Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၁၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">သားကအဖေကို ဘယ်တော့မှ ထောင်ချောက်ဆင်မှာမဟုတ်ဘူး ၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် သူ၏နတ်ဆိုးကျောက်တိုင်မှာ ခရမ်းရောင်မုတ်ဆိတ်နဂါးဖြူတစ်ကောင်  ထပ်တိုးပြီဟုထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ထိုနဂါးမလေးကို စောင့်ရှောက်ပေးနေသူ တစ်ဦး ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ဖုံးကွယ်ခြင်းအတတ်ပညာမှာ ဟုန်ကျယ်၏ ထိပ်တန်း အင်အားစုများကြားတွင် အမှန်တကယ်ပင် လက်ရာမြောက်လှသော အတတ်ပညာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်... ဒီမိန်းမက ကြည့်ရတာ လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်တာသေချာတယ်။ သူ့ကို အရင်သတ်ပြီး နတ်ဆိုးတစ်သောင်းခန်းမကို ခေါ်သွားပြီး သေသေချာချာ စစ်မေးလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား"</p> <p> </p> <p>အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ခယ်ရှစ်စန်းက စိတ်အားထက်သန်စွာ အကြံပြုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီကမူ ဂရုမစိုက်အားပေ။ သူသည် ရန်သူများပြားလာမည်ကို အမှန်တကယ် စိုးရိမ်နေသူ မဟုတ်ချေ။ သူသာ လုံလောက်အောင် လျင်မြန်စွာ အားကောင်းလာပါက ပြဿနာအားလုံးမှာ အသေးအမွှားသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်နှင့် ရင်းနှီးရမည့် တန်ဖိုးကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် လိုအပ်သည်။ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်မှ နဂါးဖြူတစ်ကောင်အတွက်နှင့် အရှေ့ပိုင်းနဂါးနန်းတော်ကို ရန်ငြိုးဖွဲ့ရခြင်းမှာ မထိုက်တန်လှပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်ကို တွေးတောရင်း သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လက်ယှက်နှုတ်ဆက်လိုက်ကာ</p> <p>"လမ်းကြုံလို့ ဝင်နားဖို့ နေရာရှာနေတာပါ" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်ကတော့လေ..."</p> <p> </p> <p>နတ်သမီး ကျစ်လန်သည် အော်ဟစ်ရယ်မောမိတော့မလို ဖြစ်သွားသော်လည်း၊ ဤကျင့်ကြံသူသည် သူမ၏ စကားကို အလွယ်တကူယုံကြည်သွားခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပေါ့ဆလွန်းသည်ဟု တွေးမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"တာအိုမိတ်ဆွေ... ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါတွေကို အာရုံမခံမိဘူးလား။အထူးသဖြင့် ရှင့်ဘေးမှာ ကလေးမလေးတစ်ယောက် ပါနေတာကို။"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း ကျစ်လန်သည် အောက်သို့ ငုံ့လိုက်ကာ အန်းယီ၏ ပါးပြင်ကို ကြင်နာစွာ ထိတွေ့လိုက်ပြီး၊ ဤကလေးမလေးမှာ မည်သို့သော ဒုက္ခများခံစားခဲ့ရ၍ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ချိုသာစွာပြုံးပြရင်း ညင်သာသော အသံဖြင့် "မကြောက်နဲ့နော် ညီမလေး... မမကာကွယ်ပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အန်းယီသည် အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို လက်သည်းများအဖြစ်သို့ ထပ်မံ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ရှန်းယီအား အကဲခတ်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အခြားသူများ၏ ရုတ်တရက် ထိတွေ့မှုကို အမှန်တကယ်ပင် အသားမကျသေးပေ။</p> <p>ရှန်းယီကမူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်အထိ အပြင်ဘက်ရှိ တာအိုမိတ်ဆွေကို သူ မကိုင်တွယ်ရသေးချေ။ ဤခရမ်းရောင်မုတ်ဆိတ်နဂါးဖြူမလေးမှာ အနည်းငယ် အူကြောင်ကြောင်နိုင်ပုံရသော်လည်း မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်တော့မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဂူအတွင်းရှိ နတ်ဆိုးများ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသနည်းဆိုသည်ကိုလည်း သူ သိလိုနေသည်။ အကြီးဆုံးချီက သူတို့ကို ကြိုတင်ရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်ခြင်းမျိုး