Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 617</h2> <h2 style="text-align: center;">အပေးအယူကို လက်ခံမှာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယင်းစန်းဟွာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်လှသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်အမင်း သတိထားနေမိသည်။ သာမန်လူသားဘဝမှ ဖောက်ထွက်ကာ သူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသည့် ဤပြန်လမ်းမရှိသော ခရီးလမ်းသို့ ခြေချကတည်းက သူ နားလည်ထားသည့် အမှန်တရားတစ်ခု ရှိသည်။ လူတစ်ယောက်သည် ပုံပန်းသဏ္ဌာန် သာမန်ဖြစ်လေလေ၊ ပို၍ အန္တရာယ်များလေလေပင်။ အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော နေရာ၊ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဤသို့သောလူနှင့် ဆုံရခြင်းက ပို၍ပင် သတိကြီးစွာ ထားရစေသည်။</p> <p>"မင်း ဘယ်သူ့ကို ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်နေတာလဲဆိုတာ သိရဲ့လား"</p> <p>ယင်းစန်းဟွာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်မို ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်ရင်း</p> <p>"သိတာပေါ့… တောင်ဘက်ကောင်းကင် ကျွန်းစုရဲ့ အင်အားအကြီးဆုံး ငါးခုထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ရွှေယင်ဂူ မဟုတ်လား… ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ရွှေယင်ဂူကို အရင်စပြီး ရန်စခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး… ခင်ဗျားရဲ့ လူတွေကသာ ကျွန်တော့်ကို အရင်လာပြီး ရန်စခဲ့တာပါ"</p> <p>ယင်းစန်းဟွာသည် အပြင်ပန်းတွင် မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြသော်လည်း တိတ်တဆိတ်ပင် လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တစ်ခုကို အသုံးပြုကာ တစ်ဖက်လူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ဖောက်ထွင်းကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ မည်မျှပင် စမ်းသပ်ကြည့်ပါစေ ၎င်းမှာ ရွှံ့နွားရုပ် ပင်လယ်ထဲ ဆင်းသွားသကဲ့သို့ပင်။ တစ်ဖက်လူမှာ လူသားစားနိုင်သော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ထိုးဖောက်လိုက်သမျှ အလင်းတန်းအားလုံးမှာ ဆွဲဖြတ်ခံရခြင်း၊ ဝါးမြိုခံရခြင်းနှင့် ချေမှုန်းခံရခြင်းတို့သာ ကြုံတွေ့နေရသည်။</p> <p>ရှန်မိုမှ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဂူအရှင်သခင်ယင်း... ကျွန်တော့်ကို စမ်းသပ်နေတာ ရပ်လိုက်ပါတော့"</p> <p>ယင်းစန်းဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားမိ၏။ သူ အသုံးပြုလိုက်သော စမ်းသပ်ခြင်းပညာမှာ ရွှေယင်ဂူ၏ ကောင်းကင်အဆင့် အမြင့်ဆုံး လျှို့ဝှက်ပညာရပ်ဖြစ်သော ကိုးယင်ဓာတ်ကြည့်နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက ၎င်းကို သိရှိသွားသည် မဟုတ်ပါလား။ သူ့ စိတ်ထဲတွင် ဤလူအား အကဲဖြတ်မှုမှာ ချက်ချင်းပင် နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုသို့ မြင့်တက်သွားတော့သည်။ မသိမသာပင် သူ့ကို အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်မိပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ရှန်မို ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ယင်းစန်းဟွာ၏ ကံကြမ္မာစနစ်ကို အစောကတည်းက ဖတ်ရှုပြီးသား ဖြစ်သည်။  ထို့ကြောင့်ပင် ရောဂါနှင့် ဆေး ကိုက်ညီအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်လေ၏။</p> <p>[အမည် - ယင်းစန်းဟွာ]</p> <p>[အဆင့် - နိဗ္ဗာန်အဆင့်၊ ဓမ္မအမှတ်အသား ၈၁ ခု]</p> <p>[ကံကြမ္မာ လက္ခဏာများ - အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်၏ ချစ်တပည့်၊ အကွက်ချစီစဉ်တတ်သူ၊ ကံကောင်းခြင်း စောင့်ရှောက်မှုကို ခံရသူ၊ ညှို့ဓာတ်ပြင်းသော အလှပိုင်ရှင်၊ နိမိတ်မကောင်းသော ကံကြမ္မာ၊ အသည်းအသန် အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်သူ၊ ရုပ်အလောင်းပိုးကောင် ဆက်ခံသူ၊ ရွှေယင်ခဲယဉ်းသောအငွေ့အသက် ခန္ဓာကိုယ်]</p> <p>[ကံကြမ္မာ - နောင်နှစ်ပေါင်း ငါးရာအကြာတွင် ရွှေယင်ဂူ၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ နောင်နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်အကြာတွင် သူတော်စင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းကာ ရွှေယင်ဂူ၏ စန်းဟွာဘိုးဘွား ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ကောင်းကင်နှင့်အမျှ အသက်ရှည်ကာ လောကကြီးတွင် လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်နိုင်လိမ့်မည်။]</p> <p>'အကွက်ချစီစဉ်တတ်သူ' ဟူသော ကံကြမ္မာလက္ခဏာမှာ ယင်းစန်းဟွာ၏ စရိုက်ကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေသည်။ သူသည် အကြံအဖန်နှင့် နည်းဗျူဟာများတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်၏။ သူ့တွင် ဝှက်ဖဲများစွာ ရှိသော်လည်း ရန်သူ၏အကြောင်းကို အသေအချာ မသိရဘဲနှင့် မည်သည့်အခါမျှ စွန့်စားပြီး မတိုက်ခိုက်တတ်ပေ။</p> <p>ယခုအခါ ရှန်မိုသည် အငွေ့အသက်များကို အပြစ်အနာအဆာမရှိ ဖုံးကွယ်ထားကာ အင်အားကြီးသူကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်၏။  နှစ်ဦးစလုံးမှာ နိဗ္ဗာန်အဆင့်တွင် ရှိနေသဖြင့် ယင်းစန်းဟွာအနေဖြင့် သူ၏ကျင့်ကြံမှုကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ၎င်းအပြင် ချန်ယွီနှင့် လော့ယန်တို့၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ ယင်းစန်းဟွာအနေဖြင့် သူ၏အစွမ်းကို အထင်ကြီးသွားခြင်းမှာ အလွန်ပင် သဘာဝကျလှသည်။</p> <p>"မင်း တကယ်ပဲ ဘာလိုချင်တာလဲ"</p> <p>ယင်းစန်းဟွာမှ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ချန်ယွီနဲ့ လော့ယန်တို့ကို လွှတ်ပေးဖို့ ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ"</p> <p>ချန်ယွီနှင့် လော့ယန်တို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့ အားကိုးနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ယင်းစန်းဟွာသာ ဖြစ်၏။</p> <p>ရှန်မို ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်ရင်း</p> <p>"ခင်ဗျားနဲ့ အပေးအယူတစ်ခု လုပ်ချင်ပါတယ်"</p> <p>ယင်းစန်းဟွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး</p> <p>"ဘာအပေးအယူလဲ"</p> <p>ရှန်မိုမှ ချန်ယွီနှင့် လော့ယန်တို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ</p> <p>"ကျွန်တော် သူတို့ကို သတ်ပေးမယ်… ခင်ဗျားကတော့ ရွှေစာမျက်နှာပေါ်က ဝိညာဉ်အာရုံ အမှတ်အသားကို ဖျက်ပေးရမယ်"</p> <p>ချန်ယွီနှင့် လော့ယန်တို့၏ မျက်ဆံနက်များ ချက်ချင်းပင် ကျုံ့သွားတော့သည်။</p> <p>ချန်ယွီ ထိတ်လန့်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။  "ဂူအရှင်သခင်... သူ့စကားကို နားမယောင်ပါနဲ့… မလုပ်…"</p> <p>သူ့ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရှန်မိုမှ လက်ချောင်းဖြင့် တစ်ချက်တောက်လိုက်ရာ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အမျှင်တန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်ယွီကို သတိလစ်သွားစေသည်။</p> <p>ယင်းစန်းဟွာ၏ မျက်လုံးများမှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွား၏။ သို့သော် မျက်နှာတွင်မူ လှောင်ပြုံးပြုံးကာ</p> <p>"ကျင့်ကြံဖော်... ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ… ချန်ယွီနဲ့ လော့ယန်က ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် လက်အောက်ငယ်သားတွေပဲ… မင်း သူတို့ကို သတ်မှာကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်မှာလဲ… ငါက ရတနာတွေနဲ့ သူတို့အသက်ကို ပြန်လဲပေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>ရှန်မို ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး</p> <p>"ဒီနှစ်ယောက်က ခင်ဗျားရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ လက်ရုံးတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ် .. သူတို့က ဒုတိယဂူအရှင်သခင်က ခင်ဗျားကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ထားခဲ့တဲ့ မျက်စိနဲ့ နားတွေပဲ… ခင်ဗျား သူတို့ကို သတ်ချင်နေတာ ကြာပြီ… ဒါပေမဲ့ သင့်တော်တဲ့သူ မတွေ့လို့သာပေါ့… ဘာပဲပြောပြော သူတို့နှစ်ယောက်မှာလည်း