Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၅၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်မှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ကြွားဝါရန် ကြိုးစားမှု မအောင်မြင်ခဲ့သဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော်လည်း ယွမ်ကျိုးကတော့ ဆင်ခြေဖုံး‌ဒေသ၏ သဘာဝရှုခင်းများကို ကြည့်ကာ စိတ်လက်ပေါ့ပါးနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီဘက်ကို မရောက်တာတောင် တော်တော်ကြာပြီ။ စိမ်းလန်းစိုပြည်တဲ့ မြင်ကွင်းတွေကို မြင်ရတာ တကယ့်ကို လန်းဆန်းသွားတာပဲ" ယွမ်ကျိုးက စိတ်ရင်းဖြင့် မှတ်ချက်ပြုသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် သူဌေးယွမ်၊ ခင်ဗျားက ဆိုင်ထဲမှာပဲ အမြဲရှိနေတာကိုး။ ဒီဘက်မှာကတော့ ရာသီဥတုက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အပင်တွေကတော့ စိမ်းစိမ်းစိုစိုပါပဲ" မာစတာချန်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက လင်းဟုန်ဘက်သို့ လှည့်ကာပြီး မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"လင်းဟုန်... မင်းပြောတဲ့ စိုက်ခင်းက ပုဂ္ဂလိကပိုင်လား" </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ပိုင်ရှင်က မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လယ်သမားတွေဆိုတော့ စိုက်ပျိုးရေးမှာ ဆရာကြီးပဲ။ သူ့ခြံက စတုရန်းမီတာ ၆၀၀၀ လောက် ကျယ်တယ်။ အဓိကကတော့ ပိုးသတ်ဆေး လုံးဝမသုံးဘဲ သဘာဝအတိုင်း စိုက်ပျိုးထားတာပဲ" </p> <p> </p> <p>ဟင်းသီးဟင်းရွက်အကြောင်း ရောက်သွားသည်နှင့် လင်းဟုန်က တက်ကြွစွာ ရှင်းပြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မာစတာချန်ကတော့ ဘေးမှနေ၍ ချီးကျူးစကားဆို၏။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးယွမ်ရဲ့ ဆိုင်က ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက တကယ့်ကို ထိပ်တန်းတွေပါ" </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်" ယွမ်ကျိုးခေါင်းညိတ်ရုံသာ တုံ့ပြန်သည်။ </p> <p> </p> <p>"သူ့ရဲ့ ချက်ပြုတ်ပုံကလည်း အံ့မခန်းပဲလေ" လင်းဟုန်က ဝန်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း" ယွမ်ကျိုးက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်‌ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာခင်မှာပင် လင်းဟုန်ပြောသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လမ်းဘေးတွင် ကျယ်ပြောလှသော စိုက်ခင်းကြီးက ပြန့်ကားနေပြီး အချို့နေရာများတွင် ဖန်လုံအိမ်များဖြင့် စနစ်တကျ စိုက်ပျိုးထားသည်။ မြေဆီလွှာထဲမှ အစိမ်းရောင် ဟင်းရွက်များမှာ စိုပြည်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>မာစတာချန်က ကားပေါ်မှ အရင်ဆင်းကာ ယွမ်ကျိုးအတွက် တံခါးဖွင့်ပေးပြန်ရာ လင်းဟုန်ကို တစ်ယောက်တည်း နောက်ချန်ခဲ့ပြန်သည်။ လင်းဟုန်က ဖုန်တထောင်းထောင်းကြားမှ ထွက်လာသော SUV ကားကြီးကိုကြည့်ကာ ခနဲ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ ကားအိုကြီးကလည်း အတော်လေးတော့ သွားနိုင်သားပဲ" </p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားရဲ့ Ferrari လောက်တော့ မမြန်ပါဘူးဗျာ" မာစတာချန်ကတော့ ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်‌ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး ကားပေါ်မှ ဆင်းဆင်းချင်း မြင်လိုက်ရသည်မှာ ပြန့်ကျဲနေသော "လော့ထျန်း သစ်ကြားသီး" (Luotian Sweet Persimmon) ပင်များပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ စိုက်ထားတဲ့ သစ်ကြားသီး တွေက အတော်လေး ကောင်းတာပဲ" သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရောင်က တောက်ပပြီး ကြည့်လို့ကောင်းတယ်လေ" လင်းဟုန်ကတော့ အပေါ်ယံ အလှအပကိုသာ ကြည့်ပြီး မှတ်ချက်ပေးသည်။</p> <p> </p> <p>မာစတာချန်ကတော့ သိချင်စိတ်ဖြင့် ချက်ချင်းမေးမြန်းတော့သည်။ "မာစတာယွမ်... ဒါက ဘာမျိုးလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါက 'လော့ထျန်း' မျိုးကွဲပဲ။ သဘာဝအတိုင်းကို ချိုမြိန်ပြီး ဖန်တဲ့အရသာကို အလိုအလျောက် ဖယ်ရှားနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အမျိုးအစားပဲ။ ဒီနေရာမှာ ဒီလိုမျိုး စိုက်ထားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး" ယွမ်ကျိုးက ပွင့်လင်းစွာ ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>မာစတာချန်အား သူ၏တပည့်အဖြစ် တရားဝင် လက်မခံထားသော်လည်း၊ မာစတာချန်က ရိုသေလေးစားစွာ ပြုမူတတ်သဖြင့် ယွမ်ကျိုးက သိလိုသမျှကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖြေကြားပေးလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်လည်း ကြားဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဟာတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား" မာစတာချန်က ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး </p> <p> </p> <p>"ဒီအပင်တွေက မတူဘူး။ သူတို့ရဲ့ ပုံစံအရဆိုရင် ဟူပေပြည်နယ်၊ လော့ထျန်းကောင်တီ၊ ဆန်လီဖန်မြို့၊ ဇန်ဇီရှီရွာ က လာတဲ့ မူရင်းမျိုးတွေ ဖြစ်ရမယ်။ အရသာက မူရင်းနဲ့ အနီးစပ်ဆုံးပဲ" ယွမ်ကျိုးက အသေအချာ ခွဲခြားပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလူငယ်ပြောတာ ကွက်တိပဲ။ ဆန်လီဖန်ရွာက မူရင်းသစ်ပင်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တောင် ငါ့ခြံကအပင်တွေက အောက်မကျဘူး" လယ်ကွင်းထဲမှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ သံမဏိကဲ့သို့ ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေးချန်... ကျွန်တော်ကတွေ့မယ်လို့ ချိန်းထားတဲ့ လင်းဟုန်ပါ" လင်းဟုန်က ရှေ့သို့တိုးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး၏အမြင်ကို ထောက်ခံပြီး ၎င်းတို့ထံလျှောက်လာသူမှာ ဤစိုက်ခင်း၏ပိုင်ရှင် ချန်ကျင်းထျန်း ပင်ဖြစ်သည်။ အသက် ၅၀ ဝန်းကျင်ရှိပြီဖြစ်သော သူ့မျက်နှာတွင် လယ်သမားတို့၏ ရိုးသားမှုနှင့် ကုန်သည်တို့၏ ပါးနပ်မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။ သူသည် ရွှံ့များပေကျံနေသော ချည်သားကုတ်အင်္ကျီဟောင်းနှင့် ရာဘာဖိနပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ရာ ယခုလေးတင် စိုက်ကွင်းထဲမှ တက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>"အေးအေး... သိပြီ။ မင်းတို့က လူရှင်းတုန်း စောစောရောက်လာတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတော့ နှစ်ယောက်ပဲ လာမယ်ဆို" ချန်ကျင်းထျန်းက လူကောင်ထွားသော မာစတာချန်ကို ကြည့်ရင်း မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ရောက်ရောက်ချင်း သူ၏အဖိုးတန်သစ်သီးမျိုးစိတ်ကို အကဲခတ်မိသွားသဖြင့် ချန်ကျင်းထျန်းက ယွမ်ကျိုးကို သဘောကျသွားပုံရသည်။ မာစတာချန်ကိုမူ သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ကြည့်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလူက ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခူးမှာမဟုတ်ဘူး ဦးလေး။ သူက ပညာလာသင်တာ" လင်းဟုန်က မာစတာချန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်က လေ့လာသူအဖြစ် လိုက်လာတာပါ။ မာစတာယွမ် ခူးတာကို ကြည့်ချင်လို့ပါ" မာစတာချန်ကလည်း ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>"ရတယ်... ရတယ်" ချန်ကျင်းထျန်းက လက်ဖဝါးမှ ရွှံ့ခြောက်များကို ပွတ်သပ်ဖယ်ရှားရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော ယွမ်ကျိုးကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ပစ္စည်းအကြောင်း တကယ်သိတဲ့လူပဲ။ သစ်ကြားသီးတွေ ကလည်း အတော်ရင့်နေပြီ။ မင်းကို ၁ ကီလိုဂရမ် ခူးခွင့်ပေးမယ်။ ၁ ဂရမ်တောင် ပိုမရဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ယွမ်ကျိုးက အပြုံးဖြင့် အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး။ မင်းတို့ ခူးတဲ့အခါ ငါဘေးက ကြည့်ရမယ်။ တခြားဟင်းရွက်ပင်တွေကို နင်းမိမှာစိုးလို့" ချန်ကျင်းထျန်းက ဂုဏ်ယူစွာပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ့မျက်နှာက အမူအရာမှာ "မင်းသာ ပစ္စည်းအကြောင်း မသိရင် ငါ့ခြံထဲ ခြေတစ်ဖက်တောင် ပေးနင်းမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးယွမ်... ကျွန်တော်တို့ မုန်လာဥတွေကို အရင်သွားကြည့်ရအောင်လေ" လင်းဟောင်က သူ့အစီအစဉ်အတွက် ယွမ်ကျိုးကို အလိုလိုက်ကာ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ။ ဦးလေးချန်... မုန်လာဥစိုက်ကွင်းဘက်ကို လမ်းပြပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>"လိုက်ခဲ့ကြ။ ဒီမှာ မုန်လာဥအမျိုးအစား စုံတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဆီမှာ စည်းကမ်းရှိတယ်၊ တစ်မျိုးကို အများကြီး ဝယ်လို့မရဘူး။ တခြားသူတွေအတွက် ချန်ထားပေးရမယ်" ချန်ကျင်းထျန်းက ရှေ့မှဦးဆောင်ရင်း ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ကျင်းထျန်းတွင်လည်း ယွမ်ကျိုးကဲ့သို့ပင် ထူးခြားသော စည်းမျဉ်းများ ရှိနေသည်။ သူသည် စီးပွားရေးထက် သူ၏သီးနှံများကို တန်ဖိုးထားသူဖြစ်ရာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် တစ်မျိုးချင်းစီ၏ ရောင်းချမှုကို ကန့်သတ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါပြီ... ဒါက ဦးလေးရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေပေါ့၊ သူဌေးယွမ်မှာလည်း သူ့ရဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်း ရှာဖွေမှု စည်းမျဉ်းတွေ ရှိတာပဲလေ" လင်းဟုန်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ကျင်းထျန်းက လင်းဟုန်၏ စကားကို ထွေထွေထူးထူး ပြန်ပြောမနေတော့ဘဲ ရှေ့မှ ဦးဆောင်ကာ မုန်လာဥစိုက်ခင်းဆီသို့ ခေါ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေ အားလုံးက မုန်လာဥတွေပဲ။ မြေကွက်တစ်ကွက်တည်းမှာ စိုက်ထားတာ ဆိုပေမဲ့ မျိုးကွဲတွေ မတူတော့ ပြုစုရတာ လုံးဝ မလွယ်ဘူး" ချန်ကျင်းထျန်းက လမ်းလျှောက်ရင်း ဂုဏ်ယူစွာ ပြောပြသည်။</p> <p> </p> <p>စိုက်ခင်းထဲ ရောက်သောအခါ မြေကွက်ငယ်လေးများ ခွဲထားသည်ကို တွေ့ရပြီး တစ်ကွက်ချင်းစီတွင် အရောင်နှင့် အရွယ်အစား မတူညီသော မုန်လာဥ အမျိုးမျိုးက ဝေဝေဆာဆာ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ စိုက်ခင်းပဲ။ ဒီထဲမှာတော့ 'ဝေချင်း' (Weiqing)မုန်လာဥက အကောင်းဆုံးပဲ" ယွမ်ကျိုးက ရှေ့ရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤစိုက်ခင်းမှ ထွက်သော မုန်လာဥများသည် သာမန်ဈေးကွက်ထဲမှ ပစ္စည်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်။ စနစ်ကပေးသော ထိပ်တန်း ပါဝင်ပစ္စည်းများအဆင့်ထိ မရောက်သော်လည်း လူသားတို့ စိုက်ပျိုးနိုင်သော အဆင့်တွင် အကောင်းဆုံး ဆိုရမည်။ ချန်ကျင်းထျန်းသည် ဤအပင်များကို ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ အလွန်တန်ဖိုးထား ဂရုစိုက်ကြောင်း ယွမ်ကျိုး ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းကတော့ တကယ့်ကို အမြင်ရှိတဲ့ လူငယ်ပဲဟေ့။ ငါ့ခြံထဲမှာ ဝေချင်းမုန်လာဥက အကောင်းဆုံးဆိုတာ မင်းချက်ချင်း သိတာပဲ" ချန်ကျင်းထျန်းက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် 'ဝေချင်း' မုန်လာဥနဲ့ 'ဘိုင်ယုချွန်' (Baiyuchun) မုန်လာဥတွေကို ဝယ်ချင်တယ်" </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက မျိုးကွဲအမည်များကို တိတိကျကျ ပြောဆိုလိုက်ရာ ချန်ကျင်းထျန်းမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက မုန်လာဥတွေအကြောင်း တကယ် နှံ့စပ်တာပဲ။ ကဲ... မင်းဘာသာ နှုတ်မလား၊ ငါ နှုတ်ပေးရမလား" ချန်ကျင်းထျန်းက လက်မထောင်ပြရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေးကိုပဲ နှောင့်ယှက်ပါရစေ။ ကျွန်တော်က မျိုးကွဲတွေကို သိပေမဲ့ စိုက်ပျိုးသူဖြစ်တဲ့ ဦးလေးကပဲ အပင်တွေ အနာမပါအောင် နှုတ်နိုင်မှာပါ" ယွမ်ကျိုးက ဝါရင့် လယ်သမားကြီးကို လေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ... ငါကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးမယ်" ချန်ကျင်းထျန်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မုန်လာဥနှုတ်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာချန်... ကျွန်တော့်အတွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကိုပါ တစ်ခါတည်း ကူညီပေးပါဦး" လင်းဟုန်က အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ဝင်ပြောလိုက်ရာ ချန်ကျင်းထျန်းကလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မုန်လာဥများကို ဆွဲထုတ်နေရင်း ချန်ကျင်းထျန်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့ မင်းတို့က အိမ်မှာ ညစာချက်စားဖို့ ဝယ်တာလား"</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး ဦးလေး... ကျွန်တော်တို့ ဟော့ပေါ့ သွားစားမလို့" လင်းဟုန်က ခေါင်းခါရင်း ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဪ... ကောင်းသားပဲ။ အိမ်မှာ ဟော့ပေါ့လုပ်စားတာလည်း အရသာ ရှိတာပဲလေ"</p> <p> </p> <p>"အိမ်မှာ မဟုတ်ဘူး ဦးလေးရဲ့... ကျွန်တော်တို့ စားသောက်ဆိုင်မှာ သွားစားကြမှာ" လင်းဟုန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စားသောက်ဆိုင်မှာ စားမယ်၊ စားသောက်ဆိုင်မှာက ဟော့ပေါ့အတွက် အသားတွေ၊ ဟင်းရွက်တွေ အကုန်ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား" ချန်ကျင်းထျန်းက အထူးအဆန်း ဖြစ်သွားသည်။ ဤလူငယ်က စိုက်ခင်းထိလာပြီး ဟင်းရွက်တွေ အများကြီး ဝယ်နေသည်မှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိသလို ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မရှိဘူး ဦးလေး... အဲဒီဆိုင်က ဟင်းရွက်တွေ၊ အသားတွေ မရောင်းဘူး။ ဟော့ပေါ့ဟင်းရည် ပဲ ရောင်းတာ" လင်းဟုန်က ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါဆို လူတွေက အဲဒီဆိုင်ကို ဘာသွားလုပ်ကြတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီထက် ပိုဆိုးတာရှိ‌သေးတယ် ဦးလေးရဲ့။ စောစောစီးစီး တန်းမစီရင် ထိုင်ခုံတောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး" လင်းဟုန်က ရိုးသားစွာ ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်းရွက်နဲ့ အသားမရောင်းတဲ့ ဟော့ပေါ့ဆိုင် တကယ်ရှိတယ် ဟုတ်လား" ချန်ကျင်းထျန်းသည် လင်းဟုန် လိမ်နေပုံမပေါ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အံ့သြလွန်း၍ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟော့ပေါ့ဆိုင်က ဘာလို့ ဟင်းရွက်နဲ့ အသားတွေ ရောင်းရမှာလဲ ဦးလေးရဲ့" လင်းဟုန်က ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်ရာ ချန်ကျင်းထျန်းမှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ အထူးသဖြင့် ယွမ်ကျိုးနှင့် မာစတာချန်တို့၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ပြီး သူ ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>'ဒီမြို့သားတွေတော့ ရူးကုန်ကြပြီ ထင်တယ်... ဟော့ပေါ့ဆိုင်မှာ ဟင်းရည်ပဲ ရောင်းတာကို တန်းစီနေကြတယ်တဲ့လား' ချန်ကျင်းထျန်းက စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် စီပွားရေးဆန်ဆန်အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည် 'မြို့ထဲက ဟော့ပေါ့ဆိုင်တွေမှာ ဟင်းရည်ပဲ ရောင်းတာတောင် လူတွေက တန်းစီနေတာဆိုရင်... ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန် ဟင်းရွက်တွေကို ဘာလို့ ဈေးပိုမတင်ရမှာလဲ'</p> <p> </p> <p>မုန်လာဥနီများကို ဆွဲထုတ်</p> <p>နေရင်း ချန်ကျင်းထျန်းတစ်ယောက် ဤအစီအစဉ်၏ ဖြစ်နိုင်ခြေကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်</p> <p>အပိုင်း (၄၅၈)</p> <p>ပြီးပါပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save