Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၇၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရောင်စုံတီဗွီ ဝယ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ပါမောက္ခချူ (Professor Qu) ကိုယ်တိုင် ခေါ်ယူခန့်အပ်ထားတဲ့ ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမယ့် ဆစ်ချန်ရဲ့ နောက်ခံက ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ တောနယ်က ဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် ပါမောက္ခချူရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လူအများက နားမလည်နိုင်ကြဘူး။ ကျိုတိုမှာ တော်တဲ့ ဆရာဝန်တွေ အများကြီး ရှိပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ ဆစ်ချန်ကိုမှ ဒီလောက် မျက်နှာသာပေးရတာလဲ ဆိုပြီး ကွယ်ရာမှာ မနာလို ဖြစ်နေကြတာပေါ့။</p> <p>​ဆစ်ချန်နဲ့ ထုန်ယောင်တို့က ကိုယ့်အေးဆေးကိုယ် နေတတ်ပြီး ကြွားဝါလေ့ မရှိပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ရုပ်ရည်တွေကတော့ ထင်းနေတာပဲ။ ဒီလို ချောမောလှပတဲ့ စုံတွဲမျိုးက ရှားပါးတော့ သူတို့ ဘာလုပ်လုပ် လူတွေရဲ့ မျက်စိထဲမှာ ကြွားဝါနေသလို ဖြစ်နေတတ်တယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန်မှာလည်း ကြီးကျယ်တဲ့ နောက်ခံ မရှိ၊ ထုန်ယောင်ရဲ့ အလုပ်ကလည်း ဂုဏ်ရှိတဲ့ အလုပ် မဟုတ်ပြန်တော့ သူတို့အကြောင်း ပြောရတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထိခိုက်စရာ မရှိဘူးလေ။ ဒါကြောင့် သူတို့အကြောင်း အတင်းပြောကြတာ ပိုပြီး မြိုင်ဆိုင်တာပေါ့။</p> <p>​ထုန်ယောင်ရဲ့ ဘေးခန်းမှာ နေပြီး ပိုရင်းနှီးတဲ့ လျိုချင်းကတော့ အတွင်းသိအစင်းသိပေါ့။ ထုန်ယောင် အိမ်အတွက် ဘာပစ္စည်းဖြည့်လဲ ဆိုတာကအစ လိုက်ပြောတတ်တယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း လျိုချင်း ပြောသမျှကို စိတ်ဝင်တစား နားထောင်ကြတယ်။</p> <p>​လျိုချင်းက လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို သဘောကျပြီး သူ့ရဲ့ လေပေါတတ်တဲ့ အကျင့်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး။</p> <p>​"ငါ ပြောပြမယ်... သူတို့လစာက နည်းပေမယ့် ထုန်ယောင်က သုံးချင်တိုင်း သုံးနေတာ။ အိမ်အတွက် လိုချင်တာ အကုန်ဝယ်တယ်၊ နေ့တိုင်း ငါးတို့၊ အသားတို့ စားတယ်၊ အဝတ်အစားဆိုလည်း ထပ်မဝတ်ဘူး။ အကုန်လုံးက အကောင်းစားတွေချည်းပဲ။ လစာကို ရေလို သုံးနေကြတာ"</p> <p>​အရိုးအထူးကု ဆရာဝန် ဒေါက်တာကျောက်ရဲ့ ဇနီးက အရိပ်အမြွက် ပြောလာတယ်။</p> <p>​"ကြားတာတော့ တို့ဆေးရုံက ဆရာဝန်တစ်ယောက်က လူနာရှင်ဆီက စာအိတ်နီ (လာဘ်ငွေ) လက်ခံတယ်ဆိုလားပဲ။ ဆေးရုံက