Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၇၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်ဒီရေလှိုင်း၊ ဆန်းကြယ်ရှင်ခြင်း အရိုးပုလဲ(၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးမြို့တော်၏ မြောက်ဘက် မြို့နှင့် မဝေးလှသော နေရာတွင် မြေပြင်မှာ အလွန်အမင်း မည်းမှောင်ပြီး ညို့မှိုင်းမှိုင်း အရောင်အဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လူတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်ကို မသက်မသာ ဖြစ်စေနိုင်သည့် မှေးမှိန်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသော အနံ့အသက်တစ်ခုက မြေကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေ၏ ဧရိယာကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရှေးဟောင်း အစီအရင်ကြီး တစ်ခုက တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဖုံးလွှမ်းထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအစီအရင်ကို ထိုခေတ်အခါက လောက၏ ထိပ်တန်း အားကောင်းသည့် သိုင်းပညာရှင်များစွာက တည်ဆောက်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး ဤနယ်မြေကို မရေမတွက်နိုင်လောက်အောင် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာ ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား မည်သည့်အရာမျှ အချိန်၏ တိုက်စားမှုကို မခံနိုင်ပေ။ ယခုအခါတွင် ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည့် အက်ကွဲကြောင်း အချို့ကို ရှာတွေ့ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်လွင်ပြင်ကြီး၏ အဆုံးတွင် လေဟာနယ်မှာ တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးနေပုံရပြီး ဤလွင်ပြင်ကြီးကို လုံးဝ သီးခြား ခွဲထုတ်ထားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက် လွင်ပြင်ကြီး၏ ကောင်းကင်ယံအထက်၌ လူရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အဝေးမှနေ၍ အလျင်စလိုဖြတ်သန်းလာသော လေခွင်းသံများ အဆက်မပြတ် ကြားနေရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေ ပွင့်လာတိုင်း မရေမတွက်နိုင်သော လူများက အမြဲတစေ ဝင်ရောက်လေ့ ရှိကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ဂိုဏ်းတပည့်များမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံဝဲနေကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆုံးအစမရှိသော လူပင်လယ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်နှင့် လင်းတုန်တို့မှာ တအံ့တဩဖြင့် လျှာသပ်လိုက်မိကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အရှေ့ဘက် ရွှမ်းဒေသ၏ ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော ပွဲတော်ကြီး တစ်ခုဆိုသည့် ဂုဏ်သတင်းနှင့် တကယ်ပင် ထိုက်တန်လှပေသည်။ ၎င်း၏ ဧရိယာမှာ ပြည်ထောင်တစ်ရာတိုက်ပွဲ ထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဤပြည့်နှက်နေသော လူရိပ်များကြားတွင် ဖုံးကွယ်နေသည့် အားကောင်းသော အရှိန်အဝါများစွာ ရှိနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာသည် ဖုံးကွယ်နေသော နဂါးများနှင့် ဝပ်တွားနေသော ကျားများ စုဝေးရာ နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အားကောင်းသည့် သိုင်းပညာရှင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ဝူယွမ်၏ ဘေးတွင် ကပ်လျက် ရှိနေလေသည်။ မနေ့ညက သူတို့၏ ရင်းနှီးသော ထိတွေ့မှုအပြီးတွင် သူမနှင့် ဝူယွမ်တို့ကြားရှိ ဆက်ဆံရေးမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူ၏ လှုံ့ဆော်မှုနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်မှာ တောက်လောင်လာခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို အကဲခတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယင်းဟွမ်ဟွမ်က သူ့ကို စတင် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူတို့နှင့် မဝေးလှသော နေရာတွင် အားလုံးက ကျောဘက်၌ ဓားရှည်များကို လွယ်ထားကြသည့် လူရိပ်အုပ်စုကြီး တစ်ခု ရှိနေ၏။</p> <p>ထက်မြက်လှသော ဓားချီများက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြန့်နှံ့ထွက်ပေါ်နေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် ထိုးဖောက်သွားနိုင်မည့်အလား ထက်ရှလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူများမှာ ဓားဂိုဏ်းမှ လူများပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားဂိုဏ်းတပည့်များ၏ အရှေ့တွင် သိပ်ပြီး ထူးခြားပုံမပေါ်သော အမျိုးသား တစ်ဦး ရပ်နေသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ထက်ရှသည့် အရှိန်အဝါက ကြည့်မိသူတိုင်း၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားစေနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒါက ဓားဂိုဏ်းတပည့်တွေကြားက ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ဓားဂိုဏ်းမှာ အထူးချွန်ဆုံး လူငယ် ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပဲ... ဓားရူးသွပ်သူ ရွှီလင်းလို့ လူသိများတယ်... သူက နိဗ္ဗာန်အဆင့် ၉ အထွတ်အထိပ် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်...”