Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၅၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်သည် ယွမ်ကျိုးကို သူ၏အစီအစဉ်ထဲ ဆွဲသွင်းနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်၍ နေ့လယ်စာစားချိန်တစ်လျှောက်လုံး အလွန်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ ဝူဟိုင်း၏ ရန်စမှုများကိုပင် မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ ဖုန်းထဲမှ စီးပွားရေးကိစ္စများကို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ကိုင်တွယ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နေ့လယ်စာစားချိန် ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဖောက်သည်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြသော်လည်း လင်းဟုန်ကတော့ ယွမ်ကျိုး အလုပ်သိမ်းသည်အထိ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်ရတာတော့ တစ်ခုခုအကြံစည်ရှိနေတာပဲ" </p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်းက လင်းဟုန်ကို ကြည့်ပြီး လျှာတစ်ချက်သပ်ကာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား..." လင်းဟုန်က နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ရုံသာ တုံ့ပြန်ပြီး ဘာမှပြန်မပြောပေ။</p> <p> </p> <p>"နေ့လယ်စာစားချိန် ပြီးဆုံးပါပြီ။ ညနေခင်းကျမှ ပြန်လာဖို့ အားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်" </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး၏ အသက်မပါသောစကားသံအဆုံးတွင် ဖောက်သည်များ အကုန်ထွက်သွားကြသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်သွားလေ့ရှိသော မာစတာချန်မှာ ယနေ့တွင် ထူးထူးခြားခြား ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... သွားကြစို့ သူဌေးယွမ်" လင်းဟုန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အတင်းနှိုးဆော်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ခဏစောင့်ပါ... ကျွန်တော် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး အဝတ်အစားလဲရဦးမယ်" ယွမ်ကျိုးက သူ၏အဝတ်အစားများကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးသည် နာမည်ကျော် စားဖိုမှူးတစ်ဦး ဖြစ်လာကတည်းက သူ၏ ရုပ်ရည်နှင့် သန့်ရှင်းမှုကို ပိုမိုဂရုစိုက်လာခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ယွမ်ကျိုးတွင် တစ်နေ့တာအတွက် အဝတ်အစား သုံးစုံရှိသော်လည်း အရောင်ချင်း တူနေသဖြင့် မည်သူမျှ သတိမထားမိကြခြင်းပင်။ မီးဖိုချောင်တွင် အစားအသောက်များကို ချက်ပြုတ်ပြီးတိုင်း အစားအစာအပေါ် လေးစားသောအားဖြင့် အဝတ်အစားသစ် လဲလှယ်တတ်သည့် သူ၏အကျင့်မှာ အလွန်ပင် စေ့စပ်လွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>"အေးပါဗျာ... မြန်မြန်သာလုပ်ပါ" လင်းဟုန်က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် မာစတာချန်က ကြားထဲမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာယွမ်... ကျွန်တော်လည်း ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရွေးချယ်ပုံကို လေ့လာဖို့ လိုက်ခဲ့လို့ ရမလား"</p> <p> </p> <p>မာစတာချန်၏ ဝဖြိုးသောမျက်နှာတွင် အပြုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယွမ်ကျိုး မုန်လာဥများကို မည်သို့ စံနှုန်းဖြင့် ရွေးချယ်သည်ကို အနီးကပ် လေ့လာချင်နေခြင်းပင်။  </p> <p> </p> <p>"ဒီခရီးစဉ်ကို လင်းဟုန်က ခေါ်သွားတာဆိုတော့ သူ့ဆီကပဲ ခွင့်ပြုချက်တောင်းပါ" </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက စကားလမ်းကြောင်းလွှဲပေးလိုက်ရာ၊ လင်းဟုန်ကလည်း ပုခုံးတွန့်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားဘာသာ ကားမောင်းလိုက်ခဲ့ရမယ်နော်"</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မစ္စတာယွမ်... စိတ်မပူပါနဲ့ မစ္စတာလင်း၊ ကျွန်တော် ကိုယ်ပိုင်ကားနဲ့ပဲ နောက်က လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်" မာစတာချန်က ယွမ်ကျိုးကို ဦးစွာဦးညွှတ်ကာ ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟောဗျာ... ခွင့်ပြုတာက ငါပါကွ။ အရင်ဆုံး ကျေးဇူးတင်ခံရတာကတော့ ဒီသံလိုက်အိမ်မြှောင် (ယွမ်ကျိုး) ဖြစ်နေရော" </p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်က မကျေမနပ် ညည်းတွားလိုက်သော်လည်း ယွမ်ကျိုးကတော့ မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မိနစ် ၁၀ ခန့်အကြာတွင် ယွမ်ကျိုး ပြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ ယခုတစ်ခါတွင် သူသည် အနက်ရောင် သိုးမွှေးအင်္ကျီ၊ အညိုရောင် အပေါ်အင်္ကျီနှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားရာ၊ ကြည့်ရသည်မှာ လန်းဆန်းပြီး သဘာဝကျလှသည်။</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့... သံလိုက်အိမ်မြှောင်ရေ" လင်းဟုန်က ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စောင့်နေပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ဆိုင်တံခါးကို သေချာစွာ သော့ခတ်ကာ လင်းဟုန်နှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့ပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်..." </p> <p> </p> <p>လူသုံးယောက်၏ ခြေသံများမှာ စည်းချက်ညီညီ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ကားရပ်နားရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ယွမ်ကျိုး၏ စားသောက်ဆိုင်အနီးတွင် ကားပါကင်မရှိသဖြင့် ဖောက်သည်အများစုမှာ ၎င်းတို့၏ကားများကို ဤနေရာတွင်သာ စုရပ်ထားလေ့ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်၏ကားမှာ တောက်ပသော အဝါရောင် Ferrari ဇိမ်ခံကားဖြစ်ပြီး မြင်ရသူတိုင်း ငေးလောက်အောင် ဟိတ်ဟန်ကြီးမားလှသည်။ ၎င်းသည် လင်းဟုန်ကဲ့သို့ မာနကြီးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲသူတစ်ဦး၏ အကြိုက်နှင့် အလွန်လိုက်ဖက်လှသော ဇိမ်ခံကားမျိုးပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယွမ်ကျိုးကတော့ ထိုကားကို သိပ်သဘောကျပုံမရပေ။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူသည် ကားများအကြောင်းကိုလည်း နားမလည်သလို စိတ်လည်းမဝင်စားပါ။ သူ့အတွက် ကားဆိုသည်မှာ လမ်းလျှောက်သည်ထက် ပိုမြန်သည့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ယာဉ်တစ်စီးမျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်သည် ဤရှားပါးသော အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူ၏ဇိမ်ခံကားကို ယွမ်ကျိုးအား ကြွားဝါချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အတန်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းသော်လည်း ယွမ်ကျိုးထံမှ ချီးကျူးစကား မကြားရသဖြင့် လင်းဟုန်ကပင် မနေနိုင်ဘဲ စတင်မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... ငါ့ကားကို ဘယ်လိုမြင်လဲ"</p> <p> </p> <p>"မဆိုးပါဘူး... လူနှစ်ယောက်အထက် ပိုဆံ့ဖို့အတွက်ဆိုရင်တော့ နည်းနည်းကျဉ်းတာပေါ့" ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ရင်း လေးလေးနက်နက် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဟမ်း... အဟမ်း... ဘာပြောလိုက်တယ်" လင်းဟုန်သည် သူ၏နားကြားများ မှားနေသလားဟုပင် ထင်မှတ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးနားမှ မာစတာချန်မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အသည်းအသန် အောင့်ထားရသဖြင့် မျက်နှာကြီး နီမြန်းနေတော့သည်။ ယွမ်ကျိုးသည် Ferrari ဇိမ်ခံကားကြီးကို ကြည့်ပြီး 'ကျဉ်းသည်' ဟု အမှန်တကယ် ပြောလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"နည်းနည်းလေးပဲ ကျဉ်းတာပါ" ယွမ်ကျိုးက ထပ်မံ အတည်ပြုလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကမ္ဘာပေါ်မှာ လူလေးယောက်ဆံ့တဲ့ စပေါ့ကား (Sports Car) ရှိလို့လား" လင်းဟုန်က သွားများကို ကြိတ်ကာ အော်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတော့ ငါမသိဘူး... ဒါနဲ့ သွားမယ့်နေရာက မြို့ပြင်ဆိုတော့ မြန်မြန်သွားကြရအောင်" ယွမ်ကျိုးက နာရီကို စစ်ဆေးပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... မစ္စတာလင်း၊ ခင်ဗျား ရှေ့က ဦးဆောင်ပါ၊ ကျွန်တော် နောက်က လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်" မာစတာချန်က ယွမ်ကျိုးကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူ၏ကားဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မာစတာချန်၏ ကားမှာလည်း သာမန်မဟုတ်ပေ။ ဖော်ရွေသောပုံစံရှိသည့် ဤစားဖိုမှူးကြီးသည် ယွမ် ၁ သန်းကျော် တန်ကြေးရှိသော လိမ္မော်ရောင် "Land Cruiser" SUV ကားကြီးကို မောင်းနှင်ခြင်းဖြစ်သည်။ အဆင့်မြင့် စားဖိုမှူးကြီးတစ်ယောက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ချမ်းသာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကားကတော့ ပိုပြီး ကျယ်ပုံပဲ" ယွမ်ကျိုးက Land Cruiser ဘေးတွင် ရပ်ထားသည့် သေးငယ်သော Ferrari ကားလေးကို ကြည့်ကာ လင်းဟောင်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း... ငါ့ကားက ယွမ် ၄ သန်းကျော်တန်တယ်။ ဂီယာ ၇ ချက်၊ မြင်းကောင်ရေ ၅၅၇ အားရှိတဲ့ V8 