဲတွင်...</p> <p>ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေးမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်ရာ၊ အကယ်၍သာ မိစ္ဆာဝင်ပူးသွားပါက အကျိုးဆက်မှာ တွေးဝံ့စရာပင် မရှိတော့ချေ</p> <p>​သို့သော်လည်း...</p> <p>အဘိုးကြီးသူတောင်းစားကို အံ့ဩသွားစေသည်မှာ...</p> <p>ထိုလူငယ်တာအိုဆရာလေး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ စင်ကြယ်သော ယန်အရှိန်အဝါများမှာ...</p> <p>မြေအောက်ယင်သန္ဓေ ၏ ညစ်ညမ်းမှုကို အတင်းအဓမ္မ တားဆီးထားနိုင်ခြင်းပင်</p> <p>​လီယန်ချူသည် ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် လျှပ်စီးအလား ကန်လိုက်သည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>ခုနက ခေါင်းတစ်ခြား ကိုယ်တစ်ခြား ဖြစ်သွားသော်လည်း အမည်းရောင် စေးပျစ်အရာများဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသော အောက်အန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အကြွင်းအကျန်မှာ...</p> <p>တိုက်ရိုက်ပင် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>​"မိစ္ဆာကောင်... တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပြိုလဲသွားတာပဲ "</p> <p>လီယန်ချူသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်</p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ဆူပွက်နေသည်</p> <p>နတ်အဆောင်ဝတ်စုံ အကူအညီနှင့် လက်ထဲတွင် ကျန့်ကျောင်းဓား ရှိနေခြင်းကြောင့်...</p> <p>သူ၏ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ အပြည့်ရှိနေသည်။</p> <p>​ဝုန်း... ဝုန်း...</p> <p>ဝုန်း... ဝုန်း...</p> <p>​သူသည် အောက်အန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပျက်ကြီးနှင့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေသည်။</p> <p>ကျန့်ကျောင်းဓား မှာ အလွန်ထက်မြက်လှပြီး ဟန်ပြ ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်း များကို အထူးနှိမ်နင်းနိုင်သည်။</p> <p>မဟုတ်ပါက...</p> <p>အောက်အန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခုအချိန်တွင် မူလအတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ပန်ရှင်းကိုယ်တော်မှာ ညစ်ညမ်းသွားသော သူ၏ ဗုဒ္ဓပုတီးစေ့ကို ပြန်လည်ခေါ်ယူလိုက်ရင်း ရင်နာနေမိသည်။</p> <p>သူသည် အဘိုးကြီးသူတောင်းစားကို ကြည့်လိုက်ကာ...</p> <p>"ဒါက အမှန်တကယ် ဘာဖြစ်နေတာလဲ "</p> <p>​လင်းစုံ့ကျန့်ရင်လည်း လှည့်ကြည့်လာရာ...</p> <p>အဘိုးကြီးသူတောင်းစားက သူသိထားသမျှကို ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတစ်အုပ်တွင် မြေအောက်ယင်သန္ဓေ ဟုခေါ်သော အလွန်ယုတ်မာသည့် မိစ္ဆာအကြောင်းကို ဖတ်ဖူးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ဒဏ္ဍာရီအရ ဤသန္ဓေကို ရရှိပြီး ကျင့်ကြံနိုင်ပါက တတိယနယ်ပယ်  ကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး အတားအဆီးများကို ချိုးဖျက်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။</p> <p>​"မြေအောက်ယင်သန္ဓေဆိုတာ လူ့လောကက အရာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ငရဲတစ္ဆေလောက  က အရာပဲ။ နတ်လက်နက်တွေကို ညစ်ညမ်းစေပြီး အခြေခံ  ကို ဖျက်ဆီးနိုင်တယ် "</p> <p>​"လျှို့ဝှက်မန္တန်နဲ့ ကျင့်ကြံရင်တော့ ကောင်းကျိုးတွေ အများကြီးရနိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲပေးနိုင်တယ်"</p> <p>​"ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီး ဒီနေ့အထိ သက်တမ်းရှည်နေတာဟာ ဒီသန္ဓေကို အားကိုးနေရလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ် "</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ နဂါးမင်းကြီးမှာ နဂါးပုတီးစေ့လို ရတနာရှိနေလို့ သို့မဟုတ် မိစ္ဆာလမ်းကို အပြီးတိုင် မဝင်ချင်လို့ ဝိညာဉ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့တာ။ ဒါကြောင့်လည်း သူက ညစ်ညမ်းမခံခဲ့တာပဲ"</p> <p>​"အခု နဂါးမင်းသား အောက်အန်ကတော့ ဒီသန္ဓေရဲ့ ကိုယ်စားဝင်ရောက်စိစီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ "</p> <p>​အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ စကားကြောင့် လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p>ချူကျန်းနဂါးမင်းကြီးသည် တတိယနယ်ပယ်သို့ မတက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ မိစ္ဆာစွမ်းအားမှာ တောင်ကြီးတစ်တောင်အလား လေးလံလှသည်။</p> <p>သူတို့အားလုံး ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်လျှင်ပင် နိုင်ချင်မှနိုင်မည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော မိစ္ဆာကြီးတောင်မှ ဤအရာကို အသည်းအသန် ကြောက်ရွံ့နေပြီး အပါယ်ငရဲသို့ မကျရောက်စေရန် ရှောင်လွှဲခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ယခု ထိုမိစ္ဆာအရာ ထွက်ပေါ်လာပြီဆိုပါက...</p> <p>သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ဘေးအန္တရာယ်ကြီး မဟုတ်ပါလား</p> <p>​ယခုအခါ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် ယင်အငွေ့အသက် များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ရေခဲတိုက်အလား အေးစက်နေသည်။</p> <p>သူတို့၏ ကိုယ်တွင်းမှ စွမ်းအားများမှာ လည်ပတ်ရ ခက်ခဲနေသလို...</p> <p>ရေခွဲပုတီးစေ့ ပေါ်ရှိ နတ်အလင်းများပင် မှေးမှိန်လာတော့သည်။</p> <p>​ဤမြေအောက်ယင်သန္ဓေမှာ အောက်အန်ကို ပူးကပ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး...</p> <p>တိုက်ရိုက်မထိတွေ့ရသေးခင်မှာပင် လူ၏ ကျင့်ကြံမှုနှင့် လက်နက်များကို ဤမျှ နှိမ်နင်းနိုင်ပါက၊ သူသာ အင်အားကြီးထွားလာလျှင် ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမည်။</p> <p>သူတို့မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။</p> <p>​ထို့နောက် မြေအောက်ယင်သန္ဓေနှင့် တိုက်ခိုက်နေသော လီယန်ချူကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြချေ</p> <p>"ဒီကလေးရဲ့ သွေးအရှိန်အဝါက ပူပြင်းလှပြီး အသက်ရှူသံကလည်း ရှည်လျားတယ်။ အခုလိုအချိန်မှာ သိုင်းပညာရှင် တွေပဲ ထိခိုက်မှုနည်းပြီး ဒီသန္ဓေကို ယှဉ်နိုင်မှာပဲ "</p> <p>အဘိုးကြီးသူတောင်းစား၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေသည်။</p> <p>​"မြေအောက်ယင်သန္ဓေသာ လွတ်သွားရင် လူသတ်မှုတွေ အများကြီး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အခုက နဂါးမင်းသား အောက်အန်ရဲ့ ကိုယ်ကို ပူးထားတာဆိုတော့ ရေကိုလည်း ထိန်းချုပ်နိုင်ဦးမှာ။ အဲဒီအခါကျရင် ယန်ချွမ်းနယ်မြေ  တစ်ခုလုံး အလောင်းတွေနဲ့ ပြည့်သွားလိမ့်မယ် "</p> <p>​"ငါတို့တွေဟာ နောင်တစ်ချိန်မှာ ရာဇဝင်တရားခံတွေ ဖြစ်ကုန်ကြလိမ့်မယ် "</p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်မှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>ဤစကားကို ကြားရသောအခါ သူမက လှည့်ကြည့်လာပြီး...</p> <p>"မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းတာဟာ တရားသောလမ်းစဉ်ပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် စိုးရိမ်နေရတာလဲ "</p> <p>"ကပ်ဘေးကြီး ဆိုက်လာရင်လည်း ကိုယ်တိုင် အသက်စွန့်ပြီး တားဆီးရုံပဲပေါ့ "</p> <p>​အဘိုးကြီးသူတောင်းစားက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း...</p> <p>"ချင်းလန်မိန်းကလေး... မြေအောက်ယင်သန္ဓေက အလွန်ယုတ်မာပြီး ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲတယ်။ လီတာအိုဆရာ ရဲ့ သွေးအရှိန်အဝါက ကောင်းမွန်ပေမဲ့ ဒီမိစ္ဆာကို နိုင်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး "</p> <p>​"ငါတို့တွေ အမြန်ဆုံး အပြင်ကို ဆုတ်ခွာကြတာ ပိုကောင်းမယ်။ တတိယနယ်ပယ်က ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်တွေကို ခေါ်လာနိုင်မှသာ ဒီမိစ္ဆာကို သတ်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိလိမ့်မယ်"</p> <p>​အဘိုးကြီးသူတောင်းစားမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p>ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ ဂုဏ်မရှိသော်လည်း...</p> <p>မြေအောက်ယင်သန္ဓေ၏ နတ်ပညာနှိမ်နင်းမှုမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် သူတို့ ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်းမှာ အပိုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ပို၍ဆိုးသည်မှာ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် မိစ္ဆာအပူးခံရနိုင်ခြင်းပင်</p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်၏ မျက်ခုံးတန်းလေးများမှာ ဒေါသကြောင့် ထောင်တက်သွားသည်။</p> <p>အဘိုးကြီးသူတောင်းစားကို ပြန်လည်အော်ဟစ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...</p> <p>လေထဲမှ လီယန်ချူ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​"ချင်းလန်... မင်းတို့ အရင်ဆုတ်ကြ "</p> <p>"ဒီအကောင်က ရွံစရာ အရမ်းကောင်းတယ်၊ မင်းတို့ မျက်စိနောက်နေပါဦးမယ် "</p> <p>​အောက်အန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အကြွင်းအကျန်များမှာ အမည်းရောင်အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ...</p> <p>လီယန်ချူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မနားတမ်း ဝဲပျံနေကြသည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ မိစ္ဆာမှာ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားသည်။</p> <p>​"လဒလေး... ငါကိုယ်တော်ကို ဒီလောက်တောင် စော်ကားရဲသလား "</p> <p>အသံမှာ စူးရှလှသည်</p> <p>ဒါဟာ အောက်အန်ရဲ့ အသံ မဟုတ်တော့ချေ</p> <p>ဆိုလိုတာက အောက်အန်ရဲ့ အသိစိတ်ဟာ အပြီးတိုင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထိုနဂါးမင်းသားမှာ မိမိ၏ သွေးရင်းသားရင်းကို သတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့ပြီး ခမည်းတော်ကိုလည်း နောက်ကျောမှ ဓားဖြင့်ထိုးခဲ့သော်လည်း...</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမရခဲ့သည့်အပြင် ဝိညာဉ်ပါ ညစ်ညမ်းခံရကာ အပြီးတိုင် ပျောက်ကွယ်သွားရရှာသည်။</p> <p>​ဖန့်ချင်းလန်က တစ်ခုခု ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း...</p> <p>"သွား"</p> <p>"ငါ့ကို အာရုံမပျံ့အောင် လုပ်စမ်း "</p> <p>လီယန်ချူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​ထိုအမည်းရောင် စေးပျစ်အရာဝတ္ထုများမှာ ပြဒါးကဲ့သို့ စီးဆင်းသွားပြီး...</p> <p>အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသော လင်းစုံ့ကျန့်ရင် ထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>အောက်အန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲသွားကာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ လောကထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားရလေပြီ</p> <p>​"ကျတ်ကျတ်ကျတ်..."</p> <p>"မင်းက သူတို့ကို ဒီလောက် ဂရုစိုက်နေမှတော့ ငါကိုယ်တော်က..."</p> <p>​မြေအောက်ယင်သန္ဓေ စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင်</p> <p>စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"အားးးး"</p> <p>​သူသည် လီယန်ချူ၏ ဓားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်နှက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ကျန့်ကျောင်းဓား အတွင်းမှ ထူးဆန်းလှသော တုန်ခါမှုများ ထွက်ပေါ်လာပြီး...</p> <p>တစ်ခဏချင်းမှာပင် မြေအောက်ယင်သန္ဓေကို နှိမ်နင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>​မြေအောက်ယင်သန္ဓေထံမှ မိစ္ဆာအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အာဃာတ၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ကျိန်စာများ စသည့် မကောင်းသော ခံစားချက်များကို စုစည်းကာ...</p> <p>ကျန့်ကျောင်းဓား ၏ တုန်ခါမှုနှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နေသည်။</p> <p>​"မင်းကို မိပြီ "</p> <p>လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"ငတုံးလေး "</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save