</p> <p> </p> <p>“သူက ဓားဂိုဏ်းရဲ့ မသေမျိုးဓား သိုင်းပညာရပ်ကို အောင်မြင်စွာ ကျင့်ကြံထားနိုင်ပြီး သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ပုံစံ အရမ်းကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ရှိတယ်... သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက ငါ့အစ်မထက်တောင် သာလွန်နိုင်လောက်တယ်...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က အခြားနေရာနှစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။ “ဘယ်ဘက်က အဖြူရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ထားတဲ့ အဖွဲ့နဲ့ သူတို့နဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာက အဝါရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားတဲ့ တပည့်တွေက နတ်ဘုရားဂိုဏ်းနဲ့ အဆောင်တောင်ကြား က လူတွေပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီတစ်ခေါက် နတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ လူငယ်မျိုးဆက်တွေထဲမှာ အကြောက်ရဆုံးသူက ရွှီဝမ်လို့ ခေါ်တဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အဆောင်တောင်ကြားက ဦးဆောင်တဲ့ တပည့်ရဲ့ နာမည်ကတော့ မော်ရှန်းတဲ့..."</p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က တံဆိပ် ၉ ခု ကောင်းကင်အဆောင်သခင် အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ... သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းလမ်းတွေက ပုံသဏ္ဍာန် မရှိဘဲ ခန့်မှန်းရခက်တော့ ကိုင်တွယ်ရ အရမ်း ခက်ခဲလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရွှီဝမ်နှင့် မော်ရှန်း တို့ကိုလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနှစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ တံဆိပ် ၉ ခု ကောင်းကင်အဆောင်သခင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းက အတော်လေး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ တံဆိပ် ၈ ခု ကောင်းကင်အဆောင်သခင် အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူသည် မူလဝိညာဉ် တစ်ခုကို စုစည်းဖန်တီးပြီးပြီ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အချိန်မရွေး အဆင့်ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး ပိုမိုအားကောင်းသော ကောင်းကင်ကျောက်စာမဟာသခင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်ပင် ကြိုးစားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝူယွမ်သည် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် အစီအစဉ် မရှိသေးပေ။ သူသည် လေ၊ မိုးကြိုးကပ်ဘေး ကို တိုက်ခိုက်ရေး နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲထားပြီး ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲများအတွင်း ဆင့်ခေါ်လိုက်သော လေ၊ မိုးကြိုးကပ်ဘေးက သူ့အတွက် လုံလောက်သော အားကောင်းသည့် မိုးကြိုးစွမ်းအင်များကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ဘေးတွင် ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းသော အမျိုးသားများ ပါဝင်သည့် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ထဲမှ အများအပြားမှာ လက်မောင်းဗလာများဖြင့် ရှိနေကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်တွင် ရစ်ခွေနေသော နဂါးများအလား ဖောင်းကြွနေသည့် သွေးကြောများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အရိုင်းအစိုင်းဆန်ပြီး ရှေးကျသော လှိုင်းဂယက်များက သူတို့ထံမှ ပြန့်နှံ့ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် သူတို့ကို လူသားပုံစံ နတ်ဆိုးသားရဲများနှင့် တူနေစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူများမှာ တောရိုင်းခန်းမမှ လူများဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ အတော်လေး ပိန်ပါးသော အမျိုးသား တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ </p> <p>ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းသော အမျိုးသားအုပ်စု၏ အရှေ့တွင် ကလေးငယ် တစ်ဦးအလား ရပ်နေသဖြင့် အလွန်ရယ်စရာကောင်းသည့် သိသာထင်ရှားသော ဆန့်ကျင်ဘက် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ပြောလိုက်လေသည်။ “သူ့ကို သေးတယ်ဆိုပြီး သူ့ကို အထင်မသေးနဲ့နော်... သူက တောရိုင်းခန်းမရဲ့  ထိတ်တန်းတပည့်ဖြစ်ပြီး ဝူဟုန် လို့ ခေါ်တယ်..."