Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၈၄</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>နန်ပါးထျန်းသည် အရှက်ရမှုနှင့် အမျက်ဒေါသတို့ကို ထိန်းချုပ်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ ထို့နောက် ယဲ့လုဖုန်းကို ပြောသည်။</p> <p>“သခင်ကြီးယဲ့လု ဒါက ချန်ကျိုစစ် ဆင်ထားတဲ့‌ ထောင်ချောက်ပါ။ ကျွန်တော့်ကို ဒူးထောက်တောင်းပန်အောင် လုပ်ဖို့အတွက် တမင်စီစဉ်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်ပါ”</p> <p>ယဲ့လုဖုန်းသည် နန်ပါးထျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။</p> <p>“မင်းသာ သူ့ကို သတ်ချင်မနေခဲ့ရင် သူ့ထောင်ချောက်ထဲ ကျသွားပါ့မလား။ အခု ဘာဖြစ်သွားလဲကြည့်ဦး။ ကျိုစစ်က မိန်ဂိုဏ်း‌နဲ့ပူးပေါင်းနေတာ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ မင်းကတော့ မျန့်ရွှေမှာ ဒီလိုပြဿနာကြီးမွှေပြီး လူတွေကို ကစဉ့်ကလျားဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ဒီအချိန်အတောအတွင်းမှာ မိန်ဂိုဏ်းက ဘာပြဿနာမှ ထပ်မရှာဖို့ မင်းဆုတောင်းနေသင့်တယ်။ မဟုတ်လို့ကတော့…”</p> <p>ယဲ့လုဖုန်းသည် စကားကို ပြီးဆုံးအောင် မပြောခဲ့သော်ငြား နန်ပါးထျန်းသည် ယဲ့လုဖုန်း၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ပါ၏။ ထို့ကြောင့် မျက်နှာပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>“အရမ်းကောင်းတယ်၊ ငါကတော့ စိတ်ရောကိုယ်ပါနှစ်ပြီး မင်းအတွက် အကျိုးပြုဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာကို မင်းကတော့ ငါ့ဂုဏ်သိက္ခာကို လျစ်လျူရှုရုံတင်မကဘဲ ငါ့ကို သုံးပြီးသား ပစ္စည်းတစ်ခုလို စွန့်ပစ်ချင်နေတယ်။ နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်အားလုံးကို ငါတစ်ယောက်တည်း ထမ်းပိုးခိုင်းတယ်။ ယဲ့လုဖုန်း မင်းတကယ် အကြင်နာမဲ့တာပဲ”</p> <p>ထိုသို့အတွေးများဖြင့် နန်ပါးထျန်း၏စိတ်နှလုံးတွင် အမျက်ဒေါသ၊ နာကျည်းမုန်းတီးမှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုများ လှိုက်တက်လာခဲ့သည်။ နန်ပါးထျန်းသည် ဤစကားတစ်ခွန်းကိုသာ ပြောချင်ပါ၏။</p> <p>“သေစမ်း၊ ငါတကယ်အခြေအနေဆိုးရွားနေပြီ”</p> <p>ထိုစဉ် မြင်းစီးကင်းလှည့်တပ်သားတစ်ဦးသည် ယဲ့လုဖုန်းတို့ရှိရာသို့ ‌‌မြင်းကို ဒုန်းဆိုင်းဦးတည်လာနေသည်။ ထိုသို့ အမြန်လာနေရင်း ပါးစပ်မှလည်း အော်ဟစ်ပြောနေ၏။</p> <p>“သခင်ကြီး မကောင်းတော့ဘူး၊ ပြဿနာတက်နေပြီ…”</p> <p>ထိုအော်ဟစ်သံကြောင့် ယဲ့လုဖုန်း သိသိသာသာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ချီမုကောသည် ချက်ချင်း မြင်းပေါ်တက်၍ ထိုအော်ဟစ်လာသည့် တပ်သားအနီးသို့ သွားပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p>ယဲ့လုဖုန်းသည် ချွေးများရွှဲနစ်လျက် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် မေ့လဲကျလုမတတ်ဖြစ်နေသည့် ကင်းလှည့်တပ်သားကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုတပ်သား၏ အဖြေစကားကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>“‌အရှေ့မြို့ဂိတ်တံခါး