Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း (၄၆၃)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်က ရှေ့က‌နေ လျှောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း အပြင်ကနေ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်လာတာ သိပ် မတွေ့ဖူးပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဖြေသည်။</p> <p>“တစ်ခါတစ်လေပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်က ခေါင်းငြိမ့်ရင်း ပန်းကန်ကို ချလိုက်ပြီး ဝံ့ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ သူဌေးယွမ်ရေ၊ ဒီကိတ်ကို မင်း မစားဖူးတာသေချာတယ်”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခဏစဉ်းစားပြီးမှ လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မစားဖူးဘူး ကြားတောင် မကြားဖူးဘူးရယ်”</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်က ဂုဏ်ယူသံနဲ့ ဆက်ပြောပြန်သည်။</p> <p>“ဟူနန်ပြည်နယ်မှာ  အနုပညာပြပွဲလုပ်တုန်းက တစ်ခါ စားကြည့်ပြီး လုပ်နည်း သင်လာခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“တစ်ကြိမ်ပဲ စားဖူးတာလား”</p> <p>ယွမ်ကျိုး စိတ်ထဲမှာ မလွယ်ကူသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်က  ရင်ဘတ်ပုတ်ပြပြီး အာမခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့ ဟင်းချက်တာတော့ မတော်ပေမယ့် မုန့်တော့ လုပ်တတ်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရင် ဖွင့်ကြည့်လို့ရမလား”</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထူးဆန်းသည့်ပုံပေါက်လျှင် မစားဘူး ဆုံးဖြတ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ် ဒါပေမယ့် အရင်ဆုံးဓားတစ်လက်ပေးဦး”</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခဏစောင့်ဦး ”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက မီးဖိုခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး သူ့မှာရှိသမျှထဲမှ သာမာန်အဖြစ်ဆုံး ဓားတစ်လက်ကို ယူလာကာ လက်ကိုင်ဘက်ကို ဝူဟိုင်ဆီ လှည့်ပြီး ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဝူဟိုင်က ဓားလက်ကိုင်ကို  ကောက်ယူရင်း ပန်းကန်ဖုံးကို ဖယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခုတော့ မန်ဒရင်းဘဲကိတ်ကို ကြည့်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ လှတယ်မလား”</p> <p>အဖုံးဖယ်ပြီးနောက် ဝူဟိုင်က ဂုဏ်ယူသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဖြူရောင် ရိုးရိုး ပန်းကန်ပြားပေါ်တွင်ထောင့်မှန်စတုဂံပုံစံ ရှည်မျောမျော ကိတ်မုန့် တစ်လုံးရှိပြီး အနားစွန်းများက ခပ်၀ိုင်း၀ိုင်းဖြစ်နေသည်။တစ်လက်မခန့် ထူပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် နှမ်းစေ့များ ဖြူးထားသည်။</p> <p> </p> <p>အရောင်မှာ အဝါနုရောင် ဖြစ်ပြီး ဆီပူပေါ်တွင် ကြော်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။</p> <p>မည်သို့ ကြည့်ကြည့် “မန်ဒရင်းဘဲ” နာမည်နှင့်လားလားမျှ မသက်ဆိုင်လှပေ။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မန်ဒရင်းဘဲနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်က ထူးဆန်းသည့်အပြုံးဖြင့် ကိတ်ကို ဓါးဖြင့် လှီးရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>“ခဏနေ သိရတော့မှာပါ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဓားဖြင့် ကိတ်ကို စတင် ဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး ထင်ထားသည်မှာ ဝူဟိုင်သည် အတွင်းတွင် အထူး စက်ကိရိယာ တစ်ခုခုကိုထည့်ပြီး ဖြတ်ထုတ်မည်ဟု ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝူဟိုင်က ကိတ်ကို ဘေးဘက်မှ တိုက်ရိုက် နှစ်ပိုင်း ဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မျက်လုံးတောက်တောက်များဖြင့်မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုလဲ မန်ဒရင်းဘဲ အတောင်ပံလို့ မထင်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ဘာကြီး”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက နားမလည်စွာ ပြန်ကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးဘက်က နှစ်ပိုင်း ဖြတ်လိုက်တာနှင့် မန်ဒရင်းဘဲ အတောင်ပံလို ဖြစ်သွားနိုင်မည်လား။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်အပိုင်းက အတောင်ပံနဲ့တူတာလဲ” </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ရိုးသားစွာ  မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်က ကိတ်မုန့်နှစ်ပိုင်းကို နည်းနည်း ရွှေ့ပြီး ပြန်ပြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီဘက်ကနေ ကြည့်လိုက်ပါဦး အတောင်ပံလို မထင်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ပန်းကန်ကို အချိန်အတော်ကြာ မျက်စိမလွှဲစတမ်း ကြည့်နေပြီးနောက် ပုံမှန်သံနှင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရသာကိုပဲ အရင်စမ်းကြည့်ကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်က ကိတ်အပိုင်းကြီးကို ယွမ်ကျိုးထံ သီးသန့်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအပိုင်းက မင်းအတွက် ငါကတော့ ဒီအပိုင်းကိုပဲ စားမယ်”</p> <p> </p> <p>“မလိုပါဘူး မင်းလုပ်ထားတာကို ငါက စားပေးရုံဆိုတော့ အပိုင်းသေးလေးဆို လုံလောက်တယ်”</p> <p> </p> <p>ပြောရင်း ယွမ်ကျိုးက တူနှင့် အပိုင်းသေးကို လျင်မြန်စွာ ကောက်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်က ယုံကြည်ချက်ပြည့်ဝစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီလေ ငါလုပ်ထားတဲ့ မန်ဒရင်းဘဲကိတ် အရသာကို မြည်းကြည့်ပါဦး”</p> <p> </p> <p>“အင်း”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မစားမီ၊ ယွမ်ကျိုးက ရေခွက်ကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲရှိ အရသာများ ပျောက်ကင်းသွားစေရန် ရေအနည်းငယ် သောက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်ကမူ မိမိဘာသာ ယူလာခဲ့သော ရေကို သောက်လိုက်သည်။ </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယွမ်ကျိုးသည် စီးပွားရေးအချိန်ပြင်ပတွင် မည်သည့်အရာမျှ အခမဲ့ မပေးတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရေသောက်ပြီးနောက် ပါးစပ်ထဲတွင် အခြားအရသာ မကျန်ရှိတော့ကြောင်း သေချာစေပြီးမှ ယွမ်ကျိုးသည် ဝူဟိုင်၏</p> <p>“မန်ဒရင်းဘဲကိတ်” ကို စတင် စားကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခရပ်စ်”</p> <p>ယွမ်ကျိုး တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်အခွံက မီးအနည်းငယ် ကျွမ်းထားသကဲ့သို့ ကြွပ်ရွနေပြီး အတွင်းတွင်တော့ မုန့်သားက ခပ်ပျော့ပျော့၊ အလွှာလေးများ ဖွာထွက်နေကာ အလယ်တွင် ကြက်သွန်မြိတ်အစာသွပ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်က ကိုယ့်အပိုင်းကို မစားသေးဘဲ ယွမ်ကျိုး၏ အမြင်ကို စောင့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုလဲ အရသာကောင်းလား”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“ဒါက ကိတ်လား”</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်က ဂုဏ်ယူသံနဲ့ ပြောသည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်လေ ဟူနန်ပြည်နယ် ရိုးရာမုန့် </p> <p>မန်ဒရင်းဘဲကိတ်‌‌ လေ”</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားဟာက  ပေါင်မုန့်ရှည်ကို ဆီနဲ့ကြော်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက မေးခွန်းမေးသည် ဟန်ဖြင့် ပြော နေသော်လည်း လေသံက သေချာသည့်ပုံပေါ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ပေါင်မုန့်‌ကိုကြော်တာလား"</p> <p>ဝူဟိုင်က နားမလည်သကဲ့သို့ မျက်လုံးပြူးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ကိုင်ထားသော မုန့်ကို အချိန်တော်တော်ကြာ ကြည့်ပြီးမှ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီပေါင်မုန့်ရဲ့ အလွှာအရာက ဘယ်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ ပြောပြီးသားလေ ဒါက မန်ဒရင်းဘဲကိတ်၊ ပေါင်မုန့် မဟုတ်ဘူးလို့”</p> <p>ဝူဟိုင်က မရှင်းပြနိုင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အရသာကနေ ပုံစံအထိ ပေါင်မုန့်နဲ့ တူလွန်းတယ်”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ခဏစဉ်းစားပြီး ထပ်မံ ပြောပြန်သည်။</p> <p>“ခင်ဗျား ပေါင်မုန့်လုပ်တဲ့အခါ အဆင့် တစ်ခုခု  ကျန်ခဲ့လို့ ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါက ကိတ်မုန့်ပါဆိုမှ  မန်ဒရင်းဘဲကိတ်ကွ”</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်က စိတ်တိုလွန်း၍ သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်က နှုတ်ခမ်းမွှေးငုတ်တိုလေးများပင် လှန်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် စမ်းစားကြည့်ပြီး ပေါင်မုန့်ဟုတ်မဟုတ် ပြောကြည့်ပါ့လား”</p> <p> </p> <p>“ဟွန့်”</p> <p>ဝူဟိုင်က မုန့်ကို ကိုင်ပြီး တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုခဏတွင် သူ အသံတိတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အရသာက အမှန်ပင် ပေါင်မုန့်နဲ့ ဆင်တူနေသည်။ အထူးသဖြင့် ယွမ်ကျိုးက အတိအကျ  ပေါင်မုန့်ဟု ထောက်ပြပြီးနောက်ပိုင်း ပေါင်မုန့်အရသာ ပိုမို ထင်ရှားလာသည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်ရောက်မှုကြောင့်လား မသိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>အတွင်းပိုင်း အသားပျော့ပျော့နှင့် အနည်းငယ်ထူသော အလွှာများ၊ လတ်ဆတ်ပြီးအနည်းငယ် ငန်သော ဖြည့်စွက်ပစ္စည်းအားလုံးသည် ပေါင်မုန့်၏ လက္ခဏာများနှင့် မခြားနားပေ။</p> <p> </p> <p>“အင်း..  ပေါင်မုန့်က အရသာကောင်းသားပဲ”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ထပ်မံ တစ်ကိုက် ကိုက်ပြီး အတည်ပြုသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ</p> <p>“အင်း အင်း  ဒီပေါင်မုန့်က တော်တော်လေး ကောင်းတယ်နော်” </p> <p>ပြောပြီး မန်ဒရင်းဘဲကိတ်ကို ကိုက်စားရင်း ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ခြေလှမ်းမြန်မြန်ဖြင့် ယွမ်ကျိုး စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ယွမ်ကျိုးသည် ပေါင်မုန့်‌ကြော်ကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စားပြီးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝူဟိုင်အပေါ် လေးစားမှု့ တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ </p> <p>ကိတ်အရသာကို ပေါင်မုန့်အရသာ ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်းသည် လွယ်ကူသောအရာ မဟုတ်ပါ။ </p> <p>ထို့ကြောင့်လည်း လက်ထဲမှ မုန့်ကို မဆိုင်းမတွ  အကုန်စားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ညနေစာအတွက် ယွမ်ကျိုးသည် စနစ်မှ ပစ္စည်းများကို မသုံးခဲ့ပဲ မနေ့က အဘွားအိုထံမှ ဝယ်ယူထားသော ဂေါ်ဖီနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များဖြင့် စွပ်ပြုတ်ရည်တစ်အိုး ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။ </p> <p>ထိုဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာ ပိုးမရှိ၊ ဆေးမသုံးထားဘဲ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်သည့်အပြင် အရသာလည်း အလွန်ချိုမြိန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ညနေစာကို ယွမ်ကျိုး အလွန်ကျေနပ်စွာ စားသုံးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် မိုးရွာခဲ့သောကြောင့် လမ်းမများမှာ အနည်းငယ် စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မနက်စာ စားချိန်ပြီးဆုံးပြီးနောက် ယွမ်ကျိုးသည် ဆိုင်တံခါးရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ပန်းပုထုရန် စတင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်မှာ ယနေ့မနက်တွင် ဝူဟိုင်သည် ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ပေါင်မုန့်နဲ့ ကိတ်မုန့် ကွာခြားတာ မသိလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာပဲလား မသိဘူး”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ရယ်သံကို