Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 625</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးနတ်ဆိုးနတ်ဘုရား နန်းတော်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဝေကျင်းချန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော် အနည်းအကျဉ်းတော့ သိပါတယ်" "မိတ်ဆွေရှန်... ဘာများ မေးချင်လို့လဲခင်ဗျ"</p> <p>ရှန်မို ပြုံးလိုက်ရင်း </p> <p>"သိချင်ရုံသက်သက်ပါပဲ… မိတ်ဆွေဝေ သိထားတာလေးတွေကို ဝေမျှပေးပါဦး"</p> <p>သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော် ဆိုသည်မှာ တောင်ဘက်ကျွန်းစုရှိ ထိပ်သီးအင်အားစု ငါးခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ ထိုအဖွဲ့အစည်းနှင့် ပတ်သက်ရမည့်ကိစ္စများ မလွဲမသွေ ရှိလာပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို ကြိုတင်သိထားခြင်းက အကျိုးရှိစေမည် ဖြစ်၏။</p> <p>ဝေကျင်းချန် အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ </p> <p>"သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော်ရဲ့ အရေးအကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းကတော့ သန့်ရှင်းသော မျိုးနွယ်စု သုံးခုပဲ"</p> <p>"အဲဒီ သုံးခုကတော့ ကောင်းကင်မိကျောင်းမျိုးနွယ်၊ ကောင်းကင်မြွေမျိုးနွယ် နဲ့ နတ်ဘုရားမြေခွေးမျိုးနွယ် တို့ပါ"</p> <p>"သူတို့က အမြင့်ဆုံး အဆင့်အတန်းမှာ ရှိနေကြပြီး သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော်ရဲ့ အထက်တန်းလွှာ ရာထူးနေရာတွေကို အမြဲတမ်း ရယူထားကြတယ်"</p> <p>"အကြောင်းပြချက်ကတော့ ရိုးရှင်းပါတယ်… ဒီမျိုးနွယ်စု သုံးခုစလုံးမှာ နတ်ဆိုးသူတော်စင် တစ်ပါးစီ ရှိနေကြလို့ပဲ"</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်မိကျောင်းနဲ့ ကောင်းကင်မြွေမျိုးနွယ်တွေက နတ်ဆိုးလောကမှာ အလွန် အလေးထားခံရပေမဲ့ နတ်ဘုရားမြေခွေးမျိုးနွယ်ကတော့ မတူဘူး… သူတို့က တခြားမျိုးနွယ်စု နှစ်ခုရဲ့ ဖယ်ကြဉ်မှုကို အမြဲတမ်း ခံနေရတာ"</p> <p>ရှန်မို မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒါ ဘာလို့လဲ"</p> <p>ဝေကျင်းချန် ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>"အရင်တုန်းက သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော်ဆိုတာ မရှိခဲ့ဘူး… နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုတွေက ရှင်ရွှမ်းလောကတစ်ခွင်မှာ ပြန့်ကျဲနေခဲ့ကြတာ" "နတ်ဘုရားနဲ့ နတ်ဆိုးစစ်ပွဲကြီး ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကုန်းမြေအတော်များများ ပျက်စီးသွားတာ ဒါမှမဟုတ် ရေအောက်ထဲ နစ်မြုပ်သွားတာတွေ ဖြစ်ကုန်တယ်… ဥပမာပြောရရင် တောင်ဘက်ကျွန်းစုဆိုတာ တစ်ချိန်က တောင်ဘက်တိုက်ကြီးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ… အနောက်ဘက် နစ်မြုပ်ပင်လယ်ဆိုတာလည်း တစ်ချိန်က အနောက်ဘက်တိုက်ကြီး ဖြစ်ခဲ့တာလေ" "ပြီးတော့ ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ရှေးဟောင်းတိုက်ကြီးလို့ခေါ်တဲ့ ကုန်းမြေတစ်ခုလည်း ရှိခဲ့သေးတယ်… အဲဒီမှာ သူတော်စင်တွေ အများကြီး မွေးဖွားခဲ့တာ… အဲဒီတိုက်ကြီးက ရှင်ရွှမ်းလောကထဲကနေ လွင့်ထွက်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲကို ရောက်သွားခဲ့တယ်… အခုထိ ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး" "အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ နတ်ဆိုးသူတော်စင် နှစ်ပါးက ကောင်းကင်မိကျောင်းမျိုးနွယ်နဲ့ ကောင်းကင်မြွေမျိုးနွယ်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး တောင်ဘက်ကျွန်းစုဆီ ရောက်လာကြရာကနေ သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့ကြတာပေါ့" "နတ်ဘုရားမြေခွေးမျိုးနွယ်ကတော့ မူလက အနောက်ဘက်တိုက်ကြီးမှာ နေထိုင်ခဲ့တာ… အဲဒီတိုက်ကြီး နစ်မြုပ်သွားပြီး နဂါးမျိုးနွယ်က သိမ်းပိုက်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ နတ်ဘုရားမြေခွေးမျိုးနွယ်ဟာ တောင်ဘက်ကျွန်းစုဆီကို အလုံးအရင်းနဲ့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ရပြီး သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော်ထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့ကြတာပေါ့"</p> <p>"အပြင်လူအနေနဲ့ လာပြီး ရတနာဝေစုကို ခွဲယူဖို့ ကြိုးစားကြတာဆိုတော့ ဖယ်ကြဉ်ခံရတာ မဆန်းပါဘူး"</p> <p>"လူတွေမှာလည်း ဒီလိုပဲ… နတ်ဆိုးတွေမှာလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ"</p> <p>ဝေကျင်းချန် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>ရှန်မို အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။</p> <p>၎င်းမှာ အမှန်တရားပင်။</p> <p>ရရှိနိုင်သော အကျိုးအမြတ်မှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ နတ်ဘုရားမြေခွေးသူတော်စင်နှင့် သူ၏မျိုးနွယ်စုများ ရောက်လာခြင်းက ကောင်းကင်မိကျောင်းသူတော်စင်နှင့် ကောင်းကင်မြွေသူတော်စင်တို့အတွက် မကျေနပ်စရာ ဖြစ်လာသည်မှာ သဘာဝကျလှသည်။</p> <p>"မိတ်ဆွေရှန်... ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ နတ်ဘုရားမြေခွေးမျိုးနွယ်နဲ့ ပတ်သက်တာကို ရှောင်တာ အကောင်းဆုံးပဲ… ဒါမှမဟုတ်ရင် သွေးနတ်ဘုရား နတ်ဆိုးနန်းတော်ထဲက နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု အတော်များများရဲ့ ပစ်မှတ်ထားတာကို ခံရလိမ့်မယ်" ဝေကျင်းချန် စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်မို ပြုံးလျက်</p> <p>"ကောင်းပါပြီ… ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်" ပုံမှန်ဆိုလျှင် စကားနည်းလှသော ဝေကျင်းချန်ကဲ့သို့ လူမျိုးက ဤသို့ သတိပေးစကား ပြောလာသည်မှာ သူ ရှန်မိုကို မိတ်ဆွေစစ်တစ်ဦးအဖြစ် အမှန်တကယ် မှတ်ယူထားသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှ၏။  ဟူရှင်းယွဲ့နှင့် ပတ်သက်ရမည်၊ မပတ်သက်ရမည်မှာမူ ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်းအပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင် ရှန်မိုနှင့် ဝေကျင်းချန်တို့ နေလဈေးတန်းတွင် ခေတ္တမျှ ထပ်မံ လှည့်လည်ခဲ့ကြသေးသည်။ ပစ္စည်းအများစုမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် ရှန်မို၏ အာရုံကို မဖမ်းစားနိုင်ပေ။ သို့သော် ဝေကျင်းချန်ကမူ စိတ်ဝိညာဉ်ကိရိယာအချို့နှင့် နတ်ဘုရားတံဆိပ်တော်ဂိုဏ်းမှ အင်းကွက်အတော်များများကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ သူ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ ဝှက်ထားသော ရတနာအချို့ကို တွေ့ရှိသွားပုံရ၏။</p> <p>ထိုနှစ်ယောက် အိမ်ရာဝန်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဆုန့်ကျန့်ဖေးနှင့် အခြားသူများမှာ သူတို့ထက်စော၍ ရောက်နှင့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တစ်ခုခု အဆင်ပြေလာကြကြောင်း သိသာလှ၏။  ဆုန့်ကျန့်ဖေးသည် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ကောင်းသူဖြစ်သဖြင့် အကူအညီပေးမည့် သူငယ်ချင်းအချို့ကို စုစည်းနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ခက်ခဲသောကိစ္စ မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း ဆုန့်ကျန့်ဖေး၊ လျိုယွန်းထျန်းနှင့် ကျန်းချန်းဟိန်းတို့၏ စကားဝိုင်းကို ရှန်မို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဆုန့်ကျန့်ဖေး ရှာလာသော သူငယ်ချင်းများမှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြဘဲ မီးလျှံနဂါးဆောင်မှ နဂါးများ ဖြစ်နေကြသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ကျန်းချန်းဟိန်း မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>"အဖိုးကြီးဆုန့်... မင်း ဒါကို ဘယ်လိုများ လုပ်လိုက်တာလဲ… ဟို နဂါးမလေးနဲ့ ဘယ်တုန်းကတည်းက သိနေတာလဲ” လျိုယွန်းထျန်းကလည်း နောက်လိုက်၏။  "မင်းတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ တစ်ခုခုများ ရှိနေတာလား..."</p> <p>ဆုန့်ကျန့်ဖေး ခပ်အမ်းအမ်း ရယ်လိုက်ရင်း</p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး… မဟုတ်ပါဘူး… မင်းတို့ အများကြီး တွေးနေကြပြီ"</p> <p>"ငါနဲ့ အောက်ရွှမ်းကြားမှာ ဘာမှမရှိပါဘူး… ငါတို့က သာမန် သူငယ်ချင်းတွေပါ"</p> <p>"ဟိုးတုန်းက သူ အပြင်မှာ လေ့ကျင့်နေတုန်း နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုနဲ့ ကြုံပြီး သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်… အဲဒီအချိန်က ငါက နတ်ဘုရား အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူလေးပဲ ရှိသေးတာ… အဲ့တုန်းက မတော်တဆ ဖြတ်သွားရင်းနဲ့ သူ့ကို ကုသရေးဆေးလုံးအချို့ ပေးခဲ့မိတာပါ"</p> <p>"သူ ငါ့ကို တကယ်ကြီး မှတ်မိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"</p> <p>သူတို့ ပြောနေကြသည်ကို နားထောင်ရင်း ရှန်မို  ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ဆုန့်ကျန့်ဖေးသည် အောက်ရွှမ်း၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်၏။ အောက်ရွှမ်း သူ့ကို မှတ်မိနေလိမ့်မည်ဟု ဆုန့်ကျန့်ဖေးကိုယ်တိုင်ပင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ယခုတစ်ခေါက်တွင် ဆုန့်ကျန့်ဖေးသည် ရေနက်ပင်လယ်ဒေသရှိ ဝါဂွမ်းဝိညာဉ်ဂိုဏ်းမှ သူငယ်ချင်းဟောင်းများနှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံစဉ် လမ်း၌ မီးလျှံနဂါးဆောင်မှ နဂါးများနှင့် ဆုံခဲ့ရာ အောက်ရွှမ်းလည်း ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အောက်ရွှမ်းသည် ဆုန့်ကျန့်ဖေး၏ အနံ့ကို ချက်ချင်း ရရှိသွားခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ ဆုန့်ကျန့်ဖေးကို လူသူမရှိသည့် နေရာတစ်ခုသို့ ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်သွားခဲ့တော့သည်။ ထိုနဂါးမလေးနှင့် လူသားတို့မှာ အတော်ကြာအောင် စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြပြီး အခြားသူများမှာ စကားတစ်ခွန်းမျှပင် ဝင်ပြောခွင့် မရခဲ့ကြပေ။</p> <p>"တောက်... တောက်... အဖိုးကြီးဆုန့်… မင်း ပိုပြီး ကြိုးစားစမ်းပါဦး… နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်းက နဂါးစီးသူရဲ ဖြစ်လာနိုင်တယ်လေ"</p> <p>လျိုယွန်းထျန်း မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြရင်း နောက်လိုက်သည်။</p> <p>ဆုန့်ကျန့်ဖေးကမူ ရှက်ပြုံးလေးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p>ရှန်မိုနှင့် အခြားသူများလည်း လိုက်လံ ရယ်မောကြတော့သည်။</p> <p>နိဗ္ဗာန်အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားသော နဂါးတစ်ကောင်မှာ လူသားအသွင်ကို အကြာကြီး ယူထားနိုင်ပြီဖြစ်ရာ နဂါးစီးသူရဲ ဖြစ်လာရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်သည့်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။</p> <p>"ဪ... ဒါနဲ့ အောက်ရွှမ်းက မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အတွင်းသတင်းအချို့ကို ပြောပြခဲ့တယ်… ငါတို့အတွက် အသုံးဝင်မှာပါ"</p> <p>ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့် ဆုန့်ကျန့်ဖေး အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါကို ငါ မင်းတို့ကိုပဲ ပြောပြတာနော်… တခြားသူတွေကို လျှောက်မပြောနဲ့ဦး"</p> <p>ရှန်မိုနှင့် အခြားသူများမှာ ချက်ချင်းပင် အလေးအနက် ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့… ပြောသာပြောပါ"</p> <p>ကျန်းချန်းဟိန်းမှ ဆိုသည်။</p> <p>ဆုန့်ကျန့်ဖေး သေသေချာချာ ရှင်းပြ၏။</p> <p>"မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်ဆိုတာ အမှန်တော့ မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်က နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးဆက်တွေအတွက် ထားရစ်ခဲ့တဲ့ စမ်းသပ်မှုကွင်းတစ်ခုပဲ"</p> <p>"အဲဒီမှာ စမ်းသပ်မှု စုစုပေါင်း သုံးခု ရှိတယ်…  စမ်းသပ်မှုတစ်ခု အောင်မြင်တိုင်း ရတနာတစ်ခုစီ ရလိမ့်မယ်… အဲဒီအချိန်မှာ နောက်ထပ် ဆက်သွားမလား ဒါမှမဟုတ် ဆုလာဘ်ကို ယူပြီး ထွက်သွားမလား ဆိုတာကို ရွေးချယ်လို့ ရတယ်"</p> <p>"စမ်းသပ်မှု သုံးခုကတော့ 'ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ခြင်း'၊ 'ကျောက်စိမ်းတံတားကို ဖြတ်သန်းခြင်း' နဲ့ 'မြစိမ်းရောင်တောင်ထိပ်ကို တက်လှမ်းခြင်း' တို့ပဲ"</p> <p>"မြစိမ်းရောင်တောင်ထိပ်ရဲ့ အလွန်မှာတော့ 'နဂါးသင်္ချိုင်း' ရှိတယ်… အဲဒါက မြစိမ်းရောင် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်ရဲ့ နားခိုရာနေရာပဲ"</p> <p>ဆုန့်ကျန့်ဖေး အချက်တစ်ချက်မှ မကျန်အောင် အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးခဲ့၏။</p> <p>ရှန်မိုနှင့် အခြားသူများမှာ အံ့အားသင့်စွာ နားထောင်ရင်း စကားလုံးတိုင်းကို မှတ်သားထားလိုက်ကြသည်။ "အောက်ရွှမ်းက မင်းအပေါ် တကယ် ကောင်းတာပဲ… နောင်ကျရင် သူ့ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့ဦး"</p> <p>လျိုယွန်းထျန်း အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဆုန့်ကျန့်ဖေးကတော့ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ရယ်နေတော့၏။</p> <p>ရှန်မို အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p>အောက်ရွှမ်း ပြောပြခဲ့သည်များက သူတို့ကို အမှန်တကယ်ပင် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်။ ဤအချက်အလက်များ ရှိနေသဖြင့် မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သည့်အခါ ဘာမှမသိဘဲ မျက်စိမှိတ် တိုးဝင်ရသလိုမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ အနည်းဆုံးတော့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အချိန်များ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ဂိုဏ်းအသီးသီးနှင့် အဖွဲ့အစည်းများမှာ မြစိမ်းရောင် ဂူဗိမာန်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်အတွက် အပြင်းအထန် ငြင်းခုံတိုက်ခိုက်နေကြပြီး ဆဲဆိုသံများမှာလည်း မပြတ်တော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ထိပ်သီးအင်အားစု ငါးခုက ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးရပြီး စည်းမျဉ်းတစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်ရတော့သည်။ ၎င်းမှာ နိဗ္ဗာန်အဆင့် တစ်ပိုင်းနှင့် အထက်ရှိသော ကျင့်ကြံသူများသာ ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိမည်ဟူသော စည်းမျဉ်းပင်။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် နိမ့်လေလေ၊ အထဲတွင် သေဆုံးရန် အခွင့်အလမ်း ပိုများလေလေ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဤအတောအတွင်း ရှန်မို အပျင်းကြီးမနေဘဲ အပြင်သို့ မကြာခဏ ထွက်လေ့ရှိသည်။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ သိုးသားရေခြုံထားသည့်… မဟုတ်သေးပါ၊ ရှိထျန်းဟောက်ကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။ နေလဂိုဏ်းသားတစ်ဦးအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ပြီး ရောနှောနေသော ရှိထျန်းဟောက်ကို ရှာတွေ့ရန်မှာ အနည်းငယ် ခက်ခဲသော်လည်း အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရုပ်ဖျက်ပညာမှာ အတော်လေး မြင့်မားလှ၏။ နေလဂိုဏ်းမှ တပည့်ချင်းပင်လျှင် သူ့ကို မမှတ်မိနိုင်ကြပေ။ အကြောင်းမှာ ရှိထျန်းဟောက်သည် ယခင်က နဂါးပုန်းကျွန်း၏ ကျွန်းရှင်လေး ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။</p> <p>သို့သော် ရှန်မိုကမူ မတူပေ။</p> <p>သူသည် မျက်လုံး၊ ဝိညာဉ်အာရုံ သို့မဟုတ် သွေးစွမ်းအားတို့ဖြင့် ခွဲခြား၍ မရလျှင်ပင် သူ၏ ကံကြမ္မာစနစ် မှတစ်ဆင့် သဲလွန်စများကို ရှာဖွေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား စုဝေးနေသဖြင့် ရှန်မို စိတ်ပိုင်းဖြတ်ကာ ရှာဖွေနေသော်လည်း နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။</p> <p>ထို့နောက် တစ်နေ့တွင် ရှန်မို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံထွက်ရှာရန် မပြင်ဆင်မီမှာပင်၊ ရှိထျန်းဟောက်သည် သူ၏ မျက်စိရှေ့သို့ သူ့အလိုလို ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ နေလဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် လူကိုယ်တိုင် လာရောက်တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသူမှာ ရှိထျန်းဟောက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"...မိတ်ဆွေရှန်… နဂါးပုန်းကျွန်းရဲ့ ကျွန်းရှင်လေး မဟုတ်လား… ကျွန်တော်တို့ ပစ္စည်းတစ်ခု လာပို့တာပါ… မိတ်ဆွေ နေလဈေးတန်းမှာ တင်ထားတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကိရိယာ ရောင်းထွက်သွားပါပြီ" ရှိထျန်းဟောက်သည် အဆင့်နိမ့် သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ရှန်မိုအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်မို အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ ၎င်းကို ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save