Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၅၅) </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျိုကျာ ထမင်းဖြူ တစ်ပန်းကန် ပေးပါဦး" ဝူဟိုင်း သဘောတူလိုက်သည်နှင့် ဘေးနားက ဖောက်သည်က အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ချက်ချင်းမှာယူလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... စုစုပေါင်း ၉၈ ယွမ် ကျသင့်ပါမယ်ရှင်" ကျိုကျာက ပြုံးရွှင်စွာ အတည်ပြုပေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘဏ်ကနေ ငွေလွှဲလိုက်ပါပြီ" ထိုဖောက်သည်က ဖုန်းလေးကို မြှောက်ပြရင်း ကျေနပ်အားရစွာ ဆိုသည်။ ငွေပေးချေမှု အောင်မြင်သွားပြီးနောက် ကျိုကျာက ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းကတော့ သူပိုင်ဆိုင်သည့် ဟင်းရည်တစ်ဇွန်းနှင့် ထိုဖောက်သည်ထံမှ ထမင်းဖိုးကို တွက်ချက်ကာ အပေးအယူ မျှတသွားပြီဟု ယူဆပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... ထမင်းလည်း မှာပြီးပြီဆိုတော့ ဟင်းရည်တစ်ဇွန်းလောက် ခပ်လို့ရမလား" ဖောက်သည်က ဝူဟိုင်းကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ဇွန်းနဲ့ကိုယ် ခပ်ရမယ်နော်" ဝူဟိုင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း၊ တကယ်တော့ သူသည် ထိုဖောက်သည်၏ ဇွန်းအရွယ်အစားကို သူ၏ဇွန်းနှင့် တိတ်တဆိတ် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပြီးဖြစ်သည်။ သူ၏ဇွန်းက ပိုကြီးမှန်း သိထားသဖြင့် သူက အသာစီးရနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားဇွန်းက ပိုကြီးတာပဲ... ခင်ဗျားဇွန်းနဲ့ ခပ်ပေးတာက ပိုမျှတမယ် ထင်တယ်" ဖောက်သည်ကလည်း လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်လား..." ဝူဟိုင်းသည် ထိုသို့ပြောရင်း သူ၏ဇွန်းကို ပါးစပ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ထိုးထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ... ငါ သေချာမကြားလိုက်လို့။ မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ ငါက အသက်နည်းနည်းရလာတော့ နားက သိပ်မကြည်တော့ဘူးလေ" </p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းက သူ့နှုတ်ခမ်းမွှေးလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း အပြစ်ကင်းစင်ဟန် ဆောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖောက်သည်မှာ ဝူဟိုင်း၏ လူလည်ကျပုံကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာမှမဟုတ်တော့ပါဘူးဗျာ" ဖောက်သည်က ညည်းတွားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အော်... ဟုတ်သားပဲ။ ကျတော့်ဇွန်းပေါ်မှာ ဆီစက်လေးတွေ တွေ့လို့ ကျွန်တော် လျက်လိုက်မိတယ်။ စိတ်မရှိနဲ့နော်" ဝူဟိုင်းက လူလည်ကျစွာ ထပ်မံစနောက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း... သူဌေးယွမ်ရဲ့ ဇွန်းပေါ်မှာ ဆီစက်ရှိတယ်ဆိုတာ ဘယ်တုန်းက မြင်ဖူးလို့လဲ" ဖောက်သည်က မျက်လုံးလှန်ပြရင်းအံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"တော်ပြီ.. ဟင်းရည် မြန်မြန်ခပ်ပေးတော့။ အေးသွားရင် အရသာပျက်ကုန်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်... သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ" ဝူဟိုင်းက ဖော်ရွေလှသော အပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဖောက်သည်သည် ဝူဟိုင်းထံမှ ဟင်းရည်တစ်ဇွန်းကို အစအဆုံး သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ခပ်လိုက်ပြီး သူ၏ 'ကြက်ဥကြော်ထမင်း' ပေါ်သို့ သေချာစွာ ဆမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ဝူဟိုင်း၏ နည်းလမ်းကို အတုယူကာ ဟင်းရည်နှင့် ထမင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နယ်ဖတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... စားကြည့်လို့ရပြီ" သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က ဘေးမှနေ၍ ရယ်မောရင်း အားပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မြန်မြန်စားဗျာ... ဒီလူက တကယ်ကို ကပ်စေးနဲတဲ့လူ"</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းကတော့ သူတစ်ပါး ကဲ့ရဲ့သည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ ဟင်းရည်ဆမ်းထမင်းကိုသာ အရသာခံစားနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖောက်သည်သည် ဟင်းရည်နံ့ သင်းနေသော ကြက်ဥကြော်ထမင်းကို တစ်ငုံချင်း ခပ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ယွမ်ကျိုး၏ ကြက်ဥကြော်ထမင်းမှာ 'Cooking Master Boy' ကာတွန်းထဲက ရွှေရောင်ကြော်ထမင်းကဲ့သို့ပင် တောက်ပြောင်နေပြီး၊ ယခုအခါ စပ်ရှိန်သော ဟော့ပေါ့ဟင်းရည်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ မည်သို့သော ထူးခြားသည့် အရသာမျိုး ထွက်ပေါ်လာမည်မသိပေ။</p> <p> </p> <p>စည်းကမ်းကြီးပြီး မျက်နှာကလည်း အေးစက်စက်နိုင်လှသော ယွမ်ကျိုး၏စားသောက်ဆိုင်သည် အပြင်လောက၌ တည်ရှိသော အိပ်မက်ကမ္ဘာတစ်ခုလိုပင်။ ရွှေဝါရောင် တောက်ပြောင်နေသော ကြက်ဥကြော်ထမင်းပေါ်ကို ပူပူစပ်စပ်ဟော့ပေါ့၏နီရဲတောက်ပြောင်နေသော ဟင်းရည်များ လောင်းချလိုက်သည့်မြင်ကွင်းမှာ အန်နီမေးရှင်းကားတစ်ကားကြည့်နေရသကဲ့သို့ပင် အလွန်လှပလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>တောက်ပသော အရောင်နှစ်မျိုး ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုသည် တစ်ခုကိုတစ်ခု ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ အချင်းချင်း ပိုမိုတောက်ပလာစေရန် ပံ့ပိုးပေးနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒီအရောင်တွေက တကယ်ကို မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စေတာပဲ..." ဖောက်သည်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရေရွတ်ရင်း ထမင်းကို တစ်ငုံ မျိုချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြက်ဥကြော်ထမင်း၏အရသာမှာ ပြောစရာမလို‌ပေ။ နူးညံ့သော ကြက်ဥ‌အဖတ်လေးများ ထုပ်ပိုးထား‌ သောအနေတော် ဆန်စေ့ငယ်‌လေးများက ပါးစပ်ထဲရောက်သည်နှင့် အရသာခံအဖု‌လေးများကို နှိုးဆွပေးလိုက်တော့သည်။ ယခုအခါထို အရသာအပြင် 'အစပ်' ဟူသည့် ထူးခြားသော အာရုံတစ်ခုကပါ ထပ်တိုးလာလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကြက်ဥဟာ မည်သည့်ပါဝင်ပစ္စည်းနှင့်မဆို လိုက်ဖက်ညီစွာ ပေါင်းစပ်နိုင်သော အစွမ်းရှိ၏။ ယခုလည်း ပြင်းရှရှ အစပ်ဟင်းရည်နှင့် တွေ့ဆုံ‌သောအခါ ကြက်ဥ၏ပင်ကိုယ်ဂုဏ်သတ္တိကြောင့် အစပ်အရသာကို ပိုမိုပေါ်လွင်လာစေရန် မြှင့်တင်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဟူး... ရှူး... စပ်လိုက်တာ" ဝူဟိုင်းကဲ့သိုပင် ထိုဖောက်သည်သည်လည်း ပါးစပ်ထဲသို့ ထမင်းဝင်သွားသည်နှင့် အစပ်ကြောင့် ထအော်မိ‌တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူသည် ပါးစပ်ကို