Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၁၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">မြောက်ပိုင်းဟုန်၏ မဟာနတ်ဆိုးကြီးနှင့် အရှေ့ပိုင်းဟုန်မှ နဂါးမလေး ၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အနီရောင်မေပယ် တောင်ကြားသခင် သည် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။</p> <p>အနောက်ပိုင်းဟုန်မှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည်လည်း တစ်ချိန်က နဂါးဖြူရေချိုးသည်ကို ကြည့်ရှုရန်ပင်လယ်စပ်တွင် စုရုံးခဲ့ကြသော လူငယ်ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင့်မြတ်ပြီး လှပလွန်းသော မျက်နှာကို တစ်ကြိမ်မြင်ရုံမျှဖြင့် မည်သူမျှမေ့လျော့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အခြားသော အကြီးအကဲများလည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြ၏။ ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် မိမိတို့ အနီရောင်မေပယ် တောင်ကြား အနေဖြင့် ခရမ်းရောင်မုတ်ဆိတ်နဂါးဖြူ တစ်ကောင်နှင့် ဆုံတွေ့ခွင့်ရလိမ့်မည်ဟု သူတို့ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>“နတ်သမီး ရောက်လာပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိသွားပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ဝဖိုင့်ဖိုင့်အကြီးအကဲတစ်ဦးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူ၏တင်းမာနေသော စိတ်အစဉ်မှာ သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်အထိကျဆုံးသွားသူအားလုံးမှာ အကြီးအကဲများသာဖြစ်သဖြင့် နောက်တစ်ယောက် မည်သူဖြစ်မည်နည်းဟူသော ဖိအားအောက်တွင် သူသည် တပည့်များကြောက်ရွံ့သွားမည်ကိုသာ မစိုးရိမ်ပါက စိတ်ဓာတ်များပင် ပြိုလဲနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နတ်သမီး ကျစ်လန် သည် သူတို့ သူမကို မှတ်မိသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း စကားအရှည်ကြီး မပြောခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“အရင်ဆုံး အခြေအနေကို လေ့လာကြည့်ရအောင်။”</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ။”</p> <p> </p> <p>တောက်ကြားသခင်သည်လည်း ခေါင်းမော့လိုက်၏။ အရှေ့ပိုင်းနဂါးနန်းတော်၏ အစဉ်အလာအရ နတ်သမီး၏ စကားမှာ အခြေအနေ ဆိုးရွားလျှင်ပစ်ပယ်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူမတို့ မျိုးနွယ်စုဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပြီဆိုလျှင် အစွမ်းကုန် ကူညီတတ်ကြသည်ကို သူသိရှိနားလည်သည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ မျက်မှောက်တွင်ပင်။</p> <p>ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သံလှံကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ၎င်းကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လှံပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသော အရှိန်အဝါကို သူမ မှတ်သားလိုက်၏။ သွေးစွန်းနေသော ဝတ်ရုံခြောက်ထည်ကိုကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဝတ်ရုံများကို အောက်သို့ချလိုက်ကာ သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ တောင်ကြားသခင်၏ လက်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရင်ဆုံး ဒီတာအို မိတ်ဆွေတွေကို သင်္ဂြိုဟ်ပေးလိုက်ပါ။”</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံများကို ကိုင်ထားရင်း တောင်ကြားသခင်သည် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နတ်သမီး။”</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အင်အားငယ်လေးများ၏ အဖြစ်ဆိုးပင် ဖြစ်သည်။ ရန်သူက မည်သူမှန်းပင် မသိရဘဲ မိမိတို့၏ အကြီးအကဲများကိုပင် အေးချမ်းစွာ အနားယူခွင့်ပေးရန် သူတို့တွင်အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ ဒီမှာရက်အနည်းငယ် ကြာအောင် နေမယ်။ ရှင်တို့ အရင်ဆုံးအခြေအနေတွေကို လာရှင်းပြပါ။ အဲဒီနတ်ဆိုးတွေလာရင် ကျွန်မကိုသာ လှမ်းခေါ်လိုက်၊ ကျွန်မ ဖြေရှင်းပေးမယ်။”</p> <p> </p> <p>နတ်သမီး ကျစ်လန်သည် ထိုမျှသာပြောကြားပြီး တောက်ကြားအတွင်းပိုင်းသို့ လှည့်ထွက်သွားခဲ့၏။ သူမ၏ ရိုးရှင်းသော စကားလုံးများက လူတိုင်းကို ကြီးမားသောလုံခြုံမှု ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် နတ်သမီး ကျစ်လန်သည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ တောင်ကြားသခင်နှင့် အကြီးအကဲများသည်လည်း အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြစဉ်၊ လျိုဟိုင်တစ်ယောက်သာ သူ မေ့လျော့နေသော ဖုံးကွယ်ခြင်းမန္တန်ကိုသတိရကာ မျက်နှာပျက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင်၊ မည်းမှောင်သောလေပြင်းများ ကောင်းကင်ယံမှ တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်လာ၏။ ၎င်း၏ ပစ်မှတ်မှာ ရှင်းလင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ချိုင့်ဝှမ်းမှ ထွက်ခွာသူမှန်သမျှ သေရမည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံတွင် ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>“အရှေ့ပိုင်းနဂါးနန်းတော်၊ ကျစ်လန်။”</p> <p> </p> <p>မည်းမှောင်သောလေပြင်းများ လျိုဟိုင်ကို ဝါးမြိုတော့မည့်ဆဲဆဲတွင်၊ ခရမ်းရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ထိုတပည့်၏ ရှေ့တွင် ခိုင်ခံ့စွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ရှေ့မှ ကြောက်မက်ဖွယ် လေပြင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် မိမိ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း ဤနတ်ဆိုး၏ အင်အားမှာ သူမ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် ပိုမို အစွမ်းထက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးသော်လည်း ဆံခြည်တစ်မျှင်သာ လိုတော့သည့် အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂါး”</p> <p> </p> <p>မည်းမှောင်သောလေပြင်းမှာ လေထဲတွင် ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝက်ဝံမျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းသည် ရှေ့မှအမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်ကာ ပါးစပ်ကို အနည်းငယ်ဟလျက်ချွန်ထက်သော အစွယ်များကို ထုတ်ပြနေ၏။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုး၏ မျက်နှာကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ အနီရောင်မေပယ်တောင်ကြားမှ ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝက်ဝံနတ်ဆိုးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တုန်ရီနေသော လျိုဟိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် နတ်သမီး ကျစ်လန်ကို အေးစက်စွာစိုက်ကြည့်ကာ မည်းမှောင်သောလေပြင်းများအတွင်းသို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည့် အချိန်မှာပင်၊ မြေပြင်တွင် စိုက်ထူထားသော သံလှံကြီးမှာ အပေါ်သို့ပျံတက်သွားပြီး နတ်ဆိုး၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ် အင်အားဖြင့် ဝဖိုင့်ဖိုင့်အကြီးအကဲထံသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရိုးရိုးလှံဟုထင်ရသော ထိုလက်နက်သည် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းရှိသောမိုးကြိုးမုန်တိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သွေးရောင်လွှမ်းသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များက အနီရောင်မေပယ် တောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>မြို့သုံးမြို့အဆင့်ရှိသော တောင်ကြားသခင်ပင်လျှင် ထိုလှံကို တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေးမရခဲ့ပေ။ အဆင့်ချင်း ကွာခြားမှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>နဂါးဟိန်းသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>ရှည်လျားပြီးကြီးမားလှသော ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသည့် နဂါးခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် အပေါ်သို့လိမ်တက်သွားကာ၊ ချွန်ထက်သော ခြေသည်းများဖြင့် လှံကို ဖမ်းချုပ်လိုက်၏။ ခရမ်းရောင်မုတ်ဆိတ် နဂါးဖြူ၏ လည်ဆံမွေးများ တလူလူလွင့်နေပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်လှသော ကြောက်မက်ဖွယ်အရှိန်အဝါများ တောက်ပနေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save