Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၇၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">နှစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် ချင်းတန်နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း(၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤနည်းအားဖြင့် ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးစွမ်းအင်သည်လည်း လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာပြီး ထိန်းချုပ်သူများကို မထိခိုက်စေတော့သဖြင့် ယင်းရှောင်ရှောင်နှင့် အခြားသူများ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာအလောင်းများသည် သတ်ဖြတ်ရေး စက်ရုပ်များ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ ရန်သူများကို မည်သည့် သနားညှာတာမှုမျှ ပြသမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယန်ဟို့နှင့် အခြားတစ်ဦးမှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ပြီး မိစ္ဆာအလောင်း နှစ်လောင်းက မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ သူတို့ကို အဆုံးသတ်လိုက်ကာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို လက်ဝါး တစ်ချက်တည်းဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် ထိုးဖောက်သွားခဲ့လေသည်။ </p> <p>အနက်ရောင် အလင်းတန်းများ ပြန့်နှံ့သွားပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကိုပါ လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ဂိုဏ်း၏ လက်ပါးစေနှစ်ဦးမှာ ဤသို့နှင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အခြား မိစ္ဆာအလောင်း နှစ်လောင်းက လဲ့ချန်ကို လိုက်မီသွားပြီး သူ့ကို နှစ်ဖက်လုံးမှ တိုက်ခိုက်ကာ လဲ့ချန်ကို ထွက်မပြေးနိုင်အောင် ဖန်တီးလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးယန်...”</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးမုန်...”</p> <p> </p> <p>မီးတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းနှင့် တစ္ဆေဓားဂိုဏ်းမှ အခြား တပည့်များက သူတို့၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးများ ဤမျှ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် သေဆုံးသွားသည်ကို ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်နေခဲ့ကြရ၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများက သူတို့ကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး သူတို့က အသံဩဩဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှစ်...”</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံမှ ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု တိုးဝင်လာခဲ့၏။ အလင်း မှေးမှိန်သွားသည်နှင့် သံဓားတစ်လက်က လဲ့ချန်ဆီသို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သံဓားမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လဲ့ချန်ကို တိုက်ခိုက်နေသော မိစ္ဆာအလောင်းများကို နောက်ဆုတ်သွားအောင် ဖိအားပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အပြာရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီးနောက် အပြာရောင်ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့၏။ သူက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သံဓားမှာ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ပြန်လည် ပျံသန်းသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရောက်ရှိလာသူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ လူငယ်ယွမ်ဘုရင် ယွမ်ချန်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းနောက်တွင် လေထုကို ဆွဲဖြဲလိုက်သော အသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ယပ်တောင်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လူငယ်ဝိညာဉ်ဘုရင် လင်းကျန်းသည်လည်း ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့် အများအပြားနှင့်အတူ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်ယွမ်ဘုရင်နှင့် လူငယ်ဝိညာဉ်ဘုရင်တို့ ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ယင်းရှောင်ရှောင်နှင့် ယင်းဟွမ်ဟွမ်တို့က မိစ္ဆာအလောင်းများကို အလျင်အမြန် ပြန်ခေါ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို သွားရောက် ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်ခိုင်းတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်းနှင့် လင်းကျန်းတို့မှာ ကိုင်တွယ်ရ မလွယ်ကူကြောင်း ထင်ရှားပြီး မိစ္ဆာအလောင်းများကို ထိခိုက်ပျက်စီးစေခြင်းက ဆုံးရှုံးမှု တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာအလောင်း လေးလောင်းမှာ နောက်ပြန်ဆုတ်လာကြပြီး တောင်ဂိုဏ်းမှ လူများ၏ ဘယ်နှင့် ညာဘက်တွင် သက်တော်စောင့် လေးဦးအလား ရပ်နေကြကာ အားကောင်းသော ဖိအားခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် သေဆုံးနေပြီဖြစ်သော ယန်ဟို့နှင့် မုန်တွမ့်တို့ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်မှာလည်း အနည်းငယ် တင်းမာသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးယွမ်ချန်း... ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးယန်ဟို့အတွက် လက်စားချေပေးရမယ်နော်...”</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးယွမ်ချန်း... တောင်ဂိုဏ်းက လူတွေကို အလွတ်မပေးနဲ့...”