စုံစမ်းနေတယ်တဲ့"</p> <p>​လျိုချင်းက ချက်ချင်းပဲ ငြင်းတယ်။</p> <p>​"အဲဒါတော့ ငါမသိဘူး။ ငါက ထုန်ယောင်တို့ ဇိမ်ကျကျ နေတတ်တဲ့အကြောင်းပဲ ပြောတာ၊ ကျန်တာ မပြောဘူးနော်"</p> <p>​အတင်းပြောတာက ကိစ္စမရှိပေမယ့် ကျင့်ဝတ်နဲ့ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စကျတော့ သူ မပြောရဲဘူး။ တော်ကြာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် သူက စပြောပါတယ် ဆိုပြီး စစ်ဆေးခံနေရမှာ။ မဟုတ်မှန်း သိသွားရင် ဘယ်သူက တာဝန်ယူမှာလဲ။</p> <p>​"ဟယ်... ကြောက်နေလိုက်တာ။ တို့တွေက ဒီအတိုင်း လျှောက်ပြောနေကြတာပဲလေ၊ ဘယ်သူက သွားတိုင်မှာလဲ" ဒေါက်တာကျောက်ရဲ့ ဇနီးက ပါးစပ်အုပ်ပြီး ရယ်မောလိုက်တယ်။</p> <p>​"ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ။ ငါက ဘာမှ မပြောပါဘူး၊ သူတို့ နေတတ်ထိုင်တတ်တယ် ဆိုတဲ့အကြောင်းပဲ ပြောတာပါ" လျိုချင်းက အရူးမဟုတ်ပါဘူး၊ အခြေအနေကို သဘောပေါက်ပါတယ်။ အပေါ်ယံမှာ ညီအစ်မတွေလို ခင်ပြနေပေမယ့် ကွယ်ရာမှာ ဘာပြောမယ်မှန်း ဘယ်သူ သိမှာလဲ။</p> <p>​ဒီလိုလူတွေနဲ့ ပေါင်းသင်းရင် သတိထားရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ကိုယ်ဘယ်လို ခံလိုက်ရမှန်းတောင် သိမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​"ဟော... ဟိုနှစ်ယောက် ပြန်လာကြပြီ"</p> <p>​သားဖွားမီးယပ်ဌာနမှူးရဲ့ ဇနီးက အိမ်ရာဝင်းထဲ ဝင်လာတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို တွေ့ပြီး လှမ်းပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"ဘယ်သူတွေလဲ" ဒေါက်တာကျောက်ရဲ့ ဇနီးက စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။ ခုနက လက်ဗလာနဲ့ ပြန်သွားတဲ့ ထုန်ယောင်ဟွေးနဲ့ ဝမ်ယွန်းတို့က အခုတော့ ပစ္စည်းဘူးအကြီးကြီး သယ်လာတာကို မြင်လိုက်ရလို့ပါ။</p> <p>​သူတို့ နီးလာမှ အမျိုးသမီးတစ်သိုက် အံ့သြမှင်သက်သွားကြတယ်။ ထုန်ယောင်ဟွေး သယ်လာတာက ၁၈ လက်မ ရောင်စုံတီဗီကြီး ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ အဲဒီခေတ်တုန်းက ချမ်းသာတဲ့ အိမ်တွေမှာပဲ ရောင်စုံတီဗီ ရှိတာလေ။</p> <p>​သူတို့ အိမ်ရာဝင်းထဲမှာတောင် ရောင်စုံတီဗီက ၂ လုံးပဲ ရှိတာ။ ကျန်တဲ့အိမ်တွေမှာ အဖြူအမည်း တီဗီ ရှိရင်ရှိ၊ မရှိရင် ဘာမှ မရှိကြဘူး။</p> <p>​၁၈ လက်မ ရောင်စုံတီဗီ တစ်လုံးဆိုရင် ယွမ် ၁၅၀၀ ကျော်တယ်။ သာမန်လူတစ်ယောက် မစားမသောက်ဘဲ တစ်နှစ်ခွဲလောက် လုပ်မှ ရမယ့် ပိုက်ဆံလေ။ ဘယ်သူက ဝယ်နိုင်မှာလဲ။</p> <p>​ဒီလောက် ချမ်းသာတဲ့ ဆွေမျိုးတွေက ဘယ်သူတွေလဲ ဆိုပြီး အားလုံးက မနာလို ဖြစ်နေကြတယ်။</p> <p>​သူတို့ အနားရောက်လာတော့ လျိုချင်းက ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။</p> <p>​"ဘယ်သွားကြမလို့လဲရှင်"</p> <p>​ထုန်ယောင်ဟွေးက အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို တန်းတက်သွားတယ်။ ဝမ်ယွန်းကလည်း လျိုချင်းကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်ပြီး ဘာမှ မပြောဘဲ လိုက်သွားတယ်။ ခုနက သူတို့ အတင်းပြောနေတာကို ကြားခဲ့ရတယ်လေ။ လူကြီးတွေဆိုတော့ ကိုယ့်မာနနဲ့ကိုယ် ရှိကြတာပေါ့။</p> <p>​မမြင်ချင်တဲ့ လူတွေကို တစ်စက္ကန့်လေးတောင် အချိန်မပေးချင်ကြဘူး။</p> <p>​လျိုချင်းတစ်ယောက် အဖက်မလုပ်ခံရတော့ မျက်နှာပူပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒေါက်တာကျောက် ဇနီးရဲ့ စကားကြောင့် အားလုံးရဲ့ အာရုံက ပြောင်းသွားတယ်။</p> <p>​"နေပါဦး... သူတို့ကို ကြည့်ရတာ ထုန်ယောင်နဲ့ တူသလိုပဲ။ ထုန်ယောင် မိဘတွေများလား"</p> <p>​လျိုချင်း ရင်ထိတ်သွားတယ်။ သူ သေချာ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်မှ တကယ်ပဲ တူနေသလိုပဲ။</p> <p>​သားဖွားမီးယပ်ဌာနမှူးရဲ့ ဇနီးကလည်း ထောက်ခံတယ်။ "ဟုတ်တယ်... ထုန်ယောင်အဖေရဲ့ ပုံစံက စက်ရုံမှူးတစ်ယောက်ရဲ့ ဟန်ပန် အပြည့်ပဲ" သူတို့က ထုန်ယောင် မိဘတွေ ဖြစ်မယ်လို့ သေချာသလောက် ရှိသွားပြီ။</p> <p>​ခေါင်းဆောင်လုပ်တဲ့ သူတွေက သဘာဝကျကျ အရှိန်အဝါ တစ်ခု ရှိစမြဲလေ။ ထုန်ယောင်ဟွေးဆီမှာ အဲဒါကို အထင်းသား တွေ့နေရတယ်။</p> <p>​"သူတို့ ပထမတစ်ခေါက် လာတုန်းက ငါတို့ ပြောတာ ကြားသွားတယ် ထင်လား။ ဒါကြောင့် ပြန်လှည့်သွားပြီး တီဗီအကြီးကြီး ဝယ်လာတာများလား။ ငါ့စိတ်ထင်တော့ သူတို့ တမင်ကြွားပြချင်လို့ သယ်လာတာ နေမှာ" ဒေါက်တာကျောက်ရဲ့ ဇနီးက ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"..."</p> <p>​အမျိုးသမီးတွေ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ရင်း နေရခက်သွားကြတယ်။ ကိုယ်ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတယ်။ အတင်းပြောနေတုန်း လူမိသွားသလိုမျိုးပေါ့။</p> <p>​အဆိုးဆုံးကတော့ လျိုချင်းပါပဲ။ ပြန်စဉ်းစားစရာတောင် မလိုပါဘူး၊ သူ အများဆုံး ပြောခဲ့တာလေ။ ကျန်တဲ့သူတွေက ကြားဖြတ်ဝင်ပြောရုံလောက်ပဲ ရှိတာ။</p> <p>​အခုတော့ လျိုချင်းတစ်ယောက် သူတို့ မှားပြီး ထင်ကြေးပေးနေတာ ဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းနေမိတယ်။</p> <p>​မိဘတွေ လာမယ်ဆိုတာ သိထားလို့ ထုန်ယောင် အလုပ်မသွားဘဲ အိမ်မှာ ဟင်းချက်ရင်း စောင့်နေခဲ့တယ်။ သူတို့ ဒီလောက် နောက်ကျမှ ရောက်လာမယ်လို့ မထင်ထားသလို၊ ၁၈ လက်မ ရောင်စုံတီဗီကြီး ပါလာမယ်လို့ ပိုတောင် မထင်ထားဘူး။</p> <p>​အလုပ်ရှုပ်နေတာကြောင့် ထုန်ယောင် တီဗီကြည့်ဖို့ အချိန်မရလို့ မဝယ်ဖြစ်ခဲ့တာ။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ရောင်စုံတီဗီကြီး ရောက်လာတာ မြင်တော့ သူ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မိဘတွေကို ပြောလိုက်တယ်။</p> <p>​"အဖေတို့ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ သမီးတို့အတွက်ပဲ မသုံးပါနဲ့၊ ကိုယ့်ဘာသာ သုံးကြပါဦး"</p> <p>​"သမီးအဖေက အောက်ထပ်က လူတွေကို သက်သေပြချင်လို့လေ" ဝမ်ယွန်းက ခုနက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကို ပြန်ပြောပြတယ်။ သူတို့ ပြောတဲ့ စကားလုံး ရိုင်းရိုင်းတွေကြောင့် သူ တော်တော် စိတ်ဆိုးနေတာ။</p> <p>​ဘယ်လိုလူတွေလဲ မသိပါဘူး။</p> <p>​အားနေရင် ကွယ်ရာမှာ အတင်းပြောဖို့ပဲ သိကြတယ်။</p> <p>​"သမီး လိုချင်တာရှိရင် ပြော။ ထုန်ယောင်ဟွေးရဲ့ သမီးနဲ့ သမက်ကို ဘယ်သူမှ အထင်သေးလို့ မရစေရဘူး" ထုန်ယောင်ဟွေးက မျက်နှာထား တင်းတင်းနဲ့ ပြောတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင် မျက်တောင် ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ပြီး တစ်ဖက်က ဝမ်ယွန်းကို ဖက်၊ နောက်တစ်ဖက်က ထုန်ယောင်ဟွေး လက်မောင်းကို ချိတ်ကာ ချွဲလိုက်တယ်။</p> <p>​"ဒါကြောင့် မိဘမေတ္တာက အကြီးမားဆုံးပါလို့ ပြောကြတာပေါ့။ အဖေနဲ့ အမေကို အရမ်းချစ်တယ်"</p> <p>​ဆစ်ချန်က နေ့လယ်ဘက် ခွဲစိတ်မှု ရှိတာကြောင့် ထမင်းပြန်မစားဖြစ်ဘူး။ ဒါကြောင့် မိသားစု သုံးယောက်ပဲ စားလိုက်ကြတယ်။ ထမင်းစားပြီးတော့ ထုန်ယောင်ဟွေးက ဆစ်ချန်နဲ့ ဆစ်ဝေမင်းအကြောင်း မေးတယ်။</p> <p>​"လောလောဆယ် ရှောင်ချန်က အလုပ်ရှုပ်နေတော့ စကားမပြောဖြစ်သေးဘူး။ သူ့ဦးလေးကိစ္စကို သမီး ဘယ်လို သဘောရလဲ"</p> <p>​ဒီလ ဆစ်ဝေမင်းက ၃၊ ၄ ခေါက်လောက် လာပြီး ဆစ်ချန်နဲ့ ထမင်းစားဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ထုန်ယောင်ဟွေးက ဆစ်ချန် မအားဘူးဆိုပြီး အကြောင်းပြ ရှောင်လွှဲခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရေရှည်တော့ မဖြစ်ဘူးလေ။</p> <p>​"ရှောင်ချန်က သူ့ဦးလေးကို တွေ့ချင်ပုံ မရဘူး။ သမီးတို့လည်း ဟိုဘက်အိမ်ကို ဦးလေးတွေ့တဲ့အကြောင်း အသိမပေးရသေးဘူး"</p> <p>​နှစ်သစ်ကူးပြီးကတည်းက ထုန်ယောင်နဲ့ ဆစ်ချန် လင်းဖန်ရင်းဆီ ဖုန်းမဆက်ဖြစ်သလောက်ပဲ။ ဆစ်ဘိုရီဆီ ဆက်ပြီး စကားပါးတာလောက်ပဲ လုပ်ဖြစ်တယ်။ ဆစ်ချန်က သူ့ဦးလေးအကြောင်း မဟသလို ထုန်ယောင်လည်း ဝင်မပါခဲ့ဘူး။</p> <p>​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ဆစ်မိသားစု ကိစ္စပဲလေ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၇၅) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save