Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၇၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်ဒီရေလှိုင်း၊ ဆန်းကြယ်ရှင်ခြင်း အရိုးပုလဲ(၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နူးညံ့ကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့၏</p> <p> </p> <p>ရတနာရှာဖွေရေးနယ်မြေတွင်  ဝူယွမ်နှင့် လင်ချင်းကျူတို့ လူအုပ်ကြားတွင် လက်ချင်းထိခဲ့ကြပြီး နားမလည်နိုင်သော စကားတချို့ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်ကို သူ ကြားသိထားပြီး ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကိစ္စကို သိရှိပြီးနောက် ဝူယွမ်ကို သူ၏ သတ်ဖြတ်ရမည့် စာရင်းထဲတွင် ထည့်သွင်းထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လင်ချင်းကျူကို လိုက်ဖမ်းနေခဲ့သော်လည်း တုံ့ပြန်မှု တစ်ခုမျှ မရရှိသေးပေ။ သို့သော် ဝူယွမ်ကမူ သူမ၏ လက်ကိုတောင် ကိုင်လိုက်နိုင်သေးသည် မဟုတ်လော. ‘ဘယ်လောက်တောင် မုန်းစရာကောင်းလိုက်လဲ...’</p> <p> </p> <p>ဒီနေ့အထိ သူသည် လင်ချင်းကျူ၏ တစ်မီတာ အကွာအဝေး အတွင်းသို့ပင် မချဉ်းကပ်နိုင်ခဲ့ဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>“ဝီ၊ ဝီ...”</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် အရှေ့ရှိ လေဟာနယ်အတားအဆီးမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော လှိုင်းဂယက်များက လေဟာနယ် တစ်လျှောက် ပြန့်နှံ့သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေ ပွင့်တော့မယ်...”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးနေသော လေဟာနယ်မှာ ရေလှိုင်းများအလား ရုတ်တရက် လှိုင်းထသွားပြီး ထိုတွန့်လိမ်ကောက်ကွေးနေသော လေဟာနယ် အတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ခပ်ရေးရေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လအနည်းငယ် ကြာတိုင်း ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုး နယ်မြေ၏ မဟာ အစီအရင်ကြီးတွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်ပြီး ချိတ်ပိတ်ထားသော စွမ်းအားမှာလည်း များစွာ အားနည်းသွားတတ်သဖြင့် ဝင်ရောက်ရန် အကောင်းဆုံး အချိန် ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>စူပါဂိုဏ်းကြီးများမှ တပည့်များအပြင် မရေမတွက်နိုင်သော လှည့်လည်သွားလာနေသည့် အားကောင်းသော သိုင်းပညာရှင်များလည်း ရှိနေသေး၏။</p> <p> </p> <p>“ခဏနေ ငါတို့ ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေထဲ ဝင်သွားရင် ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေ ဆက်သွယ်နေဖို့ လိုမယ်နော်... မဟုတ်ရင် နေရာရွှေ့ပြောင်းတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ငါတို့ လူစုကွဲသွားလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ယင်းရှောင်ရှောင်က အဝေးရှိ ပိုမိုတွန့်လိမ်ကောက်ကွေးလာနေသော လေဟာနယ်ကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူတို့ကို သတိပေးရန် လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ စကားပြောနေစဉ် ထိုလေဟာနယ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အမြင့်ဆုံး အခြေအနေအထိ တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးသွားခဲ့ပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ လေဟာနယ် ရေဝဲကြီးတစ်ခု စုစည်းဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှစ်၊ ရွှစ်၊ ရွှစ်... လေဟာနယ် ရေဝဲကြီး ဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လေခွင်းသံများက ကမ္ဘာကြီးကို ဖြတ်သန်းကာ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p> ထို့နောက် ကျိုင်းကောင်များအလား မရေမတွက်နိုင်သော လူရိပ်များသည် အုံလိုက်ကျင်းလိုက် ပျံသန်းထွက်ခွာလာကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရေစီးကြောင်းကြီး တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးနေသော လေဟာနယ် ရေဝဲကြီး အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက စနစ်တကျ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။ ဝူယွမ်နှင့် ယင်းရှောင်ရှောင်တို့ ဦးဆောင်သော တောင်ဂိုဏ်းတပည့်များသည်လည်း ၎င်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>မူးဝေသွားသော ခံစားချက်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သူတို့သည် နေရာသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေလား...”</p> <p> </p> <p>‌ေမြပြင်သို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလေဟာနယ်ရေဝဲကြီးက ဝင်လာတဲ့ သူတွေကို ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုး နယ်မြေရဲ့ အပြင်ဘက် ဧရိယာ အနှံ့အပြားကို ကျပန်း ရွှေ့ပြောင်းပေးလိမ့်မယ်..."</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် ဝင်ဝင်ချင်းမှာ ယွမ်ဂိုဏ်းနဲ့ ဆုံဖို့ အခွင့်အလမ်းက နည်းတယ်... ငါတို့ရဲ့ ပထမဆုံး စိုးရိမ်ရမယ့် ကိစ္စက ဒီနေရာက ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေပဲ...” ယင်းရှောင်ရှောင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ ပြိုင်ပွဲတွင် သူတို့၏ အကြီးမားဆုံးရန်သူ ဖြစ်သော်လည်း ယွမ်ဂိုဏ်းအပြင် အခြားသော အန္တရာယ်များစွာ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို တခြားဂိုဏ်းတွေက လူတွေနဲ့လည်း မဆုံနိုင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား...” လင်းတုန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူတို့သူတို့သာ ယွမ်ဂိုဏ်းမှ လူများနှင့် မဆုံတွေ့ရပါက အနည်းငယ် နစ်နာသွားမည် ဖြစ်သည်။ ယင်းရှောင်ရှောင်ကို ဦးဆောင်ကာ စိတ်တိုင်းကြိုက် သတ်ဖြတ်ရန် သူ စီစဉ်ထားသေးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယင်းရှောင်ရှောင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုး နယ်မြေရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာမှာ အစီအရင် တစ်ခု ရှိတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိတယ်.."</p> <p> </p> <p>“ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုး နယ်မြေကနေ ထွက်ဖို့အတွက် လူတိုင်း အဲဒီကို သွားရမယ်၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် စူပါဂိုဏ်းကြီးရှစ်ခုလုံးက တပည့်တွေ အားလုံး အဲဒီကို ရောက်လာကြလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>“သတိထား...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ရုတ်တရက် သတိပေးလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေဆောင့်နင်းလိုက်လေသည်။ အားကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု တိုက်ရိုက်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အက်ကွဲကြောင်းအောက်တွင် ထက်ရဇသော အနက်ရောင် ဆူးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လုံးဝ မည်းမှောင်နေသည့် ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်သော မိစ္ဆာ သားရဲကြီး တစ်ဒါဇင်ကျော်က သွေးစွန်းနေသော ဧရာမမျက်လုံးကြီးများဖြင့် သူတို့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှစ်၊ ရွှစ်၊ ရွှစ်...</p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အနက်ရောင် ဆူးများက မြေအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်ဂိုဏ်း တပည့်များထံသို့ တိုး၀င်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် ဤတပည့်များ အားလုံးမှာ တိုက်ရိုက်တပည့်များ ဖြစ်ကြပြီး လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ကြကာ ဆူးများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူတို့၏ ယွမ်စွမ်းအင်များကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြ၏。</p> <p> </p> <p>“ဒါ မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်တွေ... ငါတို့ ကံဆိုးတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>ယင်းရှောင်ရှောင်က ခါးသီးသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ “ဒီကောင်တွေက ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုး နယ်မြေရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေသင့်တာလေ... သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>မြေပြင်မှာ တုန်ခါသွားပြီး အဆက်မပြတ် ပြိုကျလာခဲ့၏။ လူတစ်ယောက်၏ အရွယ်အစားခန့်ရှိသော အနက်ရောင် မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်များမှာ ရူးသွပ်စွာ အုံနှင့်ကျင်းနှင့် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ထက်မြက်သော လက်သည်းများမှာ လူတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်လောက်သည့် အေးစက်သော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်များ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားမှာလည အားမနည်းပေ။ သူတို့ထဲမှ အားအနည်းဆုံး အကောင်များပင်လျှင် နိဗ္ဗာန်အဆင့် ၅ သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အခု ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က မိုးကြိုးဝိညာဉ်ကောင်းကင်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော မိုးကြိုးဓားချီများကို ပစ်လွှတ်ကာ တပည့်များကို ဤမိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်များ၏ ရန်မှ ကာကွယ်ရန် ကူညီပေးနေခဲ့၏ာ</p> <p> </p> <p>သို့သော် မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ် အရေအတွက်မှာ များပြားလွန်းလှပြီး မြေအောက်မှ အဆုံးအစမရှိ ထွက်ပေါ်နေကာ သူတို့၏ အသိုက်များမှာလည်း နေရာအနှံ့အပြားတွင် ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များမှာ ခုခံရန် ရုန်းကန်နေကြရသော်လည်း ဤမိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်များမှာ ရှေးဟောင်း သားရဲများ ဖြစ်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>တပည့်များ၏ စွမ်းအားများမှာ နိဗ္ဗာန်အဆင့် ၆ အထက်တွင် ရှိနေကြသော်လည်း သူတို့ကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ </p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ပုရွက်ဆိတ်များမှာ သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ များပြားနေသဖြင့် လွှမ်းမိုးခြင်းခံနေရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းရှောင်ရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ “မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်တွေ ပေါ်လာပြီဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အရေအတွက်က အင်မတန် များပြားလွန်းတယ်... ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ အရေပြားကလည်း အရမ်း မာကျောတယ်"</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ဒီမှာ ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ဖြုန်းတီးနေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ ယွမ်စွမ်းအင်တွေ ကုန်သွားတာနဲ့ သူတို့ ဝါးမျိုတာကို လုံးဝ ခံလိုက်ရလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကျက်သရေတုံးလိုက်တာ... ဘာလို့ သူတို့ အားလုံးက ငါ့ဆီကိုပဲ လာနေကြတာလဲ...” ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ မျက်နှာလေးမှာ တင်းမာနေပြီး သူမက အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်နေခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>အခြား တပည့်များကို တိုက်ခိုက်နေသော မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ပုရွက်ဆိတ်များကို ပိုမိုဆွဲဆောင်နိုင်နေပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟွမ်ဟွမ်... နင့်ရဲ့ စောင်းကို တီးကြည့်ပါလား၊ သူတို့ကို ညှို့ယူလို့ ရမလား စမ်းကြည့်...” ဝူယွမ်က ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ဆွဲတင်ကာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် ချဉ်းကပ်လာသော မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်များကို ခုတ်ပိုင်းရန် သူ၏ မိုးကြိုးဓားကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါင်၊ ဒေါင်၊ ဒေါင်...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ဝူယွမ်၏ ခေါင်းကို ညှပ်ထားခဲ့ပြီး ကိုယ်ဟန် အနေအထားမှာ ပုစဉ်းရင်ကွဲ စီးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။ ထူထပ်လှသော မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ် အုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သူမ ဆက်လက်၍ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီးနောက် စိမ်းလန်းသော ကုချင်း စောင်းလေးက သူမ၏ လက်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမ၏ ကျောက်စိမ်းရောင် လက်လေးက ခပ်ဖွဖွ မြှောက်တက်သွားပြီး မြစိမ်းရောင် ကူချင်း စောင်းလေးမှာ လင်းလက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ကျောက်စိမ်းရောင် လက်ချောင်းလေးများဖြင့် စောင်းကြိုးများကို တီးခတ်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသော လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ပါဝင်သည့် သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော စောင်းသံစဉ်များက လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>စောင်းသံစဉ်များ ပြန့်နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်သော မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်များမှာ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် လဲကျသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>တပည့်များမှာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟူး... တော်သေးတာပေါ့၊ ဂိုဏ်းတူညီမလေး ဟွမ်ဟွမ်က အရမ်း တော်တာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီ စောင်းတီးတဲ့ လက်ရာက အရမ်းထူးချွန်တာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“အဲလေ… ကိုယ်ဟန် အနေအထားလေး တစ်ခုပဲ နည်းနည်း ကြည့်ရဆိုးတာ...”