Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၇၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောင်ကျွမ်းကောင်းကင် ရှေးဟောင်းရတနာတိုက်သို့ ရောက်ရှိခြင်း၊ ဝူယွမ်၏ ကြီးစိုးမှု(၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လျှိုထောင်မှာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့သော်လည်း သူ့အတွက် မည်သည့် အခွင့်အရေးမျှ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်နှင့် လင်းတုန်တို့က အားကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုများကို စတင်လိုက်ပြီး သူတို့ကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြတ်သားစွာ ရှင်းလင်းပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သက်သွားခဲ့၏。 တောင်ဂိုဏ်းနှင့် ဓားဂိုဏ်းတို့မှာ မည်သည့် သေကျေပျက်စီးမှုမျှ မရှိခဲ့ဘဲ ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူတစ်ရာကျော်ကို အောင်မြင်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းကြ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ တပည့်များက ဤလူယုတ်မာများထံမှ သိုလှောင်အိတ်များနှင့် ဝိညာဉ်ရတနာများကို သွားရောက် သိမ်းဆည်းကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဤလူများ၏ ကိုယ်ပိုင် သိုလှောင်မှုများမှာ မဆိုးလှပေ။ ဤနေရာများသို့ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာ လာရောက်ခဲ့ကြသူများပီပီ သူတို့ထံတွင် လျှို့ဝှက်ချက် အတော်များများ ရှိနေခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>နိဗ္ဗာန်ဆေးလုံး တစ်မျိုးတည်းဖြင့်ပင် သန်းရာနှင့်ချီ၍ ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသော်လည်း ၎င်းတို့ကို မထိရဲကြဘဲ ဝူယွမ်က ခွဲဝေပေးမည့် အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤတန်ပြန် လုယူသည့် လုပ်ရပ်တစ်ခုတည်းကပင် သူတို့၏ ရင်တွင်း၌ ဝူယွမ်ကို ရန်စ၍ မရနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်သွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လေးစားကြောက်ရွံ့မှု တစ်ခုက သဘာဝကျကျပင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ပစ္စည်းများ၏ သုံးပုံတစ်ပုံကို ဓားဂိုဏ်းအား ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် မိစ္ဆာအလောင်း နှစ်လောင်းကို ရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်နယ်မြေအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ပြုံးရင်း ရွှီလင်းကို ပြောလိုက်လေသည်။ “ဒီပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက ကောင်းပါတယ်... ငါတို့ ဒီမှာတင် လမ်းခွဲကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးဝူယွမ်... အစ်ကိုကြီးဆီမှာ အရမ်းကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိတာပဲ... အနာဂတ်မှာလည်း ငါတို့ ဆက်ပြီး ပူးပေါင်းနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ရွှီလင်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူ၏ အခေါ်အဝေါ်မှာ ‘ညီအစ်ကိုဝူယွမ်’ မှ ‘အစ်ကိုကြီးဝူယွမ်’ သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားဂိုဏ်းမှ လူများ ထွက်သွားပြီးနောက် ဝူယွမ်က ဆန်းကြယ်ရှင်ခြင်း အရိုးပုလဲ လေးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဝမ်ယန်နှင့် ယင်းရှောင်ရှောင်တို့ကို နှစ်လုံး ပေးလိုက်ကာ ကျန်နှစ်လုံးကို သူနှင့် လင်းတုန်အတွက် သိမ်းထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ နိဗ္ဗာန်အဆင့် ၉ တွင် ရှိနေကြပြီး အခြားတပည့်များထက် အခြေခံအုတ်မြစ် များစွာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းကြသဖြင့် ဆန်းကြယ်ရှင်ခြင်း အရိုးပုလဲ ကဲ့သို့သော ရတနာများကို ဤအချိန်တွင် အသုံးပြုရန် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဝူယွမ်သည် ကမ္ဘာသစ်ပင်မှ သန့်စင်ပေးထားသော မိစ္ဆာအလောင်းများကို ဝိညာဉ်ရုပ်သေးများ အဖြစ်သို့ ဖန်တီးလိုက်လေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ရုပ်သေး လေးခုလုံးမှာ ခြေလှမ်း၀က် ဆန်းကြယ်ရှင်ခြင်းအဆင့် အားကောင်းသော သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိပြီး လဲ့ချန် လေးယောက်နှင့် ညီမျှလေသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် တောင်ဂိုဏ်း၏ စွမ်းအားမှာ ထပ်မံ မြင့်တက်သွားခဲ့ပြန်၏။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုး စွမ်းအင်များ မရှိတော့သဖြင့် ဤဝိညာဉ်ရုပ်သေးများကို ထိန်းချုပ်ရန် များစွာ ပိုမိုလွယ်ကူသွားခဲ့လေသည်။ ဝူယွမ်က ၎င်းတို့ကို ယင်းဟွမ်ဟွမ်၊ ယင်းရှောင်ရှောင်နှင့် အခြားသူများထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤဝိညာဉ်ရုပ်သေးများမှာ သူ့အတွက် သိပ်ပြီး အကူအညီ မဖြစ်စေသဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်အတွက် အဖွဲ့အတွင်းရှိ အရေးကြီးသူများကို ပေးလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းလေသည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်ထပ် ငါတို့ ဘယ်ကို သွားကြမလဲ...” ယင်းရှောင်ရှောင်က မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးရှောင်ရှောင်၊ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးဝမ်ယန်... ဒါကို ကြည့်ပါဦး...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ လောင်ကျွမ်းကောင်းကင် ရှေးဟောင်းရတနာတိုက် ၏ မြေပုံကို ပြသလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှေးဟောင်းရတနာတိုက် မြေပုံလား...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယန်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး သူက မြေပုံကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ညီငယ် ဝူယွမ်... ဒါက လောင်ကျွမ်းကောင်းကင် ရှေးဟောင်းရတနာတိုက် ရဲ့ မြေပုံ မဟုတ်လား...” အိမ်စာများ လုပ်ထားခဲ့သော ယင်းရှောင်ရှောင်သည် ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုး နယ်မြေနှင့် အလွန်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီး မြေပုံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မှတ်မိသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်... အဲ့ဒီကို သွားကြည့်ဖို့ ကျွန်တော် စဉ်းစားထားတာ...” ဝူယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းရှောင်ရှောင် ပြောလိုက်လေသည်။ “လောင်ကျွမ်းကောင်းကင် ရှေးဟောင်းရတနာတိုက်ကို ရှာတွေ့ထားတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဆိုပေမယ့် ဒီနေ့အထိ ဘယ်သူမှ မဖွင့်နိုင်သေးဘူး..."</p> <p> </p> <p>“ယွမ်ဂိုဏ်းက ဒီရှေးဟောင်းရတနာတိုက်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ ကြာပြီ၊ ပြီးတော့ သူတို့က ဒါကို အချိန်အတော်ကြာ လေ့လာထားခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒီတစ်ခေါက်လည်း သူတို့ အဲ့ဒီကို သွားလောက်တယ်၊ တကယ်လို့ ရှေးဟောင်းရတနာတိုက် ပွင့်လာမယ်ဆိုရင် ယွမ်ဂိုဏ်းက အခွင့်အရေး အများဆုံးပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေထဲမှာ ရှေးဟောင်းရတနာတိုက်တွေ အများကြီး ရှိတာကို ဘာလို့ ဒီစူပါဂိုဏ်းကြီးတွေက အားကောင်းတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေက ဝင်လာပြီး မယူသွားကြတာလဲ...” လင်းတုန်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအဆင့်ရှိတဲ့ အားကောင်းတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေအတွက် ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေက တားမြစ်ထားတဲ့ နေရာတစ်ခုလေ..."</p> <p> </p> <p>“သူတို့ ဝင်လာတာနဲ့ ဒီနေရာက ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုး စွမ်းအင်တွေ ရူးသွပ်သွားရုံသာမက ဒီနေရာကို ချိတ်ပိတ်ထားတဲ့ ရှေးဟောင်းအစီအရင်ကပါ သူတို့ကို ဖယ်ရှားပစ်လိမ့်မယ်...” ယင်းရှောင်ရှောင်က ရှင်းပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဆင့်နိမ့်က သူတွေကပဲ ဒီနေရာမှာ ဖိအားနည်းတာ... ဒါကလည်း စူပါဂိုဏ်းကြီးတွေက ဒီနေရာကို ဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲကျင်းပဖို့ ရွေးချယ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... ဒါဆိုမှတော့ ငါတို့ ခရီးထွက်ကြတာပေါ့၊ တကယ်လို့ ယွမ်ဂိုဏ်းက လူတွေကလည်း လောင်ကျွမ်းကောင်းကင် ရှေးဟောင်းရတနာတိုက်ကို ပစ်မှတ်ထားနေတယ်ဆိုရင် သူတို့ အဲဒီကို အရင်ဆုံးသွားမှာ သေချာတယ်... ငါတို့ နောက်ကျကျန်ခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မည်သူကမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ယခုအခါ သူတို့သည် ယွမ်ဂိုဏ်းကို မကြောက်ရွံ့ကြတော့ပေ။ အကယ်၍ သူတို့ စောစောစီးစီး ဆုံတွေ့ခဲ့မည်ဆိုလျှင်တောင်မှ တိုက်ခိုက်ရုံသာ ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>လောင်ကျွမ်းကောင်းကင် ရှေးဟောင်းရတနာတိုက်သည် ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေ၏ အလယ်ဗဟိုပိုင်းတွင် တည်ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာမှာ ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေ၏ အပြင်ဘက် ဧရိယာများနှင့် အတော်လေး ဝေးကွာလှပေသည်။ လင်းတုန်နှင့် အခြားသူများ အမြင့်ဆုံး အမြန်နှုန်းဖြင့် ခရီးသွားမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ ဆယ်ရက်တိတိ ကြာမြင့်ဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ခရီးစဉ်မှာ ချောမွေ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေမှာ ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ကူးစက်ခံထားရသော မိစ္ဆာသားရဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်လာနိုင်လေသည်။ အန္တရာယ်များက နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝူယွမ်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် သူတို့သည် အရာအားလုံးကို လွယ်ကူစွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ လောင်ကျွမ်းကောင်းကင် ရှေးဟောင်းရတနာတိုက်နှင့် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအရေအတွက်မှာလည်း များလာပြီး အားလုံးက လောင်ကျွမ်းကောင်းကင် ရှေးဟောင်းရတနာတိုက် ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေကြပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့်အမျှ သူတို့သည် ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေ၏ အလယ်ဗဟိုပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မြေကြီး၏ အရောင်မှာ ယခင်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်မနေတော့ပေ။ အလယ်ဗဟိုသို့ နီးကပ်လာလေလေ အရောင်မှာ ပိုမိုဖျော့တော့လာလေလေပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ လောင်ကျွမ်းကောင်းကင် ရှေးဟောင်းရတနာတိုက်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြေပြင်မှာ မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသည့်အလား အနီရောင်ရင့်ရင့်ဖြင့် အစားထိုးခံထားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“တခြားဂိုဏ်းတွေက လူတွေအားလုံး ရောက်လာကြပြီပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် အခြား ဂိုဏ်းများမှ လူအများအပြားကို သူတို့ တွေ့မြင်ခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းရှောင်ရှောင်က ပြောလိုက်၏။ “အရင် ဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲတွေတုန်းက ဒီနေရာမှာ လူအတော်များများ ရှိခဲ့ပေမယ့် ဒီတစ်ခေါက်လောက် မများဘူး..."</p> <p> </p> <p>“ကြည့်ရတာ ယွမ်ဂိုဏ်းဆီမှာ လောင်ကျွမ်းကောင်းကင် ရှေးဟောင်းရတနာတိုက်ကို ဖွင့်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိနိုင်တယ်ဆိုတာကို သူတို့ ကြားသွားလို့ အားလုံးက လာပြီး ဝေစု လိုချင်ကြပုံရတယ်...”</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးဝူယွမ်...”</p> <p> </p> <p>သူမ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကြည်လင်သော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး စုရိုက ပြုံးကာ သူ့ကို လက်လှမ်းပြနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကိုးကောင်းကင် တိုင်ချင်းနန်းတော်မှ လူများမှာ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူသည်လည်း သူတို့ကြားတွင် ရှိနေပြီး ဝူယွမ်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားခဲ့သော်ငြား သူမ၏ မျက်နှာဖုံးကြောင့် မည်သူကမျှ သူမ၏ အပြုံးကို မမြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ပြန်ပြုံးပြလိုက်ပြီး ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေစဉ်အတွင်း လင်ချင်းကျူကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ အကြည့်များကို ရှောင်ဖယ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးဝူယွမ်...”