Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၅၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ညပိုင်းဆိုင်ဖွင့်ချိန်အပြီးတွင် ယွမ်ကျိုးသည် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို အသေအချာ ဆေးကြောလှီးဖြတ်ကာ  ဟော့ပေါ့တစ်အိုးကို အားရပါးရ ချက်ပြုတ်စားသောက်လိုက်သည်။ ပုံမှန်ဖောက်သည်များအား ရောင်းချချိန်တွင် အရသာကို အစွန်းကုန် အာရုံစိုက်လေ့ရှိသော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ မိမိဘာသာ ချက်စားချိန်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြင်ဆင်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် အနည်းငယ် အေးစိမ့်နေသဖြင့် ယွမ်ကျိုးသည် မနက်စာအဖြစ် ပူပူနွေးနွေးနှင့် ချိုမြိန်သော ကြာစွယ်မှုန့် ကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟူး... ချိုလိုက်တာ။ အပြင်က ရောင်းတဲ့ အစားအစာတွေကို ဒီကြာစွယ်မှုန့်လေးနဲ့သာ တွဲစားလို့ရရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ" ဖောက်သည်တစ်ဦးက အရသာခံရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အဲဒီလိုသာ လုပ်ကြည့်... ဘော့စ်ယွမ်က မင်းကို ဆိုင်ထဲကနေ ကန်ထုတ်လိမ့်မယ်" ဘေးနားက ဖောက်သည်က ရယ်မောရင်း သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး၏ စားသောက်ဆိုင်ရှေ့တွင် မနက်စာရောင်းသော ဆိုင်များစွာ ရှိသော်လည်း၊ ယွမ်ကျိုး၏ ဟင်းလျာများကို အပြင်စာနှင့် ရောနှောစားသောက်ခြင်းမှာ ဤဆိုင်၏ အကြီးမားဆုံး တားမြစ်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နေ့လယ်စာစားချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ဝတ်စုံပြည့်ဖြင့် လင်းဟုန် ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် မကျေမနပ်ဖြင့် အော်ပြောတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးယွမ်... ခင်ဗျားကတော့ တကယ်ပဲဗျာ။ ဟင်းပွဲအသစ် ထွက်တာကို ဘာလို့ မိုက်ခရိုဘလော့ဂ်မှာ ကြော်ငြာမတင်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း... အထူးတလည် ပြောဖို့ လိုလို့လား။ မင်းကတော့ မတွေ့ရတာကြာလို့ ထင်တယ်... ကိုယ်အလေးချိန်တောင် တက်မလာဘူးပဲ" လင်းဟုန်နှင့် အမြဲငြင်းခုံရသည်ကို ဝါသနာပါသော ဝူဟိုင်းက ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မတက်ပါဘူးဗျာ... ကျတော့်မှာ Six-pack တောင် ရှိသေးတယ်။ တစ်နေ့ကုန် ထိုင်ပြီး ပုံဆွဲနေတဲ့ ခင်ဗျားတို့လို ပန်းချီဆရာသာ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းတာကို သတိထားသင့်တာ" လင်းဟုန်က ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မင်းမျက်နှာက ဘာလို့ ဒီလောက် ဖောင်းနေရတာလဲ" ဝူဟိုင်းက အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက... ကျတော်ချောလို့လေ" လင်းဟုန်က သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ခပ်တည်တည်ပင် ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်ခုံးတစ်ဖက် တွန့်သွားမိသည်။ 'ဒီစားသောက်ဆိုင်မှာ ငါ့ထက် ပိုကြည့်ကောင်းတဲ့သူ မရှိဘူး'  ယွမ်ကျိုးတစ်ယောက် စိတ်ထဲက ကြိတ်တွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖယ်စမ်းပါ... ဝူဟိုင်းရာ။ ငါ ဟင်းပွဲအသစ်အကြောင်း မေးနေတာ။ ခင်ဗျား ထမင်းစားပြီးရင်လည်း မနှောင့်ယှက်နဲ့တော့" လင်းဟုန်က ဝူဟိုင်းကို လက်ကာပြရင်း ယွမ်ကျိုးဘက် လှည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်မှာ ကြော်ငြာတင်တတ်တဲ့ အလေ့အကျင့် မရှိလို့ပါ" ယွမ်ကျိုးက ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးယွမ်က အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ... လူမသိအောင် ပုန်းအောင်းနေတာ" ဖောက်သည်တစ်ဦးက ဝင်ပြောသည်။ </p> <p> </p> <p>"သူဌေးယွမ်က တကယ့်ကို လူစည်ကားတဲ့ အရပ်မှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ပါရမီရှင်ကြီးလိုပဲ။ သူ့လက်ရာက ထူးကဲလွန်းတော့ ကြော်ငြာစရာတောင် မလိုဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးသည် ထိုချီးကျူးစကားများကို ကြားရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်သွားသော်လည်း မျက်နှာကို အေးစက်စက် အမူအရာအတိုင်း တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လင်းဟုန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ငါ့အထင်တော့... ဒီလူ ပျင်းလို့ မတင်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>"ဘာပြောလိုက်တယ်" ယွမ်ကျိုးက လင်းဟောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ လှမ်းမေးလိုက်ပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဒါနဲ့ ဟော့ပေါ့မှာ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ တစ်ခုမှမပါဘဲ ဘယ်လိုစားရမှာလဲ" </p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်က ယွမ်ကျိုး၏အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်ရင်းစကားလမ်း‌ကြောင်းပြောင်းကာ ပူပူစပ်စပ်ဟော့ပေါ့ အကြောင်း ချက်ချင်းမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းကြိုက်တဲ့ပုံစံနဲ့ စားလို့ရတာပဲလေ" ယွမ်ကျိုးက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟောဒီက အစ်ကိုဝူဆိုရင် ဟော့ပေါ့ဟင်းရည်ထဲ ထမင်းထည့်ပြီး စားတာရှင့်။ ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို စားချင်စဖွယ်ပဲ" ဘေးနားက မိန်းကလေးဖောက်သည်တစ်ဦးက ဝူဟိုင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ... ဟင်းရည်ထဲ ထမင်းထည့်စားတာ ဟုတ်လား" လင်းဟုန် မျက်လုံးအပြူးသားဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်လေ... တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ" ထိုမိန်းကလေးက အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်ပြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်ကတော့ ချက်ချင်းပင် ဆရာကြီးစတိုင်ဖမ်းရင်း ဝူဟိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ညီမလေး... ဒီအကြံက တကယ့်ကို အန္တရာယ်များလွန်းတယ်နော်"  </p> <p> </p> <p>"ကြည့်စမ်း... ဝူဟိုင်း။ မင်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်အပေါ် ဘယ်လောက်တောင် လွှမ်းမိုးနေလဲဆိုတာ။ ဟော့ပေါ့ဟင်းရည်နဲ့ ထမင်းနဲ့ တွဲစားတယ်ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်လို့လား"</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းကတော့ ဂရုမစိုက်သလို သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးတိုလေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းမှာ တခြား ထူးခြားတဲ့ အမြင်ရှိလို့လား" </p> <p> </p> <p>"ရှိတာပေါ့... မင်းကတော့ ထူးဆန်းတာတွေ စားချင်စားပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူတစ်ပါးကို စံနမူနာအမှားတွေ မပြနဲ့။ ဟော့ပေါ့ဆိုတာ အမဲသား၊ သိုးသား၊ ဝက်သား အသားငါးတွေ ပါမှ ဟော့ပေါ့လို့ ခေါ်တာ" လင်းဟုန်က တရားဟောဆရာတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြောင့်မတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း... အဲဒီစကားကို ယွမ်ကျိုးကို သွားမေးကြည့်ပါလား" ဝူဟိုင်းက 'မင်းလုပ်ကြည့်‌လေ' ဆိုသည့် အမူအရာဖြင့် ယွမ်ကျိုးဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ တခြားနည်းနဲ့ စားပြမလို့ပါ" လင်းဟုန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ယွမ်ကျိုးရှိရာဆီသို့ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လျှောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝန်ခံရလျှင် ယနေ့ လင်းဟုန်၏ အသွင်အပြင်မှာ အတော်လေး ချောမောလှသည်။ အပြင်မှာ အေးစိမ့်နေသော်လည်း သူက နှင်းလိုဖြူဖွေးသော ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ကိုယ်ကျပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားရာ၊ သူ၏ ပေါ်လွင်သော လည်ပင်းရိုးများနှင့်အတူ ချောမောတောက်ပြောင်သော အသွင်ကို ဆောင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင် ယွမ်ကျိုးသည် ကြာပန်းပုံစံများပါသော အဖြူရောင် တရုတ်ဝတ်စုံ ကို သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ ဆံပင်တိုလေးများကို ဦးထုပ်အောက်တွင် ဝှက်ထားပြီး၊ ခါးပတ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စည်းထားသည့် သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ မြင့်မြတ်ကာဖြောင့်မတ်သော ပညာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ ထူးချွန်သော လက်မှုပညာကြောင့် ရရှိလာသည့် ယုံကြည်မှုများက သူ့ကို ပို၍ပင် ခန့်ညားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြင့်... စားသောက်ဆိုင်လေးအတွင်း၌ မတူညီသော