Book List

<h2 style="text-align: center;">ကံကြမ္မာစီရင်သူ (စာစဉ်-၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">Chapter 616</h2> <h2 style="text-align: center;">ပလက်တီနမ် နဂါးလက်သီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီလက်ကွက်က သိပ်ပြီးတော့ အစွမ်းမထက်လှပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အဓိကအားသာချက်က ကုသပေးနိုင်စွမ်းမှာ ရှိတာပဲ"</p> <p>ရှန်မို ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ စိမ်းမြနဂါးလက်သီးသည် ကုသခြင်းနှင့် ပြန်လည်နာလန်ထူခြင်းအပေါ် အဓိကအာရုံစိုက်ထားသော်လည်း ၎င်း၏ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းမှာ သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာသာလွန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သည့်ဝိညာဉ်လက်နက် သို့မဟုတ် ထာဝရမီးလျှံကိုမျှ အသုံးမပြုဘဲ ရှေးဦးဆင်ရိုင်း ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကိုသာ ဆင့်ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤ စိမ်းမြနဂါးလက်သီး</p> <p>တစ်ခုတည်းနှင့်တင် ချန်ယွီနှင့် လော့ယန်တို့ကဲ့သို့ ပညာရှင်များ၏ ခုခံမှုကို ဖောက်ထွက်ရန် လုံလောက်ခဲ့ပေပြီ။</p> <p>"တောက်... ဒီကောင်က ဘယ်သူလဲဟ"</p> <p>ချန်ယွီသည် အံကြိတ်ကာ အားယူ၍ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>လော့ယန်မှာလည်း အလားတူပင် တုန်လှုပ်နေမိ၏။  "ငါတို့ဂိုဏ်းထဲမှာတောင် ဒီလိုပါရမီရှင်မျိုး တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး… သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှာ ဓမ္မအမှတ်အသား ဆယ်ဂဏန်းလောက်ပဲ ရှိတာလေ"</p> <p>စောစောက ရှန်မို ရှေးဦးဆင်ရိုင်း ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်စဉ်က ဓမ္မအမှတ်အသားများကို သူတို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ဆယ်ခုကျော်ရုံမျှသာ ရှိ၏။</p> <p>သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးတွင်မူ ဓမ္မအမှတ်အသား ၄၀ စီ ရှိကြသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဓမ္မအမှတ်အသား အရေအတွက်သည် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်တစ်ခု၏ အားနည်းချက်များကို များစွာ အစားထိုးပေးနိုင်သည်။ မြေအဆင့် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်တစ်ခုသည်ပင် ဓမ္မအမှတ်အသား ၄၀ ဖြင့် ပံ့ပိုးထားပါက ဓမ္မအမှတ်အသား ၃၀ သာရှိသော ကောင်းကင်အဆင့် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကို ကျော်လွန်နိုင်သည်။ ၎င်းအပြင် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်များမှာလည်း ကောင်းကင်အဆင့်နိမ့်များ ဖြစ်ကြပြီး နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများစုထက် သာလွန်နေပြီးသား ဖြစ်လေ၏။</p> <p>ဤလူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဘယ်သူနည်း။ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။</p> <p>သူ၏ ပါရမီမှာ ယင်းစန်းဟွာ အစွမ်းထက်ဆုံးအချိန်ကထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပုံရသည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ချန်ယွီနှင့် လော့ယန်တို့၏ နှလုံးသားထဲ၌ အတွေးတစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။</p> <p>သူတို့ မနိုင်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>ထွက်ပြေးမှ ရမည်။</p> <p>"နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ရအောင်… ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ခံနိုင်ရည်ရှိပါဦးမလားလို့"</p> <p>ရှန်မို ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>ဓမ္မအမှတ်အသား ၄၀ ရှိသော နိဗ္ဗာန်အဆင့် ပညာရှင်များနှင့် ဆုံရခဲလှ၏။ ထို့အပြင် သူတို့မှာ အတော်လေးလည်း အကြမ်းခံကြသည်။ သတ်ရခက်လှသည်။ ဤကဲ့သို့ လေ့ကျင့်ရန် အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးကို သူ မည်သို့  လက်လွှတ်ခံပါ့မည်နည်း။</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြန်သည်။ လက်သီးထိုးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများ ကောင်းကင်ယံ၌ ပြည့်နှက်သွား၏။ ထို့နောက် လေထုထဲမှ ပလက်တီနမ်ရောင် နဂါးလက်မောင်းကြီး တစ်ခု ဆင်းသက်လာတော့သည်။</p> <p>အရာအားလုံးမှာ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ချန်ယွီနှင့် လော့ယန်တို့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p>အချိန်က ရပ်သွားတာလား။</p> <p>၎င်းမှာ မည်သည့် နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူမျှ မလုပ်နိုင်သော အရာဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့ သိထားသရွေ့ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်၏ မဟာဓမ္မကို နားလည်သဘောပေါက်ထားသည့် သူတော်စင်အဆင့် ပညာရှင်များသာ အချိန်စွမ်းအားကို ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။</p> <p>သို့သော် အသေအချာ အာရုံခံကြည့်လိုက်သည့်အခါမှ သူတို့ သိလိုက်ရသည်မှာ အချိန်က ရပ်သွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ထိုလက်သီးက အလွန်အမင်း မြန်လွန်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>မြန်လွန်းလှသဖြင့် ၎င်းနှင့်ယှဉ်လျှင် အခြားအရာအားလုံးမှာ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် နှေးကွေးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန် ကွာခြားချက်ကြောင့် လောကကြီးတစ်ခုလုံး အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရခြင်းပင်။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချန်ယွီနှင့် လော့ယန်တို့ ခုခံရန် အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်တော့ပေ။ သူတို့၏ ခုခံရေး စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်များကို ထုတ်မရလိုက်မီမှာပင် ခန္ဓာကိုယ်များမှာ လွင့်စင်သွားတော့၏။ သူတို့သည် မြေပြင်တားဆီး ကောင်းကင်ပိတ်ဆို့ခြင်း အင်းကွက်၏ အလင်းတံတိုင်းကို ထပ်မံ၍ အရှိန်ဖြင့် ရိုက်မိသွားကြပြန်သည်။ သွေးများမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ ပန်းထွက်လာတော့၏။</p> <p>"ပလက်တီနမ်နဂါးလက်သီးက စမ်းမြနဂါးလက်သီး နဲ့ အတော်လေး ကွဲပြားတာပဲ… သူက အဆုံးစွန်ဆုံး အရှိန်အဟုန်ကို အဓိကထားတာ… စိမ်းမြနဂါးလက်သီးကကျတော့ ကုသခြင်း၊ အဆုံးမရှိတဲ့ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း စွမ်းအားကို အဓိကထားတာ"</p> <p>ရှန်မို တိတ်တဆိတ် ဆင်ခြင်သုံးသပ်နေမိသည်။</p> <p>စောစောက လက်သီးချက်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လှ၏။ သူနှင့် ချန်ယွီ၊ လော့ယန်တို့မှာ အားလုံး နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး စုစုပေါင်း ဓမ္မအမှတ်အသားမှာလည်း သိပ်မကွာလှသဖြင့် မူအားဖြင့်ဆိုလျှင် တစ်ဖက်လူမှာ သူ၏တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်သင့်သည်။ သို့သော် ခုနကမူ ထိုနှစ်ယောက်လုံး ပလက်တီနမ်နဂါးလက်သီး၏ လက်ချက်ဖြင့် လွင့်မသွားမီ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ကြပေ။</p> <p>"နဂါးစစ်စစ် သိုင်းပညာဆိုတာနဲ့အညီ တကယ် အစွမ်းထက်တာပဲ"</p> <p>ရှန်မိုက အံ့ဩစွာဖြင့် ချီးကျူးရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>စိမ်းမြနဂါးလက်သီး နှင့် ပလက်တီနမ်နဂါးလက်သီး ဟူသော ဤနဂါးစစ်စစ် သိုင်းပညာနှစ်မျိုးကို ရရှိကတည်းက သူ အချိန်ရတိုင်း လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။</p> <p>သူ၌ နဂါးစစ်စစ် သွေးမျိုးဆက် မရှိသော်လည်း ထူးကဲလှသော နားလည်နိုင်စွမ်းကြောင့် လိပ်သွားသလို မဟုတ်ဘဲ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ ဤသိုင်းပညာနှစ်မျိုးကို အခက်အခဲမရှိ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>လက်သီးနှစ်ချက်တည်းနှင့်တင် ချန်ယွီနှင့် လော့ယန်တို့မှာ လုံးဝကို မတတ်နိုင်တော့ဘဲ ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။</p> <p>"မင်း... ဘာလိုချင်တာလဲ"</p> <p>ချန်ယွီသည် အသက်ငင်နေသော အခြေအနေနှင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဤလူသည် သူတို့ကို ဘာကြောင့် မသတ်သနည်းဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။</p> <p>သူက တခြားသူများကို နှိပ်စက်ရတာကိုပဲ သဘောကျနေတာလား။</p> <p>လော့ယန်မှာမူ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p>ရှန်မိုကတော့ လေထဲတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p>"ငါ လူတစ်ယောက်ကို စောင့်နေတာ"</p> <p>"ဘယ်... ဘယ်သူ့ကို စောင့်နေတာလဲ"</p> <p>ချန်ယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ ရှန်မိုကမူ ပြုံးရုံသာပြုံးပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။</p> <p>နှစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက်။</p> <p>ယင်းစန်းဟွာသည် မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် လှိုင်းတံပိုးများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ပြင်ပပင်လယ်ပြင်မှ အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူလေးတစ်ယောက်ကို သတ်ရသည်မှာ ဤမျှအထိ ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ ထိုလူ၏ ကံကောင်းမှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ နဂါးနတ်ဆိုးကျွန်းကို ဖြတ်သွားစဉ်မှာပင် အိပ်မောကျနေသော နဂါးနတ်ဆိုးကြီးမှာ သူ၏နှိုးမှုကြောင့် နိုးလာပြီး ချက်ချင်း  တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ နဂါးနတ်ဆိုးကျွန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက်တွင်လည်း သူ နတ်ဆိုးနယ်မြေတစ်ခုအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။ ထိုနတ်ဆိုးနယ်မြေမှာ ရွှေယင်ဂူ၏ မှတ်တမ်းများတွင်ပင် မရှိဘဲ သူကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော နေရာဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော နေရာမျိုးမှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်များလှ၏။  အသစ်တက်လာသော အထွတ်အထိပ်အဆင့် ပညာရှင်များပင်လျှင် အထိအခိုက်မရှိ ပြန်ထွက်လာနိုင်မည်ဟု မပြောရဲကြပေ။ ထိုသို့သော နယ်မြေမျိုးကို များသောအားဖြင့် အနီးနားရှိ ကျင့်ကြံသူများက သတင်းပို့လေ့ရှိပြီး ဝမ်ရှန့်သန့်စင်နယ်မြေက ကိုင်တွယ်လေ့ရှိသည်။ သူသည်လည်း အထဲသို့ မဝင်ရဲသဖြင့် ထိုလူ ကြက်သွေးရောင် နေမင်းကျမ်း နှင့်အတူ လွတ်မြောက်သွားသည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်နေခဲ့ရုံသာ ရှိတော့၏။</p> <p>ထိုသို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော ရလဒ်မှာ ဝဇီရရုပ်အလောင်းလေးခုက ယွဲ့ရှင်းလူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>သူ ရတနာကျွန်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ချန်ယွီနှင့် လော့ယန်တို့ ပြန်မရောက်သေးသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူတို့၏ ဝိညာဉ်အာရုံ အမှတ်အသားများနောက်သို့ လိုက်လာခဲ့၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့ဆီသို့ အသံလှိုင်းဖြင့် ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ပေးပို့လိုက်သမျှ သတင်းတိုင်းမှာ ပင်လယ်ထဲ ကျောက်ခဲပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>သူ့ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ စတင်ဝင်ရောက်လာ၏။  ချန်ယွီနှင့် လော့ယန်တို့၏ အင်အားနှင့်ဆိုလျှင် ရင့်ထျန်းဟောက်နှင့် ယွဲ့ပိုင်ဖုန်း တို့ကဲ့သို့ ကျင့်ကြံသူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် အနည်းငယ် အခြေအနေ မကောင်းရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဘယ်လို ဒုက္ခမျိုးနှင့် ကြုံနေရသဖြင့် သူ၏ ဆက်သွယ်မှုကိုပင် ပြန်မဖြေနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရသနည်း။</p> <p>ယင်းစန်းဟွာတစ်ယောက် အဟန့်အတားမရှိ ဆက်လက် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် သူ  ခြောက်ကပ်နေသော ပင်လယ်ကျွန်းစုသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို သူ အာရုံခံမိလိုက်သည်။</p> <p>ဤနေရာတွင် မြေပြင်တားဆီး ကောင်းကင်ပိတ်ဆို့ခြင်း အင်းကွက် ရှိနေသည်။ ကောင်းကင်အဆင့် အထွက်အထိပ် အင်းကွက်မျိုးကို သာမန်ကျင့်ကြံသူများ ဘယ်တော့မှ အောင်မြင်အောင် မခင်းကျင်းနိုင်ပေ။ ၎င်းကို အပြစ်အနာအဆာမရှိ ခင်းကျင်းရန်အတွက် အနည်းဆုံး အင်းကွက်ပညာရှင် (၃) ဦး လိုအပ်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ဆက်ကြည့်ရာ အင်းကွက်အတွင်းတွင်မူ အသက်ငင်နေသော ချန်ယွီနှင့် လော့ယန်တို့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ယင်းစန်းဟွာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။ သူ ချန်ယွီနှင့် လော့ယန်တို့ကို အထူးတလည် မနှစ်သက်သော်လည်း သူတို့၏ အင်အားကိုမူ ငြင်းပယ်၍ မရပေ။ ပထမအချက်မှာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးတွင် ဓမ္မအမှတ်အသား ၄၀ စီ ရှိကြသည်။ ဒုတိယအချက်မှာ သူတို့မှာ အမြွှာညီအစ်မများ ဖြစ်ကြပြီး အပြန်အလှန် ပေါင်းစပ်ညှိနှိုင်းမှုမှာ ထူးကဲလှ၏။ နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူချင်းပင်လျှင် သူတို့ကို ယှဉ်နိုင်ခဲလှသည်။ ချန်ယွီနှင့် လော့ယန်တို့၏ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ယင်းစန်းဟွာ ခန့်မှန်းလိုက်သည်မှာ အကယ်၍ တိုက်ခိုက်သူမှာ တစ်ဦးတည်းဆိုပါက သူတို့ကို ဤမျှအထိ အလဲထိုးနိုင်ရန် အနည်းဆုံး ဓမ္မအမှတ်အသား ၇၀ ခန့် ရှိရမည်။ အကယ်၍ ရန်သူ နှစ်ဦးရှိပါက တစ်ဦးစီတွင် အနည်းဆုံး ဓမ္မအမှတ်အသား ၅၀ စီ ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး အဆင့်မြင့်သော ပေါင်းစပ်ညှိနှိုင်းမှုလည်း ရှိရပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ဤအင်းကွက်၏ တည်ရှိမှုကလည်း သူတို့ထဲတွင် ထူးချွန်သော အင်းကွက်ပညာရှင် တစ်ဦး ပါဝင်နေကြောင်း သက်သေပြနေသည်။</p> <p>"ဆရာသခင်... ကယ်ပါဦး..."</p> <p>ချန်ယွီသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် လက်ကို အနိုင်နိုင် မြှောက်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ယင်းစန်းဟွာကတော့ သူတို့ကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ သတိကြီးစွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေ၏။  ဤကဲ့သို့သော အင်းကွက်မျိုးကို အခက်အခဲမရှိ ခင်းကျင်းနိုင်သူမှာ နက်နဲသော အင်းကွက်ပညာရပ်ကို တတ်မြောက်ထားသူ ဖြစ်ရမည်။ သူ၏ ဓမ္မအမှတ်အသား ၈၀ နှင့်ပင်လျှင် ဤမျှအဆင့်ရှိသော သတ်ဖြတ်ခြင်းအင်းကွက်တစ်ခုကို မတော်တဆ ထိမိပါက သူကိုယ်တိုင်လည်း ထောင်ချောက်ထဲ ရောက်သွားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အလွန်ပင် သတိထားနေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>"မင်းက ဘယ်သူလဲ… ကိုယ်ထင်ပြလိုက်စမ်း"</p> <p>သူ လက်ကို တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝဇီရရုပ်အလောင်း (၃) ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုမှာ ယခင်တိုက်ပွဲတွင် ယွဲ့ရှင်းလူကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်သွားသဖြင့် ရုပ်အလောင်းမွေးမြူရေးမျှော်စင်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းထားရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ရှီထျန်းဟောက် လို့ အမည်ရတဲ့ သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပါ… ဂူအရှင်သခင်ယင်း ရဲ့ နာမည်ကြီးမှုကို ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ"</p> <p>ရှန်မိုသည် ခပ်ပါးပါး ပြုံးလျက် ပေါ်လာပြီး သူ၏ အငွေ့အသက်များကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကျင့်ကြံမှု လုံးဝမရှိသော သာမန်လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save