Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၇၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြည့်စမ်းပါဦး... ဖယ်စမ်း ငါပြောမယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​...</p> <p>​ညနေဘက် ဆစ်ချန် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ၈ နာရီခွဲတောင် ထိုးနေပြီ။ တစ်နေ့ကုန် ပင်ပန်းလာတာကြောင့် သူ့ရဲ့ ခန့်ညားတဲ့ မျက်နှာမှာ မောပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ တွေ့နေရတယ်။ ဒါကို မြင်တော့ ထုန်ယောင် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး သူ့အမောပြေစေဖို့ ကြွက်နားရွက်မှိုနဲ့ ဇီးသီးနီ ပြုတ်ရည်တစ်အိုးကို အထူးတလည် ပြုတ်ထားပေးတယ်။</p> <p>​အိမ်ထဲ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပဲ ဧည့်ခန်းထဲက ရောင်စုံတီဗီကို ဆစ်ချန် သတိထားမိသွားပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်တယ်။</p> <p>​"အိမ်မှာ တီဗီ ဝယ်လိုက်တာလား"</p> <p>​စားပွဲနားမှာ ဟင်းရည်ထည့်ပေးနေတဲ့ ထုန်ယောင်က ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။</p> <p>​"အဖေတို့ ဝယ်ပေးတာ။ အောက်ထပ်က မမတွေ အတင်းပြောတာ ကြားပြီး မျက်နှာမငယ်ရအောင် ဆိုပြီး ဝယ်လာပေးတာတဲ့"</p> <p>​ဆစ်ချန်က မီးဖိုချောင်မှာ လက်ဆေး၊ ဘောင်းဘီရှည်ကို ဒူးခေါင်းထိ မတင်ပြီး ဧည့်ခန်းက ခုံပုလေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။</p> <p>​"သဘက်ခါ ကိုယ် နားရက်ရတယ်။ အဖေတို့အိမ်သွားပြီး ထမင်းသွားစားကြမယ်လေ"</p> <p>​ထုန်မိသားစုက ပြေလည်ပေမယ့် ထုန်ယောင်ဟွေးနဲ့ ဝမ်ယွန်းတို့က ဖြုန်းတီးတတ်သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘိုးဘွားတွေ လက်ထက်ကတည်းက လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ ခြိုးခြံချွေတာမှုကို ကျင့်သုံးကြတယ်။ ကိုယ့်အတွက်ဆို ချွေတာပေမယ့် ထုန်ယောင်နဲ့ ဆစ်ချန်အတွက်ဆိုရင်တော့ ရက်ရောကြတယ်။ သားသမီးတွေက ပစ္စည်းဥစ္စာ မက်မောတာမဟုတ်ဘဲ မိသားစု မေတ္တာနဲ့ အဖော်ပြုတာကို လိုလားမှန်း သူတို့ နားလည်ကြတယ်။ ဒါကြောင့် ဆစ်ချန် အားတဲ့အချိန်ဆိုရင် ထုန်ယောင်ဟွေးတို့ဆီ သွားပြီး ထမင်းလက်ဆုံ စားလေ့ရှိတယ်။</p> <p>​ဒီလို လာလည်တာကိုပဲ ထုန်ယောင်ဟွေးနဲ့ ဝမ်ယွန်းတို့က သဘောကျကြတာ။ သူတို့အတွက်တော့ သမီးနဲ့ သမက် အချိန်ပေးပြီး လာလည်တာက ဘယ်လို လက်ဆောင်ပစ္စည်းထက်မဆို တန်ဖိုးရှိတယ်လေ။</p> <p>​"မိဘတွေက ရှင့်ကို သဘောကျတာ မဆန်းပါဘူး။ ရှင်က သူတို့အကြောင်း တော်တော် နားလည်တာကိုး"</p> <p>​ထုန်ယောင် ရယ်မောရင်း ဟင်းရည်ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဆစ်ချန်ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်ကာ မေးထောက်ပြီး သူစားတာကို ထိုင်ကြည့်နေလိုက်တယ်။</p> <p>​"ကိုယ်စားတာပဲ ထိုင်ကြည့်မနေနဲ့၊ မင်းပါ စားလေ။ ကြွက်နားရွက်မှိုက ယင်ဓာတ် (Yin) ကို အားဖြည့်ပေးတယ်၊ အဆုတ်ကို စိုစွတ်စေပြီး သွေးအားကောင်းစေတယ်။ ပြီးတော့ အသားအရေကိုလည်း နုပျိုစေတယ်။ ကိုယ့်ထက်စာရင် မင်းအတွက် ပိုကောင်းတယ်"</p> <p>​ဆစ်ချန်က ပန်းကန်လုံးကို ချပြီး မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားကာ နောက်ထပ် ပန်းကန်တစ်လုံးနဲ့ ဇွန်းတစ်ချောင်း ယူလာပေးတယ်။</p> <p>​ထုန်ယောင်က ညစာ စားထားပြီးမို့ ဗိုက်သိပ်မဆာတာနဲ့ မသောက်တော့ဘူးလို့ စဉ်းစားထားတာ။ ဒါပေမဲ့ ဆစ်ချန် ပြောပြတာ ကြားတော့ သောက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတယ်။</p> <p>​ဘယ်မိန်းကလေးက လှမယ်ဆိုရင် ငြင်းမှာလဲ။</p> <p>​ဟင်းရည်သောက်ရင်း ထုန်ယောင်က ဆစ်ဝေမင်းအကြောင်း စကားစလိုက်တယ်။</p> <p>​"ရှင့် ဦးလေးလေးက အဖေတို့အိမ်ကို ခဏခဏ လာတယ်။ ရှင်နဲ့ ထမင်းလက်ဆုံ စားချင်နေတာ။ ကျွန်မ သဘောကတော့ ဒီကိစ္စကို အချိန်ဆွဲမနေသင့်တော့ဘူး ထင်တယ်။ ဦးလေးလေးကို ရှာတွေ့ပြီဆိုတဲ့အကြောင်း အားလုံးကို ပြောပြလိုက်ကြမလား"</p> <p>​"ကောင်းပြီလေ"</p> <p>​ဆစ်ချန်က ဟင်းရည်သောက်ရင်း မျက်နှာသေနဲ့ပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ ငြင်းဆန်တဲ့ ပုံစံတော့ မပြပါဘူး။</p> <p>​ဆစ်ဝေမင်းနဲ့ စတွေ့ကတည်းက ဒီလိုအချိန် ရောက်လာဦးမယ်ဆိုတာ ဆစ်ချန် သိပြီးသားပါ။</p> <p>​"ဒါဆို မနက်ဖြန် ဆစ်ဘိုရီဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်တော့မယ်နော်"</p> <p>​"အင်း"</p> <p>​ဆစ်ချန် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။</p> <p>​...</p> <p>​"မရီး... ရှောင်ဟွေး မရီးတို့ဆီ လာနေတယ်"</p> <p>​"ရှောင်ဟွေးက ဘယ်တုန်းက လာတာလဲ။ ဘာလို့ ကြိုဖုန်းမဆက်တာလဲ" လာမယ်ဆိုရင် ကြိုအကြောင်းကြားနေကျ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>​"မနက် ရထားနဲ့ ထွက်လာတာ... မနေ့ညကတည်းက ရောက်နေလောက်ပြီ... မရီး... ရှောင်ဟွေး တစ်ယောက်တည်း လာတာ မဟုတ်ဘူး..." စကားနည်းတဲ့ ဆစ်ဘိုရီတစ်ယောက် အခြေအနေ မကောင်းတာကြောင့် စကားလုံး ရွေးရခက်ပြီး ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​"ကြည့်စမ်းပါဦး... ဖယ်စမ်း ငါပြောမယ်"</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီ အထစ်အငေါ့ ဖြစ်နေတာကို ကြည့်မရတဲ့ ကျန်လီကျွမ်းက ဖုန်းကို ဆွဲယူလိုက်တယ်။</p> <p>​အိမ်ထောင်ကျပြီးသွားတဲ့ ကျန်လီကျွမ်းကတော့ မိန်းမပျိုလေးတုန်းကလို ရှက်ရွံ့မနေတော့ဘဲ စကားပြောသွက်လက်ပြီး ပါးစပ်သရမ်းတတ်တဲ့ အိမ်ထောင်ရှင်မ ပုံစံ ပေါက်နေပြီ။</p> <p>​"မရီးရေ... ရှောင်ဟွေးမှာ ရည်းစားရနေပြီတဲ့။ အဲဒီကောင်က ဝက်လိုဝ၊ ရေနွေးဓာတ်ဘူးလို ပု၊ မျက်နှာက ဇလုံလောက်ရှိပြီး မျက်လုံးက ကြက်မျက်လုံးလောက်ပဲ ရှိတာ။ အမေက သဘောမတူဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဟွေးက အဲဒီကောင်နဲ့ပဲ ယူမယ်ဆိုပြီး ဂျီကျနေတာ။ အမေက သူ့ကို စိတ်ပြေလက်ပျောက် ရွာပြန်ခိုင်းမလို့ လုပ်ထားတာကို ညလယ်ခေါင်ကြီး စာတစ်စောင်ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးသွားတာလေ။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးဆီ လိုက်သွားတာတဲ့"</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေး အကြောင်း ပြောနေတဲ့ ကျန်လီကျွမ်းရဲ့ လေသံက ဒေါသထွက်နေပုံမရဘဲ တမင်သက်သက် အရသာခံပြီး ပြောနေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှောင်ဟွေးက သူ့ညီမအရင်းမှ မဟုတ်တာ။ ထွက်ပြေးတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ၊ သူ့အပူမှ မဟုတ်တာ။ ရှက်စရာကောင်းရင်လည်း သူ့ကို ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတောင်းစားနဲ့ ယူရင်တောင် ကျန်လီကျွမ်း ဒုက္ခရောက်မှာမှ မဟုတ်တာလေ။</p> <p>​ဆိုင်မှာ ဆစ်ရှောင်ဟွေး မရှိတော့ ကျန်လီကျွမ်း ပိုတောင် ပျော်သေးတယ်။ ဒီလပိုင်းတွေမှာ သူတို့နှစ်ယောက် တော်တော်လေး ပဋိပက္ခ ဖြစ်ခဲ့ကြတာကိုး။ ဆစ်ရှောင်ဟွေးကြောင့်ပဲ ကျန်လီကျွမ်းနဲ့ ဆစ်ဘိုရီ ရန်ဖြစ်ရတာ ခဏခဏပဲ။ မကြာသေးခင်ကမှ စိတ်ဆိုးပြီး မိဘအိမ် ပြန်ပြေးသေးတယ်။ လင်းဖန်ရင်းသာ သွားမခေါ်ရင် သူ ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ထုန်ယောင် နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်တယ်။ ဒါကြောင့်ကိုး... ဆစ်ရှောင်ဟွေးတစ်ယောက် ကူဟုန်ဝေအကြောင်း မမေးတာ ကြာပြီလို့။ နောက်တစ်ယောက် ပြောင်းသွားပြီကိုး။</p> <p>​"ဒါနဲ့... ရှောင်ဟွေး ရည်းစားထားနေတဲ့အကြောင်း နင်တို့ ဘာလို့ အစောကြီးကတည်းက မပြောပြကြတာလဲ"</p> <p>​"ကျွန်မက ပြောပြချင်ပါတယ်၊ အမေက ပေးမပြောတာ။ သတင်းပေါက်ကြားသွားရင် ရှောင်ဟွေး နာမည်ပျက်မယ်ဆိုပြီး ဖုံးထားခိုင်းတာလေ" အမြဲတမ်း ဝင်ပါတတ်တဲ့ ကျန်လီကျွမ်းက အတူနေတော့ လင်းဖန်ရင်းနဲ့ ထိပ်တိုက်တိုးတာ များတယ်။ ဒါကြောင့် ထုန်ယောင် မေးတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ လင်းဖန်ရင်းအပေါ် အပြစ်ပုံချတော့တာပဲ။</p> <p>​သူက "အပြင်လူ" (Outsider) ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးပြီး ထုန်ယောင်နဲ့ လင်းဖန်ရင်းကြား သွေးခွဲချင်တဲ့ သဘောနဲ့ ပြောတယ်။ လင်းဖန်ရင်းက ထုန်ယောင်ကို အပြင်လူလို သဘောထားပြီး လျှို့ဝှက်ထားပါတယ် ဆိုတဲ့ သဘောမျိုးပေါ့။</p> <p>​ပါးနပ်တဲ့ ထုန်ယောင်က ကျန်လီကျွမ်း စကားထဲက ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်တယ်။</p> <p>​"အဲဒီကောင်လေးက ဘာလုပ်တာလဲ၊ ဘယ်ကလဲ"</p> <p>​"နာမည်က ဆောင်ယု (Song Yu) တဲ့။ အရင်က အထက်တန်းကျောင်းသားပဲ။ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ခဏခဏ လာသောက်ရင်း ရှောင်ဟွေးနဲ့ ဘယ်လို ငြိသွားလဲ မသိပါဘူး။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် မအောင်တော့ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေတာ။ သူ့မိသားစုက မြို့ပေါ်မှာ နေပေမယ့် သိပ်မပြေလည်ဘူး။ ညီအစ်ကို ၅ ယောက်မှာ အငယ်ဆုံးပဲ။ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေတာရယ်၊ မောင်နှမတွေ များလွန်းတာရယ်ကြောင့် အမေက သဘောမတူတာ။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဟွေးကတော့ သူက ပညာတတ်ပါ၊ ယဉ်ကျေးပါတယ် ဆိုပြီး စွဲလမ်းနေတာလေ"</p> <p>​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်လီကျွမ်းကတော့ ဆောင်ယုကို သဘောမကျပါဘူး။ ဆစ်ရှောင်ဟွေးကသာ ရုပ်ရည်ခန္ဓာကိုယ်ကို မကြည့်ဘဲ ယူမယ်လို့ ပြောနေတာ။</p> <p>​စောင့်ကြည့်နေလိုက်...