Book List

<h2 style="text-align:center">ယွမ်ကျိုး</h2> <h2 style="text-align:center">အပိုင်း ( ၄၆၁)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>" တောင်း...တောင်းပန်ပါတယ်၊မမြင်လိုက်မိဘူး"</p> <p>လိယန်ကျိက ချက်ချင်းထရပ်ပြီး ရှက်ရွံစွာဖြင့်တောင်းပန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်၊ထိုင်နေပါ လူကြီးမင်းတို့ ဒီနေ့ဘာသုံးဆောင်ကြမှာလဲ"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက စိတ်မဆိုးဘဲ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း သူ့ကိုမေးလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>ဈေးနှုန်းကို ငေးကြည့်ရင်း ၊လိယန်ကျိက ခဏလောက် အေးခဲသွားပြီးမှ ရှဲ့ကျွင်းကို </p> <p>မကျေမနပ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြက်စွပ်ပြုတ်ခေါက်ဆွဲ အလွတ် နှစ်ပွဲ၊ထွင်းဖောက်မြင် အမဲသားလွှာ၊ကြက်ဥထမင်းကြော် နှစ်ပွဲ၊ကျင်းလင်ဆေးဖက်၀င်းဟင်း၊ဒုန်ပို ၀က်လက်ပေါင်းနဲ့ ငန်းကင် ပေးပါဗျ"</p> <p>ရှဲ့ကျွင်းက တရစပ် တစ်ခါတည်း မှာချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူမှာသည့်ဟင်းပွဲများမှာ တစ်ပွဲတည်းတောင် ယွမ်တစ်သောင်းကျော် ကျသည်ဖြစ်၍ ဘေးနားက လိယန်ကျိမှာ မျက်လုံးပြူးသွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ငန်းကင်မရပါဘူး"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ဖီးနစ်အမြီး ပုစွန်ဟင်းပွဲပဲ ပေးပါ"</p> <p>ရှဲ့ကျွင်းက မဆိုင်းမတွ နောက်ဟင်းတစ်ပွဲ ပြောင်းမှာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ သူဒီနေရာကိုလာခြင်းမှာ သူသည်ချမ်းသာကြောင်း သက်သေပြရန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ပြောရလျှင် ဆရာရှေ့တွင် ဟန်ရေး ပြချင်၍ပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူ့အနေဖြင့် စျေးကြီးဟင်းပွဲများသာ မှာရမည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ ခဏစောင့်ကြပါ”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ဟင်းပွဲများ ပြင်ဆင်ရန် ထွက်သွားသည်။ ငွေလက်ခံခြင်းကိုတော့ ကျိုကျာက တာဝန်ယူမှာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့အချိန်တွင် လီယန်ကျိမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“မင်းဘာလို့ ငွေချမ်းသာချင်ယောင် ဆောင်နေရသလဲ ဟမ်</p> <p>ဒီဟင်းပွဲတွေက  မင်းလစာ ဘယ်နှစ်လစာတောင် ကုန်လဲ ဆိုတာသိရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>လီယန်ကျိက အသံတိုးတိုးဖြင့် စိတ်ဆိုးစွာမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ  ကျွန်တော့်လစာက ဒီမှာ နေ့တိုင်း စားနိုင်ပါတယ်ဗျာ အလွန်ဆုံး စုဖို့ ပိုက်ဆံမကျန်တော့တာပဲ ရှိမှာ‌ပါ”</p> <p> </p> <p>ရှဲ့ကျွင်းက အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါက မင်းကို သူဌေးလို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ မင်း တကယ်ချမ်းသာတယ်ထင်နေတာလား နေ့တိုင်း အလုပ်ကောင်းကောင်း မလုပ်ဘဲနဲ့  ငါ့ကို ဆရာ လာမခေါ်နဲ့ကွ”</p> <p>လိယန်ကျိက စားပွဲကို ဖျန်းခနဲ ရိုက်ရင်း မဆူပဲ မနေနိုင်တော့ပါ။</p> <p> </p> <p>“ဟေး တစ်ဆိတ်လောက်  ဒီနေရာက စားသောက်ဆိုင်ဗျ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး တိတ်တိတ်‌ နေပေးကြပါလား”</p> <p>ဖောက်သည်တစ်ဦးဖြစ်သော စုမူက မျက်ခုံးကြုံကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုလူနှစ်ယောက်သည် စတန်းစီ ကတည်းက စကားများနေကြပြီး အခုထိ မပြီးဆုံးသေးကြပေ။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ် ခင်ဗျားတိို့ ဆက်ဆံရေးအဆင်မပြေဘူးဆိုရင် ဘာလို့ အတူလာစားနေကြတာလဲ”</p> <p>အခြားဖောက်သည်တစ်ဦးကလည်း စုမုစကားကို ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ် ကျွန်တော်တို့ စားတာအနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပြီ”</p> <p>အခြားသူများကလည်း စတင်ပြောဆိုလာကြသည်။</p> <p>ဟုတ်ပေသည်။ ဘေးမှာ တစ်ယောက်ယောက်က စကားများနေလျှင်  မည်သူမှ အရသာရှိသည့်ဟင်းလျာများကို အေးချမ်းစွာ မစားနိုင်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>“ဟွန့်”</p> <p>ဒီတစ်ကြိမ်တွင် လီယန်ကျိက မတောင်းပန်တော့ဘဲ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ် ထပ်မဖြစ်‌စေရပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ စားတော့မှာပါ”</p> <p>ရှဲ့ကျွင်းက ယဉ်ကျေးစွာ တောင်းပန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပြီလေ"</p> <p>စုမူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ ကျိုကျာက မှာထားသော ဟင်းပွဲများကို သူတို့ဆီယူလာသည်။</p> <p> </p> <p>“အရသာရှိရှိ သုံးဆောင်ကြပါရှင်”</p> <p>ကျိုကျာ၏ အသံက ယုံကြည်မှု့အပြည့် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဟင်းလျာများ စတင်စားလိုက်ပါက ထိုသူ နှစ်ဦး ထပ်မံ စကားမများတော့ဟု သူမ သေချာနေသည်။ </p> <p>ယွမ်ကျိုး၏ လက်ရာကို သူမကသေချာပေါက် ယုံကြည်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ ကျွန်တော်တို့ အရင်စားရအောင်ပါ"</p> <p>ရှဲကျွင်းက အလေးအနက် တောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“‌ အေး စားရမှာပေါ့ မင်းရဲ့ အသွေးအ‌သား ပိုက်ဆံ‌တွေကို ဖြုန်းပေးဖို့ ငါ့မှာအရည်အချင်းရှိပါသေးတယ်" </p> <p>လီယန်ကျိက မကျေနပ်သံဖြင့် ထပ်မံဆူပူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ ကျွန်တော် ဘူဂါရီ ရဲ့ ပြုပြင်ရေးဌာနမှာ လုပ်နေတာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိပါပြီ”</p> <p> </p> <p>လီယန်ကျိ၏ ဒေါသထွက်နေသည့် မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ရှဲကျွင်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာပြောတယ် မင်း တကယ်ပဲ အဲဒီကို သွားလုပ်လိုက်တာလား”</p> <p> </p> <p>လီယန်ဂျီက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မယုံကြည်နိုင်သကဲ့သို့ မေးလိုက်သည်။ ပါးစပ်နား ရောက်ခါနီး ကြက်ဥထမင်းကြော်ဇွန်းတောင် ပန်းကန်ထဲ ပြန်ကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ် သူတို့က ငြင်းမရနိုင်တဲ့ လစာတစ်ခု ပေးခဲ့လို့ပါ”</p> <p>ရှဲကျွင်းက သတိတကြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငြင်းမရနိုင်တဲ့ လစာတဲ့လား</p> <p>မင်း ပထမဆုံး ငါ့ဆီ လာသင်တုန်းက ငါ ပြောခဲ့တာ မမှတ်မိဘူးလား ၊လက်ပတ်နာရီဆိုတာ ရုပ်ပစ္စည်းသက်သက် မဟုတ်ဘူး၊</p> <p>နာရီတွေကို ပြုပြင်တာကလည်း စီးပွားရေးသက်သက် မဟုတ်ဘူးလို့ </p> <p>ပြီးတော့ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ပေးရမယ့် အနုပညာတစ်ခု လို့ ပြောခဲ့တာ</p> <p>မင်းမမှတ်မိဘူးလား"</p> <p>လီယန်ကျိက ရှဲ့ကျွင်းကို လက်ညှိုး ငေါက်ငေါက်ထိုးရင်း စိတ်နှလုံး ကွဲကြေစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ် ”</p> <p>ရှဲကျွင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး မှတ်မိကြောင်း ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တော်ရိလျော်ရိ ခေါင်းညိတ်သည့်အပြုအမူကို မြင်ပြီး လီယန်ကျိ၏ ဒေါသက ပို၍ ကြီးလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ မင်း အဲဒီကို သွားတာလဲ ငါ မနားလည်ဘူး  ဒီမှာကြည့် </p> <p>မင်း ခွေးမွေးရင် ရောင်းစားမယ့် ပစွည်း တစ်ခုလို သဘောထားပြီး မွေးတာလား"</p> <p> </p> <p>ရှဲ့ကျွင်း ခွေးချစ်တတ်သည်ကို သတိရပြီး လီယန်ကျိက ဥပမာပေးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင့်အင်း ကျွန်တော်မလုပ်နိုင်ပါဘူး၊</p> <p>ဒါပေမယ့် ခွေးမွေးတဲ့ လူတွေထဲမှာ ပြန်ရောင်းသူတွေလည်း ရှိပါတယ်</p> <p>တချို့က ခွေးအတွက် ကောင်းတဲ့ မိသားစုရှာပေးချင်တာပါ ၊ခွေးတွေကို ပျိုးထောင်တာကလည်း ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုပါပဲ ဆရာ”</p> <p> </p> <p>ရှဲကျွင်းက အေးအေးဆေးဆေး ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းဆိုတဲ့ ကောင်စုတ်လေးက‌‌တော့”</p> <p>လီယန်ကျိက ချက်ချင်း ပြောစရာပျောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာရဲ့ အံ့သြစရာ ကောင်းတဲ့လက်ရာနဲ့ဆိုရင် အဲဒီမှာ ကြီးကြပ်ရေးမှုးတောင် လုပ်နိုင်ပါတယ် ဘယ်လိုထင်ပါသလဲ ဆရာ”</p> <p> </p> <p>ရှဲ့ကျွင်းက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘယ်နှစ်ကြိမ်မေးမေး ငါ့အဖြေက ဒါပဲ </p> <p>မလုပ်နိုင်ဘူးကွ"</p> <p> </p> <p>လီယန်ကျိက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာက အရမ်း တသမတ်ဆန်လွန်းတယ်၊ ဒီလို့ လက်မှု့ပညာတွေက အသက်မွေး၀မ်းကျောင်းဖို့ပဲ မဟုတ်လား ဆရာရဲ့"</p> <p> </p> <p>ရှဲ့ကျွင်းက မျက်‌မှောင်ကြုံကာ မေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလဲ  ငါ့ဘာသာ မရပ်တည်နိုင်ဘူးလို့ မင်းကထင်လား"</p> <p>လီယန်ကျိက မကျေနပ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်လို လူမျိုးတောင် ဒီလို စားကောင်းသောက်ဖွယ်တွေ နေ့တိုင်းစားနိုင်ပေမဲ့ ဆရာကတော့ ထမင်းတောင် ပုံမှန်မစားရဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ရှဲ့ကျွင်းက စားပွဲပေါ်ရှိ လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားသော ဟင်းလျာများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ အဆင်ပြေတယ်ကွ”</p> <p>လီယန်ကျိက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တတ်ထားတဲ့ ပညာကို သုံးပြီး ဘ၀ကိုကောင်းကောင်း မနေချင်တာကလည်းတကယ်ကို နှမြောစရာပါပဲဗျာ</p> <p> </p> <p>ရှဲ့ကျွင်း သက်ပြင်းချရင်း ငြီးငြူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ပြောထားပြီးသားပဲ၊ နာရီပြုပြင်တယ်ဆိုတာ စီးပွားရှာဖို့ မဟုတ်ဘူး၊</p> <p>မင်းက ဒီလုပ်ငန်းမှာ မတောက်တခေါက်လေးပဲရှိသေးတာပါကွာ"</p> <p> </p> <p>လီယန်ကျိက ရှဲ့ကျွင်း၏ လက်ရာကို အထင်သေးရင်း နှာခေါင်းရှုံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ် အခု အဲ့ဒီ မတောက်တခေါက်လေးကပဲ ဆရာ့ကို ‌ဈေးကြီးတဲ့ ထမင်းဖိတ်ကျွေးနေပြီလေ"</p> <p> </p> <p>ရှဲ့ကျွင်းက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စားကြစို့ ဆရာရယ်  ဒီဆိုင်ရဲ့ဟင်းတွေကအရသာကောင်းတယ်လို့ ကြားထားတယ်ဗျ”</p> <p> </p> <p>လီယန်ကျိ ဒေါသမထွက်လာခင် ရှဲကျွင်းက ချက်ချင်း စကားလွှဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စျေးကဒီလောက်မြင့်နေမှတော့ အရသာမကောင်းဘူးဆိုရင်တောင် ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရမှာပဲ”</p> <p>လီယန်ကျိက စျေးနှုန်းများကိုကြည့်ရင်း  စိတ်ထဲတွင် နာကျင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>“စားကြည့်ရင် သိမှာပါဗျာ”</p> <p>ရှဲကျွင်းက ဟင်းပွဲများကို သူ့ဆရာဘက်သို့ ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဒီတစ်ကြိမ်တွင် လီယန်ကျိ ဆက်မပြောတော့ဘဲ ဇွန်းကို ယူကာ စတင် စားသောက်လိုက်သည်။</p> <p>သူတို့ စကားပြောသံကို ကြားနေရင်း ယွမ်ကျိုးက စိတ်ထဲတွင် “ဆရာနဲ့ တပည့်ထင်တယ်”  တွေးလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံကို ကြည့်ပြီး</p> <p>“အခြေအနေကွာခြားမှု့က သိသာလွန်းတယ်”  ချက်ချင်းအကဲဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>ယွမ်ကျိုး မှန်ပေသည်။ အမှန်တကယ်ကို</p> <p>တစ်ဦးသည် နိုင်ငံတကာ နာမည်ကြီး လက်ပတ်နာရီကုမ္ပဏီ၏ ပြုပြင်ရေးဌာနတွင် လုပ်ကိုင်နေသူဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးသည် လမ်းဘေးတွင် နာရီပြုပြင်နေသူသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဝင်ငွေကွာခြားမှုမှာ သဘာဝကျစွာ ကြီးမားလှသည်။ တစ်ဦးက နှစ်စဉ် လစာမြင့်မြင့် ရရှိသူဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးကတော့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် လုံလောက်ရုံသာ ရရှိသူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စားသောက်နေချိန်တွင်မူလသူတို့နှစ်ဦး အေးချမ်းသွားသည်။ ထပ်မံ စကားများခြင်း မရှိတော့ဘဲ တခါတရံ စကားအနည်းငယ်သာ ပြောကြသည်။</p> <p> </p> <p>အရသာရှိဟင်းလျာများ ပါးစပ်ထဲ ဝင်သွားသည့်အခါ လီယန်ကျိ၏ မျက်နှာက စောစောကလို တင်းမာမနေတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ရှဲ့ကျွင်း မေးလျှင်လည်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြန်ဖြေလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ  စက်နာရီရဲ့ နာရီဒိုင်ခွက် အပိုင်းက ...”</p> <p> </p> <p>ရှဲ့ကျွင်းက နာရီနှင့်ပတ်သက်သည့် နက်နဲသော ဗဟုသုတတစ်ချို့ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နေ့တိုင်း ငါ့ဦးနှောက်ပဲ ဖောက်စားဖို့ ကြံစည်နေတာပဲ"</p> <p>လီယန်ကျိက မထီမဲ့မြင် မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်ပြီးပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှဲ့ကျွင်းမှာမူ ပုခုံးတစ်ချက် လှုပ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမထားပဲ မေးရမည့်အရာရှိလျှင် ထပ်မံ မေးမြန်းသေးသည်။</p> <p> </p> <p>လီယန်ကျိက ကျင်းလင်ဟင်းရည်နှင့် ဖီးနစ် ပုစွန်အမြီးကို ပါးစပ်အပြည့် တစ်လုပ်ပြီးတစ်လုပ်စားပြီးမှ  ရံဖန်ရံခါ ‌ ဖြေပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရှဲ့ကျွင်း ၏ စကားများကိုကြားတိုင်း လက်ရာမကောင်းဟု လှောင်ပြောင် ထစ်ငေါ့လေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့၏ စားပွဲသည် တစ်ခါတရံ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် မပြောကြသဖြင့် အခြားဖောက်သည်များလည်း ထပ်မံ မပြောကြတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>စားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ယွမ်ကျိုး၏ စားသောက်ဆိုင်မှ ပုခုံးဖက်ရင်း ချစ်ချစ်ခင်ခင် ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးမှ နားထောင်လိုက်လျှင် ရှဲ့ကျွင်းက လီယန်ကျိအား ဘူဂါရိသို့ သွားလုပ်ရန် ထပ်မံ အကြံပြုနေသံ သဲ့သဲ့ကို  ကြားရနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ခေါင်းမာသော ဆရာ လီယန်ကျိက </p> <p>မညှာမတာ ပြန်လည် ငြင်းပယ်လိုက်သည်သာ။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်တွင် အလွန်ယဉ်ကျေးသည့် အပြုအမူမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“အရမ်း ထူးဆန်းတာပဲ၊ သူတို့က အမြင်နဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေ မတူပဲ ဆက်ဆံရေးကလည်း မကောင်းသလို ထင်ရပေမယ့် တကယ်မကောင်းတာလည်း ဟုတ်ပုံမရဘူး"</p> <p> </p> <p>စုမူက ထိုဆရာနှင့်တပည့်အတွဲ  ထွက်သွားသည့်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရာရာတိုင်းမှာ အမှန်အမှား သတ်မှတ်စရာ မှမလိုတာ၊</p> <p>တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လက်ခံအောင် မဖြစ်မနေ ထောက်ခံစရာလည်း မလိုပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်က တွေးတွေးဆဆ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဥပမာအားဖြင့် သူနဲ့ ကျန်ကျားဝေတို့သည် အမြင်မတူကြသော်လည်း ထိုသည်က ကျန်ကျားဝေ သူ့ယောက်ဖဖြစ်နေခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဤလောကကြီးတွင် အရာရာမှာ ရှုပ်ထွေးစွာဆက်နွယ်နေလျက် ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">အပိုင်း (၄၆၁)</p> <p style="text-align:center">ပြီးပါပြီ။</p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save