အတင်းပိတ်ပြီး အားရပါးရ စားတော့၏။ အရသာမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ထူးကဲလှ၏။ မူလက ကြက်ဥနံ့သင်းပြီး ချိုမြိန်နေသော ကြက်ဥကြော်ထမင်းသည် အစပ်ဟင်းရည်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်‌သောအခါ လျှာဖျားပေါ်တွင် တဖျပ်ဖျပ်ပေါက်နေသော မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ အရသာအမျိုးမျိုးကို ပေးစွမ်းလေ၏။အစပ်အရသာက အရင်ဆုံးထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထုံ‌စေအရသာလေးက လျှာကို ညင်သာစွာ လှုံ့ဆော်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အရသာက... အရမ်းကို ကောင်းလွန်းတယ်" သူသည်'ဟစ်' ခနဲ 'ဟစ်' ခနဲ အသံတွေပြုရင်း အငမ်းမရ စားနေမိ၏။</p> <p> </p> <p>ဟင်းရည်ဆမ်းထားသော ကြက်ဥကြော်ထမင်းသည် နှစ်လုတ်၊ သုံးလုတ်အတွင်းမှာပဲ ဗိုက်ထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ စားပြီးနောက် ဖောက်သည်သည် ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ဘေးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို ရုတ်တရက် လှည့်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေ့ကောင်... ငါတို့ အတူတူ အလုပ်လုပ်လာတာ ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိပြီလဲ"</p> <p> </p> <p>"သုံးနှစ်လေ... ဘာလို့လဲ" သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က သတိထားပြီး ပြန်ကြည့်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ဒီကောင် ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံချေးချင်လို့များလား" ဘေးနားက လုက်ဖော်ကိုင်ဖက်က စိတ်ထဲမှနေ၍ ထင့်နေမိပါတယ်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်... မင်း ငါ့အတွက် ရိုးရိုးထမင်းဖြူ နောက်တစ်ပွဲ မှာပေးစမ်းပါ။ ငါ အဲဒီအစပ်ဟင်းရည်ကို ထပ်စားချင်လွန်းလို့" ဖောက်သည်က အတည်ပေါက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းကလည်း... ငါ့မှာတော့ တကယ့်အရေးကြီးကိစ္စမှတ်လို့ လန့်သွားတာပဲ။ အေးပါ... မှာပေးပါ့မယ်" သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က ရယ်မောရင်း သာသာယာယာပင်ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း သဘောတူတယ်ဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့" ဖောက်သည်က ဝူဟိုင်းကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ထပ် ထမင်းတစ်ပန်းကန် ထပ်မှာဦးမလား။ ဒီဟင်းရည်က ထမင်းတစ်ပန်းကန်လုံး စိမ်စားဖို့တော့ လောက် လောက်ပါတယ်" </p> <p> </p> <p>ဖောက်သည်က ဝူဟိုင်းကို အလွန်ရင်းနှီးသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်ပြန်သည်။ သူက ဝူဟိုင်းထံက ဟင်းရည်တစ်ဇွန်း ထပ်မံရရှိရန်အတွက် တမင်မြှူဆွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်လေ... အတော်လေး ပိုနေသေးတာပဲ" ဝူဟိုင်းက သူ၏ ဟင်းရည်အိုးလေးကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ အတည်ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက ထမင်းတစ်ပန်းကန် ထပ်မှာပေးလိမ့်မယ်။ အရင်အတိုင်းပဲ လဲစားရအောင်" ဖောက်သည်က အခွင့်အရေးရပြီအမှတ်ဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူက ကြင်နာတတ်သော သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အလား ဟန်ဆောင်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝူဟိုင်းကလည်း