Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၅၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... ဟော့ပေါ့ဟင်းရည်ဆမ်းထားတဲ့ ငါ့ရဲ့ ထမင်းပွဲကြီးကို နောက်ဆုံးတော့ စားရတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းက ဇွန်းကို အားရပါးရ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆူပွက်နေသော ဟင်းရည်နီနီများကို ခပ်ယူရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပဲ... ထမင်းဖြူကို ဒီဟင်းရည်တွေနဲ့ နယ်ပြီး စားတော့မလို့လား" ဘေးနားက ဖောက်သည်က မယုံနိုင်သလို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သေချာ‌တာပေါ့ တော်တော်လေး ထူးခြားတဲ့ အကြံဉာဏ် မဟုတ်လား" ဝူဟိုင်းက ကျေနပ်အားရစွာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"လက်ဖက်ရည်ဆမ်းထမင်း၊ ငံပြာရည်ဟင်းချိုဆမ်းထမင်း ဒါမှမဟုတ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဟင်းချိုနဲ့ စားတာမျိုးပဲ တွေ့ဖူးတာပါ။ အခုတော့ ဟော့ပေါ့ဟင်းရည်နဲ့ နယ်စားရတယ်လို့ ဒါပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ" ဖောက်သည်မှာ အံ့အားသင့်လွန်း၍ သက်ပြင်းပင် ချမိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့်လည်း ငါ့ရဲ့ မူရင်းဖန်တီးမှုလို့ ပြောတာပေါ့" ဝူဟိုင်းမှာ ချီးကျူးစကားကြားရ၍ ပို၍ပင် ဘဝင်ခိုင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့... ဒီလောက် နီရဲနေတဲ့ ဟင်းရည်ကို စားဖို့ မကြောက်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"ကြောက်စရာလား... ငါကတော့ ဒီအရသာကို အရမ်းမျှော်လင့်ထားတာ" ဝူဟိုင်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။  </p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်စပ်တာစားရင် နောက်ရက်ကျရင် ဖော်ကင်ကွဲမှာ မကြောက်ဘူးလား" ဘေးနားကလူကတော့ စိတ်ထဲက တွေးနေသော်လည်း အပြင်ကိုတော့ ထုတ်မပြောမိအောင် ထိန်းလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းကတော့ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးတိုလေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ကြုံးဝါးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက နာမည်ကြီး အစားအသောက်ဝါသနာရှင်အဘိုးကြီး ဝမ်ကျန်းချီ လိုပဲဟေ့" </p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းချီဆိုသည်မှာ လူသားနှင့် ခုံမှလွဲ၍ ခြေထောက်ပါသမျှ၊ အမွေးပါသမျှ အကုန်စားနိုင်သည် နာမည်ကျော်သည့် အစားအသောက် ဝါသနာရှင်ကြီး မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းသည် အဖြူရောင်ကြွေပန်းကန်လုံးထဲမှ ပုံစံတစ်ရာထမင်းမှ အရည်အသွေးမြင့် ထမင်းဖြူလေးပေါ်သို့ တောက်ပသော အနီရောင်ဟင်းရည်များကို တဗွက်ဗွက် လောင်းချလိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ဆန်စေ့လေးများပေါ်တွင် အနီရောင်ဟင်းရည်များ စီးကျသွားပုံမှာ ဆန့်ကျင်ဘက် အရောင်အသွေးကို ဖြစ်စေပြီး အမြင်အာရုံကို ဆွဲဆောင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းက ထိုဟော့ပေါ့ဆမ်းထား‌သောထမင်းကို ဇွန်းဖြင့် ခပ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ အားရပါးရ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟူး... စပ်လိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>ထမင်းက ပါးစပ်ထဲ ရောက်သည်နှင့် ဝူဟိုင်း မနေနိုင်ဘဲ အော်မိသွားသည်။ ဟင်းရည်အနှစ်များ စိမ့်ဝင်နေသော ထမင်းမှာ မီးသွေးခဲတစ်တုံးကို ငုံလိုက်ရသလိုပင် ပူလောင်ပြင်းရှလှသည်။ သူ ခဏမျှ အသက်ရှူမှားသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် အားရပါးရ ပြန်ဝါးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် ပြင်းထန်သော အစပ်အရသာက လျှာကို တိုက်ခိုက်သော်လည်း၊ ဆန်စေ့လေးများ၏ သဘာဝအချိုရနံ့က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာကာ အရသာကို ထိန်းညှိပေးသည်။ ထိုပူလောင်နေသော