Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း(၄၆၂)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ လာရောက်သုံး‌ဆောင်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်၊ည‌နေခင်းမှာ ပြန်တွေ့ကြမယ်နော်"</p> <p> </p> <p>ကျိုကျာက ဆိုင်တံခါး၀တွင် ရပ်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဖောက်သည်များလည်း တစ်ယောက်ချင်းစီ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ဝူဟိုင်၊စုမူနှင့် လင်းဟုန်တို့သာ ကျန်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးယွမ်၊ကျွန်တော့် အသိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရတဲ့ဆိုင်ရှိတယ်၊သွားကြည့်ရအောင် ခေါ်သွားပေးရမလား"</p> <p> </p> <p>စုမူက ယွမ်ကျိုးကို တက်ကြွစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့အကြံကို မင်းအကြံလုပ်လိုက်တာပေါ့လေ"</p> <p>လင်းဟုန်က နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လဲ" စုမူက ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူသုံးယောက်မှာ ယွမ်ကျိုးကို ခေါ်သွားနိုင်ရန် ပြိုင်ဆိုင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အရင်တစ်ကြိမ်တွင် လင်းဟုန်ကဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် အသားများ ယူလာပြီး ဟော့ပေါ့ကောင်းကောင်း လုပ်စားခဲ့လေသည်။ထို့ပြင် ယွမ်ကျိုးကိုယ်တိူင် ကူ၍ရွေးချယ်ပေးခဲ့သည်ဟ လင်းဟုန်၏ အခါခါကြွားဝါမှု့ကြောင့် လူအများအပြားမှာ မနာလိုအားကျခြင်းကြီးစွာ ဖြစ်ခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် စုမူလည်း ထိုနည်းလမ်းအဟောင်းကိုသာ ထပ်မံအသုံးချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်၊မနေ့က ၀ယ်ထားတဲ့ မုန်လာဥတွေတောင် ပုံမဖော်ရသေးဘူး"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ယတိပြတ်ငြင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အာ အသစ်ထပ်မ၀ယ်ချင်တော့ဘူးလားဟင်"</p> <p> </p> <p>"ဟင့်အင်း လတ်ဆတ်တာပဲကြိုက်တယ်"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက အသေအချာ ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စုမူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ယွမ်ကျိူးက ရှင်းလင်းစွာနားလည်သော်လည်း ပုံ‌ကောင်းကောင်းဖော်ရန်က ပိုအရေးကြီးလေသည်။သူက အပြင်ထွက်ရန် ပျင်းရိနေခြင်းကြောင့် ဟုမဆိုနိုင်သော်လည်း မဟုတ်ပါဟုလည်း မငြင်းဆိုနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဟဟ မင်းလည်း မလုပ်နိူင်ဘူးပေါ့"</p> <p>လင်းဟုန်က ပခုံးလှုပ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်တာ ငါ့မှာ တခြားနည်းလမ်းတွေရှိသေးတယ်"</p> <p>စုမုက အရှုံးမပေးသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန် ဘေးတွင်တိတ်တဆိတ်ထိုင်နေခဲ့သော ဝူဟိုင်က ရုတ်တရက်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"သူဌေးယွမ် ဒီနေ့အပြင်သွားမှာလား"</p> <p>"ဟင့်အင်း" ယွမ်ကျိုးက အတည်ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းတယ် ဒါဆို နေ့လည်ကျရင် ခင်ဗျားစားဖို့ အဆာပြေမုန့်ယူခဲ့မယ်"</p> <p>ဝူဟိုင်က နှုတ်ခမ်းမွှေးသပ်ရင်း ပြုံးပြုံးကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင် ဉာဏ်ကောင်းခဲ့သည်။သူသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်၀ယ်ရာတွင် ကူညီဖို့ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟခဲ့သော်လည်း ဆန့်ကျင့်ဘက်နည်းလမ်းဖြင့်  ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျစ် ..