Book List

<h2 style="text-align: center;">‎အခန်း ( ၄၂၇ )</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆယ်နှစ်တာ စောင့်ဆိုင်းခြင်း၊ ချန်းရှီ ပြန်ရောက်လာခြင်းနှင့် နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး</h2> <h2 style="text-align: center;">‎*</h2> <h2 style="text-align: center;">‎</h2> <p>‎</p> <p>‎ဆယ်နှစ်အကြာတွင် ကောင်းကင်တားမြစ်နယ်မြေမှ လူများကို အင်မော်တယ်နယ်မြေသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် စီစဉ်ညွှန်ကြားပြီးနောက် ကုချန်သည် ကုဝူရှန့် တစ်ယောက်ကိုသာ ကျန်ရစ်စေ၍ ကျန်လူအားလုံးကို ထွက်ခွာခွင့်ပြုလိုက်၏။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ဆယ်နှစ်ဆိုသည်မှာ အထက်ကောင်းကင်တားမြစ်နယ်မြေရှိ လူတိုင်းအတွက် ကုချန် ပေးထားသော အချိန်ဖြစ်သည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎သူတို့တွင် အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာ၌ မပြီးပြတ်သေးသော ကိစ္စများ ရှိနေနိုင်သေးရာ ဤဆယ်နှစ်သည် သူတို့၏ 'နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စများ' ကို ဖြေရှင်းရန် ကုချန် ချန်ထားပေးခဲ့သော အချိန်ဖြစ်လေသည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ဆယ်နှစ်ပြည့်ပြီးနောက် မည်သည့်စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျှ မရှိတော့သည့်အခါ အင်မော်တယ်နယ်မြေသို့ တက်လှမ်းကြရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎အင်မော်တယ်နယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းက အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာသို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့ဟု မဆိုလိုသော်လည်း အထက်ကောင်းကင်တားမြစ်နယ်မြေရှိ လူများအတွက် အင်မော်တယ်နယ်မြေသို့ သွားခြင်းက အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာနှင့် နောက်ထပ် ပတ်သက်မှု မရှိတော့ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎" ဘိုးဘေး... တခြား ညွှန်ကြားစရာများ ရှိသေးလို့လား "</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎လူအားလုံး ထွက်သွား၍ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကုဝူရှန့်မှ အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎" မင်းကို ချန်ထားခဲ့တာက ကုမိသားစုရွာက လူတွေကို ဘယ်လို စီစဉ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲဆိုတာ မေးချင်လို့ပဲ "</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ကုချန်သည် ကုဝူရှန့်အား ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎လွန်ခဲ့သော နှစ်ငါးသောင်းက ကုဝူရှန့်သည် သက်တမ်းရှည်နန်းတော်သို့ မှားယွင်းဝင်ရောက်မိခဲ့သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရကာ သေမျိုးတစ်ယောက်နီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရုံသာမက မှတ်ဉာဏ်များပါ ယာယီ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရာမှ သေမျိုးကမ္ဘာတွင် ကုမိသားစုရွာ မျိုးဆက်ကို ချန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎နောက်ပိုင်း ကုဝူရှန့် အထက်ကောင်းကင်တားမြစ်နယ်မြေသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ကုမိသားစုရွာမှ လူများကို ဘိုးဘေးများထံ လာရောက်ဂါရဝပြုခွင့် ပေးခဲ့သော်လည်း ကုမိသားစုရွာ တစ်ခုလုံးကို ပြောင်းရွှေ့မလာခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူတို့အထဲမှ ပါရမီပါသော မျိုးဆက်သစ် အနည်းငယ်ကိုသာ ရွေးချယ်ကာ ကျင့်ကြံရန်အတွက် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ကျန်ရှိသော ရွာသူရွာသားများမှာမူ ကုမိသားစုရွာတွင်သာ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ကြ၏။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကုဝူရှန့်သည် သူ့ကြောင့် ကုမိသားစုရွာ၏ အစကတည်းက အေးချမ်းနေသော ဘဝများကို မပျက်စီးစေချင်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ထို့အပြင် ကုမိသားစုရွာမှ လူအများစုမှာ ကျင့်ကြံရန် ပါရမီမပါသော သေမျိုးများသာ ဖြစ်ကြ၏။ သူတို့ကို အထက်ကောင်းကင်တားမြစ်နယ်မြေသို့ ခေါ်ဆောင်လာ၍ သေချာ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးလျှင်တောင် ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်သာ ပိုအသက်ရှင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ထိုသို့ အပင်ပန်းခံနေမည့်အစား သူတို့ကို ကုမိသားစုရွာတွင်သာ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ခွင့်ပြုပြီး ကျန်ရှိသော ဘဝကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးခြင်းက ပိုကောင်းလေသည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎သို့သော် ယခုအခါ ကုမိသားစု တစ်ခုလုံးကို အင်မော်တယ်နယ်မြေသို့ ပြောင်းရွှေ့တော့မည်ဖြစ်ရာ ကုချန်က ဤမေးခွန်းကို မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎" ကုမိသားစုရွာ..... "</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ကုချန်၏စကားကို ကြားသောအခါ ကုဝူရှန့်မှာလည်း တွေဝေသွား၏။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎သူတို့ အင်မော်တယ်နယ်မြေသို့ ရောက်သွားပါက အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာသို့ မည်သည့်အချိန်မှ ပြန်လာနိုင်မည်ကို မသိနိုင်ပေ။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎အကယ်၍ သူသာ ကုမိသားစုရွာမှ လူများကို မခေါ်သွား၍ အနာဂတ်တွင် ကုမိသားစုရွာ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကျရောက်ပါက အင်မော်တယ်နယ်မြေတွင် ရှိနေသော သူသည် ချက်ချင်း ကူညီရန် ဖြစ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာသို့ သူ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာချိန်တွင် ကုမိသားစုရွာသည် သမိုင်းတွင် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တည်ရှိနေတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎" သူတို့ကိုပါ ခေါ်သွားရင်ရော..... "</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကုဝူရှန့်သည် ကုမိသားစုရွာမှ လူအားလုံးကို ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎အင်မော်တယ်နှင့် သေမျိုးတို့သည် ကွာခြားလေ၏။ အင်မော်တယ်နယ်မြေသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် ထိုနေရာရှိ နေရာအနှံ့ ပြည့်နှက်နေသော သက်တမ်းရှည် အရာဝတ္ထုများကို အားကိုးရုံဖြင့် ကုမိသားစုရွာမှ သက်ကြီးရွယ်အိုများသည် နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ပိုမိုအသက်ရှင်ကောင်း ရှင်နိုင်ပေမည်။ ပြန်လည်မွေးဖွား၍ နောက်ထပ် ဘဝတစ်ခု ရှင်သန်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်စေမည့် ဤအခွင့်အရေးမျိုးသည် အမြဲတမ်း ရနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎" အင်း... ဘယ်လို စီစဉ်ရမလဲဆိုတာ မင်းဘာသာမင်း စဉ်းစားပါ... ဆယ်နှစ်အတွင်း အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းဖြေရှင်းပြီးရင် ဆယ်နှစ်ပြည့်တဲ့အခါ ပူပန်မှုမရှိဘဲ ခရီးထွက်လို့ရပြီ "</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ကုချန်မှ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူသည် ကုဝူရှန့်၏ လုပ်ရပ်များကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မရည်ရွယ်ဘဲ သူ့ဘာသာ ရွေးချယ်ခွင့် ပေးလိုက်၏။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎" ဆယ်နှစ်... အရင် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံလိုက်ဦးမယ် "</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎အရာအားလုံးကို ညွှန်ကြားစီစဉ်ပြီးနောက် ကုချန်သည် အကြည့်ကို နှိမ့်ချလိုက်ကာ အခြားကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎သူ့အတွက်တော့ ဆယ်နှစ်ဆိုသည်မှာ လက်တစ်ဖျစ်စာမျှသာ ဖြစ်၍ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်လွန်သွားမည်သာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎...</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ငါးနှစ်အကြာ... အင်မော်တယ်နယ်မြေ၏ လဝိညာဉ် ကောင်းကင်ဘုံ.....