Book List

<h2 style="text-align: center;">ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ် </h2> <h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၅၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်အားဘဲ ပန်းကန်များကို စိတ်နှစ်ကာဆေးကြောနေ‌လေသည်။ သူသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောသော်လည်း စားသောက်ဆိုင်အတွင်းရှိ လေထုမှာတော့ အေးချမ်းသာယာပြီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>နေ့လည်စာစားချိန်ပြီးမှသာ ယွမ်ကျိုး တစ်ယောက် သေချာစဉ်းစားရန် အချိန်ရတော့သည်။ ဝူဟိုင်းပေးခဲ့သော အကြံအစည်မှာ အစပိုင်းတွင် ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်သောအခါတွင် အတော်လေး အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့... မန်မန်ကို မင်းရည်းစားဟင်းချက်ကောင်းလား လို့ အရင်မေးကြည့်သင့်တယ်" ယွမ်ကျိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် စနစ်၏ အသိပေးချက်က ပေါ်လာပြီး ယွမ်ကျိုး၏ အတွေးစကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂုဏ်ယူပါတယ် ဆိုင်ရှင်... သင်ဟာ 'စားဖိုမှူး၏နှလုံးသား' ကိုဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိပါပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဘာကြီးလဲ... စနစ်၊ မင်းရူးသွားတာလား" ယွမ်ကျိုးက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆုလာဘ်ကို အခုပဲ ရယူနိုင်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>"တယောက်ယောက်က တခြားသူအပေါ် တအား အာရုံစိုက်နေတယ်ဆိုရင် မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတတ်တယ်တဲ့။ စနစ်... မင်း ဘာမဟုတ်တာ ကြံစည်နေတာလဲ" ယွမ်ကျိုးက သတိကြီးကြီးဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး၏ အတွေ့အကြုံအရ စနစ်ထံမှရသော ဆုလာဘ်တိုင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် သေချာပေါက် ထောင်ချောက်တစ်ခု ရှိနေတတ်သည်။ 'ကောင်းကင်ကနေ မုန့်ကျလာတယ်' ဆိုသည့်စကားပုံကို ယွမ်ကျိုး ကောင်းကောင်းနားလည်သည်။ သို့သော် သူအဖို့ မုန့်ကျလာလျှင်ပင် သူ့ခေါင်း‌ပေါ်သို့ တည့်တည့်ကျလာမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီဆုလာဘ်က ငန်းကင်မစ်ရှင်ကို သတ်မှတ်ထားတဲ့အချိန်ထက် စောပြီး ပြီးလို့ ရရှိတာပါ"</p> <p> </p> <p>"တကယ်လား... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်‌ခေါက်ကလည်း မစ်ရှင်ပြီးလို့ဆိုပြီး ငန်းကင်နည်းကို ဆုပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ပိုင်း‌ပေးတဲ့ မစ်ရှင်‌တွေက အများကြီးပိုခက်သွားတယ်လေ" ယွမ်ကျိုးက မျက်လုံးကို အပေါ်လှန်ကာ မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စနစ်၏အကျင့်မှာ ထိုအတိုင်းပင်။ ယွမ်ကျိုး ဟင်းချိုထုပ် ဆုရသောအခါက ဆိုင်ဖွင့်ချိန်ကို လျှော့ချပစ်ခဲ့သည်။ စာအိတ်နီဆု ရတုန်းကလည်း အခွန်အမြောက်အမြား ပေးဆောင်ခဲ့ရသည်။ အဆင့်တက်၍ ဘွဲ့တစ်ခုရသည့်အခါတွင်လည်း အဘိဓာန်စာအုပ်ခန့်ထူသည့် စာရင်းစာအုပ်ကြီးကို ဖတ်ခိုင်းပြန်သည်။ ဤကဲ့သို့သော သာဓကများမှာ မရေမတွက်နိုင်အောင်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယွမ်ကျိုးသည် စနစ်ကို မှားယွင်းစွာ စွပ်စွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤဆုလာဘ်သည် စားဖိုမှူးကြီးဇန်နှင့် တိုက်ရိုက်ပတ်သက်နေသည်။ စနစ်သည် ငန်းကင်မစ်ရှင်အတွက် အချိန်ကန့်သတ်ချက် မထားသော်လည်း 'အမြန်ဆုံးပြီးမြောက်ရန်' ဟူသော မမြင်ရသည့် လိုအပ်ချက်တစ်ခု ရှိ‌နေခဲ့သည်။ စားဖိုမှူးကြီးဇန်နှင့် အခြေအတင်ဖြစ်ခဲ့မှုကြောင့် ယွမ်ကျိုးသည် လုံ့လအပြည့်ဖြင့် ဤဟင်းလျာကို