Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၇၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">လူဖန်တီးတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​အဲဒီည အိမ်ရောက်တဲ့အခါ ထုန်ယောင်က ကူဟုန်ဝေရဲ့ အကြံအစည်တွေကို ဆစ်ချန်အား ဖောက်သည်ချလိုက်တယ်။ ဆစ်ချန်ကတော့ သိပ်အံ့သြပုံမရပါဘူး။ သူက ကူဟုန်ဝေနဲ့ စကားသိပ်မပြောဖူးပေမယ့် ကူဟုန်ဝေဟာ ပြတ်သားတဲ့လူမှန်း သိထားပြီးသားမို့ စီးပွားရေးလုပ်တာက သူ့အတွက် လမ်းမှန်ပဲလို့ ယူဆထားပုံရတယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန်က ကြိုသိနေသလိုမျိုး တည်ငြိမ်နေတာ မြင်တော့ ထုန်ယောင် သူ့သဘောထားကို သိချင်စိတ် ပေါက်လာတယ်။ သူက ခေါင်းလေးစောင်းပြီး မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​"ရှင်ရော ကူဟုန်ဝေရဲ့ အကြံအစည်ကို ဘယ်လိုမြင်လဲ။ နောင်ကျရင် သူ ကြီးပွားလာနိုင်ချေ ရှိလား"</p> <p>​ဆစ်ချန်က ထုန်ယောင်ရဲ့ ဆံနွယ်တွေကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်ပေးရင်း အသာပြုံးကာ ဖြေတယ်။</p> <p>​"ကိုယ်က စီးပွားရေးအကြောင်း သိပ်မကျွမ်းကျင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိ ဈေးကွက်လိုအပ်ချက်အရ ကြည့်မယ်ဆိုရင် သူ့အကြံဉာဏ်က မဆိုးပါဘူး။ မွေးမြူရေးပညာကို သေချာနားလည်ပြီး အဆုံးအရှုံး နည်းအောင် လုပ်နိုင်ရင် အနာဂတ်မှာ သေချာပေါက် ငွေရမယ့် လုပ်ငန်းပါ။ ပြည်တွင်းစီးပွားရေးက ဖွံ့ဖြိုးလာနေတယ်၊ လူနေမှုအဆင့်အတန်း မြင့်လာတာနဲ့အမျှ အသားစားသုံးမှုကလည်း တဖြည်းဖြည်း များလာမှာပဲလေ။ ဒါကြောင့် မွေးမြူရေးက လမ်းကြောင်းကောင်း တစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းက အန္တရာယ်များတယ်။ ဒါကြောင့် နည်းပညာကို သေချာလေ့လာထားရမယ်။ ပြီးတော့ မမျှော်လင့်တဲ့ မတော်တဆမှုတွေနဲ့ လူလုပ်တဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားရလိမ့်မယ်"</p> <p>​"လူလုပ်တဲ့ ဘေးအန္တရာယ်" လို့ ပြောလိုက်ချိန်မှာ ဆစ်ချန်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားတယ်။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို သူ ရွံရှာမုန်းတီးကြောင်း သိသာနေတယ်။ ဘယ်လိုအန္တရာယ်မျိုးလဲဆိုတာ သူ ထုတ်မပြောပေမယ့် ထုန်ယောင် သဘောပေါက်လိုက်ပါတယ်။</p> <p>​ဘယ်ခေတ်မှာမဆို ကိုယ်က ဆင်းရဲရင် နှိမ်ချင်ကြသလို၊ ချမ်းသာပြန်ရင်လည်း မနာလိုဖြစ်တတ်ကြတဲ့ လူတွေ ရှိစမြဲလေ။ ကိုယ်တိုင်ကျ ဘာမှ မလုပ်တတ်ဘဲ သူများကောင်းစားရင် မီးလိုပူပြီး ကွယ်ရာမှာ ဒုက္ခပေးချင်ကြတဲ့ လူစားမျိုးတွေပေါ့။</p> <p>​တကယ်လို့ ဒီလမ်းကို ရွေးမယ်ဆိုရင်တော့ စွန့်စားရမှု နည်းပါးအောင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ အများကြီး လုပ်ထားရလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင် ကူဟုန်ဝေလို ဘာမှမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်အဖို့ တစ်ခါလဲကျသွားရင် ပြန်ထလာနိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းက သုညနီးပါးပဲ ရှိလိမ့်မယ်။</p> <p>​ဒီလောကကြီးမှာ စီးပွားပျက်လို့၊ ဒါမှမဟုတ် ရုတ်တရက် ထိုးနှက်ချက်တွေကို မခံနိုင်လို့ ရူးသွပ်သွားရတဲ့သူတွေ ဒုနဲ့ဒေးပါပဲ။</p> <p>​ဆစ်ချန်ဆီက