</p> <p> </p> <p>ရွှီလင်းထံမှ နောက်ထပ် နှုတ်ဆက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ပြောလိုက်၏။ “အို... မင်းတို့လည်း ရောက်လာကြတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးဝူယွမ်... ယွမ်ဂိုဏ်းက လူတွေက ဒီမှာ ပြင်ဆင်နေကြပြီ... သူတို့က ဧရိယာကို ရှင်းလင်းချင်နေပုံရတယ်၊ အစ်ကိုကြီးကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... သတိထားသင့်တယ်နော်...” ရွှီလင်းက တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းနှစ်ခုကြားရှိ ပဋိပက္ခကို သူ သိရှိထား၏。 သူက ဝူယွမ်ကို ကူညီလိုသော်လည်း သူတို့သည် ယွမ်ဂိုဏ်းကိုလည်း ကြောက်ရွံ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူ၏ ကျေးဇူးတင်မှုကို ပြသလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့က သူတို့ထံသို့ ရန်လိုသော ဟန်ပန်များဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒါတွေက တစ္ဆေဓားဂိုဏ်းနဲ့ မီးတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းက လူတွေပဲ... ဒီဂိုဏ်းကြီး နှစ်ခုကလည်း အရှေ့ဘက် ရွှမ်းဒေသမှာ အတော်လေး နာမည်ကြီးတယ်..."</p> <p> </p> <p>“သူတို့က ပုံမှန်အားဖြင့် ယွမ်ဂိုဏ်းနဲ့ အရမ်း ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတယ်၊ သူတို့က ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ လက်အောက်ခံတွေ မဟုတ်ပေမယ့် ကိစ္စတော်တော်များများမှာ ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဦးဆောင်မှုကို အများအားဖြင့် လိုက်နာတတ်ကြတယ်...”</p> <p> </p> <p>ယင်းရှောင်ရှောင်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဝူယွမ်၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ လက်ပါးစေတွေပေါ့...” ဝူယွမ်က အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ထိုအဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့မှာ နီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အနီရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် အမျိုးသား တစ်ဦးတို့က အသီးသီး ဦးဆောင်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုနှစ်ဦးစလုံးထံတွင် နိဗ္ဗာန်အဆင့် ၉ ရှိ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“တစ္ဆေဓားဂိုဏ်းက မုန်တွမ့်...”</p> <p> </p> <p>“မီးတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းက ယန်ဟို့...”</p> <p> </p> <p>ထိုနှစ်ဦးက ရင်းနှီးပုံရသော အပြုံးများဖြင့် ဝူယွမ်ကို လက်ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြောလေ... ဘာကိစ္စလဲ...” ဝူယွမ်က ထိုနှစ်ဦးကို တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် စိတ်ဝင်တစား အကဲခတ်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မီးတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှ ယန်ဟို့က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး စကားကို လှည့်ပတ်မနေတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> “ညီအစ်ကို ယွမ်ချန်းနဲ့ တခြားသူတွေက မင်းတို့ကို ဒီမှာမမြင်ချင်ဘူးတဲ့... ဒါကြောင့် ငါတို့ကို လာပြောခိုင်းတာ...”</p> <p> </p> <p>“ပြဿနာမှန်သမျှကို နောက်ဆုံးဧရိယာကျမှ ဖြေရှင်းလို့ ရပါတယ်... ညီအစ်ကိုယွမ်ချန်းနဲ့ တခြားသူတွေက အတော်လေး သဘောကောင်းပြီး စောစောစီးစီး မလှုပ်ရှားချင်ကြဘူး..."</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ မင်းတို့ ဒီကနေထွက်သွားပြီး အဲဒီ နောက်ဆုံးဧရိယာကို စောစောသွားမယ်ဆိုရင် ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေကနေ ချောချောမွေ့မွေ့ ထွက်ခွာသွားနိုင်ပြီး သေ‌ကြေပျက်စီးမှုတွေကို ရှောင်ရှားနိုင်ဦးမယ်လို့ ငါထင်တယ်...” </p> <p>မုန်တွမ့်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးရင်း ဖြည့်စွက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပဲလား...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ နှစ်ယောက် ပြန်သွားပြီး ယွမ်ချန်းကို ပြောပြလိုက်... သူတို့ကိုလည်း ငါ ဒီမှာမမြင်ချင်ဘူးလို့... သူတို့ကို ဉာဏ်နည်းနည်းသုံးပြီး မြန်မြန်ထွက်သွားဖို့ ပြောလိုက်၊ မဟုတ်ရင် သူတို့ရဲ့ ခွေးအသက်လေးတွေကိုတောင် ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save