Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၆၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">စေ့စပ်ပွဲအခမ်းအနား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မနက်စောစောတွင် ပျားပန်းခတ် အလုပ်ရှုပ်နေသူမှာ ယွမ်ကျိုးတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး စားသောက်ဆိုင်သို့ မကြာခဏ လာစားလေ့ရှိသော ရှက်တက်ပုံပေါ်သည့် လူငယ်တစ်‌ယောက်က ဘေးနားကမိန်းကလေး၏လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း လမ်းလျှောက်လာ သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းကလေးသည် ဆိုင်တွင် သူနှင့်အမြဲအတူ တန်းစီ၍  စားလေ့ရှိသော မိန်းကလေး အဖော်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်တို့စေ့စပ်ပွဲအတွက် ဘယ်သူတွေကို ထပ်ဖိတ်သင့်သေးလဲဟင်”</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်က မိန်းကလေး၏ လက်ကိုဂရုတစိုက် ကိုင်ထားရင်း သိချင်သည့်မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းဘက်ရော ကိုယ့်ဘက်ရောက မိတ်‌ဆွေအားလုံးကို ဖိတ်ပြီးသွားပြီ‌နော်</p> <p>ဒါပေမယ့် တစ်ယောက်ယောက် ကျန်နေသေးသလိုပဲ"</p> <p>ထိူသူက ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာသဘောတူကြောင်း ပြသလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူကျန်သေးတာပါလိမ့်"</p> <p>ထိုသူက မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခါတိုင်းလိုပင် မိန်းကလေးသည် ခေါင်းညိတ်သော်လည်း စကားမပြောဘဲ သူ့ကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့်သာ ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“အားလျို့  ဒီလိုပဲဆက်ကြည့်နေရင်  ကိုယ်မထိန်းနိုင်ဘဲ နမ်းမိတော့မှာပဲကွာ"</p> <p> </p> <p>သူက မိန်းကလေး၏ နားအနားသို့ ကိုင်းလျက် ကြည်နူးစွာ တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် မိန်းကလေး၏ မျက်နှာက အနီရောင် သမ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက စိတ်ဆိုးဟန်ပြုကာ လက်နုနုလေးဖြင့် သူ့ခါးကို တစ်ချက် ဆွဲလိမ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အား.. နာတယ်ကွ၊အားလျို့လေးက ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းလို့ပါကွာ"</p> <p>သူက နာကျင်သည့်ပုံဖြင့် ခပ်ကျယ်ကျယ်အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ အော်သံထွက်လာသည့်အချိန်တွင် မိန်းကလေးက စိုးရိမ်သွားကာ သူ့ကို အပေါ်မှ အောက်ထိ စစ်ဆေးကြည့်ရင်း အမှန်တကယ်နာကျင်သွားသည်ထင်ပြီး စိတ်ပူဟန်ဖြင့်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ်စတာပါ အားလျို့ရယ် မပူပါနဲ့ မနာပါဘူးကွာ၊</p> <p>ကဲ အခု ဘယ်သူကို ထပ်ဖိတ်သင့်လဲ စဉ်းစားကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>သူက သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နူးညံသည့်မျက်နှာထားဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ “အားလျို့”  ခေါ်သော မိန်းကလေးသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ်စိတ်ကောက်ဟန် ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“အားလျို့ လိမ္မာပါကွာ မင်းစိတ်ဆိုးသေးရင်</p> <p>ကိုယ့်ကို စိတ်ကြိုက်ရိုက်လိုက်နော်”</p> <p> </p> <p>သူက သူမ၏ လက်ကို ဆွဲယူရင်း ခခယယချော့မော့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ယွမ်ကျိုး စားသောက်ဆိုင်ရှေ့တွင် ထိုမိန်းကလေးကို တိတ်တိတ်လေး စောင့်နေခဲ့သော လူငယ်နှင့် ယခု ချစ်သူကိုချော့မော့ရင်းပျော်ရွှင်နေသော သူမှာ  အတူတူဟု ဆိုလျှင် မယုံနိုင်စရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>မိန်းကလေးကို ချော့မော့ပြီး စိတ်ကျေနပ်အောင်လုပ်သည့်နေရာတွင် လင်းဟုန်ကဲ့သို့ပင် ကျွမ်းကျင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရှက်တတ်သည့်လူငယ်၏ နာမည်မှာ ကောရွေ့ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်သည် ယခင်က