ဒီစကားတွေ ကြားရတော့ ထုန်ယောင် အတော်လေး အံ့သြသွားတယ်။ ပုံမှန်ဆို ဆစ်ချန်က ဆေးပညာကလွဲရင် တခြားအရာတွေကို သိပ်စိတ်ဝင်စားလေ့ မရှိဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ စီးပွားရေးအကြောင်း ပြောလာတော့ သူ တော်တော်လေး သိထားပုံရတယ်။ တကယ်လို့များ ဆေးမကုဘဲ စီးပွားရေးသာ လုပ်ခဲ့ရင် ထူးချွန်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီး ဖြစ်လာလောက်တယ်။</p> <p>​ဒီလိုတွေးမိပြီး ထုန်ယောင် ပြုံးလိုက်တယ်။</p> <p>​"ဒါဆို ကျွန်မကို ကူပြီး သုံးသပ်ပေးပါဦး။ နောက်ပိုင်း နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကနေ ငွေတွေ အများကြီး ရလာရင် ဘယ်ကဏ္ဍမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရင် အလားအလာအရှိဆုံး ဖြစ်မလဲ။ ကျွန်မက နောင်ကျရင် ဥက္ကဋ္ဌတို့၊ သူဌေးကြီးတို့ မလုပ်ချင်ဘူး။ ဘာမှ ဝင်မလုပ်ရဘဲ ထိုင်နေရင်း ပိုက်ဆံဝင်မယ့် သူဌေးမကြီးပဲ လုပ်ချင်တာ"</p> <p>​တကယ်တော့ ထုန်ယောင်က နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ဆိုင်ခွဲတွေ ဖွင့်ဖို့ စိတ်ကူးရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အန္တိမရည်မှန်းချက်ကတော့ လက်တွေ့ ဝင်မလုပ်ရတဲ့ ရှယ်ယာရှင် သူဌေးမကြီး လုပ်ဖို့ပါပဲ။ "ကိုကိုး (Koukou) နို့လက်ဖက်ရည်" အမှတ်တံဆိပ် ကြီးထွားလာရင် ရှယ်ယာ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ရောင်းထုတ်ပြီး သူများကို ဦးစီးခိုင်းမယ်။ သူကတော့ အမှတ်တံဆိပ် မပျက်စီးအောင် ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ ရှယ်ယာ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ကိုင်ထားမယ်ပေါ့။</p> <p>​ဆစ်ချန်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ဖြေတယ်။</p> <p>​"ကိုယ်က စီးပွားရေး အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိတော့ အကြံကောင်း ဟုတ်မဟုတ် မသိပေမယ့်... တကယ်လို့ မင်းမှာ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဖွင့်တာထက် ပိုကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ် မရှိဘူးဆိုရင် ရလာတဲ့ ငွေတွေကို အိမ်ခြံမြေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒီနှစ်ပိုင်းတွေမှာ ကျိုတိုရဲ့ အိမ်ဈေးက တက်ဖို့ လမ်းစအများကြီး ရှိတယ်။ အိမ်ခြံမြေ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတာက သေချာပေါက် အမြတ်ထွက်မယ့် လုပ်ငန်းပဲ"</p> <p>​ဘုရားရေ...။</p> <p>​ထုန်ယောင် သူ့ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူ့အမြော်အမြင်က သိပ်ထက်မြက်လွန်းတာပဲလို့ မရေရွတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။</p> <p>​ဆစ်ချန် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငွေမြန်မြန်ရမယ့် စီးပွားရေး မရှိရင် အိမ်ခြံမြေ ဝယ်ထားတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ စီးပွားရေးလုပ်ရင် ရှုံးနိုင်ချေ ရှိပေမယ့် အိမ်ခြံမြေကတော့ လုံးဝ အရစ်ကျမခံဘူးလေ။ နောက်ထပ် နှစ် ၂၀၊ ၃၀ လောက်ဆိုရင် ကျိုတိုက အိမ်တစ်လုံးရဲ့ တန်ဖိုးက မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ထိုင်စားလို့ ရလောက်တယ်။</p> <p>​တကယ်လို့ အိမ်ဈေးတွေ မခေါင်ခိုက်ခင် သူ အိမ်အများကြီး ဝယ်ထားနိုင်ရင် သူ့ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုက ထိုးတက်သွားပြီး နောင်လာမယ့် မျိုးဆက်တွေအထိ စားမကုန် သောက်မကုန် ဖြစ်သွားမှာ။</p> <p>​ကံမကောင်းတာက ကျိုတိုမှာ စီးပွားဖြစ် အိမ်ရာတွေ ရောင်းချမှု မစသေးဘူး။ အခုဝယ်ချင်ရင် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး (Siheyuan) တွေပဲ ဝယ်လို့ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအိမ်တွေက ဈေးတက်နေပြီ။ နှစ်ဖက်မိသားစုက စုဆောင်းငွေတွေ ပေါင်းရင်တောင် တစ်လုံး ဝယ်နိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူး။</p> <p>​ရုတ်တရက် ထုန်ယောင် ဦးနှောက်ထဲမှာ အလင်းရောင်တစ်ချက် လက်သွားသလို အကြံတစ်ခု ရလိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"အိမ်ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံမလောက်ပေမယ့် မြေဝယ်ဖို့ကတော့ ပိုတောင် ပိုသေးတယ်။ အခု တတိယလမ်းမကြီး (Third Ring Road) အပြင်ဘက်က နေရာတွေက လယ်ကွင်းတွေပဲ ရှိသေးတော့ ဈေးက အရမ်းသက်သာတယ်။ အခု ဝယ်ထားလိုက်ရင် နောက်နှစ်နည်းနည်းကြာရင် ဈေးတက်လာမှာ သေချာတယ်... ရှင် ဘယ်လိုထင်လဲ"</p> <p>​တတိယလမ်းမကြီး တစ်ဝိုက်က မကြာခင် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာတော့မှာလေ။ ဒါပေမဲ့ ဆစ်ချန် သံသယဝင်မှာစိုးလို့ အတိအကျကြီးတော့ သူ မပြောရဲဘူး။</p> <p>​အရင်ဘဝတုန်းက ဒီကိစ္စတွေကို သိပ်အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေမယ့် ကျိုတိုက အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်လာပြီး အိမ်ဈေးတွေ နေ့တိုင်းတက်နေတာတော့ သူ သိတယ်။ အစိုးရက ကန့်သတ်ချက်တွေ မထုတ်ခင် အခွင့်ကောင်းယူထားမှ ဖြစ်မယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြောတယ်။</p> <p>​"အကြံမဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို အဖေနဲ့အမေနဲ့ တိုင်ပင်ဦး။ မင်းတစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူးလေ"</p> <p>​"မနက်ဖြန်ကျရင် တိုင်ပင်လိုက်ပါ့မယ်" လို့ ထုန်ယောင် ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။</p> <p>​တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်အိပ်မက်တွေနဲ့အတူ ထုန်ယောင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။ နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ မိဘတွေအိမ်ကို ပြန်သွားတယ်။ အမေဝမ်ယွန်းက ဆေးရုံသွားပြနေတာမို့ အိမ်မှာ အဖေထုန်ယောင်ဟွေး တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ ထုန်ယောင် ရောက်သွားတော့ ပန်းခြံထဲ သွားပြီး စစ်တုရင်ထိုးမယ့် အဖေ့အစီအစဉ် ပျက်သွားတာပေါ့။</p> <p>​"အဖေ... သမီး အိမ်ဝယ်တဲ့ကိစ္စ ပြောချင်လို့"</p> <p>​"အင်း... စာကြည့်ခန်းထဲ သွားပြောကြတာပေါ့" ထုန်ယောင်ဟွေးက ခေါင်းငြိမ့်ပြီး ပြောတယ်။</p> <p>​သားအဖနှစ်ယောက် ဒီလို မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး လေးလေးနက်နက် စကားမပြောဖူးကြဘူး။ နောက်ဆုံးအကြိမ် ထုန်ယောင်ဟွေးရဲ့ စာကြည့်ခန်းထဲ ရောက်ခဲ့တာက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်က