Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၁၅၄</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>နေဝင်ရီတရောအချိန်သို့ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ကျွန်းပေါ်တွင် လူသူနည်းပါးလာပြီး ဓားအလင်းတန်းများမှာလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျံသန်းကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p>စုန်ယန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိ၍ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝေးလံသောဆီသို့ တစ်ကိုယ်တည်း ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသော စုယောင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သိသာသည်မှာ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော အခမ်းအနားမျိုးကို ငြီးငွေ့၍ တိုက်ရိုက်ထွက်ခွါသွားခြင်းပင်။</p> <p>စုန်ယန်ကတော့ စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအတောအတွင်း သူသည် အဆောင်အတတ်ကျွမ်းကျင်သော အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို သတိပြုမိသော်လည်း သူ အရေးမလုပ်ခင်မှာပင် သူမမှာ အမျိုးသားကျင့်ကြံသူများ၏ ဝိုင်းဝန်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အဆင့်မြင့်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် အဝေးမှ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် ရောက်ရှိလာပြီး ခပ်ပုပု အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဆင်းသက်လာသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ မီးလောင်ကျွမ်းထားသော အနံ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး ပါးပြင်များမှာလည်း မီးခိုးရောင်များ ပေကျံနေကာ ဆံပင်များမှာလည်း အပူရှိန်ကြောင့် လိပ်ကောက်နေသည်။ စုန်</p> <p>ယန်သည် ဆေးပေါင်းအိုးအောက်ရှိ ဝိညာဉ်သစ်သားလောင်စာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့ကို ချက်ချင်းပင် ရရှိလိုက်သည်။</p> <p>သာမန်မီးဟု ဆိုသော်လည်း ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ရန်အတွက် လုံလောက်သော အပူချိန်ရရှိရန် ဝိညာဉ်သစ်သားကို အသုံးပြုရစမြဲပင်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤအမျိုးသမီးမှာ စုန်ယန်နှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုတို့... တောင်းပန်ပါတယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ... ကျွန်မက ရေနွေးကျွန်းက အန်လီပါ။ နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်"</p> <p>သူမသည် စကားပြောပြီးနောက် နှာချေကာ နှာရည်တရှုံ့ရှုံ့ လုပ်နေရှာသည်။ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူစင်ရိုးသားသော အသွင်အပြင် ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>အမျိုးသားကျင့်ကြံသူအချို့က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အကြည့်လွှဲသွားကြသော်လည်း ရင်းနှီးသူတစ်ဦးကမူ "အို... အန်လီလေး ဒီနေ့တော့ မင်းရဲ့ ဆေးဖော်စပ်တဲ့အခန်းထဲကနေ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာနိုင်ပြီပေါ့လေ" ဟု ကျီစယ်လိုက်သည်။</p> <p>အန်လီက အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ဖြေသည်။</p> <p>ထို့နောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် "နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာပါ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာကို နည်းနည်းလေး လိုတာလဲ"</p> <p>ထိုကျင့်ကြံသူက စပ်စုရာ</p> <p>"ဆေးလုံးဖော်စပ်ဖို့ နည်းနည်းလေးပဲ... အား... အားချိုး"</p> <p>သူမ နောက်တစ်ကြိမ် နှာချေလိုက်ပြန်သည်။ နှာချေလိုက်သည်နှင့်အတူ မီးခိုးရောင် အငွေ့အသက်အချို့ လွင့်စင်လာရာ ထိုကျင့်ကြံသူမှာ ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆက်၍ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p>အန်လီသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး မျက်ဝန်းများမှာ အသက်မဲ့နေကာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေရှာသည်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး အချိန်မရွေး သေသွားနိုင်သည့်အလား အမူအရာမျိုး ရှိနေသည်။ သူမသည် ကောင်းကင်ယံကို ခဏခဏ မော့ကြည့်နေပြီး မှောင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးရန် ချောင်းနေပုံရသည်။ သူမသည် ဒီနေ့ ဤနေရာသို့ အတင်းအကျပ် စေလွှတ်ခြင်းခံရပုံပင်။</p> <p>နားထဲတွင် အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် အသံများဖြင့် ဝေဝေဝါးဝါးဖြစ်နေစဉ်မှာပင် အန်လီ၏ နားစည်ဘေးနားသို့ အသံတစ်သံ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>"ဝိညာဉ်ပုံစံမြွေဟောက်ရဲ့ မိစ္ဆာသွေးကို သံယောင်ပြက်မြက်၊ ခရမ်းရောင်နေကြာတို့နဲ့ ရောစပ်ပြီး သူတို့ရဲ့ စင်ကြယ်ယန်ချီကို အသုံးပြုပြီးတော့ မြွေဟောက်သွေးထဲက အအေးဓာတ်ကို ဖြေဖျော့ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ဒါမှ ခရမ်းရောင်နန်းတော်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်မှာလေ။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ယင်နဲ့ ယန်က တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဟန်ချက်မညီရုံတင်မကဘဲ အပြင်းအထန် ပဋိပက္ခဖြစ်သွားတယ်။ ညီမလေး... မင်း ခုနကပဲ ဆေးအိုးပေါက်ကွဲသွားတာမဟုတ်လား"</p> <p>စုန်ယန်၏ စကားကြောင့် အန်လီမှာ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ထိုဓားဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ကို သေချာစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ရှင်... ရှင် ဒါကို ဘယ်လိုသိတာလဲ"</p> <p>သူမသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်ပြီးမှ ထိုသူ၏ မျက်နှာကို သေချာမြင်လိုက်ရသောအခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"ဘိုင်လူပေ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>စုန်ယန်၏ စိတ်ထဲတွင်  ငါ့နာမည်က ဘိုင်ရှို့ဟူလေ... ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး လူပေ ဖြစ်သွားရတာလဲ။</p> <p>အန်လီသည် သူမ၏ ဒေါသကို ဖွင့်ထုတ်ပြီးနောက် လေသံအနည်းငယ် လျှော့ကာ  "ဒါပေမဲ့ ရှင်က ဂျူနီယာညီမလေး ရှောင်ကျူးရဲ့ နောက်ဆုံးကိစ္စတွေကို သေချာလုပ်ပေးပြီး သင်္ဂြိုဟ်ပေးခဲ့တယ်ဆိုတော့... ထားလိုက်ပါတော့။ အခုတော့ သွားပါတော့ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ စကားများမနေချင်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>စုန်ယန်က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့်  "ရှောင်ကျူးရဲ့ ဂူဗိမာန်ရှေ့မှာ အဖြူရောင်ပန်းလေး လာချသွားတာ မင်းလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>အန်လီက နှာခေါင်းရှုံ့လျက်  "ကျွန်မပဲ" ဟု ဝန်ခံသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမက ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"ရှောင်ကျူးက ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ ပြီးတော့ သူမက ရှင့်ကို တော်တော်လေး မုန်းတာရှင့်"</p> <p>စုန်ယန်က ပြုံးလျက်  "မင်း ဆေးဖော်စပ်တဲ့ အခန်းထဲမှာ အောင်းနေတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ" ဟု