အစွမ်းတော့ ရှိတာကိုး…  ခင်ဗျားက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးပဲ… ဘာလို့ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေရတာလဲ… စကားတွေကို လှည့်ပတ်မနေပါနဲ့တော့… ကျွန်တော့်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ အဖြေပေးပါ… ဒီအပေးအယူကို လက်ခံမလား… လက်မခံဘူးလား"</p> <p>ယင်းစန်းဟွာ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားတော့၏။  ချန်ယွီနှင့် လော့ယန်တို့မှာ ဒုတိယဂူအရှင်သခင်၏ လူများဖြစ်သည်မှာ ရွှေယင်ဂူ၏ အထက်တန်းလွှာများသာ သိနိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။ ပြင်ပတွင် ရတနာရှာဖွေနေတတ်သော ဂူအရှင်သခင်အချို့ပင်လျှင် ဂိုဏ်းအတွင်းရေးကို ဤမျှအထိ မသိနိုင်ကြပေ။ ထိုသို့သော အကြောင်းအရာကို သိနိုင်သူမှာ ရွှေယင်ဂူတစ်ခုလုံးတွင် ငါးဦးထက် မပိုနိုင်ပေ။</p> <p>သို့သော် ဤတစ်ဖက်လူက ၎င်းကိုပင် သိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သူက အမှန်တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ။</p> <p>ယင်းစန်းဟွာ လေသံနှိမ့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကျင့်ကြံဖော်... မင်းက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ"</p> <p>ရှန်မိုက ပြုံးမြဲပြုံးလျက်</p> <p>"ကျွန်တော် ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိဖို့ မလိုပါဘူး… ခင်ဗျားကို မေးနေတာက ဒီအပေးအယူကို လက်ခံမလား၊ လက်မခံဘူးလား ဆိုတာပဲ… အကယ်၍ ခင်ဗျား လက်မခံဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်"</p> <p>ယင်းစန်းဟွာ၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားသည်။  ချန်ယွီနှင့် လော့ယန်တို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းမှာ သူ့အတွက် ပို၍ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိပေ။ ယခုအခါ ရွှေစာမျက်နှာ နှစ်ခုစလုံးမှာ အခြားသူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီး သူ့ဆီတွင် တစ်ခုမျှ မရှိသဖြင့် ဂိုဏ်းကို ပြန်သည့်အခါ ဒုတိယဂူအရှင်သခင်၏ ပြင်းထန်သော ပြစ်တင်မှုကို ခံရပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ချန်ယွီနှင့် လော့ယန်တို့ကို အခုပင် ရှင်းပစ်လိုက်ခြင်းက နောင်ရေးအတွက် ပို၍ ကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ... ငါ လက်ခံတယ်"</p> <p>ယင်းစန်းဟွာသည် ရှန်မို၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။</p> <p>သူ့ အကြည့်များမှာ နက်နဲလှ၏။</p> <p>ရှန်မိုမှာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရွှေစာမျက်နှာကို ထုတ်ကာ အင်းကွက်အတွင်းသို့ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မပါလျှင်ပင် ရွှေစာမျက်နှာမှာ အလွန်ပင် မာကျောပြီး ထက်မြက်လှသည်။ ယခု ရှန်မိုက စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကိုပါ ထည့်သွင်းလိုက်သည့်အခါတွင်မူ ရွှေစာမျက်နှာမှာ အထက်မြက်ဆုံး ဓားပျံကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ချန်ယွီနှင့် လော့ယန်တို့၏ လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ သတိလစ်နေစဉ် နေရာ၌ပင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားကြသည်။ သူတို့၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်များမှာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရှန်မို ချက်ချင်းပင် ဖမ်းယူကာ ချေမှုန်းပစ်လိုက်၏။</p> <p>ရှန်မိုမှာ သူတို့၏ အလှအပ သို့မဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p>သူ၏ ပြတ်သားလှသော သတ်ဖြတ်မှုကို ကြည့်ရင်း ယင်းစန်းဟွာသည် သူ့ကို ထပ်၍ စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>ရွှေယင်ဂူထဲတွင် အမျိုးသမီးများအပေါ် ရက်စက်သော အမျိုးသားများကို သူ မြင်ဖူးသော်လည်း ဤမျှအထိ လျင်မြန်ပြီး တွန့်ဆုတ်မှုမရှိဘဲ သတ်ဖြတ်နိုင်သူကို မြင်ဖူးခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။ အရေးမပါသော ဝက် သို့မဟုတ် ခွေးတို့ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>"ဂူအရှင်သခင်ယင်း... အင်းကွက်ထဲကို