</p> <p> </p> <p>... လူတိုင်းက ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို ချီးကျူးနေကြသော်လည်း သူမနှင့် ဝူယွမ်၏ လက်ရှိ အနေအထားကို မြင်သောအခါ သူတို့ အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဟမ်း... မြေအောက်ထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေပုံရတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို အမြန် အောက်ချပေးလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်စကားကြောင့် လူတိုင်းက မြေအောက်သို့ ကြည့်လိုက်မိကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က သူ၏ ယွမ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ဧရာမလက်ဝါးကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ပုရွက်ဆိတ် ဒီရေလှိုင်းကြီးကို ပြန့်ကျဲသွားစေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>နက်ရှိုင်းသော မြေကြီးအောက်တွင် ညိုမည်းနေသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ၎င်းအပေါ်၌ လူရိပ် အချို့ ထိုင်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ရဲ့ ဒန်တျန်တွေလား...”</p> <p> </p> <p>ယင်းရှောင်ရှောင်က အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုခြောက်သွေ့နေသော အလောင်းများ၏ ဒန်တျန် ဧရိယာတွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်း အစုအဝေး တစ်ခု ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအဖြူရောင် အလင်းတန်းအတွင်း၌ လည်ပတ်နေသော ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့နိုင်ပြီး အလွန်အမင်း ကြွယ်ဝလှသော အသက်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ ဆန်းကြယ်ရှင်ခြင်း အရိုးပုလဲများလား... ဘုရားရေ... ဒီခြောက်သွေ့နေတဲ့ အလောင်းတွေက အသက်ရှင်နေတုန်းက ဆန်းကြယ်ရှင်ခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ် ဒါမှမဟုတ် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဆန်းကြယ်ရှင်ခြင်းအဆင့် အားကောင်းတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေ ဖြစ်ရမယ်...”</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်၌ ဝမ်ယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လွင်နေပြီး သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သော အသံထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အံ့ဩမှုများ ပါဝင်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆန်းကြယ်ရှင်ခြင်း အရိုးပုလဲဆိုသည်မှာ ဆန်းကြယ်ရှင်ခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ် သို့မဟုတ် ပြီးပြည့်စုံသည့် ဆန်းကြယ်ရှင်ခြင်းအဆင့် အားကောင်းသော သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး သေဆုံးသွားပြီးနောက် သူ၏ အသက်စွမ်းအင်များ မပျောက်ကွယ်သွားဘဲ တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာမှသာ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပုလဲထဲတွင် အလွန်အမင်း ကြွယ်ဝလှသော အသက်စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် နိဗ္ဗာန်အဆင့် ၉ အထွတ်အထိပ်ရှိ အားကောင်းသော သိုင်းပညာရှင်များအတွက် အလွန်အမင်း အဖိုးတန်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် အခွင့်အရေးသာ လုံလောက်မည်ဆိုပါက သူတို့ကို ဆန်းကြယ်ရှင်ခြင်းအဆင့်၏ တံခါးဝကို ထိတွေ့နိုင်စေရန်ပင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ရတနာအကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ တပည့်များ အားလုံး၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် စိတ်အားထက်သန်သော အမူအရာများ ပေါ်လာခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက မိစ္ဆာပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီးကို ဆွဲဆောင်နိုင်တာလည်း မပြောနဲ့... ဆန်းကြယ်ရှင်ခြင်း အရိုးပုလဲကြောင့်ကိုး...”</p> <p> </p> <p>ယင်းရှောင်ရှောင်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။ “ငါတို့ ပုလဲတွေကို အရင် သိမ်းကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save