Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၅၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းပေးတဲ့ ဆုလာဘ်တိုင်းဟာ ငါ့ရဲ့ တွေးထားတာ တွေထက်ကို အရှေ့ကြိုရောက်နေတာပဲ" ယွမ်ကျိုးက ထိုသို့ပြောနေစဉ်တွင် သူ၏သွားများကို ကြိတ်ထားမိသည်မှာ အထင်အရှားပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် စနစ်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ... ဆုလာဘ်ကို လက်ခံလိုက်ပါမယ်"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ကာ ပြောရင်းအတည်ပြုလိုက်သည်။ ဘာမှမရှိတာထက်စာလျှင် တစ်ခုခုရှိနေခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု သူက တွေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စားသောက်ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် မိုးက သည်းသည်းမဲမဲ ရွာသွန်းနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ဟူး... ရလိုက်တဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်က အနံ့တော်တော် ကောင်းတာပဲ။ ဒီညကျမှ ငါ့ဘာသာငါ ဒီဟော့ပေါ့လေး ချက်စားကြည့်ရမယ်" ယွမ်ကျိုးက 'ပူပူစပ်စပ်ဟော့ပေါ့' ပြင်ဆင်နည်းကို ရရှိပြီးနောက် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တောက်... တောက်... တောက်..." ယွမ်ကျိုးသည် ဆိုင်ထဲမှ အပြင်သို့ ခဏထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အရမ်းအေးတာပဲ..."</p> <p> </p> <p>လေပြင်းတစ်ချက်က သူ့ဆီသို့ ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခတ်လာရာ သူ ညည်းတွားမိသွားသည်။ သူသည် ယခု 'ဟန်' ဝတ်စုံအောက်တွင် ပုံမှန်အဝတ်အစားအချို့သာ ဝတ်ထားပြီး၊ လှုပ်ရှားရလွယ်ကူစေရန် အပိုအနွေးထည်များကို မဝတ်ဆင်ထားခဲ့ပေ။ ဆိုင်အတွင်း၌သာဆိုလျှင် နွေဦးရာသီကဲ့သို့ အမြဲနွေးထွေးနေပြီး ပန်းအိုးထဲက ပန်းဖူးလေးများပင် ပွင့်လုနီးပါး ဖြစ်နေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွမ်လေး... ဒီနေ့တော့ ပန်းပုထုဖို့ အပြင်မထွက်နဲ့တော့။ အပြင်မှာ အရမ်းအေးတယ်" ယွမ်ကျိုး အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အိမ်နီးနားချင်းဖြစ်သူ သူဌေးတောင် က သူမ၏ဆိုင်ထဲမှ လှမ်းကြည့်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... စိတ်မပူပါနဲ့။ အန်တီလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ဦးနော်" ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့က ခင်ဗျားတို့လို လူငယ်တွေမှ မဟုတ်တာ... အခုပဲ ဆိုင်ပိတ်ပြီး နားတော့မလို့" သူဌေးတောင်က ပြုံးပြကာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... စောစောအနားယူပါ" ယွမ်ကျိုးက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မူလက ဤလမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ဆိုင်အများစုမှာ ပိတ်ထားခြင်း သို့မဟုတ် ငှားရန်ချိတ်ထားခြင်းများသာ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ယွမ်ကျိုး၏ စားသောက်ဆိုင်ကြောင့် ဤလမ်းလေးမှာ ပြန်လည်စည်ကားလာခဲ့ရသည်။ ယခုကဲ့သို့ မိုးသည်းနေချိန်တွင် လူသူရှင်းနေသော်လည်း ဆိုင်တိုင်းမှာ ဖောက်သည်များကို စောင့်ကြိုရန် ဖွင့်ထားကြဆဲဖြစ်သည်။ အချို့ဆိုင်ရှင်များမှာ ယွမ်ကျိုး၏ဆိုင်မှ တန်းစီစက်ကြောင့် ထွက်လာကြသော ဖောက်သည်များကို ဆွဲဆောင်ရန် သူတို့၏ ဖွင့်ချိန်ပိတ်ချိန်များကိုပင် ပြောင်းလဲထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေ့... သူဌေးလေးယွမ်၊ ဘာလို့ ဒီမှာ အေးစက်နေအောင် ရပ်နေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် သူဌေးဝမ်က ထီးမည်းကြီးတစ်ချောင်းကို ဆောင်းကာ ယွမ်ကျိုးဆိုင်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားရင်း လှမ်းမေးလိုက်သည်။ သူဌေးဝမ်သည် ခြေထောက်နာနေသော်လည်း လမ်းလျှောက်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ရာသီဥတုကို ခဏလောက် ကြည့်နေတာပါ" ယွမ်ကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရာသီဥတုကတော့ နည်းနည်းဆိုးပေမဲ့ ခင်ဗျားဆိုင်ကတော့ လူပြတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... စိတ်မပူပါနဲ့" သူဌေးဝမ်က ရယ်မောရင်း အားပေးစကား ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"အန်ကယ်ရော ဘယ်သွားမလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>"အသားလွတ်ပေါက်စီ သွားဝယ်မလို့လေ။ ဒီနေ့တော့ ဝက်သားကြော်လေးနဲ့ တွဲစားမလို့လေ" သူဌေးဝမ်က ချန်ဒူးဒေသစကားဖြင့် ပီပီသသ ပြောလိုက်သည်။ သူဌေးဝမ်မှာ အသားလွတ်ပေါက်စီကို အလွန်ကြိုက်နှစ်သက်သူဖြစ်ကြောင်း ယွမ်ကျိုးက သိထားပြီးသားဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ဒါဆိုလည်း ဂရုစိုက်သွားပါဦး" ယွမ်ကျိုးက ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူဌေးဝမ် မိုးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ကြည့်နေမိပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>*ပါဒါ... ပါဒါ...*</p> <p> </p> <p>သူဌေးဝမ်သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးမှ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လှည့်ကြည့်ကာ ဝဖြိုးသော မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"သူဌေးယွမ်... ခင်ဗျားဆိုင်က ရေပိုက်တွေရော အဆင်ပြေရဲ့လား။ ပြဿနာရှိရင် ကျွန်တော့်ဆီ အချိန်မရွေး လာခဲ့ပါဦး"  </p> <p> </p> <p>"ဦးလေးဝမ်... ဦးလေးရဲ့ လက်ရာကို ကျွန်တော် ယုံပြီးသားပါ။ အခုထိတော့ အားလုံး အဆင်ပြေပြေ အလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲ" ယွမ်ကျိုးက ချက်ချင်းပင် အားကိုးတကြီး ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲလိုဆိုတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့ဗျာ" သူဌေးယွမ်၏ ချီးကျူးမှုကို ခံယူပြီးနောက် သူဌေးဝမ်သည် ထီးကို အသာမြှောက်ပြကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူဌေးဝမ် ဝေးဝေးသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် လမ်းကလေးမှာ ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ရေစက်ကျသံများကိုသာ ကြားရတော့သည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် ယွမ်ကျိုး၏ စိတ်အာရုံမှာ တစ်မျိုးလေး လန်းဆန်းလာပြီး သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလို မိုးအေးအေးလေးမှာ ကဗျာလေး ဘာလေး ရွတ်ရရင် ကောင်းမယ် မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"မိုးဖွဲလေးများက ကောင်းကင်လမ်းကို စိုစွတ်စေခဲ့တယ်..."