</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ဤလဝိညာဉ် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကောင်းကင်နှလုံးသားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီးကတည်းက ကုချန်၏ တတိယကိုယ်ပွားသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် အာရုံစိုက်ကာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎လဝိညာဉ်ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကောင်းကင်နှလုံးသား အကူအညီဖြင့် ' ကောင်းကင်ဘုံအလုံးစုံ အမှန်တရား နားလည်ခြင်း ' ကို သူ နားလည်သဘောပေါက်သည့် အရှိန်မှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာကာ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း အမှတ်အသားကို ဖောက်ထွက်နိုင်ရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကုချန် တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ယွဲ့လင်အတွက်မူ သူသည် ဤလဝိညာဉ် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကောင်းကင်နှလုံးသားကို ကုချန်ထံ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း အခြားသွားစရာနေရာ မရှိသဖြင့် လဝိညာဉ် ကောင်းကင်ဘုံ၏ လနန်းတော်တွင်သာ ဆက်လက်နေထိုင်နေခဲ့သည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎" ဒီလူက ဘယ်လို နောက်ခံမျိုး ရှိနေတာလဲ..... "</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎လနန်းတော်တွင် ရပ်နေသော ယွဲ့လင်သည် လောကကြီးနှင့် ကင်းကွာနေသော နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ အဝေးသို့ ငေးကြည့်လျက် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎သူ ရည်ညွှန်းနေသော တည်ရှိမှုမှာ ကျိန်းသေပေါက် ကုချန်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎လဝိညာဉ် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကောင်းကင်နှလုံးသားကို ကုချန်ထံ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည့် နေ့မှစ၍ ကုချန်ကို သူ ထပ်မမြင်ခဲ့ရတော့ချေ။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎သို့သော် ကုချန်၏ ပုံရိပ်သည် ယွဲ့လင်၏စိတ်ထဲတွင် မကြာခဏ ပေါ်လာတတ်သည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎အထူးသဖြင့် ကုချန်၏နောက်ခံက ယွဲ့လင်အား အလွန်အမင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေ၏။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎အင်မော်တယ်နယ်မြေရှိ အင်မော်တယ်ဘုရင်တစ်ပါးနှင့် နတ်ဆိုးနယ်မြေရှိ အင်မော်တယ်ဘုရင်တစ်ပါးတို့ကို အသီးသီး သတ်ဖြတ်နိုင်သည့် တည်ရှိမှုမျိုးသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူမသိသူမသိ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ကုချန်ဆိုသော နာမည်ကို သူ အင်မော်တယ်နယ်မြေတွင် တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎" ချီလျို ဒီမှာ မရှိတာ နှမြောစရာပဲ... မဟုတ်ရင် သူ့ကို သေချာ မေးကြည့်လို့ရတယ် "</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ယွဲ့လင်သည် အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ချီလျိုမှ ချီလျန်မျိုးနွယ်၏ အတိတ်အကြောင်းကို ပြောပြစဉ်က ကုချန်အား အရှင်သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည့် ကိစ္စကို အကြမ်းဖျင်းသာ ပြောပြခဲ့ပြီး အသေးစိတ် မပြောခဲ့ပေ။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ထို့ကြောင့် ယွဲ့လင်သည် ၎င်းထံမှ အသုံးဝင်သော အချက်အလက်များ မရရှိခဲ့ချေ။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎" ပြီးတော့ ရှေးဟောင်းမကောင်းဆိုးဝါးအင်မော်တယ်ဘုရင် သေသွားတာတောင် အချိန်ဒီလောက်ကြာတဲ့အထိ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပဲ "</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ယွဲ့လင်သည် ရှေးဟောင်းမကောင်းဆိုးဝါးအင်မော်တယ်ဘုရင်၏ သေဆုံးမှုကို တွေးမိသွား၏။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ရှေးဟောင်းမကောင်းဆိုးဝါးအင်မော်တယ်ဘုရင် သေဆုံးသွားချိန်က အင်မော်တယ်ဘုရင်အဆင့် တည်ရှိမှု အများအပြားမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့၍ အင်မော်တယ်ဘုရင်များသည် သက်ဆိုင်ရာ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်များထံပင် သတင်းပို့ခဲ့ကြသည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ထိုအချိန်က