အချိန်တိုအတွင်း ကျွမ်းကျင်အောင် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ... Goose Jin Xuan စားသောက်ဆိုင်၏ မီးဖိုချောင်အတွင်း၌ </p> <p> </p> <p>"စားဖိုမှူးကြီးဇန်... ခင်ဗျားရဲ့ ငန်းကင်လက်ရာက ပိုပိုပြီး အရသာရှိလာတာပဲ။ တကယ်ကို အံ့မခန်း လက်ရာမြောက်လှပါတယ်" </p> <p> </p> <p>အထွေထွေမန်နေဂျာချင်က မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် ငန်းကင်၏ အရသာကို ခံစားရင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း... 'အကောင်းဆုံး' ဖြစ်ဖို့ဆိုရင်တော့ နည်းနည်း လိုသေးတယ်" စားဖိုမှူးကြီးဇန်က မည်သည့်မျက်နှာအမူအရာမျှမပြဘဲ ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီးဇန်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း‌ဖိအားပေးတာပဲ။ ခင်ဗျားရဲ့လက်ရာက အစကတည်းက ကောင်းပြီးသားပါ။ အခုဆို ပိုတောင် တိုးတက်လာသေးတယ်။ ငန်းကင်တဲ့‌နေရာမှာ ခင်ဗျားက တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ" မန်နေဂျာချင်က ပြုံးရွှင်စွာ ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ဒီလိုချီးကျူးစကားနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး" စားဖိုမှူးကြီးဇန်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်ရိပ်မရှိဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို လေးနက်စွာ စဉ်းစားနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီးကလည်း နှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ။ အရင်က ငန်းကင်ဆိုရင် အဆီနည်းနည်းများသလို ခံစားရပေမယ့် အခုတော့ တစ်မျိုးလေး ထူးခြားသွားပြီ။ ဆက်တိုက်စားရင်တောင် အီမသွားတော့ဘူး။ ကြည့်ပါဦး... ကျွန်တော်တောင် အများကြီးစားလိုက်မိတယ်" အထွေထွေမန်နေဂျာချင်က စားဖိုမှူးကြီးဇန် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် မျက်နှာပျက်နေမှန်း မသိသော်လည်း၊ သူ၏ လက်ရာသစ်ကိုတော့ တကယ်ပဲ နှစ်ခြိုက်စွာ ချီးကျူးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟွန့်... ခဏစောင့်ပါ။ ကျွန်တော် မီးဖိုချောင်ဘက် သွားလိုက်ဦးမယ်" စားဖိုမှူးကြီးဇန်က အပြုံးတစ်စက်မျှမရှိသော မျက်နှာဖြင့် ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောကာ ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် ဆက်လုပ်ပါ။ ဪ... မနက်ဖြန်မှာ 'ဘဲငန်းကင်ပွဲ' ရှိတာ မမေ့နဲ့ဦးနော်" မန်နေဂျာချင်ကတော့ ဆရာကြီး၏ စိတ်ဆတ်မှုကို အထူးတလည် စိတ်ထဲထည့်မနေတော့ဘဲ ငန်းသားကို အရသာခံရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပြီ... မမေ့ပါဘူး" စားဖိုမှူးကြီးဇန်က လှည့်မကြည့်ဘဲ လေသံမာမာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ တံခါးပြင်ရောက်သွားမှ မန်နေဂျာချင်က ပြုံးလျက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"စားဖိုမှူးကြီးတစ်ယောက်က အခုလို ကိုယ့်လက်ရာအပေါ် တင်းကျပ်တာ ကောင်းတာပေါ့။ သူက တန်ဖိုးထားမှလည်း ဖောက်သည်တွေဆီက ဈေးပိုတောင်းလို့ရမှာလေ"</p> <p> </p> <p>မီးဖိုချောင်ထဲ ပြန်ရောက်သောအခါ စားဖိုမှူးကြီးဇန်သည် သူ၏ တပည့်သုံးယောက်ကို ထုံးစံအတိုင်း ပွက်ပွက်ညံအောင် ဆူငေါက်လိုက်ပြီးနောက်၊ ငန်းကင်လုပ်နည်းအသစ်ကို လေ့လာရန် သူ၏ သီးသန့်မီးဖိုချောင်ငယ်လေးထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟူး... နောက်ဆုံးတော့ ဘီလူးကြီး ထွက်သွားပြီ" ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ဝဝနှင့် တပည့်ဖြစ်သူက ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားသလို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းကတော့ စိတ်သက်သာရာရတာပေါ့... ငါ့မှာတော့ သူ့ကို ဖုန်းဆက်တိုင်း အဆူခံနေရတာ။ ငါ ဘာမှပြန်မပြောရဲတာ မင်းတို့လည်း မြင်သားပဲ" အရပ်အ‌မောင်း မပုမရှည်နှင့် စားဖိုမှူးကျန်းခေါ် တပည့်က မျက်လုံးလှန်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့... ဆရာကြီးဇန် ဘာတွေဖြစ်နေတယ်လို့ ထင်လဲ။ ခုနတုန်းကဆို ဒေါသတွေထွက်ပြီး သူအမြဲတမ်း တန်ဖိုးထားတဲ့ 'ငန်းကင်မီးဖိုဟောင်း' ကြီးကိုတောင် ရိုက်ခွဲပစ်တော့မလို့။ အဲဒီမီးဖိုကို သူဘယ်လောက် မြတ်နိုးလဲဆိုတာ ငါတို့အသိဆုံးလေ။ သူကိုယ်တိုင် နေ့တိုင်း သန့်ရှင်း‌ရေးလုပ်ပေးနေတာကို" အပိန်ဆုံးတပည့်က တွေးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... အခုဆို သူက အဲဒီမီးဖိုချောင်လေးထဲမှာပဲ အောင်းနေပြီး ငန်းတွေ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ကင်နေတာ။ 'ငါတစ်သက်လုံး ငန်းကင်လာတာ... ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးဘူး' လို့လည်း အမြဲ ရေရွတ်နေသေးတယ်" ဝဝနှင့် လူက ကျန်နှစ်ယောက်ကို စပ်စုသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ကို လာမကြည့်နဲ့... ငါလည်း မသေချာဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အထင်တော့ ဟိုတစ်နေ့က တောင်စီလမ်းက 'ဘော့စ်ယွမ်' ဆိုတဲ့လူက ဆရာကြီးကို အကြီးအကျယ် ထိုးနှက်လိုက်တာနဲ့ တူတယ်" အရပ်မပုမရှည်နှင့်လူက တိုးတိုးလေး ခန့်မှန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖြစ်နိုင်ခြေ များတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာတယ်... ဆရာကြီးဇန်ရဲ့ ငန်းကင်လက်ရာ ပိုကောင်းလာတာပဲ" ဝဝနှင့်လူက အားကျသလို သက်ပြင်းချပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီး ဒီလောက်အထိ ရူးသွပ်နေတာက ကောင်းသလား မကောင်းဘူးလားတော့ မသိဘူး။ သူ့ရဲ့ ဒေါသကတော့ ပိုဆိုးလာပြီ" အပိန်ဆုံးလူက ပုခုံးတွန့်ကာ အကူအညီမဲ့စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယွမ်ကျိုးမှာတော့ ဤကိစ္စများကို ဘာမှမသိဘဲ၊ စနစ်က ပေးအပ်ထားသည့် ဆုလာဘ်နှင့် ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ယွမ်ကျိုးသည် ထိုဆုလာဘ်ကို ဖွင့်ကြည့်ရန်ပင် ဝန်လေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆုလာဘ်ကို အလောတကြီး ယူလိုက်လို့ ထပ်ပြီး အလိမ်ခံရရင် ဘာလုပ်မလဲ" </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ယွမ်ကျိုး၏ ရင်ထဲက အဓိက စိုးရိမ်ပူပန်မှုပင်။</p> <p> </p> <p>ဆုလာဘ်မှာ စနစ်၏မျက်နှာပြင်ထက်တွင် တလက်လက်တောက်ပနေဆဲပင်။ ယွမ်ကျိုးအနေနဲ့ မဖွင့်ကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း စူးစမ်းလိုစိတ်က တားမရဆီးမရ ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မေ့လိုက်တော့။ ဖွင့်ကြည့်တာပဲ ကောင်းတယ်။ မဟုတ်ရင် တစ်နေကုန် စိတ်ထဲ တနုံ့နုံ့ဖြစ်နေတော့မှာ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ဆိုင်ငယ်လေးထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေစဉ် ဆာဂက်စတက်စ် ရေမှော်နံရံကပ် ပန်းချီကားထဲမှ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ပုစွန်ရုပ်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ပွင့်ချပ်ပုံသဏ္ဌာန် ငါးလေးများကြားတွင် ထင်ရှားနေသော ထိုပုစွန်ရုပ်ကို ကြည့်ကာ ခပ်နောက်နောက်ပင် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ... ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့အတွက် ကံကောင်းစေမယ့် နိမိတ်ပဲ။ ဆုလာဘ်ကို စစ်ဆေးတော့မယ်နော်"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက စနစ်ထဲသို့ဝင်ကာ ဆုလာဘ်ကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စားဖိုမှူး၏ နှလုံးသား - အဆင့် (၁)"</p> <p> </p> <p>"ရရှိသည့်အရာ - 'ပူပူစပ်စပ်ဟော့ပေါ့ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်' ပြင်ဆင်နည်း"</p> <p> </p> <p>"စနစ်၏ အကြံပြုချက် - အခုလို အေးစက်စက် ရာသီဥတုမှာ ဗိုက်ပြည့်စေမယ့် ဟော့ပေါ့လေးမှ မစားရရင်၊ မင်းဘဝက ငါးခြောက်လို ဘဝနဲ့ ဘာကွာတော့မှာလဲ။ လူငယ်လေး... မင်း တကယ်ကံကောင်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီလို ပြောင်ချော်ချော် အကြံပေးချက်တွေကို မြင်ရတာ တကယ်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတယ်... စနစ်ရေ၊ ဒါ မင်းရဲ့နဂိုပုံစံ မဟုတ်တာ သေချာတယ်" ယွမ်ကျိုးက နဖူးကိုလက်ဖြင့်ထောက်ကာ အကူအညီမဲ့စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရိုးသားစွာ ဝန်ခံရလျှင် 'ပူပူစပ်စပ်ဟော့ပေါ့' ဆိုသည်မှာ အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဆုလာဘ်တစ်ခုပင်။ ယွမ်ကျိုး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်မှ မိုးစက်လေးများ တဖွဲဖွဲကျလာသည်။ မိုးက သည်းသည်းထန်ထန် ရွာခြင်းမဟုတ်သော်လည်း လေအေးများနှင့်အတူ ပါလာသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ချမ်းစိမ့်စိမ့် ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖောက်သည်များ မိုးစိုမည်ကိုတော့ သူမစိုးရိမ်ပေ။ တောင်စီလမ်းရှိ ဆိုင်များအားလုံးတွင် လသာဆောင်အမိုးများ ရှိသလို၊ သူ၏ဆိုင်ရှေ့တွင်လည်း ဖောက်သည်များ မိုးခိုရန် နေရာအလုံအလောက် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးအပြင်ဘက်မှ မိုးအေးအေးကို ကြည့်ရင်း ယွမ်ကျိုး စိတ်ထဲတွင် သံသယတစ်ခု ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"စနစ်... ဆုရတဲ့ 'ပူပူစပ်စပ်ဟော့ပေါ့' ကအနှစ်လုပ်နည်း တစ်ခုတည်းပဲလား"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်" စနစ်က တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် အဖြေပေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို... ဟော့ပေါ့ထဲ ထည့်စားရမယ့် ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကကော" ယွမ်ကျိုးက စပ်စုလိုက်သည်။ သူ့ဆိုင်တွင်ပါဝင်ပစ္စည်းတချို့ ရှိသော်လည်း ဟော့ပေါ့အတွက်တော့ လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"လောလောဆယ်တော့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ မရှိသေးပါဘူး" စနစ်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ငါတို့ဆိုင်ထဲမှာရှိတဲ့ တခြားပါဝင်ပစ္စည်းတွေကိုပဲ ယူသုံးရမှာပေါ့" ယွမ်ကျိုးက ပုခုံးတွန့်ကာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် စနစ်၏ အဖြေက သူ့ကို ဆွံ့အသွားစေသည်။ "ဆိုင်ထဲက ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက ဟော့ပေါ့အတွက် မသင့်တော်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ" ယွမ်ကျိုးက သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆိုင်ရှင်ရေ... ဟော့ပေါ့အတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ ပေးမယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>"မင်းပြောတာ မှန်လွန်းလို့ ငါ ဘာပြန်ပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး" ယွမ်ကျိုး ခဏမျှ ဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အသားဖတ်၊ အသီးအရွက်စသည့်</p> <p>ပါဝင်ပစ္စည်းများ မပါလျှင် ၎င်းကို ဟော့ပေါ့ဟု ခေါ်၍ရမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်</p> <p>အပိုင်း (၄၅၁)</p> <p>ပြီးပါပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save