Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၅၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဦးလေးချန်... တော်‌တော့။ ဒီလောက်ဆို ရပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ယွမ်ကျိုးက နောက်ထပ် မုန်လာဥတစ်လုံးကို ထပ်မံနှုတ်ရန် ပြင်နေသော ချန်ကျင်းထျန်းကို တားမြစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အေးအေး... ရပြီ။ ငါက ဒီကောင်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ကြီးလာသလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်လို့ပါ" ချန်ကျင်းထျန်းက သူယခုလေးတင် ကိုင်ထားသော မုန်လာဥနီကို ကြည့်ရင်း ဂုဏ်ယူစွာ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။ ထိုစဉ် မာစတာချန်က ခြင်းတောင်းတစ်ခုကို ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်ကို ပေးပါ... ကျတော်သယ်လိုက်ပါ့မယ်" </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက သူနှင့်အတူ ပါလာသော သန့်ရှင်းသည့် အဝတ်စတစ်စကို ထုတ်ယူကာ မာစတာချန်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တော့ မာစတာချန်က လူတိုင်းအတွက် ခြင်းတောင်း တစ်ခုစီ ကြိုတင်ပြင်ဆင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယွမ်ကျိုး၏ ခြင်းတောင်းကို မာစတာချန်ကပင် သဘာဝကျကျ သယ်ပေးထားသော်လည်း ယွမ်ကျိုးက သူ၏လက်သုတ်ရန် အဝတ်စကို ကိုယ်တိုင်ပြင်ဆင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ခြင်းတောင်းကို မာစတာချန်က ကိုင်ထားသဖြင့် ထိုအဝတ်စကို မာစတာချန်အား ပေးလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မာစတာယွမ်" မာစတာချန်က ထိုအဝတ်စကို ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်သည်။ စားဖိုမှူးကောင်းတစ်ဦးအတွက် လက်သည် အသက်နှင့်အမျှ တန်ဖိုးရှိလှရာ၊ ယွမ်ကျိုး၏ လက်ချောင်းများမှာ သူ၏ရုပ်ရည်ထက်ပင် ပိုမိုဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အနုပညာဆန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့" ယွမ်ကျိုးက ရှေ့ဆက်ရန် အချက်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>"တပည့်တစ်ယောက် ရှိနေတာကတော့ တကယ်ကို အားကိုးရတာပဲနော်" ဘေးမှကြည့်နေသော လင်းဟုန်က စနောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူက ငါ့တပည့် မဟုတ်ဘူး" ယွမ်ကျိုးက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့်ပင် အမှန်ကို ပြင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အိုး... ဟုတ်သားပဲ။ သူက မင်းရဲ့တပည့် မဟုတ်ဘူးပဲ ထားပါတော့။ ကဲ... တခြားဟင်းရွက်တွေ ဆက်သွားကြည့်ရအောင်" လင်းဟုန်က ပုခုံးတွန့်ကာ အလွယ်တကူပင် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မာစတာချန်ကတော့ ယွမ်ကျိုး၏ စကားကို ကြားသော်လည်း စိတ်မဆိုးသည့်အပြင် မုန်လာဥများကိုသာ ပို၍ပင် ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်နေတော့သည်။ ပိုင်ရှင်ကြီး ချန်ကျင်းထျန်းကတော့ တစ်လှည့်စီ ကြည့်ရင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရသည်။ အသက်အရွယ်အရ ကြည့်လျှင် မာစတာချန်က ပိုကြီးသော်လည်း ယွမ်ကျိုးကို 'ဆရာ' သဖွယ် ဆက်ဆံနေသည်မှာ သူ့အတွက် ထူးဆန်းနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလူငယ်လေးက တော်တော်လေး တည်ငြိမ်ပြီး ရင့်ကျက်တဲ့ပုံပဲ" ချန်ကျင်းထျန်းက ယွမ်ကျိုးကို ကြည့်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော်က သဘာဝအတိုင်းကို တည်ငြိမ်တဲ့သူပါ" ယွမ်ကျိုးက ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ခပ်တည်တည်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးယွမ်... လူဆိုတာ ရိုးသားရမယ်လေ။ ခင်ဗျား ချက်ပြုတ်တာ တော်တာ မှန်ပေမဲ့ တည်ငြိမ်တာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ" လင်းဟုန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးက အတူတူပါပဲ" ယွမ်ကျိုးက ပြန်‌ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်မှာ အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့ရုံမှတစ်ပါး ဘာမှထပ်မပြောရဲပေ။ အမှန်တော့ ယနေ့ သူ ယွမ်ကျိုးကို ခေါ်လာရခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ရွေးချယ်ခိုင်းရန် ဖြစ်သည်။ လင်းဟုန်သည် အစားကောင်းကြိုက်သူ ဖြစ်သော်လည်း ဂျုံပင်နှင့်ကြက်သွန်မြိတ်ကိုပင် ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>စိုက်ခင်းထဲ လမ်းလျှောက်နေရင်း လင်းဟုန်က လယ်ကွင်းထဲက အပင်စိမ်းစိမ်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ယွမ်ကျိုးကို စပ်စုတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>"ဒါက ဘာပင်လဲ... ဒီလို အေးတဲ့ရာသီမှာတောင် ကောင်းကောင်း ကြီးထွားနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါက 'လက်ကျူကာ ဆာတီဗာ' (Lactuca sativa) လို့ခေါ်တဲ့ ဆလတ်မျိုးကွဲပဲ။ တော်တော်လေးကို အားကောင်းတာ" ယွမ်ကျိုးက သဘာဝကျကျပင် အမည်ကို ရွတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေးချန်... ကျွန်တော့်အတွက် အဲဒီဟာလေး နည်းနည်းလောက် ခူးပေးပါဦး။ ဟော့ပေါ့အိုးထဲ ထည့်ပြုတ်ရင် အရသာရှိတယ်လို့ ကြားဖူးလို့" လင်းဟုန်က အပင်ကိုသာ မသိသော်လည်း နာမည်ကိုတော့ ကြားဖူးနားဝရှိသဖြင့် ချက်ချင်းပင် မှာယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရတာပေါ့... အခုပဲ ခူးပေးမယ်" ချန်ကျင်းထျန်းက လတ်ဆတ်သော အပင်အချို့ကို ကောက်ယူပြီး ခြင်းတောင်းထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် လင်းဟုန်က နောက်ထပ် အပင်တစ်မျိုးကို တွေ့ပြန်သည်။ "ဒါလေးကလည်း လှသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားဆိုင်မှာတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒါက 'ကညွတ်ရွက်' (Asparagus lettuce)။ ငါ့ဆိုင်မှာတော့ ဒါကို မသုံးဘူး" ယွမ်ကျိုးက အတည်ပြုပေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကို 'ကော့စ်ဆလတ်' (Cos Lettuce) လို့ ခေါ်တာလား" လင်းဟောင်က ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့် မေး၏။ </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... မင်းတို့လို မြို့သားတွေကတော့ အဲဒီလို ခေါ်ကြတာပေါ့" ချန်ကျင်းထျန်းက ဝင်ဖြေပေးသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ ယွမ်ကျိုးသည် လင်းဟုန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိသွားတော့သည်။ လင်းဟုန်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်များအကြောင်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု မေးပြီး၊ ယွမ်ကျိုးက 'ဟော့ပေါ့နှင့် လိုက်ဖက်သည်' ဟု ပြောသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဦးလေးချန်ကို ခူးခိုင်းနေခြင်းပင်။ ယွမ်ကျိုးကလည်း လင်းဟုန် မေးသမျှကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖြေကြားပေးရာ မကြာခင်မှာပင် ခြင်းတောင်းမှာ ပြည့်လျှံသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်မှာ အကြံအောင်မြင်သဖြင့် ကျေနပ်နေစဉ် ယွမ်ကျိုးက အေးအေးဆေးဆေးပင် သတိပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ငါ့ဆိုင်က ပူပူစပ်စပ်ဟော့ပေါ့ဟင်းရည်ထဲ ထည့်ပြုတ်လိုက်ရင် သူတို့က အစပ်တွေကို အကုန်စုပ်ယူသွားလိမ့်မယ်နော်"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးသည် လင်းဟုန် အစပ် သိပ်မစားနိုင်မှန်း သိလျက်နှင့် တမင်စနောက်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အာ... ဟုတ်သားပဲ။ ကောင်လေး... မင်းက အစပ်မစားနိုင်ရင် ဟော့ပေါ့အချို ထဲမှာပဲ ပြုတ်စားလိုက်ရုံပေါ့" မာစတာချန်က ကြင်နာစွာ အကြံပြုသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီဆိုင်မှာ ဟော့ပေါ့အချိုမှ မရှိတာ... ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" လင်းဟုန်မှာ ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... ငါ့ဆိုင်မှာ အခုထိ ဟော့ပေါ့အချို မရသေးဘူး" ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြီး အတည်ပြုပေးလိုက်ရာ လင်းဟုန်မှာ မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စိုက်ခင်းပိုင်ရှင် ချန်ကျင်းထျန်းကတော့ အခြေအနေကို မသိဘဲ အားပေးပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစပ်စားနိုင်တာ၊ မစားနိုင်တာ အရေးမကြီးပါဘူးကွာ။ ဒီဘရိုကိုလီတွေဆိုရင် အစပ်နဲ့ချက်မှ ပိုအရသာရှိတာ"</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်... တကယ်လို့ အစပ်လွန်သွားရင်လည်း အစိမ်းစားလို့ ရတာပဲကို" </p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်မှာ ရှုံးနိမ့်မှုကို ဝန်မခံလိုသဖြင့် မာနဖြင့် ပြောလိုက်ရာ၊ ချန်ကျင်းထျန်းကလည်း ထောက်ခံလိုက်ပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မှန်တယ်... ဒါတွေက သဘာဝအတိုင်း စိုက်ထားတာဆိုတော့ အစိမ်းစားလည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး" </p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ... မင်းသဘောပဲ" ယွမ်ကျိုးက ထုံးစံအတိုင်း မျက်နှာသေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တော့ စိုက်ခင်းက ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက အရည်အသွေး ကောင်းမွန်လှသဖြင့် လင်းဟုန်အနေဖြင့် အပိုဝယ်ယူသွားခြင်းမှာ ကောင်းသောကိစ္စဖြစ်သည် သူတွေးမိသည်။ ဟင်းရွက်ခူးခြင်း၊ ရွေးချယ်ခြင်းနှင့် အသားများကို စီမံခြင်းအပါအဝင် နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သော ခရီးစဉ်မှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မာစတာယွမ်... ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်ကိုပဲ ပြန်ကြမှာလား" မာစတာချန်က သူ၏ SUV ကားပေါ်ရောက်သည်နှင့် ယွမ်ကျိုးကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူက ဘေးနားက လင်းဟုန်ကိုတော့ လုံးဝထည့်မတွက်ထားပေ။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဆိုင်ကိုပဲ ပြန်ရအောင်"</p> <p> </p> <p>"သူဌေးယွမ်... ဒီနေ့အတွက် ပူပူစပ်စပ်ဟော့ပေါ့ တစ်ပွဲလောက် ကျွန်တော့်အတွက် ကြိုဖယ်ထားပေးလို့ မရဘူးလား" လင်းဟုန်က ကားနောက်ခန်းထဲက လတ်ဆတ်တဲ့ ဟင်းရွက်ထုပ်တွေကို ကြည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆိုင်ရဲ့ စည်းကမ်းအတိုင်းပဲ လုပ်ပါ" ယွမ်ကျိုးက ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်ခါလောက်ပဲ ခြွင်းချက်အနေနဲ့လေဗျာ... နော်" လင်းဟုန်က အော်ဟစ်ကာ အသနားခံသော်လည်း ယွမ်ကျိုးကတော့မဖြစ်နိုင်ကြောင့် အတည်ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ယွမ်ကျိုးက တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့်သတိပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့... အပြင်က ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို ဆိုင်ထဲယူလာပြီး စားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သေချာဆေးပြီး သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ထုပ်ပိုးလာခဲ့ဖို့ လိုမယ်နော်" </p> <p> </p> <p>"သိပါပြီဗျာ... ခင်ဗျားကတော့ တကယ့်ကို ခေါင်းမာတဲ့လူပဲ" လင်းဟုန်မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရေရွတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... မြို့ထဲရှိ အခြားတစ်နေရာ၌ အခြေအနေတစ်ခုမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ... ခဏနေရင် ညစာ အတူတူစားကြမလား"</p> <p> </p> <p>Yves Saint Laurent မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံကို စမတ်ကျကျ ဝတ်ဆင်ထားပြီး နောက်ဆုံးပေါ် iPhone ကို ကိုင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးက ဖုန်းခေါ်ဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟွန့်... မင်းမှာ ဆရာရှိသေးတယ်ဆိုတာ မှတ်မိသေးတာပဲလား" ဖုန်းတစ်ဖက်မှ အသက်ကြီးကြီးအသံတစ်ခုက ဒေါသတကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"မှတ်မိတာပေါ့ဗျာ... တောင်ရှီလမ်းမှာ ဆုံကြရအောင်။ အဲဒီမှာ အရမ်းနာမည်ကြီးတဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဆရာက အစားကောင်းကြိုက်တတ်တာဆိုတော့ သဘောကျမှာပါ" လူငယ်က ရွှေရောင်ဘောင်မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ရင်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ထွက်သွားတာ တစ်နှစ်လောက်ရှိပြီ။ အပြင်မှာ မင်းသေသွားပြီလို့တောင် ငါထင်နေတာ" ဆရာဖြစ်သူက ဆက်လက် ဆူပူနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း ဒီည ကျွန်တော့်ကို ကိုယ်တိုင်လာကြည့်လိုက်လေ" လူငယ်က အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း"</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်က နှာခေါင်းရှုံ့သံ ထွက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>"ငါ့ဘာသာ လာခဲ့မယ်။ မင်းဆီက အကူအညီ မလိုဘူး။ ငါ့အိမ်ကနေ လမ်းလျှောက်လာရင် မိနစ် ၂၀ တောင် မကြာဘူး"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင် 'မာစတာစားဖိုမှူး စားသောက်ဆိုင်' မှာ ဆရာ့ကို စောင့်နေပါ့မယ်" လူငယ်လေးက ဖုန်းချလိုက်ပြီးယွမ်ကျိုး၏ ဆိုင်ရှိရာဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်</p> <p>အပိုင်း (၄၅၉)</p> <p>ပြီးပါပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save