</p> <p> </p> <p>... မီးတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းနှင့် တစ္ဆေဓားဂိုဏ်းမှ လက်ပါးစေများမှာ ယွမ်ချန်းကို မြင်သောအခါ အားတက်သွားကြပြီး သူတို့အတွက် လက်စားချေပေးရန် ယွမ်ချန်းကို ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ် တောင်းဆိုနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်းက ငိုယိုနေသော လက်ပါးစေများကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ယင်းအစား မိစ္ဆာအလောင်း လေးလောင်းကို အထင်သေးစွာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ “မိစ္ဆာအလောင်းတွေ... ဒါက မင်းတို့ရဲ့ အားကိုးလား...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပဲဆိုရင်တော့ မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေကို ကယ်တင်ဖို့ မလုံလောက်သေးဘူး... မင်းတို့က သေချင်နေတယ်ဆိုမှတော့ ဒီနေ့ မင်းတို့ရဲ့ ဆန္ဒကို ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်းက သူ၏ လက်ထဲရှိ သံဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် တောင်ဂိုဏ်း ရှိရာအရပ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သံဓားမှာ မည်သည့် ထူးခြားသော လက္ခဏာမျှ ရှိပုံမပေါ်သော်လည်း ဓားမှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အလင်းတန်းမှာမူ အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ ထက်မြက်သော အရှိန်အဝါကို နိဗ္ဗာန်အဆင့် ၉ အားကောင်းသော သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးပင်လျှင် ရင်ဆိုင်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်း၏ စွမ်းအားမှာ ဆန်းကြယ်ရှင်ခြင်းအဆင့်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ယွမ်စွမ်းအင်များမှာ ဆူပွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားလွန်းသော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် မိစ္ဆာအလောင်းများဆီသို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားအလင်းတန်း၏ ဧရိယာက သူတို့၏ အနောက်ဘက်တွင် ရှိနေသော ဝူယွမ်ကိုပါ လွှမ်းခြုံထားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဓားအလင်းတန်းက သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာသည်ကို ကြည့်ရင်း ဝူယွမ်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့လေသည်။ သူ လှုပ်ရှားတော့မည့် အချိန်လေးမှာပင် သူ၏ နှလုံးသား ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားလွန်းသော မီးခိုးရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ ရုတ်တရက် လေခွင်းသံများဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားအလင်းတန်းနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိသွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ပွဲကြည့်ပရိသတ်များမှာ ထိတ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားသော ဓားအလင်းတန်းနှင့် မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းကို ကြောင်အစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မသိရှိကြသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားလှသော လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ပြန့်နှံ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ် လူငယ်ယွမ်ဘုရင် ယွမ်ချန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လှိုင်းဂယက်အနည်းငယ် ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက် ကြမ်းတမ်းပြီး အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ချန်ကွေ့... ဒါက ငါတို့ ယွမ်ဂိုဏ်းနဲ့ တောင်ဂိုဏ်းကြားက ရန်ငြိုးလေ... မင်းက ဘာလို့ ဝင်ပါရတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“ချန်ကွေ့...”</p> <p> </p> <p>ဤနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း လန့်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းပေါင်းစုံဝရမ်းစာရင်းမှာ အဆင့်တစ်နေရာက တစ္ဆေမျက်နှာ ချန်ကွေ့ ပဲ...” ယင်းရှောင်ရှောင်က အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယန်က မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည့်စွက် ပြောဆိုလိုက်၏။ “သူက ဘယ်ဂိုဏ်းက တပည့်မှ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ အရှေ့ဘက် ရွှမ်းဒေသကလည်း မဟုတ်ဘူးထင်တယ်... “</p> <p> </p> <p>“သူက လျှို့ဝှက်လွန်းတော့ သာမန်လူတွေက သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို မသိနိုင်ကြဘူး... ဒီကနေ့ သူ ဒီမှာ ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့မိဘူး...”</p> <p> </p> <p>“သူက ယွမ်ချန်းနဲ့ တစ်ခါ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးပြီး ယွမ်ချန်းက သူ့ကို အနိုင်မရခဲ့ဘူးလို့ ကောလာဟလတွေ ရှိတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများ ကြားတွင် အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံမှ သက်တံအလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် လေထုထဲ၌ လူရိပ်နှစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်နှင့် လင်းတုန်တို့သည်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုဖြင့် လေထုထဲရှိ လူရိပ်နှစ်ခုကို ကြည့်လိုက်ကြ၏。