Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၆၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"နေ့တိုင်း ပုံတွေဆွဲလွန်းအားကြီးလို့ စိတ်မမှန်တော့တာလား"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ထေ့ငေါ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါထားစမ်းပါ၊မင်းက ဘယ်သူ့နဲ့လက်ထပ်မှာလဲ၊ငါတို့တွေ ဘာမှလည်း မသိရပါလား"</p> <p>ဝူဟိုင်က နှုတ်ခမ်းမွှေးသပ်ရင်း အရေးတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖိတ်စာဖတ်ကြည့်လေ"</p> <p>ယွမ်ကျိုး စိတ်ဆိုးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့လက်ထပ်ပွဲဖိတ်စာက ငါ့အတွက် ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းပြန်လှန်သွားသလိုပဲ"</p> <p>ဝူဟိုင်က ဗလုံးဗထွေးရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စေ့စပ်ပွဲဖိတ်စာ"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက အမှန်ပြင်ပေးသည်။</p> <p> </p> <p>"အတူတူပါပဲ"</p> <p>ဝူဟိုင်က လက်ခါပြရင်း စိတ်မ၀င်စားအား‌ပေ။မည်သို့ဖြစ်စေ ဒါကရုတ်ချည်းပေါ်လာပြီး အလွန်အံ့အားသင့်စေသည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်လှုပ်ရှားမှု့ကြောင့် ပြုတ်ကျသွားသည့် စာအိတ်ကို ကောက်ရင်း ဝူဟိုင်က ရုတ်တရက် ထအော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးယွမ် မင်းလက်ထပ်ရင် ဆိုင်ပိတ်မှာလား"</p> <p> </p> <p>ထိုအသံနက်ကြီးကြောင့် ယွမ်ကျိုးမှာ လန့်ဖျပ်သွားရသဖြင့် စိတ်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်ရသည်။</p> <p>"ခင်ဗျား ဖုန်းမသုံးနဲ့တော့ ဒီလောက်ဆိုလှမ်းအော်ရုံနဲ့ ကြားမှာပဲလေ"</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်သေးဘူး ဖြေပေးဦးလေ အရေးကြီးလို့ပါ"</p> <p>ဝူဟိုင်က သိချင်တာကို အဆက်မပြတ်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရင်ဖတ်ကြည့်"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက အေးစက်စက်ဖြင့် အံ့ကြိတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖိတ်စာပေါ်မှာ ဆိုင်ပိတ်ခွင့်တောင်းဖို့ appတွေဘာတွေ ရေးထားလို့လား"</p> <p>ဝူဟိုင်က ဖိတ်စာကိုကြည့်ရင်း သိလိုစွာမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖတ်ပြီးရင် သိမှာပေါ့"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်း"</p> <p>ဝူဟိုင်က သက်ပြင်းချရင်း ဖွင့်ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖိတ်စာပေါ်တွင် စေ့စပ်ပွဲနေ့ရက်၊နေရာ၊အချိန်နှင့် စေ့စပ်မည့်စုံတွဲနာမည်ကို ‌တစ်ခုချင်းရေးထားသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ကျင်းလျို့ဆိုတဲ့ကောင်မလေးနဲ့ ဘယ်မှာတွေ့ခဲ့တာလဲ"</p> <p>ဝူဟိုင်က ကတ်ကို ဖွင့်ကြည့်သည့်အခါ ဆိုင်ပိတ်ခွင့်တောင်းစာမပါ၍ အခြားမေးခွန်းသာမေးလိုက်သည်။</p> <p>ယွမ်ကျိုးက မကြားဟန်ဆောင်ရင်း ထိုဝူဟိုင်ဆိုသောသူ အဆုံးသတ်တွင် အရှက်ရနေလိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟင် လင်းဟုန်နဲ့ တခြားသူတွေတောင်ပါတယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်က ယခုထိ စေ့စပ်မည့် ယောက်ျားလေးနာမည်ကို မမြင်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>"စာကို တိတ်တိတ်လေးဖတ်ပါ"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စာအုပ်မှမဟုတ်တာ ဖိတ်စာကြီးကို"</p> <p>ဝူဟိုင်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခဏလေး ကောင်းရွိုက်ဆိုတာက ဘယ်သူတုန်း"</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ဝူဟိုင်က သတို့သားနာမည်ကို အောင်မြင်စွာ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီပွဲရဲ့ အဓိကလူလေ"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက တိုတိုတုတ်တုတ်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မင်းလက်ထပ်တာမဟုတ်ဘူး‌ပဲ၊ လန့်လိုက်တာကွာ"</p> <p>ဝူဟိုင်က ယခုမှ စိတ်သက်သာရာရဟန်ဖြင့် ထိုင်ခုံပေါ်မှီလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း"ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းငြိမ့်ရင်း စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ယွမ်ကျိုးက မည်မျှကြာကြာ စိုက်ကြည့်နေပါစေ၊ဝူဟိုင်က အနည်းငယ် ရှက်ရွံဟန်တောင် မပြဘဲ အေးချမ်းစွာ ဖိတ်စာ ထိုင်ဖိတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် ယွမ်ကျိုးခမျာ ပြောစရာမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျား တော်တော် အရှက်မရှိချက်"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်"</p> <p>ဝူဟိုင်က အပြစ်ကင်းသည့် အမူအရာဖြင့် ယွမ်ကျိုးကို မော့ကြည့်လိူက်သည်။</p> <p>ယွမ်ကျိုး စိတ်ညစ်သွားသည်။</p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့"</p> <p> </p> <p>"ပြောရမယ်ဆိုရင် မင်းက သတို့သားမဟုတ်ရင် ဘာလို့ ဖိတ်စာ‌လာပေးတာတုန်း ဒါဆိုအစတည်းက အထင်မလွဲတော့ဘူးပေါ့"</p> <p>ဝူဟိုင်က မကျေနပ်စွာ အပြစ်တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ကျွန်တော့်က အပြစ်ရှိတာလား"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်းလေ"</p> <p>ဝူဟိုင်က နှုတ်ခမ်းမွှေးလေးသပ်ရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးမှာ ဝူဟိူင်၏ အရှက်မရှိသည့်မျက်နှာကို တစ်ချက်လောက်ထိုးချင်မိသော်လည်း ဆန္ဒကို သိက္ခာနှင့်ထိန်းကာ စကားမဆိုတော့ပဲ လုပ်လက်စသာ ဆက်လုပ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဘယ်သူ့ရဲ့ဟာကြီးလဲ၊ငါ့တို့ကိုတောင် ဖိတ်ထားတယ်"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက မကြားချင်ဟန်ဆောင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးယွမ်"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက မီးဖိုချောင်ဘေစင်ကိုသာ ‌သဲသဲမဲမဲ တိုက်ချွတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ ဝူဟိုင်ထပ်မမေးခင်တွင် ကောင်းရွှိုက်နှင့်အားလျို့တို့စုံတွဲက ဆိုင်ထဲ၀င်လာသည်။</p> <p>ဝူဟိုင်ကို မြင်သော် ကောင်းရွှိုက်က ဦးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>"အကိုဝူ‌ရေ မဂ်လာပါ ကျွန်တော် ကောင်းရွှိုက်လေ"</p> <p>သူတို့သည် မူလကတည်းက အချင်းချင်းသိကြသော်လည်း ကောင်းရွှိုက်က ပုံမှန်အားဖြင့် စကားနည်းပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် မိတ်ဆက်လေ့မရှိပါ။ယခုက ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မတွေ့တာ ကြာပြီ"</p> <p>ဝူဟိုင်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီဖိတ်စာက မင်းဖိတ်တာမလား"</p> <p>ဝူဟိုင်က ဘေးနားက မိန်းကလေးကို ကြည့်ပြီး ခန့်မှန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် ကျွန်တော်တို့စေ့စပ်ပွဲလေ ကျေးဇူးပြုပြီး လာတက်ပါဦးဗျ"</p> <p>ကောင်းရွှိုက်က တလေးတစားပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်မနေလာရမှာပေါ့ကွာ ၊မင်းဘ၀ရဲ့အရေးကြီးတဲ့နေ့ပဲဟာကို"</p> <p>ဝူဟိုင်က ထိုစုံတွဲကို တစ်ချက်လောက် ဝေ့ကြည့်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးပါဗျာ နှောက်ယှက်မိရင် စိတ်မရှိပါနဲ့"</p> <p>ကောင်းရွှိုက်က ပျော်ရွှင်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်ကွာ"</p> <p>ဝူဟိုင်က ခေါင်းခါရင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးကဲ့သို့ပင် ဝူဟိုင်သည်လည်း သူတို့နှစ်ယောက် မည်သို့မည်ပုံ အတူရှိသွားသနည်းဟု စပ်စုချင်သိချင်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ၏ စရိုက်အနေအထားအရ ထိုသို့ ပွင့်လင်းစွာ တိုက်ရိုက်ကြီး သွားမေးရန်က မဖြစ်နိုင်လှပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယွမ်ကျိုးက လင်းဟုန်အမြန်ရောက်လာရန်သာ မျှော်လင့်မိတော့သည်။</p> <p>လင်းဟုန်က သိချင်သည့်အရာရှိလျှင် မျိုသိပ်မထားနိုင်ဘဲ တိုက်ရိုက်မေးနိုင်သူဖြစ်လေသည်။</p> <p>လင်းဟုန် မရောက်သေးသော်လည်း စုမူက ဦးစွာ ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးယွမ် အသီးအရွက်သွား၀ယ်ကြရအောင်ဗျာ"</p> <p>စုမုက စိတ်အားထက်သန်စွာမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မသွားသေးဘူး ငါ့မှာရှိသေးတယ်"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်မှာ အရမ်းဆန်းသစ်တဲ့ အကြံသစ်တစ်ခုရှိတယ်,နားထောင်ချင်လား"</p> <p>စုမုက ဇွဲမလျော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အိုး "</p> <p>ယွမ်ကျိုးက စိတ်၀င်စားဟန် ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခုခေတ်က လူတွေကို သိချင်စိတ်ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ဟာတွေ များသား"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်လိုက်သော်လည်း မျက်နှာမှာ အမူအရာမဲ့နေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက ပန်းပုထုတာနဲဆိုင်တယ်ဗျ"</p> <p>စုမုမှာ ယွမ်ကျိုး၏ စိတ်၀င်စားမှု့ကို မရမချင်း ရပ်တန့်မည့်ပုံမပေါ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဆက်ပြောလေ"</p> <p>ယွမ်ကျိုးက ပေါ့ပါးစွာဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ပြောပြရင် ခင်ဗျား ဈေးလိုက်၀ယ်ပေးမှာလား"</p> <p>စုမုက လိုချင်သည်ကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင့်အင်း မသေချာဘူး ဒါပေမဲ့ မင်းအကြံကို ဆိုင်ပိတ်ချိန်‌မှာ လာပြောပြလို့ရတယ်"</p> <p>ယွမ်ကျိူး ကလက်ပိုက်ပြီး ခပ်တည်တည်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြီးရောလေ"</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာခင် လင်းဟုန်လည်း ဆိုင်ရှေ့ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။သူက ကောင်းရွှိုက် တို့စုံတွဲကိုမြင်မြင်ချင်းတွင် အံ့ဩတကြီး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က အတူတူရှိနေကြပြီလား"</p> <p>လင်းဟုန်၏ ချောမောသောမျက်နှာပေါ်တွင် သံသယရှိသည့် အရိပ်အယောင်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်ဗျ"</p> <p>ကောင်းရွှိုက်က အားလျို့၏လက်အစုံကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ‌‌သေချာဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂုဏ်ပြုပါတယ်ကွာ"</p> <p>လင်းဟုန်က ၀မ်းသားအားရ ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးပါဗျာ"</p> <p>ကောင်းရွှိုက်က ကျေးဇူးစကားဆိုရင်း အားလျို့ဧ။်မျက်လုံးနှင့် မျက်ခုံးများက ပျော်ရွှင်မှု့ကြောင့်ဝိုင်းစက်သွားသည်ကို ကြည်နူးစွာကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတခြားသူတွေကို အသိပေးလိုက်မယ်ကွာ၊ဒါနဲ့ မင်းခဏလောက် ထွက်လာပေးလို့ရလား"</p> <p>ဖိတ်စာကို လက်ခံယူရင်း၊လင်းဟုန်က ကားဆီပြန်မသွားခင်လေး ကောင်းရွှိုက်ကို ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အားလျို့ရေ ကိုယ်လိုက်သွားဦးမယ်နော် ပြန်လာမယ် ကိုယ့်ကို လွမ်းမနေနဲ့ဦးနော်"</p> <p>ကောင်းရွှိုက်က နူးညံစွာချော့မော့ပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးက ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း အပြုံးနှင့် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တပ် တပ် တပ်"</p> <p>လင်းဟုန်က အားလျို့နှင့်အတူ ထွက်သွားလိုက်သည်။ယွမ်ကျိုးနှင့် ဝူဟိုင်တို့မှာ ယခုမှပင် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။မည်သို့ဖြစ်စေ လင်းဟုန်က သူတို့ကို ပြန်ပြောပြမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်က ကားဆီရောက်သောအခါ ဖိတ်စာကို ကားထဲထည့်ရင်း တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းအရင်က ကျန်းမာတဲ့ ပုံမှန်မိန်းကလေးမျိုးပဲ ကြိုက်တာဆို၊အခု မင်းချစ်သူကစကားမပြောနိုင်ဘူးနော်၊ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် အဲဒါ့ကြောင့် ကျွန်တော်က ပိုပြီး စကားများ‌များပြောပေးရမှာပေါ့"</p> <p>ကောင်းရွှိုက်က မထူးဆန်းစွာ အဖြေပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အေးပါ လာ သွားရအောင်ကွာ နေ့လည်စားချိန်က တိုတယ်ကွ"</p> <p>လင်းဟုန်က တွေဝေသွားပြီး ခဏကြာမှ</p> <p>ဘာကိစ္စမှမဖြစ်ခဲ့သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အိုကေ"</p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လင်းဟုန်က မည်သည်ကိုမှ ထပ်မံမမေးမြန်းတော့ချေ။သူက အရေးကြီးသည့်တစ်စုံတစ်ရာကို နားလည်သွားသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>လူ့တစ်ယောက်၏ အခြေခံစည်းမျဉ်းဆိုသည်က လွယ်လင့်တကူမပြောင်းလဲနိုင်‌ သော်လည်း ထိုက်တန်မှု့တစ်ခုရှိ</p> <p>လျှင်တော့</p> <p>ပြောင်းလဲနိုင်ကောင်းပေသည်။</p> <p>ထိုအရာက အချစ်ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမက စကားမပြောနိုင်လျှင် သူကစကားများများပိုပြောပေးမည်။</p> <p>လိုက်ဖက်လွန်းသည့် စုံတွဲပင်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၆၅)</p> <p style="text-align: center;">ပြီးပါပြီ။</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save