အရှေ့မြို့ဂိတ်တံခါးမှာ ပြဿနာတက်နေပြီ”</p> <p>“‌အရှေ့မြို့ဂိတ်တံခါးလား။ အရှေ့မြို့ဂိတ်တံခါးမှာ ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p>ယဲ့လုဖုန်း၏ အမေးစကားကို တပ်သားမှ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“ အရှေ့မြို့ဂိတ်တံခါးကို မိန်ဂိုဏ်းသားတွေ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာပါတယ်။ ဂိတ်တံခါးက ချိုးဖျက်ခံလိုက်ရပြီး မိန်ဂိုဏ်းသားတွေ ထွက်သွားပါပြီ”</p> <p>“ဘာ”</p> <p>ယဲ့လုဖုန်း၏အသားအရောင်မှာ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားကာ ကင်းလှည့်တပ်သားအား စူးစိုက်ကြည့်လျက် ပြောသည်။</p> <p>“မိန်ဂိုဏ်းသားတွေဆိုတာ သေချာလား”</p> <p>“သေချာပါတယ်”</p> <p>တပ်သားမှ အတည်ပြုပြောဆိုသည်။</p> <p>“သူတိုက ဦးခေါင်းမှာ အနီရောင်အဝတ်တွေ ပတ်ထားတာကြောင့် ခွဲခြားသိဖို့ လွယ်ကူပါတယ်။ အိုး ဟုတ်သား၊ အဲဒီမိန်ဂိုဏ်းသားတွေရဲ့ခေါင်းဆောင်က စွင်းမိသားစုပန်းပဲရုံက စွင်းထျဲချွေ့ပါ။ သူက မိန်ဂိုဏ်းသားပါ”</p> <p>“ဘာ”</p> <p>ထိုစကားတွင် ယဲ့လုဖုန်း၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။ တပ်သားမှ ဆက်ပြောသည်။</p> <p>“သူတို့အရှေ့မြို့ဂိတ်တံခါးကို တိုက်ခိုက်တာ လက်ဖက်ရည်အိုးတစ်အိုးတည်ချိန်တောင် မကြာလိုက်ဘဲ အရှေ့မြို့ဂိတ်တံခါးကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပါတယ်”</p> <p>“နေဦး သူတို့လူဘယ်နှယောက်လဲ”</p> <p>ယဲ့လုဖုန်းမှ တပ်သား၏အမေးစကားကို ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“အယောက်တစ်ရာဝန်းကျင်ပါ”</p> <p>“လူတစ်ရာလောက်က လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးတည်စာ အချိန်အတွင်းမှာ အရှေ့မြို့ဂိတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားတယ်ပေါ့လေ။ အရှေ့မြို့ဂိတ်စောင့်တွေက ဘယ်ရောက်သွားလို့လဲ။ သေနေကြလို့လား”</p> <p>ယဲ့လုဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေ၏။ တပ်သားလေးမှ ခါးသီးစွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“သခင်ကြီး အရှေ့မြို့ဂိတ်မှာ စောင့်ကြပ်နေတဲ့သူ မရှိပါဘူး။ ရုံးတော်ဘက်က တပ်သားဒါ‌ဇင်လောက်ပဲ ရှိပါတယ်။ စွင်းထျဲချွေ့နဲ့ သူ့လူတွေ ချီတက်လာတာနဲ့ မြို့တံခါးက ချက်ချင်း ပွင့်သွားတာပါပဲ။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားမှုတချို့ကြောင့်သာ မဟုတ်ခဲ့ရင် မိန်ဂိုဏ်းသားတွေအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးတည်စာတောင် ကြာလိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>“‌အရှေ့မြို့ဂိတ်တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့သူ မရှိဘူးတဲ့လား”</p> <p>ယဲ့လုဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ ထိုစကားသာလျှင် စိတ်ထဲ ရစ်ဝဲနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် နန်ပါးထျန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>အရှေ့မြို့ဂိတ်သည် နန်ပါးထျန်း၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ဖြစ်သည်။ နန်ပါးထျန်းသည် ချန်ကျိုစစ်ကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက် သူ၏အဖွဲ့သား၇၀၀လုံးကို စေလွှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသို့‌အတွေးတွင် ယဲ့လုဖုန်းသည် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ နီရဲလာခဲ့ကာ နန်ပါးထျန်းကို ပြောသည်။</p> <p>“မင်း မင်းစောင့်နေလိုက်”</p> <p>နန်ပါးထျန်းသည်လည်း ဒေါသနှင့်အတူ မျက်နှာဖြူဖျော့သွား၏။</p> <p>မိန်ဂိုဏ်းက ဒီလိုအခွင့်အရေးယူသွားမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာတဲ့လဲ။ နေပါဦး၊ ရန်သူက တကယ်ပဲ ဒါကို အ‌ခွင့်အရေးဝင်ယူသွားတာလား။</p> <p>ဒါမှမဟုတ်…</p> <p>နန်ပါးထျန်း၏မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း ရှုံ့မဲ့ပျက်ယွင်းနေ၏။</p> <p>ဒါကလည်း ချန်ကျိုစစ်ရဲ့ အကြံအစည်တစ်ခုပဲလား။</p> <p>“သခင်ကြီးယဲ့လု ကျွန်တော်…”</p> <p>ယဲ့လုဖုန်းတွင် နန်ပါးထျန်းနှင့် ဖြေရှင်းနေရန် အချိန်မရှိပေ။ မြင်းပေါ်တက်၍ ဒုန်ဆိုင်းပြေးလိုက်ရန် ဟန်ပြင်တော့သည်။ ထို့နောက် လက်ဝှေ့ရမ်း၍ အမိန့်ပေးသည်။</p> <p>“အားလုံးပဲ အရှေ့မြို့ဂိတ်တံခါးကို သွားမယ်။ မိန်ဂိုဏ်းသားတွေကို လုံးဝ လွတ်သွားလို့မဖြစ်ဘူး”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p>ယဲ့လုဖုန်း၏အမိန့်အဆုံး၌ မြင်းတပ်သား၅၀၀သည် အသင့်အနေအထားပြင်ဆင်ပြီးနောက် စွင်းထျဲချွေ့တို့အုပ်စုအား ဟန့်တားဖမ်းဆီးရန် အရှေ့မြို့ဂိတ်တံခါးဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာကြသည်။</p> <p> ယဲ့လုဖုန်းသည် အကောင်းဘက်မှ တွေးလွန်းမိခဲ့ခြင်းပင်။ စွင်းထျဲချွေ့တို့အုပ်စုသည် လက်နက်များပို့ဆောင်‌နေရပါက မြန်မြန်သွားနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် စွင်းထျဲချွေ့တို့သည် ဘာကိုမျှ သယ်ဆောင်ထားခြင်း မရှိပေ။ စွင်းထျဲချွေ့တို့မိန်ဂိုဏ်းအုပ်စုသည် မြို့ပြင်ထွက်ပြီးသည်နှင့် ပင်လယ်ထဲလွတ်သွားသည့် နဂါးများအလား ဖမ်းဆီးမရနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ယဲ့လုဖုန်း၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုသည် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ရလိမ့်မည်။</p> <p>ယဲ့လုဖုန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် နန်ပါးထျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တော့ နန်ပါးထျန်းသည် ကျောက်သားကြမ်းပြင်ကို အမှန်တကယ် ထိသွားခဲ့လေပြီ။ ချန်ကျိုစစ်ကို ဖမ်းဆီးရန် ကျရှုံးခဲ့ရုံသာမက ဒူးထောက်၍ သုံးကြိမ်ဦးညွှတ်တောင်းပန်ရခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အရှက်ရစေခဲ့မိလေသည်။</p> <p>ဤမျှဖြင့် ပြီးဆုံးပြီဟု ထင်ထားခဲ့သော်ငြား ကံကောင်းမှုသည် အမြောက်အများ တစ်ပါတည်း ရောက်မလာတတ်သည့်တိုင် ကံဆိုးမှုသည်တော့ တစ်ဆက်တည်း အများကြီး ရောက်လာတတ်ပေသည်။ ယခုတွင် မိန်ဂိုဏ်းသားများသည် သူတာဝန်ယူထားသည့် မြို့ဂိတ်တံခါးမှ မြို့ပြင်ဖောက်ထွက်သွားခဲ့လေပြီ။ ထိုသို့ ဖောက်ထွက်သွားနိုင်ရသည့်အကြောင်းရင်းမှာလည်း ချန်ကျိုစစ်ကို ဖမ်း‌ဆီးရန်အတွက် တပ်သားများကို နေရာရွှေ့ပြောင်းရန် သူကိုယ်တိုင်အမိန့်ပေး‌ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ ဒဏ်ရာကို ဆားသိပ်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>ဤသည်မှာ သူ့ကို သေကြောင်းကြံစည်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုသို့တွေးတောလျက် နန်ပါးထျန်းသည် ထန်ဇီယွဲ့အား စိမ်းသက်သက်မျက်လုံးများဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဒါတွေအားလုံး သူ့ကြောင့်ပဲ။ ဒီနေ့အဖြစ်အပျက်အားလုံးက သူ့ကြောင့် ဖြစ်လာရတာပဲ။ သူပဲ အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပေးခဲ့တာ။ ထန်ဇီယွဲ့သည် သူ့အား မည်သို့မျှ သစ္စာ‌မဖောက်နိုင်ဟု ယုံကြည်ရသောကြောင့်သာ မဟုတ်ခဲ့လျှင် ထန်ဇီယွဲ့သည် ချန်ကျိုစစ်၏သူလျှိုဟု နန်ပါးထျန်း ထင်မိလောက်ပေသည်။</p> <p>နန်ပါးထျန်းသည် ထန်ဇီယွဲ့ကို လှည့်ကြည့်၍ ပြောခဲ့သည်။</p> <p>“ခန်းမအရှင်သခင်ထန် ဒီနေ့ဖြစ်သွားခဲ့တဲ့ အခြေအနေတွေအတွက် မင်းမှာ ပြောစရာရှိသလား။ ချန်ကျိုစစ်က စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေကို ခေါင်းတလားတွေထဲ ထည့်ပြီး ခိုးထုတ်လိမ့်မယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကဲ အခုတော့ ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ။ မင်း ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုရှင်းမလဲ”</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့၏ မျက်နှာသည်လည်း ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။ သို့သော် နန်ပါးထျန်း၏ ကြိမ်းမောင်းခံရသောကြောင့် မဟုတ်ပါဘဲ ချန်ကျဲ့ထံ ရှုံးနိမ့်သွားသည့် ခံစားချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့သည့် အရာရာတိုင်းသည် ချန်ကျိုစစ်မှ သူ့ကို တွေးမြင်စေလိုသည့် အရာများသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့သည် အလွန်ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားတတ်သူဖြစ်ပြီး ဉာဏ်ရည်တိုက်ပွဲများ၌ မည်သူ့ကိုမျှ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးသူ မဟုတ်ပေ။ ချန်ကျိုစစ်ကို ရှုံးနိမ့်လိမ့်မည်ဟုလည်း သူတစ်ခါမျှ တွေးမထားခဲ့ဖူးချေ။ အရင်တစ်ခေါက်က သစ်တောအုပ်ထဲတွင် ချန်ကျိုစစ်ထံ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီးနောက်၌ ထန်ဇီယွဲ့သည် သူ၏ဉာဏ်ပညာထက်မြက်မှုကို သက်သေထူရန်အတွက် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ထန်ဇီယွဲ့သည် ချန်ကျိုစစ်ကို အဆက်မပြတ် ပစ်မှတ်ထား၍ အကြံအစည်များစွာကို ကြံစည်ခဲ့ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ချန်ကျိုစစ်ကို အနိုင်ရလိမ့်မည်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။  သို့သော် မမျှော်လင့်စွာဖြင့် ဤသည်မှာလည်း ချန်ကျိုစစ် အစီစဉ်တကျ ဆင်ထားသည့် ထောင်ချောက်ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save