မင်းက မုန့်ကျွေးပြီး ကြိုးစားမှာပေါ့လေ၊ နှုတ်ခမ်းမွှေးလေးရာ  ရှက်ဖို့ကောင်းတာကွာ"</p> <p>စုမူက ဝူဟိုင်ကို လက်ညိုးထိုးပြီးအော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်တာ၊ ငါတို့က ဆက်ဆံရေးကောင်းရုံပါပဲ"</p> <p>ဝူဟိုင်က အားရကျေနပ်သည့် မျက်နှာထားပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း သူဌေးယွမ်ဆီက အချက်အပြုတ်သင်ထားတာ ငါတို့သိသားပဲ "</p> <p> </p> <p>စုမူက မထူးဆန်းသလို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဝူဟိုင်၏ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားမှု့ကြီးကို သူတို့နားမဆံ့အောင် အတော်ကြာကြာ နားထောင်ခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် ဆရာချန် ၏အရှေ့တွင်ပို၍ကြွားဝါတတ်ကြောင်း ကိုပင်။</p> <p> </p> <p>"အင်း စားလို့ရတဲ့ အသီးအရွက်ကြော်လောက်ပဲမလား"</p> <p>လင်းဟုန်က မညှာမတာ ထောက်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဟမ်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူဌေးယွမ်ကိုယ်တိုင်သင်ပြပေးခဲ့တာပဲလေ"</p> <p>ဝူဟိုင်က ဂုဏ်ယူနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ ကျွန်တော်တို့ကြားက အပေးအယူသက်သက်ပါ"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ချက်ချင်းပင် အပြစ်ကင်းကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ခုခံပြောဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဟာသပါတကား။အကယ်၍ ဝူဟိုင်က သူ့၏ လက်ရာများမှာ ယွမ်ကျိုးဆီမှ သင်ယူထားပါသည်ဟု ပြောလိုက်ပါသောအခါ လူအတော်များများ အံ့သြလွန်း၍ စိတ်ထိခိုက်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ဆရာ သုံးရက် ဖြစ်ခဲ့တာပဲ"</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးတာနှင့် ဝူဟိုင်က လှည့်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်သော ယွမ်ကျိုးအနေဖြင့် ဆန့်ကျင့်ရန် မတတ်နိုင်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ညနေမှ တွေ့ကြတာပေါ့"</p> <p>ယွမ်ကျိုး က ကျန်နှစ်ယောက်ကို တစ်ခါတည်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက တခြားဖောက်သည်များကိုလည်း လိုက်ပို့နှုတ်ဆက်နေသည်ကိုမြင်မှ သူတို့မှာ</p> <p>ဆက်နေရန် မသင့်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အင်းပါဗျာ"</p> <p>“ပြန်တွေ့မယ်နော်” </p> <p>စူမူနှင့် လင်းဟုန်က တစ်ချိန်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း” </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တက် တက် တက်”</p> <p>  သူတို့နှစ်ယောက်၏ ခြေသံများက တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ ပန်းပုထုနိုင်ပြီ‌ကွ” </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခဏ အနားယူပြီးနောက် ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကုလားထိုင်နှင့် အခြားပစ္စည်းအချို့ကို တံခါးနားသို့ ရွှေ့ကာ ပန်းပုထုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တိုက်ခတ်သွားတဲ့ လေညင်း‌‌လေးက တကယ် ကို အေးချမ်းလိုက်တာ” </p> <p>တံခါးဝမှာ ထိုင်နေစဉ် လေအေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီးနောက် ယွမ်ကျိုးက ညင်သာစွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွီ ယာ” </p> <p>တံခါးကို ပို ကျယ်ကျယ် ဖွင့်လိုက်ပြီး အတွင်းဘက်ရှိ အပူလေ အနည်းငယ် ထွက်သွားစေရန် ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ယွမ်ကျိုးက ထိုင်၍ ထုလုပ်ရန် စတင်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>ယွမ်ကျိုး မုန်လာဥများကို ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင်အဝေးမှ အိုမင်းသော အသံတစ်ခုကို ခပ်သဲ့သဲ့ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်းသီးဟင်းရွက်လေးတွေ ဝယ်ကြပါဦး မျှစ်နုနုလေးတွေ ရှိတယ်‌နော်”</p> <p> </p> <p>အနီရောင်ခပ်ထူထူ ‌ဖျင်ကြမ်းအကျီနှင့် အနက်ရောင် အနွေးထည်အင်္ကျီဝတ်ထားသော အဘွားအိုတစ်ဦးသည် ဝါး‌တောင်းကြီးနှစ်လုံးကို ခေါင်းပေါ်ရွက်ကာ လမ်းတစ်လျှောက်   အော်ရောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာခင်အတွင်းပင် ခေါက်ဆွဲဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆိုင်ရှင်ရေ၊ မျှစ်နုနုလေး ဝယ်မလား မနက်ကမှ ချက်ချင်း တူးလာတာပါ၊ လတ်ဆတ်တယ်‌ နော်” </p> <p>အဘွားအိုက တပြုံးပြုံးနှင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မလိုဘူး” </p> <p>အမျိုးသမီးဆိုင်ရှင်က တိုက်ရိုက် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“၅၀၀ ဂရမ်ကို ၂.၅ ယွမ်နဲ့ရောင်းတာ ယူမယ်ဆို  ၂.၂ ယွမ်နဲ့ ပေးမယ် လေ” </p> <p> </p> <p>အဘွားအိုက စိတ်မလျော့ဘဲ ပြောရင်း ဝါးတောင်းကြီးကို ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သွားတော့ ပိတ်ရပ်မနေနဲ့ ငါ့စီးပွားရေး ထိခိုက်တယ်” </p> <p>အမျိုးသမီးဆိုင်ရှင်က ခက်ထန်စွာ ပြောပြီး အဘွားအိုကို လက်ဖြင့် တွန်းဖယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီကွယ်  စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်” </p> <p> </p> <p>အဘွားအိုက အခြားစကား မပြောတော့ဘဲ ခပ်ဖျော့ဖျော့သာ ပြုံးပြီး မျှစ်တောင်းကိုပြန်မ ကာ ယွမ်ကျိုး စားသောက်ဆိုင်ဘက်သို့ ထွက်လာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တက် တက် ” </p> <p>သူမ၏ ခြေလှမ်းများက တည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူဌေးရေ  မျှစ်နုနုလေး၀ယ်မလို့လား” </p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးကို မြင်သည်နှင့် အဘွားက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လောက်လဲ” </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခဏ စဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“၅၀၀ ဂရမ်ကို ၂.၂ ယွမ်နဲ့ယူပါကွယ် မနက်တုန်းကတော့ ၂.၅ နဲ့ရောင်းတာ ပါ” </p> <p>အဘွားက ရှင်းလင်းစွာ ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝါးတောင်းထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ များများစားစား မရှိတော့ပေ။ အမျိုးအစား အနည်းငယ်သာ ကျန်ပြီး စုစုပေါင်း အလေးချိန် သုံးကီလို မကျော်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဟင်းသီးဟင်းရွက်အားလုံးကို ချိန်ပေးပါ ကျွန်တော် ထည့်စရာ သွားယူလာခဲ့မယ်” </p> <p>ပြောပြီး ယွမ်ကျိူးက လှည့်ကာ စားသောက်ဆိုင်အတွင်း ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အပေါ်ထပ် တစ်လွှာမှာ ဝါးခြင်းတစ်လုံး ရှိနေသဖြင့် ထိုခြင်းကို အသုံးပြုကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ထည့်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေးရေ အခု ချိန်ပေးမယ်” </p> <p>အဘွား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သည့် အပြုံး ပေါ်လွင်လာသည်။ လက်ဖဝါးတွင် အမာရွတ်များပြည့်နေသော်လည်း သန့်ရှင်းသည့် လက်များဖြင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို သပ်ရပ်စွာ စီလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး ခြင်းယူလာချိန်တွင် အဘွားက ကျန်ရှိသမျှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို သီးသန့်စီထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ မျှစ်များနှင့် ဆလပ်ရွက်လေးများကို စနစ်တကျ စီထားကာ ချိန်ရန် စောင့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ချိန်ပြီး ခြင်းထဲ ထည့်ပေးပါ”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခြင်းကို အဘွားအို၏ ရှေ့နားတွင် ထားကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ သူဌေးရေ ကျွန်မရဲ့ ချိန်ခွင်က အတိကျဆုံးပါ” </p> <p>အဘွားက အနက်ရောင် ချိန်ခွင်ကို ယူကာ အပြုံးကြီးကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်းပါ” </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မျှစ် ၁.