အစပ်အရသာသည် အစာမျိုပြွန်မှတစ်ဆင့် အစာအိမ်ထဲသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် စီးဆင်းသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို နွေးခနဲ ဖြစ်သွားစေပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အစပ်ရှိန်မှာ ပြင်းလွန်းလှသဖြင့် ဝူဟိုင်းတစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစက်များဖြင့် စိုရွှဲလာသည်။ သို့သော် ထိုအစပ်ဒဏ်ကြားမှပင် ဆန်၏ ချိုမြိန်မှုနှင့် သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးက သူ့အာရုံထဲသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်လာရာ အမှန်တကယ် သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး လန်းဆန်းစေသည့် အတွေ့အကြုံသစ်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>"အရမ်းကောင်းတာပဲ" ဝူဟိုင်းက ထမင်းတစ်လုပ်ကို အားရပါးရ မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် နောက်ထပ် ထမင်းတစ်ဇွန်းကို ပါးစပ်ထဲ ထပ်မံထည့်လိုက်ပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ခံစားချက်က အနည်းငယ် ကွာခြားသွားသည်။ ပူစပ်သော အရသာက မြင့်တက်လာပြီး လျှာပေါ်တွင် ထုံကျင်သော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေကာ အရသာခံဖုများကို တက်ကြွလာစေသည်။</p> <p> </p> <p>အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဤမျှပြင်းထန်သော ငရုတ်သီးစပ် ဟော့ပေါ့ဟင်းရည်သည် ထမင်း၏ အရသာကို ဖုံးလွှမ်းသွားခြင်း မရှိဘဲ၊ ထမင်း၏ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းမှုကို ပိုမိုပေါ်လွင်လာစေကာ အဓိက ဇာတ်ဆောင်နေရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပြင်းရှရှ အစပ်အရသာအားလုံးက ထမင်း၏ သဘာဝအချိုဓာတ်ကို နှိုးဆွပေးရန်အတွက် ဝန်းရံပေးထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို ထိပ်တန်းဆန်ပဲ..." ဝူဟိုင်းက စိတ်ကျေနပ်မှုအပြည့်ဖြင့် လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလဲ... တကယ်ပဲ အရသာရှိလို့လား"</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းတစ်ယောက် လေအဟုန်ဖြင့် ဟင်းရည်ဆမ်းထမင်းကို စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဘေးနားက ဖောက်သည်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလာသည်။ ထိုလူ့အမြင်တွင် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ၊ ငရုတ်သီးများနှင့် တောငရုတ်ကောင်းများသာ ပါဝင်သည့် ဟင်းရည်ကို ထမင်းနှင့်နယ်စားခြင်းမှာ ယွမ်ကျိုး၏ တန်ဖိုးရှိသော ထမင်းဖြူကို အလဟဿဖြစ်စေသည်ဟု ထင်မြင်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ် အရသာရှိတာပေါ့ မယုံရင် စမ်းကြည့်ပါလား" ဝူဟိုင်းက လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် ချွေးများကို သုတ်ရင်း အားရပါးရ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်ကို ထမင်းဖြူတစ်ပန်းကန် ထပ်မှာပေးရင် ဘာကြောင့် အရသာရှိလဲဆိုတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပြောပြမယ်လေ" ဝူဟိုင်းက မြေအိုးငယ်လေးထဲမှ ဟင်းရည်များကို ကြည့်ကာ ပရိယာယ်ကြွယ်စွာဖြင့် အခွင့်အရေး ယူလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားကတော့ တကယ့်လူပဲ... ကြားထဲကတောင် အခွင့်အရေး ယူချင်သေးတယ်" ဖောက်သည်က ရယ်မောရင်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ သို့သော် ဝူဟိုင်းကတော့ အလျှော့မပေးဘဲ အာမခံချက် ပေးနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ကိုယုံ... ငါ အကုန်စားနိုင်ပါတယ်။ သူဌေးယွမ်ရဲ့ ဟင်းတွေက ပမာဏသိပ်များတာ မဟုတ်ဘူး၊ စိတ်မပူပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>အစပ်ဒဏ်ကြောင့် ဝူဟိုင်း၏ ပါးစပ်ထဲတွင် တံတွေးများ အဆက်မပြတ် ယိုစီးနေသော်လည်း၊ ဘေးကလူများက ဝူဟိုင်းမှာ အစပ်လွန်ပြီး ခံစားနေရသည်ဟုသာ ထင်မှတ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အရသာရှိလားလို့ မေးနေတာ... နေဦး..." ဖောက်သည်က ထပ်မံငြင်းဆိုရန် ပြင်နေစဉ် ဘေးနားမှ သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က