ယွဲ့လင်မှာ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်အဆင့် တည်ရှိမှုတစ်ခုမှ အာရုံစိုက်လာ၍ ဤကိစ္စကို စုံစမ်းမည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎သို့သော် ရလဒ်မှာ အချိန် ဤမျှကြာသွားသည်အထိ မည်သည့် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်ကမျှ ဤကိစ္စကို မစုံစမ်းခဲ့ကြဘဲ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ဤသည်မှာ လွန်စွာ ထူးဆန်းလွန်းလှ၏။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်အဆင့် တည်ရှိမှုများသည် မြင့်မြတ်ကြီးကျယ်ကာ လောကီရေးရာများကို ဂရုမစိုက်ကြသည် မှန်သော်လည်း အင်မော်တယ်ဘုရင်တစ်ပါး ဤသို့ အကြောင်းပြချက်မရှိ သေဆုံးသွားသည်ကို ဆက်လက်မစုံစမ်းလျှင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိအောင် မေးမြန်းသင့်သည် မဟုတ်လော။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎အထူးသဖြင့် လဝိညာဉ် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ပတ်ဝန်းကျင် ကောင်းကင်နယ်မြေများကို ထိန်းချုပ်ထားသော ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်မှ မည်သည့် ထုတ်ပြန်ချက်မျှ မထုတ်ခဲ့ခြင်းမှာ လုံးဝ နားလည်နိုင်စရာ မရှိချေ။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎" ထားလိုက်ပါတော့... ဘယ်သူမှ လိုက်မစုံစမ်းတာကပဲ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါလေ "</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ယွဲ့လင် ခေါင်းခါလိုက်ကာ ခေါင်းကိုက်စရာကောင်းသော ဤပြဿနာများကို ဆက်မတွေးတော့ချေ။ သူသည် ခြေလှမ်းဖွဖွဖြင့် လနန်းတော်မှ ထွက်ခွာကာ ချီလျိုအား ဆင့်ခေါ်ပေးရန် ကုချန်ကို သွားရောက်တောင်းဆို၍ သေချာ ထပ်မံစကားပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎အရင်တစ်ခေါက်က အလွန် အလျင်လိုခဲ့သဖြင့် ချီလျန်မျိုးနွယ်၏ လက်ရှိအခြေအနေကိုသာ သူ သိခွင့်ရခဲ့ပြီး အခြားအချက်အလက်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိခဲ့ရပေ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ချီလျိုကို ပြန်လည်ဆင့်ခေါ်၍ သေချာ မေးမြန်းရပေမည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎သို့သော် ယွဲ့လင်မှ ချီလျိုကို ဆင့်ခေါ်ပြီးပါက မည်သည့်အရာများ မေးရမည်ကို တွေးတောနေလျက် ခရီးဆက်ကာ လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်စဉ်မှာပင်.....</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားမှ ဧရာမ စွမ်းအားကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာကာ ယွဲ့လင်၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎" တာအိုရောင်းရင်း ယွဲ့လင်... ငါတို့ ထပ်တွေ့ပြန်ပြီ "</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားရှိ ဧရာမ စွမ်းအားများ စုစည်းသွားလျက် နောက်ဆုံးတွင် ခမ်းနားသော အနက်ရောင် တော်ဝင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ မျက်နှာထား မှိုင်းညို့နေသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ထိုသူကား ချန်းရှီအင်မော်တယ်ဘုရင်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎" ချန်းရှီ... ရှင် ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ "</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ချန်းရှီအင်မော်တယ်ဘုရင်ကို မြင်သောအခါ ယွဲ့လင်၏စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားကာ သူ၏အမူအရာမှာလည်း အနည်းငယ် အကျည်းတန်သွားလေသည်။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ဒီကောင်က တကယ်ကို တစ္ဆေလို လိုက်ကပ်နေတာပဲ!</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎" ငါ ဘာလာလုပ်တာလဲ ဟုတ်လား... တာအိုရောင်းရင်း ယွဲ့လင်... ငါအရှင် အရင်က ကမ်းလှမ်းထားတဲ့ သတ်မှတ်ချက်တွေကို ဘယ်လို စဉ်းစားထားလဲ "</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎ချန်းရှီအင်မော်တယ်ဘုရင်သည် ယုတ်မာသော အပြုံးမျိုး ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p>‎</p> <p>‎</p> <p>‎" ဒါ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပဲ "</p> <p>‎‎***</p> <p> </p>


Save