Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၆၀) </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး၏ စားသောက်ဆိုင်သို့ နေ့စဉ်လူအများအပြား လာရောက်ကြသော်လည်း ယနေ့ကဲ့သို့ ထူးခြားသော ပါဝင်ပစ္စည်းများ သယ်ဆောင်လာသည့် ဖောက်သည်မျိုးမှာ အတော်ပင် ရှားပါးလှသည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းဆုံသို့ ရောက်သည်နှင့် လင်းဟုန်သည် ကားတံခါးကို ဝုန်းခနဲဖွင့်ကာ SUV ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ မာစတာချန်ကတော့ သူ၏ကားကို တည်ငြိမ်စွာပင် ထိုးရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကားကို ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်တော့... ငါ့ဟင်းရွက်တွေ ငါဘာသာ သယ်သွားမယ်" လင်းဟုန်က ဆင်းဆင်းချင်း သူ၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များအကြောင်းကိုသာ စိတ်ပူနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ လင်းဟုန်တစ်ယောက် သူ၏ တန်ဖိုးကြီး Ferrari ပြိုင်ကားကြီးအကြောင်းကိုပင် မေ့လျော့နေပြီး၊ ယနေ့တစ်နေ့လုံး၏ အောင်မြင်မှုဖြစ်သော ဤဟင်းရွက်ထုပ်များကိုသာ အသည်းအသန် ဂရုစိုက်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ခဏလေးပါ မစ္စတာလင်း... ကျွန်တော် ကူပေးပါရစေ" မာစတာချန်က ကားနောက်ဖုံးကို ဖွင့်ရန် ဆင်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>"နေပါစေ... ငါ့ဘာသာပဲ လုပ်မယ်" လင်းဟုန်က အစားအသောက်နှင့် ပတ်သက်လျှင် အမြဲတမ်း တက်ကြွလွန်းသူဖြစ်သည်။ ချမ်းသာသော သခင်လေးတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ယွမ်ကျိုး၏ တင်းကျပ်သော စည်းမျဉ်းများကို သူသည်းခံနိုင်ခြင်းမှာ အရသာရှိသော အစားအစာအပေါ် သူမည်မျှ သစ္စာရှိသည်ကို သက်သေပြနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာလင်း... ခင်ဗျားက ဒါတွေကို ဘယ်လိုစီရမလဲ မသိဘူး။ ကျွန်တော်ပဲ လုပ်ပါရစေ" မာစတာချန်က လမ်းမဖယ်ပေးဘဲ သေတ္တာနားတွင် ရပ်ကာ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့က ထုပ်ပိုးပြီးသားတွေပဲဥစ္စာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ" လင်းဟုန်က မကျေမနပ် ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီဟင်းရွက်တွေကို သူဌေးယွမ်က သေချာထုပ်ပိုးပေးထားတာ။ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဖိမိရင် အရသာ ပျက်သွားနိုင်တယ်" မာစတာချန်၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် လင်းဟုန်မှာ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြကာ အလျှော့ပေးလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အိုကေ... အိုကေ... ငါမထိတော့ဘူး၊ မင်းပဲ လုပ်တော့"</p> <p> </p> <p>"မာစတာချန် ပြောတာ မှန်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးကလည်း ကားထဲမှနေ၍ အားဖြည့်လိုက်ရာ မာစတာချန်မှာ ဟင်းရွက်များကို Ferrari ကား၏ ရှေ့ခန်းထဲသို့ ဂရုတစိုက် ရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>Ferrari ကဲ့သို့ အင်ဂျင်နောက်ဘက်တွင် ရှိသောကားများမှာ ပစ္စည်းရန်နေရာမှာ ရှေ့ဘက်တွင်သာ ရှိခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မာစတာချန်သည် ယွမ်ကျိုး၏ ဘေးတွင်နေရင်း ပါဝင်ပစ္စည်း ပြုပြင်ပုံ၊ ဆေးကြောပုံနှင့် ပုံသွင်းပုံများကို အမြဲလေ့လာနေသူဖြစ်ရာ ယွမ်ကျိုး၏ စီစဉ်မှုအတိုင်း တစ်ထပ်တည်းဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ညနေကျမှ ဆိုင်မှာ တွေ့မယ်" လင်းဟုန်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ လီဗာကို နင်းလိုက်ရာ ပြိုင်ကားကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အရှိန်မှာ မြန်လွန်းလှသဖြင့် ယွမ်ကျိုးပင် ဘာမှပြောချိန်မရလိုက်ပေ။</p> <p> </p> <p>"မာစတာယွမ်... ကျွန်တော် တောင်ရှီလမ်းဆုံထိ လိုက်ပို့ပေးပါရစေ" မာစတာချန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်... ဒီနေ့ ပုံသွင်းမလေ့ကျင့်တော့ဘူးဆိုတော့ မင်းလည်း စောစောအိမ်ပြန်နားလို့ရတာပေါ့" ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မာစတာယွမ်" မာစတာချန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း... လမ်းမှာတော့ ဂရုစိုက်ပြီး မောင်းဦးနော်" လင်းဟုန်၏ အရှိန်ပြင်းလှသော မောင်းနှင်မှုကို စဉ်းစားရင်း ယွမ်ကျိုးက သတိပေးလိုက်သည်။  "စိတ်ချပါခင်ဗျာ" မာစတာချန်ကလည်း ကတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>SUV ကားကြီးသည် Ferrari လောက် မမြန်သော်လည်း ကျယ်ဝန်းပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိလှသည်။ မကြာခင်မှာပင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တောင်ရှီလမ်းသို့ ချောမောစွာ ရောက်ရှိလာပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထုံးစံအတိုင်း မာစတာချန်က ယွမ်ကျိုးအတွက် ကားတံခါးကို လာရောက်ဖွင့်ပေးသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ခါတွင် ယွမ်ကျိုးက မုန်လာဥများကို မာစတာချန်အား သယ်ခွင့်မပေးတော့ဘဲ သူကိုယ်တိုင်သာ တရိုတသေ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ယွမ်ကျိုး ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို မြင်ရမှသာ မာစတာချန်လည်း စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် မောင်းထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ယွမ်ကျိုးသည် ဆိုင်သို့ပြန်ရောက်သည်နှင့် မုန်လာဥများကို စနစ်တကျ ဆေးကြောကာ နေပူထဲတွင် အခြောက်ခံထားလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ နောက်တစ်နေ့အတွက် ထူးခြားသော ပုံသွင်းလက်ရာများနှင့် ဟင်းလျာသစ်များအတွက် သူ၏ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်လည်း လင်းဟုန်သည် အိမ်သို့ အပြေးအလွှား ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ဗီလာမှ စားဖိုမှူးများကို အမိန့်ပေးကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို အသေအချာ ဆေးကြော၊ လှီးဖြတ်ပြီး စနစ်တကျ ပြန်လည်ထုပ်ပိုးခိုင်းတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လင်းဟောင်၏ ဗီလာမှ စားဖိုမှူးများမှာတော့ အချင်းချင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ငြင်းခုံနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီဘက်ခေတ် ချမ်းသာတဲ့သူတွေကတော့ ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တောင် မရောင်းတဲ့ဆိုင်မှာ ဟော့ပေါ့သွားစားမယ်တဲ့... အပြင်ကနေ ကိုယ့်ဘာသာ ဝယ်ပြီး ပြင်ဆင်သွားရသေးတယ်"  မီးဖိုချောင်အကူက ဟင်းရွက်ဆေးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ချမ်းသာတဲ့သူတွေမှာက တစ်ယောက်တစ်မျိုး ထူးခြားတဲ့ စရိုက်တွေ ရှိကြတာပဲလေ"  ဝါရင့်စားဖိုမှူးကြီးကပင် သက်ပြင်းချကာ ထောက်ခံလိုက်ရသည်။ စားဖိုမှူးများ မည်သို့ပင် ထင်ကြေးပေးနေပါစေ၊ လင်းဟုန်ကတော့ သူ၏ ဟော့ပေါ့ပါတီအတွက် သူငယ်ချင်းများကို ဖုန်းဆက်ကာ အလုပ်ရှုပ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ညနေခင်း ဆိုင်ဖွင့်ရန် နာရီဝက်ခန့်အလိုတွင်...</p> <p> </p> <p>ရှဲ့ကျွင်း အမည်ရှိ လူငယ်တစ်ဦး ယွမ်ကျိုး၏ ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် နာရီပြင် အတတ်ပညာရှင်ကြီး လျန်ဂျီ ၏ တပည့်ဖြစ်သည်။ ရှဲ့ကျွင်းသည် သူ၏ ဆရာဖြစ်သူကို အကောင်းဆုံးနှင့် ဈေးအကြီးဆုံးသော ဟင်းလျာများဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံကာ သူ၏ အောင်မြင်မှုကို ပြသချင်နေသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယွမ်ကျိုး၏ ဆိုင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှဲ့ကျွင်း၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ အံ့အားသင့်မှုပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒီလောက်တောင် သေးတာလား"</p> <p> </p> <p>အင်တာနက်ပေါ်တွင် ဈေးအကြီးဆုံးနှင့် အရသာအရှိဆုံးဟု နာမည်ကြီးနေသော စားသောက်ဆိုင်မှာ ဤမျှ သေးငယ်လိမ့်မည် သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဆိုင်ရှေ့တွင် တန်းစီနေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ရှဲ့ကျွင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ မင်းပြောတဲ့ နာမည်ကြီးစားသောက်ဆိုင်လား... ကြည့်ရတာတော့ မင်းရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်မှာ အောင်မြင်နေတဲ့ပုံပဲ"</p> <p> </p> <p>ရှဲ့ကျွင်း၏ ဘေးနားမှ ထေ့ငေါ့သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆရာဖြစ်သူ လျန်ဂျီက ရောက်ရှိလာပြီး ရှဲ့ကျွင်း ရွေးချယ်ထားသော ဆိုင်လေးကို ကြည့်ကာ သရော်ပြုံး ပြုံးနေပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်ဆရာ... ဒီဆိုင်က တကယ်ကို နာမည်ကြီးပြီး အရသာရှိတာပါ" </p> <p> </p> <p>ရှဲ့ကျွင်းက သူ့ဆရာ၏အထင်သေးသော စကားများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံးပြုံးလေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ့ဆရာရှေ့တွင် အောင်မြင်မှုကို ကြွားချင်သည်မှာ သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်၍ မည်သည့်အခြေအနေမျိုးမဆို ဇွဲမလျှော့ဘဲ ရှေ့ဆက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း... ဒီလို ဆိုင်အစုတ်လေးမှာ ငါ့ကို ကျွေးမွေးပြုစုနေတာ ကြည့်ရတာ မင်းရဲ့အခြေအနေက ငါထင်တာထက် ပိုဆိုးနေပုံပဲ" လျန်ဂျီက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြောလိုက်သော်လည်း သူ့တပည့်နောက်တွင် တန်းစီရန်တော့ မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဘေးနားတွင် တန်းစီနေ‌သောသူများကတော့ ထိုဆရာတပည့်နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြ၏။ ဆရာဖြစ်သူ လျန်ဂျီက ရိုးရှင်းတဲ့ ချည်သားအင်္ကျီနှင့်ဘောင်းဘီ၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖိနပ်ကိုပဲ ဝတ်ထားပြီး၊ တပည့်ဖြစ်သူ ရှဲ့ကျွင်း ဝတ်ထားသော အဝတ်အစားကပင် ယွမ်သောင်းချီတန်သလို သူ့လက်ကောက်ဝတ်မှ Panerai Radiomir နာရီကြီးကလည်း ယွမ်တစ်သိန်းကျော် တန်ကြေးရှိတာ သိသာပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီဆရာတပည့်အတွဲက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ" ဖောက်သည်တစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး မှတ်ချက်ပေးလိုက်တယ်။</p> <p> </p> <p>မကြာခင် ဆိုင်ဖွင့်ရန်အချိန်ရောက်လာသဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ ဆိုင်ထဲရောက်သည်နှင့် လျန်ဂျီက မီနူးစာအုပ်ကို ဆွဲယူကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးပြူးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟိုး... ဟိုး... မင်း တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံတွေကို ဒီလို ဖြုန်းတီးပစ်နေတာလား" လျန်ဂျီက စားပွဲကို ဒေါသတကြီး ရိုက်လိုက်ပြီး သူ့တပည့်ကို ဟောက်ပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လျန်ဂျီ၏ အမြင်မှာတော့ ထိုမီနူးထဲမှ ဈေးနှုန်းများက ရူးသွပ်မှုတစ်ခုလိုပင်။ ယွမ် ၅,၈၈၈ တန် တရုတ်ငန်းကင်နှင့် ယွမ် ၂၆၈ တန် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စည်းကမ်းကြီးသော ဆရာကြီးတစ်ယောက်အနေနှင့် ဒေါသထွက်သွားသည်မှာ မဆန်းပေ။</p> <p> </p> <p>"စိတ်အေးအေးထားပါဆရာရယ်... ကျွန်တော် တတ်နိုင်ပါတယ်" ရှဲ့ကျွင်းက သူ့ဆရာကို ဖျောင်းဖျပြီး ထိုင်ခိုင်းရန် ကြိုးစားသော် လျန်ဂျီက လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြေအနေက ပို၍ တင်းမာလာနိုင်သောကြောင့် ယွမ်ကျိုးကိုယ်တိုင် သူတို့ဆီကို တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"နှောင့်ယှက်မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ... အခုက ဟင်းမှာရမယ့် အချိန်ရောက်ပါပြီ။ ဒီနေ့ ဘာများ သုံးဆောင်မလဲခင်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အသံကြောင့် ရန်ဖြစ်နေသော ဆရာတပည့်နှစ်ယောက်လုံး ခဏတာ ငြိမ်ကျသွားပါတယ်။ တခြားဖောက်သည်တွေကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေဖို့ ယွမ်ကျိုးက သူကိုယ်တို</p> <p>င်ပဲ ဝင်ရောက်ဖြေရှင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်</p> <p>အပိုင်း (၄၆၀)</p> <p>ပြီးပါပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save