</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့၏ အကြည့်များက သေးငယ်ပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသော ပုံရိပ်လေး တစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနှစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာများ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး အံ့ဩမှု၊ မှင်တက်မှုနှင့် တွေဝေမှုအနည်းငယ်ကို ပြသနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“သူမက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ...” လင်းတုန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။“ငါလည်း အဲ့ဒါကို သိချင်နေတာ” </p> <p> </p> <p>ယင်းရှောင်ရှောင်၊ ယင်းဟွမ်ဟွမ်နှင့် အခြားသူများမှာ ဝူယွမ်နှင့် လင်းတုန်တို့ ဘာကြောင့် ဤသို့ တုံ့ပြန်နေကြသည်ကို တွေးတောနေကြဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံရှိ သေးငယ်သော ပုံရိပ်လေးမှာ နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေပြီ။ ပြုံးရွှင်နေသော အပြုံးလေးတစ်ခုက သူမ၏ သိမ်မွေ့လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ယင်းဟွမ်ဟွမ်နှင့် အသက်အရွယ် တူညီသော မိန်းမပျိုလေး တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက အနက်ရောင် ဂါဝန်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အလွန်အမင်းလှပသော မျက်နှာလေးကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်လုံးလေးများမှာ တက်ကြွမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နတ်သမီးလေး တစ်ပါးအလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အနောက်တွင် အမျိုးသား တစ်ဦးက လေထုထဲ၌ ရပ်နေလေသည်။ သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော လှိုင်းဂယက်များမှာ အတော်လေး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးတစ်ဝက်ကို တပ်ဆင်ထားပြီး ယင်းက သူ့အား အနည်းငယ် ထူးဆန်းပြီး တစ္ဆေဆန်သော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူကား အခြားသူ မဟုတ်၊ အရှေ့ဘက် ရွှမ်ဒေသ၏ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ၀ရမ်းစာရင်းတွင် အဆင့်တစ်နေရာ၌ ရှိနေသော နာမည်ကျော် တစ္ဆေမျက်နှာ ချန်ကွေ့ ပင် ဖြစ်လေသည်။ ဤနေရာရှိ လူအများစုက သူ့ကို မှတ်မိသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ချန်ကွေ့ပေါ်သို့ စူးစိုက်နေစဉ် သူ၏ ဘေးရှိ မိန်းမပျိုလေးက ပျော်ရွှင်သော အပြုံးလေးဖြင့် ရုတ်တရက် စကားပြောလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ... အစ်ကိုကြီးဝူယွမ်၊ အစ်ကိုကြီးလင်းတုန်...”</p> <p> </p> <p>“ချင်းတန်... ညီမလေးက ဘာလို့ ဒီကိုရောက်လာတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်းတုန်က ချင်းတန်ကို တွေဝေစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ညီမလေးသည် အားကောင်းသော စီနီယာ တစ်ဦးနှင့်အတူ ကျင့်ကြံရန် သွားရောက်ခဲ့ပြီး အရှေ့ဘက် ရွှမ်ဒေသမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြောင်းကို သူ သိထားလေသည်။ ယနေ့ ဤနေရာတွင် သူမနှင့် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးဝူယွမ်၊ အစ်ကိုကြီးလင်းတုန်... ညီမလေး အစ်ကိုတို့ကို လွမ်းလို့ လာတွေ့တာ...”</p> <p> </p> <p>ချင်းတန်က သူတို့ကို ချစ်ခင်ကြင်နာစွာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမ၏ ပုံရိပ်လေးက လှုပ်ရှားသွားပြီး ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူမက လက်မောင်းများကို တိုက်ရိုက်ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး လင်းတုန်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် သေးငယ်သော ပုံရိပ်လေးက ဝူယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းတုန်... “………”</p> <p> </p> <p>သူ နေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားပြီး ထိုနှစ်ဦး စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပွေ့ဖက်နေကြသည်ကို ကြည့်ကာ ခဏတာမျှ တွေဝေသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်... ‘ငါက နင့်အစ်ကိုလေ...’</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး ဝူယွမ်... ညီမလေး အစ်ကိုကြီးကို အရမ်း လွမ်းနေခဲ့တာ...”</p> <p> </p> <p>ချင်းတန်က ချွဲနွဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ ဤနှစ်နှစ်တာ ကွဲကွာနေခဲ့ရမှုက သူမကို သူ့အား အလွန်အမင်း လွမ်းဆွတ်စေခဲ့သည် မဟုလော။</p> <p> </p> <p>“အဟမ်း အဟမ်း... နင့်အစ်ကိုကြီး လင်းတုန်လည်း ဒီမှာ ရှိနေတယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က နေရခက်စွာဖြင့် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ချင်းတန်ကို ညင်သာစွာ တွန်းဖယ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပထမဇနီးနှင့် ဒုတိယဇနီးတို့ကပါ ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေကြသည် မဟုတ်လော။ ဤချင်းတန်က အခြေအနေကို တကယ် နားမလည်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးလင်းတုန်... ညီမလေး အစ်ကိုကြီးကိုလည်း လွမ်းနေတာပါပဲ...”</p> <p> </p> <p>ချင်းတန်က ဝူယွမ်စကားကြောင့် လင်းတုန်ကို ပွေ့ဖက်ရန် ချက်ချင်း ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မထင်မှတ်ဘဲ လင်းတုန်က ရှောင်ဖယ်သွားပြီး မကျေမနပ် ပြောလိုက်လေသည်။ “ငါက နင့်အစ်ကို မဟုတ်ပါဘူး...” </p> <p> </p> <p>“အို... အစ်ကိုကြီးလင်းတုန်ကလည်း...” ချင်းတန်က လင်းတုန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ လှုပ်ယမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ့်... နင်က နင့်အစ်ကိုကြီးကို တွေ့ရတော့ ဒုတိယ အစ်ကိုကြီးကို မေ့သွားပြီပေါ့... နင်... နင် သိပါတယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>လင်းတုန်က ချင်းတန်၏ နဖူးကို အားထည့်တွန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ညီမလေးက အစ်ကိုကြီးဝူယွမ်ကို စိတ်ဝင်စားနေလောက်မည်ဟု သူ ခံစားမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အစ်ကိုကြီးဝူယွမ်ကဲ့သို့သော ထူးချွန်သည့် အမျိုးသား တစ်ဦးကို သဘောကျခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းတုန်က သူ၏ ညီမလေးအတွက် အနည်းငယ် နှလုံးနာနေရုံမျှသာ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ အချစ်ပြိုင်ဘက်များမှာ များပြားလွန်းလှသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save