ယွမ်ကျိုးစားသောက်ဆိုင်တွင် တစ်လခန့် ထိုမိန်းကလေးနှင့် နီးစပ်နိုင်ရန် ဆက်တိုက်ကြိုးစားခဲ့သည်။ </p> <p>အကြိမ်တိုင်း သူမဘေးတွင် ထိုင်နိုင်ရန် စီမံနိုင်ခဲ့သော်လည်း  စကားတစ်ခွန်းတစ်လေတောင် မပြောရဲခဲ့‌ပေ။ </p> <p>သူမလေးဘက်က အရင် ပြုံးပြခဲ့မှသာစကားပြောရန် သတ္တိရှိခဲ့တာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအတိုင်း နှစ်လခန့် ဆက်တိုက် တောင့်ခံခဲ့သည်။</p> <p>ရာသီဥတု အေးလာချိန်တွင်ပင် သူမနှင့် စကားပြောခဲ့သော်လည်း အားလျို့သည် အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>အစောပိုင်းတွင် သူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိသော်လည်း သူမ၏ အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးကို မြင်တိုင်း ကြိုးစားခဲ့သမျှ အရာရာမှာ </p> <p>ထိုက်တန်မှု့ရှိသည်ဟု ခံစားရစမြဲပင်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ ခိုင်ခိုင်မာမာ ဇွဲမလျော့ခဲ့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင်မှ သူမ၏ နှလုံးသားကို ရရှိနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p>ကော‌ရွေ့က အားလျို့ကို ငဲ့စောင်းကြည့်ပြီး သိလိုစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မိန်းကလေးက စကားမပြောဘဲ သူတို့နောက်ဘက်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်မရှိသော ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်ကိုသာ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရေသောက်ချင်လို့လား”</p> <p>ကောရွေ့က ဆိုင်ရှေ့တွင်ရှိသော တွင်းထွက်ရေသန့်ဘူးများကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အားလျို့က ခေါင်းခါရင်း “မလိုဘူး” ဟု ပြသလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ဘာလိုချင်လို့လဲဟင်"</p> <p> </p> <p>အားလျို့က လက်ဟန်ခြေဟန် ပြသနေသော်လည်း ကောရွေ့ နားမလည်နိုင်သေး။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အားလျို့ ဆိုင်လေးဘက်သို့ ထပ်မံ လက်ညှိုးညွှန်ပြသည့်အခါမှသာ သူရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“နားလည်ပြီ ယွမ်ကျိုး စားသောက်ဆိုင်ကို ဆိုလိုတာမလား</p> <p>ဟုတ်သားပဲ ကိုယ်တို့ ဖိတ်ဖို့ မေ့သွားခဲ့တာပဲ”</p> <p>ကောရွေ့ ချက်ချင်း သဘောပေါက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် အားလျို့က ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းညိတ်ကာ သဘောတူ ကြောင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်နော် ကိုယ်တို့ရဲ့ စတွေ့ ခဲ့တဲ့နေရာကို မေ့နေမိတာ”</p> <p>ကောရွေ့က အားလျို့ ပါးကို ညှစ်ဆွဲကာ ပျော်ရွှင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အားလျို့က  စိတ်ဆိုးစွာဖြင့်သူ့၏လက်ကို တွန်းဖယ်လိူက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ  ကိုယ်အရှုံးပေးတယ်နော်</p> <p>အခုပဲ သွားဖိတ်ကြရအောင်လေ ”</p> <p>ကောင်းရွှုက်က  လက်မြှောက်ပြကာ ချော့မော့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချစ်သူနှစ်ဦးအနက်၊ တစ်ချိန်လုံး စကားပြော  နေသူမှာ ယောက်ျားလေးဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးက နားထောင်နေသည်။ ကောင်းရွှိုက် ထိုမိန်းကလေးကို စတင် ပိုးပန်းခဲ့သည့် အချိန်ကဲ့သို့ပင် အခုထိ မပြောင်းလဲသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နှစ်ဦးလုံးက ချစ်ချစ်ခင်ခင်ဖြင့် ယွမ်ကျိုး စားသောက်ဆိုင်ဘက်သို့ လျှောက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းတစ်လျှောက် ချိုချဉ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဖြတ်သွားရာတွင် အားလျို့က ကောင်းရွှုက်ကို ရပ်စေပြီး ဖိတ်စာကတ်လေး တချို့ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ </p> <p>နာမည်များ အားလုံး ရေးပြီးမှသာ ဆက်လက် ထွက်ခွာလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းသည့် အဘွားအိုမှာ အချိန်တော်တော်ကြာ ထွက်သွားပြီးဖြစ်သည်။ ယွမ်ကျိုးကလည်း မုန်လာဥနီပုံဖော်ခြင်း ပြီးဆုံးကာ နေ့လယ်စာအတွက် ဟင်းပွဲများ စတင်ပြင်ဆင်နေချိန်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်္ဂလာပါ သူဌေးယွမ်ရေ"</p> <p>ကောင်းရွှိုက်က ဦးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက ပစ္စည်းများကို စီစဉ်ပြီးလက်ဆေးကာ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p>ချစ်သူနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်သည့်အခါ သူက နည်းနည်း အံ့ဩသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ နှစ်ယောက် တကယ်ပဲ အတူတူ ရှိသွားကြပြီလား”</p> <p>လင်ဟုန်က တစ်ခါက  ကောင်းရွှုက်ကို မေးခဲ့သော မေးခွန်းကို သူ သတိရမိသည်။ </p> <p>အမှန်က လင်းဟုန်နှင့်အရက် အတူသောက်သည့် ညတုန်းက ကြားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက အတော်လေး စိတ်၀င်တစား ရှိခဲ့သော်လည်း မျက်နှာတွင် မည့်သည့်အမူအရာမျှ မပေါ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သူက ပုံမှန်ဖြစ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်္ဂလာပါ ဆိုင်ဖွင့်ချိန် မစသေးဘူးနော်”</p> <p> </p> <p>“သိပါတယ်  ကျွန်တော်တို့က ဖိတ်စာ လာပေးတာပါ”</p> <p>ကောင်းရွှိုက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်လျက်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဖိတ်စာ...  မင်းတို့ လက်ထပ်တော့မှာလား”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးက အမှန်တကယ် အံ့ဩသွားကာ မေးခွန်းနှစ်ခုပင် ဆက်တိုက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး မေးလိုက်သည့်အခါ အားလျို့၏ ဖြူဖွေးသော မျက်နှာက အနီရောင် ပြောင်းသွားပြီး ရှက်ရွံသွားလေသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော်  ကောင်းရွှိုက်က ပြုံးကာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“မဟုတ်သေးပါဘူး  ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့က အရင် စေ့စပ်ပွဲလုပ်မှာပါ”</p> <p> </p> <p>“စေ့စပ်တာ ကောင်းတာပေါ့… </p> <p>အိုး မဟုတ်ဘူး၊ ဒါလည်း နည်းနည်း ပုံကြီးချဲ့သလိုပဲ”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ဆက်စကားပြောချင်စိတ်ကိုအတင်းအကျပ်ထိန်းချုပ်ကာ စိတ်ထဲတွင်သာ ထိုသို့ စဉ်းစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်ကို ယွမ်ကျိုး၏ စိတ်ဝင်စားမှုသည် အလွန် ပြင်းပြနေခဲ့တာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခါက ကောင်း‌ရွှိုက်က မသန်စွမ်းသူတွေကို မကြိုက်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည့်ဖြစ်၍  ယခုလို အားလျို့နှင့် အတူရှိသွားရန်က  မည်သို့မည်ပုံဖြစ်သွားရသနည်းဟု စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းများ အပြည့်ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မိမိ၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အေးစက်စက်မင်းသားလေးပုံစံ ကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ယွမ်ကျိုးသည် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အကောင်းဆုံး ဖြစ်ဖို့ဆုတောင်းပေးပါတယ်ဗျာ စေ့စပ်ပွဲကို လာခဲ့မယ်"</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် သူဌေးယွမ်”</p> <p> </p> <p>ကောင်းရွှိုက်က ချက်ချင်းပင် လှပသပ်ရပ်သော ဖိတ်စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူကာ ယွမ်ကျိုးထံကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ်”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ခံယူပြီး သေသေချာချာ အံဆွဲထဲ ထည့်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ သူတို့ကိုလည်း လာတက်ပေးဖို့ ပြောပေးပါနော် ဖိတ်စာတွေ အားလုံး ဒီမှာပါ”</p> <p> </p> <p>ကောင်းရွှိုက်က ယခင်ဖိတ်စာနှင့် တူညီသည့် လှပသပ်ရပ်ပြီး ပိုကြီးမားသောဖိတ်စာကြီးတစ်စောင်ကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖိတ်စာပေါ်တွင် မန်ဒရင်းဘဲနှစ်ကောင်သည် အတူတကွ  ပျော်ရွှင်စွာ ကူးခတ်နေကြသည့် ပုံ ရေးဆွဲထားပြီး အပေါ်ဘက်တွင် “ပျော်ရွှင်မှု” ဟူသော