ထိန်းချုပ်ကာ အတွေးထဲတွင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မနေ့က အချိန်မလုံလောက်သဖြင့် မုန်လာဥနီများအားလုံးကို ပုံမဖော်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ အရည်အသွေးကောင်းသော မုန်လာဥနီများကို လတ်ဆတ်နေချိန်တွင်သာ ပုံဖော်ရမည်ဖြစ်သည်။ </p> <p>မဟုတ်လျှင် အလဟသ ဖြစ်သွားမည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးသည် မနက် ၈ နာရီတွင် ဆိုင်ဖွင့်ကာ ၉ နာရီတွင် ဆိုင်ပိတ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>၉ နာရီ ၂၀ ကျော်ခန့်တွင် သူသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေချိန်၊ မနေ့က ဟင်းသီးဟင်းရွက် လာရောင်းခဲ့သော အဘွားအိုသည် ထပ်မံ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယနေ့တွင် လမ်းမတစ်လျှောက် ဟင်းသီးဟင်းရွက် မရောင်းဘဲ တံခါးရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ယွမ်ကျိုးထံ တိုက်ရိုက် လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“သူဌေး မနေ့က ဟင်းသီးဟင်းရွက် အများကြီး ဝယ်သွားတာ မြင်တော့ ဒီနေ့လည်း လိုမယ်ထင်လို့ လာတာပါ</p> <p>မနေ့ကဟာတွေက မနက်ခင်းမဟုတ်တော့ သိပ်မလတ်ဆတ်ဘူး </p> <p>ဒီဟာတွေက ဒီမနက်စောစောမှ ခူးထားတာ မင်းအတွက် လိုတာတွေ ရွေးယူပါဦး၊ ကျန်တာတွေကို ငါ လမ်းမှာ ဆက်ရောင်းလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>အဘွားအိုက ပြုံးပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခဏ အံဩ သွားပြီးမှ</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”  ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မလိုပါဘူးကွယ် မနေ့က ကျန်တာ‌တွေ ဝယ်သွားတာကိုပဲ ငါက ကျေးဇူးတင်ရမှာ</p> <p>မနက်ကခူးထားတာဆိုတော့ ပိုကောင်းတယ် လိုတာတွေ ကြည့်ပါဦး”</p> <p>အဘွားအိုက ပြောရင်း ရေစက်လေးများ စိုနေသော ဝါးခြင်းကြီးထဲမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လက်ညှိုးညွှန်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>“မနေ့က ဝယ်သလိုပဲ ထည့်ပေးပါ"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ပြုံးကာ သဘာဝကျကျ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်တိုင်ရွေးမလား၊ အဘွားရွေးပေးရမလား အကုန်လုံး လတ်ဆတ်တယ်နော်”</p> <p>သူမသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၏ လတ်ဆတ်မှုကို ပြောရာတွင် အထူးဂုဏ်ယူနေသည်။</p> <p> </p> <p>"အကုန်လုံးကောင်းပါတယ် အဘွားပဲ ရွေးပေးပါ"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ကာပြုံးလျက် ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပြီ ရွေးပေးမယ်”</p> <p>အဘွားအိုက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ထည့်စရာ ယူလိုက်ဦးမယ်"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ပြောပြီး ခြင်းတောင်းယူရန် သွားကာ မနေ့ က၀ယ်သော  မျှစ်နုများကိုလည်း ဘေးချထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ ရွေးပြီး ဘေးမှာ ထားပေးမယ်နော်”</p> <p>အဘွားအိုက ဝမ်းသာသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးနှင့် အဘွားအိုတို့ နှစ်ဦးစလုံး လက်မြန်မြန်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ကြရာ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ချိန်တွယ်ခြင်းနှင့် ငွေပေးချေခြင်း အားလုံး ပြီးဆုံးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အဘွားအိုသည် ခြင်းတောင်းများကို</p> <p>ထမ်းပိုးဖြင့် ထမ်းကာ ခြေလှမ်းမြန်မြန်ဖြင့် စျေးဘက်သို့ ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ကာ ပြုံးမိလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့လည်း မနက်စာက အသီးအရွက်ဟင်းရည်ပဲ ဖြစ်မယ်ထင်တယ် မဆိုးပါဘူး‌လေ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">အပိုင်း (၄၆၃)</p> <p style="text-align:center">ပြီးပါပြီ။</p> <p style="text-align:center">***</p>


Save