</p> <p> </p> <p>“သူ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်က အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အတိုင်းအတာအထိ ကျင့်ကြံထားပြီးပြီ...”</p> <p> </p> <p>“တစ်ခါတုန်းက နိဗ္ဗာန်အဆင့် ၉ အားကောင်းတဲ့ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်က သူ့ကို စိန်ခေါ်ခဲ့ဖူးတယ်၊"</p> <p> </p> <p>“သူက အဲ့ဒီ စိန်ခေါ်သူရဲ့ အကာအကွယ်တွေ အားလုံးကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ တိုက်ရိုက် ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်ပြီး နိဗ္ဗာန်ရွှေခန္ဓာကိုယ်ကိုတောင် ချိုးဖျက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားစေခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>စူပါဂိုဏ်းကြီးများမှ လူများမှာ တစ်ဖွဲ့ပြီးတစ်ဖွဲ့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်နှင့် ဝူယွမ်တို့မှာ တိတ်တဆိတ် ဆွေးနွေးနေကြသော်လည်း အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူမ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး လွင်ပြင်ပေါ်ရှိ လူများမှာလည်း ရုတ်တရက် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကိုးကောင်းကင် တိုင်ချင်းနန်းတော်မှ လူများ ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လူမတိုင်း၏ အကြည့်များက ကိုးကောင်းကင် တိုင်ချင်းနန်းတော် တပည့်များ၏ အရှေ့ဆုံးသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ကျရောက်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် နှင်းပန်းပွင့်သဖွယ် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကျက်သရေရှိလှသည့် ပုံရိပ်လေး တစ်ခုက အစိမ်းရောင် ကြာပန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အမူအရာမှာ လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးလေး တစ်ပါးအလားထင်မှတ်ရကာ အေးစက်ပြီး ပြေပြစ်လှသော လင်ချင်းကျူပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကိုးကောင်းကင် တိုင်ချင်းနန်းတော်အဖွဲ့မှာ သူတို့၏ ဘေးတွင် ကပ်လျက် ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဝူယွမ်သည် လင်ချင်းကျူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ပုံရိပ်လေး တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ခဲ့ရသော စုရိုပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>စုရိုမှာ ယခုအခါ အနည်းငယ် အရပ်ရှည်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက အစိမ်းနုရောင် ဂါဝန်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နူးညံ့ပြီး လှပနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က သူမထံတွင် ရှိခဲ့သော ကြောက်ရွံ့တတ်သည့် အမူအရာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းအစား တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စီနီယာ တပည့်များ စကားပြော ရယ်မောနေကြသည်ကို နားထောင်နေပြီး သူမ၏ အကြည့်များက တောင်ဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး ဝူယွမ်...”</p> <p> </p> <p>သူမက ဝူယွမ်ကို ချက်ချင်း တွေ့ရှိသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ့ကို လက်လှမ်းပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်ကလည်း ပြုံးပြပြီး လက်ပြန်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းရှောင်ရှောင်နှင့် အခြားသူများက ဝူယွမ်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော မိတ်ဆွေ အသိုင်းအဝိုင်းထဲ ရှိသူများ အားလုံးမှာ အလွန် လှပသော အမျိုးသမီးများ ဖြစ်နေခြင်းက အနည်းငယ် မျက်စိစူးစရာ ကောင်းနေမှန်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူမက ဘယ်သူလဲ...