အကွက်မြင်သူပီပီ သူ့အားငြင်းလိုက်သည်။ထို့နောက် သူလည်း ထမင်းကြော်တစ်ပွဲချက်ချင်းမှာယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုတော့ပါဘူးဗျာ... ခင်ဗျား စားပြသွားတဲ့ပုံအရ ကြက်ဥကြော်ထမင်းက ဒီဟင်းရည်နဲ့ ပိုလိုက်ဖက်တယ်ဆိုတာ ငါ သိသွားပြီ။ ကျိုကျာ... ငါ့ကို ကြက်ဥကြော်ထမင်းတစ်ပန်းကန် ချပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>"ဟာ... ခင်ဗျားကတော့ တကယ်ပါပဲ။ ဒီလို မဟုတ်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ အမြတ်ထုတ်နေတာ်။ ကောင်းကြ‌သေးရဲ့လား" ဖောက်သည်က ဝူဟိုင်း၏ လည်လွန်းပုံကို ကြည့်ကာ လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားရဲ့ စေတနာအတွက်တော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဝူဟိုင်းက အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုံးရွှင်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင် ဖောက်သည်များ၏ ဆူညံသံများ၊ ရယ်မောသံများနှင့်အတူ အရသာရှိသော ဟင်းလျာများကို ပျော်ရွှင်စွာ စားသုံးနေကြသည်။ ညစာစားချိန် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ဖောက်သည်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်သွားကြရာ ဆိုင်လေးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီညတော့ မိုးရွာနေလို့ ဘာဘီကျူးလည်း မရှိဘူး၊ အရက်လည်း မရှိဘူး" ယွမ်ကျိုးက တံခါးဝတွင် ရပ်ရင်း အပြင်ဘက်တွင် ဝပ်နေသော ခွေးလေး '‌ဘော့က်' ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုးစက်လေးများ တဖွဲဖွဲကျနေသော ဝရန်တာအောက်တွင် ဘော့က် သည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဝမ်းလျားမောက်ကာ ငြိမ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ငါ အခု ဟော့ပေါ့ချက်စားမလို့... မင်း ငါနဲ့အတူ စားမလား" ယွမ်ကျိုးက ခွေးလေးကို ငုံ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>*ရှီလီ... ရှီလီ...* မိုးစက်သံမှလွဲ၍ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"မင်းကတော့လေ... ငါပဲ အစာကျွေး၊ငါပဲ ရေတိုက်ထားတာတောင် ငါ့အပေါ် ဘယ်တော့မှ အလိုက်တသိ မရှိဘူး။ အသုံးမကျတဲ့ ခွေးစုတ်" ယွမ်ကျိုးက လရောင်မှိန်မှိန်အောက်တွင် ဘော့က်ကို အသာအယာ လှောင်ပြောင်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"နေဦး... ခွေးတွေက အစပ်စားလို့ မရဘူးလို့ ကြားဖူးတယ်။ တကယ်လားတော့ မသိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မစားတာ အကောင်းဆုံးပါပဲလေ" ယွမ်ကျိုးက သတိရသွားပြီး ခွေးလေးကို ကျွေးမည့်အတွေးကို လက်လျှော့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>*ဟွာလာ...* ယွမ်ကျိုးသည် ဆိုင်တံခါးကို ဆွဲပိတ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိအတွက် ပူပူနွေးနွေး ဟော့ပေါ့တစ်အိုးကို စတင်ချက်ပြုတ်တော့သည်။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော စားသောက်ဆိုင်လေးထဲတွင် ယွမ်ကျိုးတစ်ယောက်တည်းသာ သီးသန့်ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ပွက်ပွက်ဆူနေသော</p> <p>ဟော့ပေါ့အိုးလေးက သူ့ကို နွေးထွေးမှုများ ပေးနေတော့သည်။</p> <p>ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်</p> <p>အပိုင်း (၄၅၅)</p> <p>ပြီးပါပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save