အင်ဂျင်ကွ" လင်းဟုန်က စိတ်တိုတိုဖြင့် သူ၏ကားအချက်အလက်များကို ရွတ်ပြနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဪ... အတော်လေး ဈေးကြီးတာပဲ။ သွားကြစို့လေ" ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပုံမှန်အတိုင်းပင် ပြောလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားကတော့... ကားအကြောင်း တကယ်ကို ဘာမှမသိတာပဲ" လင်းဟုန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... ငါ တကယ်ကို ဘာမှမသိဘူး" ယွမ်ကျိုးက အေးဆေးစွာပင် ဝန်ခံလိုက်ရာ၊ မာစတာချန်မှာတော့ ရယ်မောခြင်းကို မနည်းထိန်းချုပ်ကာ ကားပေါ်သို့ တက်သွားပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်သည် သူ၏ တန်ဖိုးကြီးလှသော Ferrari စူပါကားလေးကို ဂုဏ်ယူစွာ ပြသချင်ခဲ့သော်လည်း ယွမ်ကျိုးက ကားအကြောင်းကို ဝေဖန်ရလောက်အောင် နားမလည်ခဲ့ပေ။ ယွမ်ကျိုး၏ အမြင်တွင် ကားဆိုသည်မှာ 'ကြီးလေ ဈေးကြီးလေ' ဟုသာ မှတ်ယူထားပုံရသည်။ သူ့အတွက်တော့ မဂ္ဂလက်ဗ် (Maglev) ရထားထက် ကြီးမားပြီး ဈေးကြီးသော ယာဉ်မရှိဟုပင် ယုံကြည်နေသယောင်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်သည် ဇိမ်ခံကား၏ အရှိန်အဝါကို ပြသလိုသဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက် အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လမ်းပြစနစ် (GPS) အတိုင်း မိနစ် ၄၀ ခန့် မောင်းနှင်လာပြီးနောက် ကြမ်းတမ်းသော လမ်းပိုင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>*ကာ... ကာ... ကာ...*</p> <p> </p> <p>မူလက ငြိမ်သက်နေသော ဇိမ်ခံကားလေးထံမှ ထူးဆန်းသော တုန်ခါသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သေစမ်း ဘာလို့ ဒီလမ်းက ဒီလောက်တောင် ရွှံ့တွေ ထူနေရတာလဲ" လင်းဟုန်မှာ အရှက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရကာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေသော ယွမ်ကျိုးက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှေ့ကလမ်းက ရွှံ့တွေ အရမ်းများလွန်းတယ်။ ကားက ဆက်သွားလို့ မရတော့ဘူး" လင်းဟောင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အင်ဂျင်ပိတ်ကာ ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် မာစတာချန်၏ SUV ကားကြီးမှာ လင်းဟုန််၏ Ferrari ဘေးတွင် ထည်ထည်ဝါဝါ ထိုးရပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"မာစတာယွမ်... ကျွန်တော်တို့ ဦးတည်ရာကို မရောက်သေးဘူးလားဗျ။ ကျွန်တော့်ကားနဲ့ပဲ ဆက်သွားကြရအောင်" မာစတာချန်က ဂရုတစိုက် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့အတွက်တော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး" ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>"တောက်" လင်းဟုန််ကတော့ အပြင်ဘက်က ကျောက်စရစ်လမ်းနှင့် ရွှံ့ဗွက်များကို ကြည့်ကာ သူ့ကားလေး နစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဆက်မမောင်းရဲတော့ပေ။ သူသည် သက်ပြင်းချကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း မင်းတို့နဲ့ပဲ လိုက်ခဲ့တော့မယ်" လင်းဟုန်၏ အသံမှာ အတော်လေး စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကြွပါ မာစတာယွမ်" မာစတာချန်က ကားပေါ်မှဆင်းကာ ယွမ်ကျိုးအတွက် ရှေ့ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး လင်းဟုန်ကိုတော့ နောက်ခန်းထွင်ထိုင်ရန် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာလင်း... လမ်းပြပေးနိုင်အောင် နောက်ခန်းမှာ ထိုင်ပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>"အေးပါ... ဆက်သာမောင်း၊ ဟိုရောက်ရင် မြင်ရပါလိမ့်မယ်" လင်းဟုန်က စိတ်မရှည်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ခရီးစဉ်မှာ လင်းဟုန် မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ သူသည် စိတ်ထဲမှ ကြိတ်ကာ ညည်းတွားနေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>"ငါက ကြွားချင်လို့ အေးဆေးဟန်ဆောင်နေတာကို... ဒီသံလိုက်အိမ်မြှောင် (ယွမ်ကျိုး) နဲ့ကျမှ အမြဲတမ်း အလွဲလွဲအချော်ချော် ဖြစ်နေရတယ်လို့"</p> <p> </p> <p>သူ့ဒိုင်ယာရီထဲမှာ မှတ်စုလေးတစ်ခု ရေးထားသင့်သည် သူတွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"မတ်လ ၂၄ ရက် -</p> <p>နေသာသည်"</p> <p>"မှတ်ချက် - ယွမ်ကျိုးရှိနေလျှင် ဟန်မဆောင်နှင့်၊ အပြင်မထွက်နှင့်"</p> <p> </p> <p>ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်</p> <p>အပိုင်း (၄၅၇)</p> <p>ပြီးပါပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save