</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး ခေါင်းထဲမှ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသော်လည်း ရုတ်တရက် လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းရှိ အဆောက်အဦး၏ ဒုတိယထပ်တွင် နေထိုင်သော ဝူဟိုင်းကို သတိရသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>"နေဦး... ဝူဟိုင်းက အပေါ်မှာ ရှိနေတာပဲ။ မေ့လိုက်ပါတော့လေ" </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးသည်ခေါင်းကိုခါရင်း ကဗျာရွတ်ဆိုခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မင်းသားတစ်ပါး၏ ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းလိုသဖြင့် ဝူဟိုင်း ကြားသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး ညနေခင်းတွင် ကျွေးမွေးမည့် ဟင်းလျာအသစ်အတွက် 'ပူပူစပ်စပ်ဟော့ပေါ့' အနှစ်များကို စတင်ပြင်ဆင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ညနေခင်းသို့ ရောက်သောအခါ ထုံးစံအတိုင်း ဝန်ထမ်းမလေး ကျိုကျာသည် ဆိုင်ထဲသို့ အရင်ဆုံး ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟူး... ချမ်းလိုက်တာ..." ကျိုကျာက လက်နှစ်ဖက်ကို အသာပွတ်ရင်း တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တံခါးဘေးမှာ ရေနွေးမျက်နှာသုတ်ပုဝါတွေ ပြင်ထားတယ်။ တစ်ခုယူသုံးပြီး ကျန်တာတွေကို ဖောက်သည်တွေအတွက် ထားလိုက်" </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက အလုပ်လုပ်နေရင်း ခေါင်းမမော့ဘဲ လှမ်းပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေး" ကျိုကျာမှာ ရုတ်တရက် ဝမ်းသာသွားပြီး ပြုံးရွှင်စွာ ပြန်ထူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုကျာသည် ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းခန့် လှမ်းလိုက်ရာ ပုံမှန်အားဖြင့် ဟင်းလျာများ ထားရှိတတ်သည့် နေရာတွင် ယခုအခါ အငွေ့တလူလူ ထွက်နေသော အဖြူရောင် မျက်နှာသုတ်ပုဝါများဖြင့် ပြည့်နေသော ကြိမ်ခြင်းတောင်းကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခြင်းတောင်းအောက်တွင် အဖြူရောင် အပူပေးရေနွေးအိတ်တစ်ခု ထည့်ထားသဖြင့် ပုဝါများမှာ အလွန်ပင် နွေးထွေးနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတို့ သူဌေးက တော်တော် သဘောကောင်းတာပဲ..." ကျိုကျာက အပူရှိန် အနေတော်ခန့်ရှိသော ပုဝါတစ်ထည်ကို ကောက်ယူပြီး သူမ၏ လက်များကို ဂရုတစိုက် သုတ်လိုက်သည်။ သူမ ရင်ထဲတွင် အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤပုဝါများကို ယွမ်ကျိုးက မိုးရွာသောနေ့များတွင် ဖောက်သည်များ ရေစိုလျှင် သုတ်နိုင်ရန် ကြိုတင်ဝယ်ယူ ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျိုကျာသည် လက်များကို သုတ်ရင်း မီနူးကို အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခါက ဟင်းပွဲအသစ် ထွက်လာသည်ကို မသိလိုက်ဘဲ ရှက်ရွံ့ခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါ ကျိုကျာရော ရှန်မင်းပါ မီနူးကို အရင်စစ်ဆေးသည့် အလေ့အကျင့် ရနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူဌေး... ဟော့ပေါ့ပါ ရပြီလား" ကျိုကျာက မီနူးကိုကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း..." ယွမ်ကျိုးက တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရမ်းကောင်းတာပဲ ဒါပေမဲ့... အပေါ်က စာသားက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ" ကျိုကျာက အစပိုင်းတွင် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း၊ မီနူးပေါ်က စာကြောင်းအသေးလေးတွေကို မြင်သောအခါ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့တာ‌တွေက အားလို့ရေးထားတာမဟုတ်ဘူး တကယ့်အနှစ်‌တွေပဲ" ယွမ်ကျိုးက အတည်ပေါက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဪ... ဟုတ်ကဲ့ပါ" ကျိုကျာက အပြည့်အဝ နားမလည်သော်လည်း ဆက်မမေးတော့ပေ။ ယွမ်ကျိုးကိုယ်တိုင်ကလည်း ရှင်းပြချင်ပုံမရသလို၊ တကယ်တော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း စနစ်၏ထူးဆန်းသော သတ်မှတ်ချက်များကို စိတ်တိုင်းမကျ ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုကျာသည် ဈေးနှုန်းများကို သေချာမှတ်သားပြီးနောက်၊ ဆိုင်ဖွင့်ချိန်ရောက်သည်နှင့် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော ဖောက်သည်များကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြိုဆိုလိုက်သည်။ သူမသည် ကြိမ်ခြင်းတောင်းလေးကို ကိုင်ကာ ဝင်လာသမျှ ဖောက်သည်တိုင်းကို နွေးထွေးသော ပုဝါများ လိုက်ဝေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက သူဌေးယွမ် ပေးတဲ့ ရေနွေးသုတ်ပုဝါလေးတွေပါရှင်။ လက်သုတ်မလား၊ မျက်နှာသုတ်မလား... အဆင်ပြေသလို သုံးနိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"အာဟား... ဒီသံလိုက်အိမ်မြှောင်လေးက တကယ်ကို ကြင်နာတတ်တာပဲ။ ကြည့်ရတာလည်း အတော်လေး ကောင်းတယ်" ဝူဟိုင်းက ပုဝါကို လှမ်းယူကာ လက်များကို သုတ်ရင်း စနောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သံလိုက်အိမ်မြှောင်ဆိုတာ ဘာလဲ" ယွမ်ကျိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဪ... အဲ့ဒါ မင်းရဲ့ နာမည်ပြောင်အသစ်လေ" ဝူဟိုင်းက ခပ်တည်တည်ပင် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းပေးထားတဲ့ နာမည်ပြောလား" ယွမ်ကျိုးက လေသံအေးအေးဖြင့် မေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ဘယ်ကဘယ်လိုစလာမှန်း မသိဘူး" ဝူဟိုင်းက ဗီဇအရ အန္တရာယ်ကို ရိပ်မိသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ တကယ်လို့သာ သူပေးတာမှန်း ဝန်ခံလိုက်ရင် ဒီနေ့ ထမင်းဝဝလင်လင် စားရရန် မသေချာတော့မှန်း သူ သိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"အင်း... ကောင်းပြီလေ" ယွမ်ကျိုးက လက်ထဲမှမီးဖိုချောင်ဓားကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုကျာက ပုဝါဝေပြီးနောက် ဝူဟိုင်းကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ဟော့ပေါ့ဟင်းပွဲအသစ် ရနေပြီနော် မစ္စတာဝူ"</p> <p> </p> <p>"ဟေ တကယ်လား... စပ်လား။ စပ်ရင် တစ်ပွဲ ချက်ချင်းယူလာခဲ့ သူဌေးယွမ်ရဲ့ ဟော့ပေါ့ကို စားရဖို့ ငါ မျှော်နေတာ ကြာပြီ" ဝူဟိုင်းက အစပ်ဆိုလျှင် အလွန်ကြိုက်သူဖြစ်ရာ ယွမ်ကျိုးကို နောက်ပြောင်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ ချက်ချင်းမှာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာဝူ... မီနူးကို အရင် ကြည့်လိုက်ပါဦး" ကျိုကျာက အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဘော့စ်ယွမ်ရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေကို ငါ ကျင့်သားရနေပါပြီ" ဝူဟိုင်းက ဂရုမစိုက်သလို လက်ခါပြသည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူးရှင့်... မီနူးကိုကြည့်ရင် တစ်ခုခု ထူးခြားတာကို တွေ့လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဘာတွေ ထူးဆန်းနေလို့လဲ" ဝူဟိုင်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မီနူးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သ</p> <p>ည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ... ဝူဟိုင်းတစ်ယောက် မျက်လုံးပြူးကာ အံ့အားသင့်သွားရပါတော့သည်။</p> <p>ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်</p> <p>အပိုင်း(၄၅၂)</p> <p>ပြီးပါပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save