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က နှုတ်ခမ်းစူကာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြည်ထောင်တစ်ရာတိုက်ပွဲတုန်းက သူမနဲ့ တွေ့ခဲ့တာလေ... သူမရဲ့ အသက်ကို ငါ ကယ်ခဲ့ပြီး နည်းနည်းကူညီပေးခဲ့တာ... ဒီကောင်မလေးကလည်း သာမန်မဟုတ်ဘူး၊ ပါရမီ အရမ်း ကောင်းပြီး ဝိညာဉ်တံဆိပ် တစ်ခုလည်း ရှိတယ်...”</p> <p> </p> <p>"မူလက သူမ တောင်ဂိုဏ်းကို ဝင်မလို့ပဲ၊ ဒါပေမယ့် ကိုးကောင်းကင် တိုင်ချင်းနန်းတော်က အကြီးအကဲ တစ်ယောက်က သူမကို လုသွားတာ...” ဝူယွမ်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးရင်း ရှင်းပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ယွမ်ဂိုဏ်းက လူတွေ ရောက်လာပြီ...”</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် လွင်ပြင်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လေခွင်းသံများက လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အမှောင်တိမ်တိုက်ကြီး တစ်ခုအလား ထူထပ်စွာ ပြည့်နှက်နေသော လူရိပ်များက ခပ်လှမ်းလှမ်းမှနေ၍ ရန်လိုသော ဟန်ပန်များဖြင့် ပြေးဝင်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးနေသော လေဟာနယ်နှင့် အနီးဆုံး နေရာ၌ ပေါ်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>များပြားလှသော ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်များ၏ အရှေ့ဆုံးတွင် လူရိပ်သုံးခု ရပ်နေပြီး သူတို့မှာ လူငယ်ဘုရင် သုံးပါးပင် ဖြစ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>လူငယ် မိုးကြိုးဘုရင်လဲ့ချန်က ညာဘက်တွင် ရပ်နေပြီး တောင်ဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ကို ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပုံပျက်နေပြီး ဒဏ်ရာများမှာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်သော်ငြား အပြည့်အဝ မကျက်သေးသဖြင့် သူ့ကို အတော်လေး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အသွင်အပြင်မျိုး ပေးစွမ်းနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံးရှိ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသားက ယပ်တောင တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခပ်ဖွဖွ ယပ်ခတ်နေကာ ကျက်သရေရှိပြီး ပညာရှိဟန် ပေါက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သူတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ သူ၏ စွမ်းအားမှာ လဲ့ချန်ထက်ပင် သာလွန်နေသေး၏။ သူကား လူငယ်ဝိညာဉ်ဘုရင် လင်းကျန်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနှစ်ဦးကြားတွင် ရပ်နေသူမှာ အပြာရောင်ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသား တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူကား လူငယ်ယွမ်ဘုရင် ယွမ်ချန်း ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်သည် ထိုနှစ်ဦးကို ရတနာရှာဖွေရေးနယ်မြေတွင် ခဏတာမျှသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ယခုအခါ သူတို့ကို သေချာစ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အရှိန်အဝါများမှာ လဲ့ချန်ထက် များစွာ ပိုမိုထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်မှာ သေချာပြီး ပိုမိုအားကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီတစ်ခေါက်တော့ မင်းတို့ရဲ့ တောင်ဂိုဏ်းက သွေးနဲ့ ပြန်ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်...” လဲ့ချန်က အံ့ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်ပြီး တောင်ဂိုဏ်း အဖွဲ့ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ အသံမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က သူ့ကို အေးအေးဆေးဆေးပင် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး စကားလုံး နှစ်လုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်၏。</p> <p> </p> <p>“အရူး...”</p> <p> </p> <p>“မင်း...”</p> <p> </p> <p>လဲ့ချန်မှာ ဒေါသကြောင့် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား ဖြစ်သွားပြီး ဝူယွမ် ထပ်ရိုက်ရန်အတွက် သူ၏ မျက်နှာကို ထိုးပေးချင်နေသော်လည်း သူ့ ဘေးရှိ ယွမ်ချန်းက သူ့ကို တားဆီးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မလောပါနဲ့... ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေထဲ ရောက်သွားရင် အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ဝူယွမ်ကို သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာ လင်ချင်းကျူထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save