မေးရာ အန်လီက "ကျွန်မက အပြင်ထွက်လေ့မရှိပါဘူး။ အခုဆိုရင် သုံးလ၊ လေးလလောက် ရှိပြီထင်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>အန်လီသည် သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည်ခုခံကာကွယ်သည့်အနေဖြင့် အလောတကြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မ အပြင်မထွက်တာက ဆေးဖော်စပ်တာကို လေ့ကျင့်နေရလို့ပါ။ ဆရာက ပြောဖူးတယ်... တစ်နေ့မှာ ကျွန်မသာ ပိုပြီးစွမ်းအားကြီးတဲ့ ကြက်သွေးရောင်နန်းတော်ဆေးလုံးတွေကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ရင် ငါတို့ဓားဂိုဏ်းမှာ ပညာရှင်တွေ အများကြီးထွက်လာပြီး လူဆိုးတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေကို အများကြီး သတ်နိုင်လိမ့်မယ်တဲ့။</p> <p>ပြီးတော့ ကျွန်မ အပြင်မထွက်ပေမဲ့ စီနီယာအစ်ကိုတွေက ကျွန်မဆီကို မိစ္ဆာသားရဲသွေးတွေ အမြဲလာပေးကြတယ်။ ပြောပြဦးမယ်... ဓားဂိုဏ်းထဲက ကြက်သွေးရောင်နန်းတော်ဆေးလုံး အတော်များများကို ကျွန်မ ဖော်စပ်ထားတာနော်။ ရှင် ကျွန်မကို အထင်သေးရဲသေးလား"</p> <p>စုန်ယန်က ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ရင်း  "မင်းရဲ့ဆရာက ဒီနေ့ ဒီကို အတင်းလွှတ်လိုက်တာလား" ဟု မေးရာ</p> <p>အန်လီက "ဆရာ... မရှိတော့ဘူး" ဟု တိုးတိုးလေး ဖြေရှာသည်။</p> <p>စုန်ယန် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီနောက်ပိုင်း လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကိစ္စတွေ အများကြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်"</p> <p>အန်လီက "ရှင့်လို လူဆိုးပြောတာကို ကျွန်မ လုံးဝနားမထောင်ဘူး" ဟု ပြောသော်လည်း</p> <p>"ဂျူနီယာညီမလေး ရှောင်ကျူးအကြောင်းပါ" ဟု စုန်ယန်က ပြောလိုက်သောအခါ</p> <p>"အို... ဒါဆိုလည်း ပြောပြလေ" ဟု အန်လီက စိတ်ဝင်တစား ပြောလာတော့သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး စကားလက်ဆုံကျနေကြကာ အကြောင်းစုံကို နားထောင်ပြီးနောက် အန်လီမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ "တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ မှောင်စပြုနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားပြီး သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သည်  "စီနီယာအစ်ကို... ဘိုင်လူပေ နောက်ဆုံးတော့ မှောင်သွားပြီပဲ။ ငါတို့တွေ အမြန်ပြေးကြရအောင်"</p> <p>စုန်ယန်က သက်ပြင်းချလျက်  "ငါလည်း ကြက်သွေးရောင်နန်းတော်ဆေးလုံး ဖော်စပ်နည်းကို သုတေသနလုပ်နေတာ ခေါင်းကို ကိုက်နေတာပဲ" ဟု ပြောရာ "ကျွန်မလည်း အတူတူပဲ" ဟု အန်လီက ထောက်ခံသည်။</p> <p>"မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ မင်းဆီကို လာခဲ့မယ်လေ။ ဆေးနည်းတွေကို အတူတူ လေ့လာကြမလား"</p> <p>စုန်ယန်က ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။</p> <p>အန်လီက သူ့ကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း၊ စုန်ယန်သည် ဝိညာဉ်</p> <p>သန့်စင်ဆေးလုံးကဲ့သို့သော ဆေးနည်းများနှင့် မီးထိန်းနည်းပညာများကို စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ထိထိမိမိ ရှင်းပြလိုက်သောအခါ သူမ၏ သံသယများမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ပညာရှင်အစစ်အမှန်မှာ စကားတစ်ခွန်း၊ နှစ်ခွန်းဖြင့်ပင် သူ၏ အရည်အချင်းကို သက်သေပြနိုင်စမြဲပင်။</p> <p>အန်လီသည် စုန်ယန်ကို သူမနှင့် ဝါသနာတူ ဆေးသမား အချင်းချင်းအဖြစ် ချက်ချင်း အသိအမှတ်ပြုသွားပြီး  "ဒါဆိုလည်း လာခဲ့လေ စီနီယာအစ်ကိုပိုင်" ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save