ကြွပါဦး… ပြီးတော့ ရွှေစာမျက်နှာပေါ်က ဝိညာဉ်အာရုံ အမှတ်အသားကို ဖျက်ပေးပါ… အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်"</p> <p>ရှန်မို ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ယင်းစန်းဟွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး မြေပြင်တားဆီး ကောင်းကင်ပိတ်ဆို့ခြင်း အင်းကွက် အတွင်းသို့ ရဲတင်းစွာ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဉာဏ်ကောင်းသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဤကိစ္စအတွက် စကားများကို အပိုဖြုန်းနေရန် မလိုပေ။ ယင်းစန်းဟွာသည် လေထဲမှ ရွှေစာမျက်နှာကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ တိုးထွက်လာပြီး ဝိညာဉ်အာရုံ အမှတ်အသားကို ချက်ချင်းပင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်၏။ ယခုအချိန်မှစ၍ မည်သူမျှ ထိုအမှတ်အသားမှတစ်ဆင့် ရွှေစာမျက်နှာကို နောက်ယောင်ခံ လိုက်နိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>သူ လက်ကို တစ်ချက် ဝေ့လိုက်ရာ ရွှေစာမျက်နှာသည် ရှန်မို၏ လည်ပင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ကာ ပျံသန်းထွက်သွားတော့သည်။ ရှန်မိုမှာ မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြဘဲ သူ၏ ညာဘက်လက်ဝါးအတွင်းသို့ သွေးဓာတ်စွမ်းအားများကို တိတ်တဆိတ် စုစည်းလိုက်သည်။</p> <p>ဖုန်း!</p> <p>သူ ရွှေစာမျက်နှာကို တစ်ချက်မျှ မထိခိုက်ဘဲ ဖမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p>ယင်းစန်းဟွာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိ၏။ ဤစမ်းသပ်မှုအသေးစားလေးက ရှန်မို၏ အစွမ်းအပေါ် သူ၏ သံသယများကို ကင်းစင်သွားစေသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ ဓမ္မအမှတ်အသားများမှာ သူ့ထက် အနည်းငယ် နည်းပါးနိုင်သော်လည်း ခွန်အားမှာမူ သူ့ထက် အများကြီး နိမ့်ကျမည် မဟုတ်ပေ။ ရွှေစာမျက်နှာကို အတင်းအဓမ္မ လုယူရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ အန္တရာယ် အလွန်များလှ၏။ အကယ်၍ ဆူညံမှုမှာ ပိုမိုကြီးထွားလာပြီး အနားမှ ဖြတ်သွားသော အင်အားကြီး ကျင့်ကြံသူများကို ဆွဲဆောင်မိပါက အခြေအနေမှာ ပို၍ ရှုပ်ထွေးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ရွှေယင်ဂူမှာ ဗိုလ်ကျစိုးမိုးတတ်သဖြင့် ရန်သူ ပတ်လည်ဝိုင်းနေသော ဂိုဏ်းဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံး ဤလော့ရှင်းပင်လယ်ပြင်တွင်မူ အင်အားကြီး သုံးဖွဲ့စလုံးမှ မည်သူမျှ သူ့ကို ကူညီကြမည် မဟုတ်ပေ။ အရာအားလုံးကို ချိန်ဆပြီးနောက် ယင်းစန်းဟွာတစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်ကူးကို ပြတ်ပြတ်သားသားပင် စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျင့်ကြံဖော်ရှီ... မြေပြင်တားဆီး ကောင်းကင်ပိတ်ဆို့ခြင်း အင်းကွက်ကို ဖယ်ရှားပေးပါ"</p> <p>ယင်းစန်းဟွာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်မို ပြုံးလိုက်ရင်း</p> <p>"သေချာပေါက်ပေါ့"</p> <p>သူ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ အင်းကွက်၏ အလင်းတံတိုင်းမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သဲလွန်စပင် မကျန်တော့ပေ။</p> <p>"ဂူအရှင်သခင်ယင်း... ခင်ဗျား ရွှေယင်ဂူကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဒုတိယဂူအရှင်သခင်က ခင်ဗျားကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်"</p> <p>ရှန်မိုက ခပ်အေးအေး ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ယင်းစန်းဟွာကမူ အေးစက်စွာဖြင့်</p> <p>"ရွှေယင်ဂူရဲ့ အတွင်းရေးက ကျင့်ကြံဖော် စိုးရိမ်ပေးနေဖို့ မလိုပါဘူး"</p> <p>ရှန်မို ပြုံးလိုက်ပြီး</p> <p>"အကယ်၍ နောက်တစ်ကြိမ် အပေးအယူ လုပ်ချင်သေးတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို လာရှာလို့ ရပါတယ်"</p> <p>သို့သော် ယင်းစန်းဟွာမှာ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားကာ လှိုင်းတံပိုးများကို နင်းလျက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save