ဖြစ်နေမည်လော။</p> <p> </p> <p>"တာအိုမိတ်ဆွေက ဒီနေရာမှာ နတ်ဆိုးတွေ ရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်သလိုပဲ၊ သူတို့ ဘယ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ရှင် သူတို့ကို တွေ့ပြီးသားပဲ" ကျစ်လန်က ကောင်မလေးကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ ကူကယ်ရာမဲ့ဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် နားချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မနဲ့အတူ အနီရောင်မေပယ်တောင်ကြားကို လိုက်ခဲ့ပါ။ ဒီနေရာက အန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ ပြန်ရောက်မှပဲ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့၊ ကျွန်မ အားလုံးကို ရှင်းပြပေးပါ့မယ်။"</p> <p> </p> <p>ဤကျင့်ကြံသူ လူငယ်မှာ ထူးထူးခြားခြား အစွမ်းထက်ပုံရသော်လည်း၊ အတွေ့အကြုံရှာရန် ထွက်လာသော မိသားစုကြီးတစ်ခုမှ လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>အတွေ့အကြုံမရှိဘဲ ဤနေရာတွင် အလကား သေဆုံးသွားရမည်မှာ နှမြောစရာကောင်းလှပြီး၊ ၎င်းသည် နောက်ထပ် ကပ်ဘေးတစ်ခုသို့ ဦးတည်သွားစေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။</p> <p>ဝမ်ရှန်းစံအိမ်မှ သတင်းအရ ချီတာ့ သည် ထိုနတ်ဆိုးအုပ်စုကို အနောက်ပိုင်းဟုန်တွင် ထားရှိခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့မှာ လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်သွားလာခွင့် မရှိနိုင်လောက်ပေ။</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပုံရပြီး၊ ၎င်းက အရှေ့ပိုင်းနဂါးနန်းတော်မှ လူများကို ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများ အရင်မရောက်မီ သတင်းများကို သူ အမြန်စုဆောင်းရန် လိုအပ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"လိုက်ခဲ့ပါ"</p> <p> </p> <p>ကျစ်လန်သည် ထပ်မံ၍ စကားမဆိုတော့ဘဲ အန်းယီကို ပွေ့ချီကာ ဂူပေါက်ဝဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်မှာ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ဦးဟု မထင်ရသော်လည်း၊ လက်တွင် သွေးစွန်းနေသူ တစ်ဦးဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ရာသတိထားခြင်းမှာ အမြဲတမ်း မှန်ကန်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သော်လည်း ရှန်းယီမှာ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြခဲ့ပေ။</p> <p>မိမိကိုယ်မိမိ ဓားစာခံအဖြစ် အသုံးချရန် ဤမျှ စိတ်အားထက်သန်နေသူမျိုးမှာ သူ့အတွက် ရှားပါးလှသောအတွေ့အကြုံတစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွဲ့ထျန်းရှဲ့ သည် ကောင်းကင်ယံတွင် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ၊ ကျစ်လန်၏ ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့ရမှ စိတ်အေးသွားသော်လည်း၊ မရင်းနှီးသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>ကျစ်လန်သည် အဝေးတစ်နေရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းသွားလေ၏။ သူမ အန္တရာယ်ရှိနေလည်း ကိစ္စမရှိပေ၊ ထျန်းရှဲ့မှာလည်း မိမိကိုယ်မိမိ ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အပြစ်မဲ့သော ကလေးငယ်တစ်ဦးကိုမူ ထိုညစ်ပတ်လှသော နတ်ဆိုးတွင်းတွင် ထားရစ်ခဲ့ရန် သူမ မလိုလားပေ။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးတွင်းနှင့် ဝေးကွာသွားသောအခါမှ သူမသည် ရှန်းယီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ "ဒါကတော့ မြောက်ပိုင်းဟုန် ယွမ်မိသားစုရဲ့ ဒုတိယမြောက် သခင်လေးပါ။ တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ရှိမလား"</p> <p> </p> <p>"ရှန်းယီ... လွတ်လပ်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပါ" ရှန်းယီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဟုန်ကျယ်၏ ရေမြေတစ်ခွင်တွင် အမည်တူ၊ နာမည်တူများစွာ ရှိနေပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း