မူလပိုင်ရှင် ထုန်ယောင် အဆူခံရတုန်းကပေါ့။</p> <p>​အခုလို တရားဝင် စကားပြောဖို့ ထိုင်လိုက်တော့ သူ နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမိတယ်။</p> <p>​တကယ်တော့ ထုန်ယောင်တင် မကပါဘူး၊ ထုန်ယောင်ဟွေးလည်း နေရခက်နေတာပါပဲ။ သမီးဖြစ်သူက အရွယ်ရောက်လာပြီ၊ လိမ္မာလာပြီ၊ အိမ်ထောင်လည်း ကျနေပြီဆိုတော့ အရင်လို ဆူလို့ငေါက်လို့ မကောင်းတော့ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ မျက်နှာထားတင်းတင်းနဲ့ပဲ နေသားကျနေတော့ သမီးနဲ့ ဘယ်လို စကားစပြောရမလဲ သူ မသိဘူး ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ သူက ဆားချက်အိုး ကွဲဖူးတဲ့ လူကြီးပဲလေ။ လိုက်လျောညီထွေ နေတတ်ပါတယ်။ သူ ချက်ချင်းပဲ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်ယူပြီး အိမ်ဝယ်မယ့်ကိစ္စကို စတင်ပြောဆိုလိုက်တယ်။</p> <p>​"အဖေနဲ့ အမေလည်း အိမ်ကိစ္စ စောင့်ကြည့်နေပါတယ်။ ကျိုတိုမှာ အိမ်ရာတွေက ရှားပါးနေတုန်းပဲ၊ သင့်တော်တဲ့အိမ် မတွေ့သေးဘူး။ သမီးနဲ့ ရှောင်ချန်မှာလည်း ကလေးမရသေးတော့ လောလောဆယ် ဝန်ထမ်းအိမ်ရာဝင်းထဲမှာပဲ နေကြဦး။ သင့်တော်တာတွေ့မှ ဝယ်ကြတာပေါ့"</p> <p>​မိသားစုတော်တော်များများက စတုရန်းမီတာ အနည်းငယ်သာရှိတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးတွေထဲမှာ ငါးယောက်၊ ခြောက်ယောက် ပြွတ်သိပ်နေနေကြရတာ။ ကိုယ်နေဖို့တောင် နေရာမလောက်တာ ဘယ်သူက အိမ်ထုတ်ရောင်းမှာလဲ။</p> <p>​ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးတွေကလည်း ဈေးကြီးလွန်းတော့ အမေဝမ်ယွန်းဘက်က အမွေရထားတဲ့ အိမ်ကို မရောင်းဘဲနဲ့တော့ ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဇနီးသည်က အိမ်ရောင်းဖို့ မကန့်ကွက်ပေမယ့် စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာ သေချာတယ်။ ဒါကြောင့် မဖြစ်မနေ အခြေအနေ မရောက်မချင်း ထုန်ယောင်ဟွေးက ဒီအဆင့်ထိ မသွားချင်ဘူး။</p> <p>​ကျိုတိုမှာ အိမ်ဈေးတွေက တက်နေတာဆိုတော့ အိမ်ရောင်းတယ်ဆိုတာ ပညာရှိတဲ့ ရွေးချယ်မှု မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​စက်ရုံမှူးအဖြစ် ဆယ်စုနှစ်ချီ လုပ်ကိုင်လာတဲ့ မြေခွေးအိုကြီး ထုန်ယောင်ဟွေးက သေချာ တွက်ချက်ပြီးသားပါ။</p> <p>​ထုန်ယောင်က မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ပြီး ချွဲတဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"အဖေ... သမီး လာတာကလည်း ဒီကိစ္စ တိုင်ပင်မလို့ပါ။ ကျိုတိုက အရမ်း ဖွံ့ဖြိုးလာနေတယ်လို့ သမီး မြင်တယ်။ မြို့ထဲမှာ အိမ်ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံမလောက်ရင် မြို့ဆင်ခြေဖုံးမှာ မြေကွက်ဝယ်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာ အိမ်ဆောက်ရင် မကောင်းဘူးလား။ မြို့ပြက တဖြည်းဖြည်း ချဲ့ထွင်လာမှာပဲ။ ရှင်းတာလမ်း (Sintar Road) ဘက်မှာ မြေဝယ်ပြီး အိမ်ဆောက်ထားရင် သုံးနှစ်၊ ငါးနှစ်အတွင်း တန်ဖိုးတက်လာမှာ သေချာတယ်။ အခု မဝယ်ထားရင် နောက် သုံးလေးနှစ်နေရင် အိမ်မရှိတာအပြင် အဲဒီက မြေကွက်ကိုတောင် ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၇၃) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save