သူ့ကို လှမ်းတားလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း တကယ်မစားချင်ဘူးလား... စမ်းကြည့်လိုက်စမ်းပါ" လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က ယဉ်ကျေးပျူငှာသော လေသံဖြင့် တိုက်တွန်းရင်း ဝူဟိုင်ရှေ့က ဟင်းရည်အိုးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ... ကျွန်တော် စမ်းကြည့်မယ်လို့ ပြောလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ဟင်းရည်ကိုတော့ ကျွန်တော်နဲ့ ဝေမျှစားရမယ်နော်" ထိုဖောက်သည်က ဝူဟိုင်းကို ပြုံးစစဖြင့် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ခေတ် လူငယ်တွေကတော့ တကယ်ကို လောဘကြီးတာပဲ" ဝူဟိုင်းက ဟင်းရည်အိုးလေးကို သူ့ဘက်သို့ အသာဆွဲယူကာ သတိကြီးကြီးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူမဆို လောဘရှိကြတာပဲ..." ထိုလူက ဂရုမစိုက်သလို ပုခုံးတွန့်ပြရင်း ကြက်ဥထမင်းကြော်ကိုသာ အားရပါးရ ဆက်စားနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းသည် ဆူပွက်နေသော ဟော့ပေါ့ဟင်းရည်ကို တစ်လှည့်၊ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အေးအေးဆေးဆေး‌နေနေသော ယွမ်ကျိုးကို တစ်လှည့် ကြည့်လိုက်သည်။ အရာအားလုံးသည် ယွမ်ကျိုး၏ လက်ရာကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု သူ အပြစ်တင်ချင်နေပုံရသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ယွမ်ကျိုးက ထိုအကြည့်မျိုးကို ဂရုစိုက်လေ့မရှိသော်လည်း၊ ယနေ့တွင် ဝူဟိုင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ထူးထူးခြားခြား မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... အခုတော့ မင်း နားလည်သွားပြီ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"နားလည်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ မင်း ဒါကို ဘယ်လိုမျိုး လုပ်လိုက်တာလဲ" ဝူဟိုင်းက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် စူးစမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကတော့... စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပေါ့" ယွမ်ကျိုးက ဝူဟိုင်းကို သေချာစိုက်ကြည့်ရင်း ခပ်တည်တည်ပင် ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား" ဝူဟိုင်းက မကျေမနပ်ဖြင့် လက်ညှိုးထိုးကာ မေးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး..." ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းခါပြသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့... ဒီဟင်းရည်ရဲ့ အရသာက အချိန်နဲ့အမျှ အနည်းငယ်စီ ပြောင်းလဲနေတာ" ယွမ်ကျိုးက အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော မြေအိုးလေးကို ညွှန်ပြရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတမင် သက်သက်စကားလမ်းကြောင်း လွှဲတာ... ငါကတော့ သုညပဲ ပေးတယ်" ဝူဟိုင်းက မကျေမနပ် ညည်းတွားလိုက်သော်လည်း ဟင်းရည်အိုးထဲမှ တက်လာသော ရနံ့ကိုတော့ မတွန်းလှန်နိုင်ပေ။ သူက ဘေးနားက ဖောက်သည်ကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး... ငါ့ကို ထမင်းနည်းနည်းပေးရင် ငါ မင်းကို ဟင်းရည်တစ်ဇွန်း ဝေပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ... သဘောတူလား"</p> <p> </p> <p>"ပြဿနာမရှိဘူး" ဖောက်သည်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ့်ကို လောဘကြီးတဲ့လူ" ဝူဟိုင်းက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟင်းရည်အိုးလေးထဲမှာ ထမင်းဖြူ သုံးပန်းကန်စာခန့် နယ်စားရန် လုံလောက်သော်လည်း၊ ဝူဟိုင်းအဖို့ ဟင်းရည်တစ်ဇွန်း ဝေမျှပေးရခြင်းမှာ သူ့အသားကို လှီးဖြတ်ပေးရသကဲ့သို့ နာကျင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"လှည့်စားမှုတွေပဲ ယွမ်ကျိုးရဲ့ စ</p> <p>ားသောက်ဆိုင်မှာ လှည့်စားမှုတွေ အများကြီးပဲ"</p> <p>ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်</p> <p>အပိုင်း (၄၅၄)</p> <p>ပြီးပါပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save