စတိုင်လ်ကိုယ်စီဖြင့် ချောမောသည့် လူငယ်နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်ရင်း ထိပ်တိုက်တွေ့နေကြပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး၏ ရုပ်ရည်မှာ လင်းဟုန်လောက် မချောမောသော်လည်း သူ၏ တိကျပြတ်သားပြီး စိတ်ရင်းစေတနာကောင်းသည့် အမူအရာက အမျိုးသမီးထု၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်စွမ်းရှိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ခုနက စကားပြောနေသည့် မိန်းကလေးမှာ ယွမ်ကျိုးကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ငေးကြည့်နေမိသည်အထိပင်။</p> <p> </p> <p>"တစ်ခုခုရှိရင် ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ပြောပါ" ယွမ်ကျိုးက လင်းဟုန်၏ မကောင်းကြံလိုသော အပြုံးကိုကြည့်ကာ သတိထား၍ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မြို့ပြင် ဆင်ခြေဖုံးမှာ တစ်ယောက်ယောက်က မုန်လာဥတွေ ကောင်းကောင်း စိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်" လင်းဟုန်က ယွမ်ကျိုးကို လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း စကားလမ်းကြောင်း ခင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့တော့" ယွမ်ကျိုးက ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။ ဤလူသည် ဘာကြောင့် မုန်လာဥအကြောင်းကို မြေခွေးတစ်ကောင်လို ပြုံးပြီး ပြောနေရသနည်း။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ခင်ဗျား မုန်လာဥတွေ အတော်များများ ထွင်းထားတာ သတိထားမိလို့လေ။ မုန်လာဥတွေ ကုန်သွားပြီလားလို့" လင်းဟုန်က ပို၍ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးပြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဪ... မင်းက ငါ့ကို မုန်လာဥတွေ အလကား လာပို့ပေးမလို့လား" ယွမ်ကျိုးက သဘာဝကျကျပင် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟောဗျာ... ခင်ဗျားကလည်း ဘာလို့ ပုံမှန်အတိုင်း တုံ့ပြန်လို့ မရရတာလဲ" လင်းဟုန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နဖူးကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ ဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မင်းက မပို့ပေးဘူးလား" ယွမ်ကျိုးက ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြန်မေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးကြည့်နိုင်အောင် ကျွန်တော် အဲဒီစိုက်ခင်းကို ခေါ်သွားပေးမယ်လို့ ပြောတာ" ထိုအခါမှသာ လင်းဟုန်က သူ၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်ပြောတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ... နေ့လယ်ပိုင်းဆိုရင်တော့ အချိန်ရပါတယ်" ယွမ်ကျိုးက သုံးစက္ကန့်ခန့် စဉ်းစားပြီးနောက် ယဉ်ကျေးစွာ သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်တော်ကပဲ ခင်ဗျားကို နှောင့်ယှက်ရဦးမှာပါ" လင်းဟုန်က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းရင်း ရက်ရောစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ကျိုကျာက ဖောက်သည်များအားလုံးကို အချက်ပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ... အခုပဲ ဟင်းလျာတွေ စတင်မှာယူနိုင်ပါပြီရှင်"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ... အားလုံးပဲ မှာချင်တာမှာလို့ရပါပြီ" ယွမ်ကျိုးကလည်း တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်သည် မိမိထိုင်ခုံသို့ ပြန်သွားကာ ကျေနပ်အားရသော အပြုံးဖြင့် ဟင်းလျာများမှာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ ဝူဟိုင်းက ဘေးမှနေ၍ စပ်စုလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေ့ကောင်... မင်း ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"အချိန်တန်ရင် သိလာလိမ့်မယ်" လင်းဟုန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာပဲစီစဉ်စီစဉ်... ကောင်းတဲ့အရာတော့ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး" ဝူဟိုင်းက အပိုင်တွက်ချက်ကာ ပြောလိုက်ရာ၊ လင်းဟုန်က မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>မှန်ပါသည်</p> <p>။ သူက လုံးဝကို ကောင်းမွန်သောအရာတစ်ခုကိုမှ စီစဉ်ထားခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်</p> <p>အပိုင်း(၄၅၆)</p> <p>ပြီးပါပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save