</p> <p>​ဆစ်ရှောင်ဟွေးသာ ဆောင်ယုနဲ့ ယူလိုက်ရင် နောင်တရမယ့်နေ့ ရောက်လာဦးမှာ။</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီက ဖုန်းကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်တယ်။</p> <p>​"မရီး... ရှောင်ဟွေး ရောက်လာရင် အစ်ကိုကြီးကို ဆုံးမခိုင်းပါဦး၊ ပြီးရင် ပြန်လာဖို့ ပြောပေးပါ။ ကျွန်တော် အမေနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး သူတို့ချင်း သဘောတူပေးဖို့ ပြောကြည့်ပါမယ်"</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီက ရှေးရိုးဆန်တဲ့သူပါ။ သူ့အမြင်မှာတော့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဒီလို အိမ်က ထွက်ပြေးတာ တော်တော် ရှက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စပဲ။ အရင်တုန်းက ကျန်လီကျွမ်း လိုက်ပြေးလာတုန်းကလည်း ရှက်စရာကောင်းတယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့တာ။ အခု ကိုယ့်ညီမအရင်းခေါက်ခေါက်ဆီမှာ ဒီလိုကိစ္စ ဖြစ်လာမယ်လို့ သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ဘူး။</p> <p>​ငယ်ငယ်ကတည်းက အဖေဆုံးပါးသွားလို့ ရှောင်ဟွေးအပေါ် သနားတဲ့စိတ်သာ မရှိရင် ဒီလိုအခြေအနေနဲ့ ပြန်လာတာကို သူ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ... တကယ့်ကို ရှက်စရာကြီး။</p> <p>​အမေဆိုရင် အိမ်မှာ ငိုလိုက်တာ မျက်လုံးတွေတောင် ရောင်ကိုင်းနေပြီ။</p> <p>​"သူရောက်ရင် ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်" ထုန်ယောင် နှုတ်ခမ်းစေ့လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောတယ်။</p> <p>​"ဒါနဲ့... ပြောစရာ နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ကျွန်မတို့ ကျိုတိုမှာ ဦးလေးလေးကို တွေ့တယ်။ သူ အဆင်ပြေနေပါတယ်၊ အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးတောင် ရနေပြီ။ အမေ စိတ်မပူရအောင် ဒီအကြောင်း မြန်မြန် ပြောပြလိုက်ပါ"</p> <p>​"ဗျာ..."</p> <p>​ဆစ်ဘိုရီ နားကြားမှားတယ် ထင်ပြီး ပြန်မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​"မရီး... ကျွန်တော်တို့ ဦးလေးလေးကို ကျိုတိုမှာ တွေ့ခဲ့တယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား"</p> <p>​နှစ်တွေ ဒီလောက် ကြာသွားပြီဆိုတော့ ဦးလေးလေး သေဆုံးသွားပြီလို့ ဆစ်ဘိုရီ သတ်မှတ်ထားတာ ကြာပါပြီ။ တကယ်လို့ အသက်ရှင်နေရင် ပြန်လာမှာပေါ့လို့ တွေးခဲ့တာ။</p> <p>​ရုတ်တရက်ကြီး ဦးလေးလေး အသက်ရှင်နေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတော့ သူ တုန်လှုပ်သွားပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိ ကြောင်အသွားတော့တယ်။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း (၂၇၇) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save