ကျော်ကြားသူတစ်ဦး မဟုတ်သဖြင့် အမည်ဝှက်ကို အသုံးပြုရန် မလိုအပ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"အင်း" ယွဲ့ထျန်းရှံ့သည် အတင်းအကြပ်ပြုံးလျက် သူ၏ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်၏။</p> <p>အခြားသူများကို တုံးအသူများဟု သူ တကယ်ပဲ ထင်နေသည်လော။</p> <p> </p> <p>အင်အားကြီးသော နောက်ခံမရှိဘဲ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့် ထူးခြားလှသော နယ်ပယ်အဆင့်ကို မည်သို့ ရရှိနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>"တာအိုမိတ်ဆွေ ရှန်း" ကျစ်လန်က ထိုကိစ္စကို ဆက်လက် မမေးမြန်းတော့ပေ။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်စီ အခက်အခဲများ ရှိကြမည်ကို သူမ နားလည်ပြီး သူမလည်း ဂရုမစိုက်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဟုန်ကျယ်တစ်ခွင်တွင် အရှေ့ပိုင်းနဂါးနန်းတော်ထက် အဆင့်အတန်းမြင့်မားသူမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ အပြင်ထွက်ပြီး လေ့ကျင့်တာကို ဒီလို ကလေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာရတာလဲ။မတော်တဆမှုတွေ ဖြစ်မှာ မကြောက်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်က သူမကို ကျွန်တော့်ဆီအပ်နှံခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရှိနေတာက သူမအတွက် ပိုပြီးဘေးကင်းပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် အမှန်တကယ်ပင် လိမ်ညာပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အန်းယီကို သူ၏ ဘေးတွင် ထားရှိခြင်းက သူမကို ပိုမိုဘေးကင်းစေသည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>"အော်... နောက်ဆိုရင် ပိုပြီး သတိထားပါ၊ မဆင်မခြင်လုပ်ရပ်တွေကို ရှောင်ကြဉ်ပါ။"</p> <p> </p> <p>ကျစ်လန်သည် လမ်းပြနေရင်း သူ့အား ပိုမို သတိပေးချင်သော်လည်း၊ သူတို့မှာ ယခုမှ စတင်တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ အခန်းကဏ္ဍ မဟုတ်ဟု ခံစားမိသွားသည်။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ခါးမှ ကျောက်စိမ်းအကြေးခွံတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အန်းယီ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်လာခဲ့ရင် ဒီကျောက်စိမ်းကို မမလို့ပဲ ခေါ်လိုက်ပါ။ ဒါက ညီမလေးရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို သုံးဖို့ မလိုဘူး။"</p> <p> </p> <p>ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် နောက်ထပ် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ရှန်းယီအား ပေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"တာအိုမိတ်ဆွေ ရှန်း... ရှင်လည်း တစ်ခု ယူထားပါ။ ဒီရက်ပိုင်းမှာ ဒီတစ်ဝိုက်က အခြေအနေတွေက မတည်ငြိမ်ဘူး၊ သတိထားတာ အမြဲတမ်း ကောင်းပါတယ်။ ဘာမှ မရှိတော့ဘူးဆိုရင်တော့ မကြာခင် ဒီကနေ ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။"</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>ရှန်းယီသည် ကျောက်စိမ်းအကြေးခွံကို ယူကာ အကျင့်ပါနေကျအတိုင်း သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ပွတ်သပ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သူ ခရမ်းရောင်မုတ်ဆိတ် နဂါးဖြူတစ်ကောင်နှင့် ဒုတိယအကြိမ်မြောက် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သည်။ ယွီတောင်မှ နဂါးကြင်ယာတော်ဖြစ်စေ၊ ယခု သူ၏ ရှေ့မှ နဂါးမလေး ဖြစ်စေ၊ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်မျိုးလေး ထူးခြားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပွတ်သပ်နေသော လှုပ်ရှားမှုသည် ယွဲ့ထျန်းရှဲ့၏ မျက်စိထဲသို့ ဝင်သွားကာ၊ သူ၏ မျက်တောင်များမှာ အနည်းငယ်လှုပ်ခတ်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း၊ ကျစ်လန်ကို ဘေးတွင်မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ဒေါသကို အတင်းအကြပ် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save