၉ ကီလို၊ ဆလပ်ရွက် ၀.၇၅ ကီလို၊ ဟင်းနုနွယ် ၀.၅ ကီလို ဒီလောက်ပဲ ရှိပါတယ်”  အဘွားအိုက ချိန်နေစဉ် တစ်ခုပြီးတစ်ခု အလေးချိန်များကို ပြောပြသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ငွေပေးချိန်တွင်ပင် အဘွားအိုက ခါးညွတ်ကာ လှမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်သူဌေး”</p> <p>အဘွားအိုက ငွေကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ် လမ်းသတိထားပါ” </p> <p>ယွမ်ကျိုးက အဘွားအိုကို ခြင်းတောင်းအလွတ်နှစ်လုံးနှင့် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘွားအို ဝေးသွားမှ ယွမ်ကျိုးက ဟင်းသီးဟင်းရွက်အပြည့် ခြင်းကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီညတော့ ဟင်းချို လုပ်သောက်လို့ ရပြီထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>မကြာခင်အတွင်းပင် လမ်းတစ်ဖက်ရှိ အဆောက်အဦမှ ဝူဟိုင် ဆင်းလာသည်။ လက်ထဲတွင် အဖုံးဖုံးထားသည့် ပန်းကန်တစ်လုံး ကိုင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားလုပ်ထားတဲ့ မုန့်လား” </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ဝူဟိုင်၏ လက်ထဲရှိ ပန်းကန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ် အရသာသိပ်ကောင်းတယ်” </p> <p>ဝူဟိုင်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာမုန့်လဲ” </p> <p>ယွမ်ကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မန်ဒရင်း ဘဲကိတ်၊ဟူနန်ပြည်နယ်ရဲ့ ရိုးရာ မုန့်‌လေ”ဝူဟိုင်က  ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကိတ်က အရောင်စုံ မပါ ပါဘူးနော်" ယွမ်ကျိုးက သတိထားကာ ထပ်မံ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ် မပါပါဘူး” </p> <p>ဝူဟိုင်က ယွမ်ကျိုးက ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ” </p> <p>ယွမ်ကျိုးက နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ချလက်ချ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင် ရှေ့သို လှမ်းလိုက်ရာ တံခါးရှေ့ရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အပြည့် ခြင်းကို တွေ့မြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဝယ်ထားတာလား” </p> <p>ဝူဟိုင်က အံ့ဩပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး တစ်ယောက်ယောက် လာရောင်းလို့ ကိုယ်ဘာသာ စားဖို့ ဝယ်ထားတာ”  ယွမ်ကျိုးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခု ၃ နာရီ ၄၀ မိနစ်ရှိပြီ မုန့်စားဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ” </p> <p>ဝူဟိုင်က နှုတ်ခမ်းမွှေးလေးကို ပွတ်ကာ ယွမ်ကျိုးကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ဒီတစ်ကြိမ်တွင် စဉ်းစားချိန် ပိုယူခဲ့သည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်ရန် တွေးချိန်ထက်တောင် ပိုကြာသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် အရှုံးပေးလိုက်သည်</p> <p>။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ မြည်းကြည့်မယ်” </p> <p> </p> <p>“ဆိုင််ထဲဝင်ပြီး မြည်းကြည့်ရအောင်”</p> <p>  ဝူဟိုင်က ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာစားသောက်ဆိုင်အတွင်း ဝင်သွားသည်။</p> <p>"အင်း"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းငြိမ့်ရင်း နောက်မှလိုက်၀င်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">အပိုင်း (၄၆၂)</p> <p style="text-align:center">ပြီးပါပြီ။</p> <p style="text-align:center">***</p>


Save