စာလုံးကြီးတစ်လုံး ထင်ရှားစွာ ထည့်သွင်းထားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘာလဲ”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက အံ့အားသင့်သလို လက်ခံယူကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လင်ဟုန်၊ ဝူဟိုင်နဲ့ မန်မန်တို့ကို အတူတူ ဖိတ်ချင်တာပါ၊ </p> <p>တစ်ယောက်ချင်းစီ ဖိတ်စာပေးတာက နည်းနည်း မသင့်တော်သလို ဖြစ်လို့”</p> <p> </p> <p>ကောင်းရွှိုက်က ပြောရင်း အနည်းငယ် ရှက်ဟန်ပေါက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အတွေးမှာ ရိုးရှင်းသည်။ </p> <p>တစ်ယောက်ချင်း ဖိတ်စာပေးလျှင် ထိုတစ်ယောက်ချင်းစီက လေးစားသမှု့ဖြင့် လက်ဖွဲ့ငွေ ပြန်ပေးရမည် ဖြစ်ပြီး ထိုအရာက မသင့်တော်လှဟု ခံစားရသဖြင့် စုပြုံပြီး  ဖိတ်လိုက်ခြင်းက ပိုမို အဆင်ပြေသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူကို အဆင်ပြေစေခြင်းသည် ကိုယ့်အတွက်လည်း အဆင်ပြေစေသည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းရွှိုက်၏ တွေးခေါ်ပုံပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ်”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ချက်ချင်း မတုံ့ပြန်နိုင်သေး။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ထိုနှစ်ယောက် ၏အချစ်ဇာတ်လမ်းအကြောင်းကိုပဲ စိတ်ဝင်စားနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့နာမည်အားလုံးကို ဒီဖိတ်စာပေါ်မှာ ရေးထားပါတယ်</p> <p>စိတ်ရင်းအပြည့်နဲ့ ဖိတ်တာပါဗျ”</p> <p>ကောင်းရွှိုက်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ သူတို့ကို ပို့ပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ရှင်းပြပြီးသည့်အခါ  ယွမ်ကျိုး သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နေ့လယ်ကျရင် ကိုယ်တိုင် ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို သီးသန့်လာဖိတ်ဦးမယ် နှောက်ယှက်မိရင် စိတ်မရှိပါနဲ့ သူဌေးယွမ်”</p> <p>ကောင်းရွှိုက်က ထပ်ခါတလဲလဲ ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြဿနာမရှိပါဘူး”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက မထူးခြားနားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထပ်မံ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကောင်းရွှိုက်နှင့်အားလျို့က ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p>အားလျို့က သူ၏ လက်ကို တိတ်တိတ်လေး ဆွဲနေသောကြောင့်သာ ကောင်းရွှိုက်က လျင်မြန်စွာ ထွက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမ သန့်စင်ခန်းသို့ သွားလိုနေ၍ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းရွှိုက်က ချက်ချင်း နားလည်သွားကာ ဖိတ်စာကို ယွမ်ကျိုးထံ ပေးထားပြီး သူတို့အစား  ပို့ပေးမည် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်</p> <p>ဝူဟိုင်သည်  အိမ်စီးဖိနပ်အပါးဖြင့် ယွမ်ကျိုး စားသောက်ဆိုင်သို့ လျှောက်လာကာ နံနက်စာစားရန် ပြင်ဆင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ကို အချိန်မှန် လာတာပဲ ဒီဟာ ခင်ဗျားအတွက်”</p> <p>ဝူဟိုင်ကို မြင်လိုက်သည့်အခါ ယွမ်ကျိုးက ဖိတ်စာကို ထုတ်ယူကာ ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလဲဟ အနီရောင်ဗုံးလား”</p> <p>ဝူဟိုင်၏ မူလ အိပ်ချင်မူးတူး မျက်နှာထားက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဖိတ်စာပါ”</p> <p>ယွမ်ကျိုးက လေးနက်စွာ ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖိတ်စာဆိုတာ သိ</p> <p>တယ်လေ </p> <p>ကျွန်တော် မနက်ခင်းတစ်ပိုင်းပဲ လွတ်သွားတာ</p> <p>မင်းက လက်ထပ်တော့မှာတဲ့လား”</p> <p>ဝူဟိုင်က မယုံကြည်နိုင်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ယွမ်ကျိုးကို လက်ညှိုးညွှန်ကာ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၆၄)</p> <p style="text-align: center;">ပြီးပါပြီ။</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save