Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၈၅</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဤကစားပွဲတွင် သူရှုံးနိမ့်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>“ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ် ခေါင်းဆောင်။ ချန်ကျိုစစ်က ဒီလောက်အထိခန့်မှန်းရခက်တဲ့လူဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်မထားခဲ့လို့ပါ…”</p> <p>ထိုစကားတွင် နန်ပါးထျန်းသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ရင်း ထန်ဇီယွဲ့၏ပခုံးကို ခပ်ဖွဖွပုတ်ပေးခဲ့သည်။ နန်ပါးထျန်းသည် ထန်ဇီယွဲ့ကို ပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပေ။</p> <p>နန်ပါးထျန်းသည် ထန်ဇီယွဲ့၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ကောင်းကောင်းသိပါ၏။ ဤနှစ်များအတွင်း ငါးဖမ်းကုန်သည်အဖွဲ့၏ တိုးတက်မှုများသည် ထန်ဇီယွဲ့၏ အစီအစ‌ဉ်များကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်ကို ငြင်းဆန်မရပေ။ နန်ပါးထျန်းသည် ထန်ဇီယွဲ့ကို တကယ်လေးစားပါ၏။</p> <p>သို့ဖြစ်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထန်ဇီယွဲ့သည် သူ့အား ထိခိုက်စေခဲ့သော်ငြား နန်ပါးထျန်းသည် ထန်ဇီယွဲ့အား အပြစ်မတင်ပါချေ။</p> <p>ကိုယ်ရောစိတ်ပါ နှစ်မြှုပ်၍ အစီအစဉ်ရေးဆွဲပေးခဲ့သည် နည်းဗျူဟာရှင်အား အပြစ်မတင်သင့်ပါချေ။</p> <p>ဤသည်မှာ နန်ပါးထျန်း၏ သဘောထားဖြစ်သည်။ သို့သော် နန်ပါးထျန်းမှ အပြစ်မတင်ဘဲ ရပ်နေစဉ် ချင်းယင်မှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လာ၏။</p> <p>“ထန်ဇီယွဲ့ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။။ မင်းကိုယ်မင်း ဗျူဟာပိုင်းမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလို့ အမြဲပြောနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီနေ့ကျ ဘာလို့ ချန်ကျိုစစ်ရဲ့ထောင်ချောက်ထဲ ကျသွားရတာလဲ။ စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေ ရှာမတွေ့တဲ့အပြင် ငါတို့မှာ ခေါင်းတလားတွေကိုပါ သုံးကြိမ်ဦးညွှတ်လိုက်ရသေးတယ်။ အခု ငါတို့က မျန့်ရွှေတစ်ခုလုံးရဲ့ ဟာသကြီး ဖြစ်သွားပြီကွ”</p> <p>“ပြီးတော့ အရှေ့မြို့ဂိတ်တံခါးက အစောင့်တွေကို နေရာရွှေ့တာကိုလည်း မင်း မတားခဲ့ဘူး။ မင်းဘယ်လိုတွေလုပ်နေတာလဲ။ ပြီးရင် သခင်ကြီးယဲ့လုကို ဘယ်လိုရှင်းပြကြမလဲ။ သခင်ကြီးယဲ့လုက မိန်ဂိုဏ်းသားတွေကို ငါတို့ တမင်လွှတ်ပေးလိုက်တာလို့ ထင်သွားလောက်မယ် မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>ချင်းယင်မှ ဒေါသတကြီးဖြင့် ထန်ဇီယွဲ့ကို မေးခွန်းထုတ်သည်။</p> <p>ထိုအခါ နန်ပါးထျန်းသည်လည်း ကူကယ်ရာမဲ့နေဟန်ဖြင့် ထန်ဇီယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်မှာ အလွန်ဆိုးဆိုးရွားရွား ရှုံးနိမ့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။</p> <p>ချင်းယင်သည် ထန်ဇီယွဲ့ကို အဆက်မပြတ် ပြစ်တင်ပြောဆိုနေသော်လည်း ထန်ဇီယွဲ့သည် ဘာမျှပြန်လည်မတုံ့ပြန်ဘဲ ပြစ်တင်ခံနေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုစဉ် နန်ပါးထျန်းမှ လက်ဝှေ့ရမ်းလျက် ပြောသည်။</p> <p>“တော်လောက်ပြီ။ ဒီကိစ္စအတွက် ခန်းမအရှင်သခင်ထန်ကိုပဲ အပြစ်တင်လို့မရဘူး။ ငါတို့အားလုံး ချန်ကျိုစစ်ရဲ့ အဆိပ်ထောက်ချောက်ထဲ ကျသွားတာ သိသာနေတာပဲ။ အခုအချိန်မှာ အရေးအကြီးဆုံးက ဟိုလူ့အမှား၊ သည်လူ့အမှားနဲ့ အပြစ်တင်နေဖို့ မဟုတ်ဘူး။ အခုအချိန်မှာ အရေးအကြီးဆုံးက ဒီကိစ္စကြောင့် ဖြစ်လာမယ့် ဆိုးကျိုးသက်ရောက်မှုတွေကို အတတ်နိုင်ဆုံး လျှော့ချဖို့ပဲ”</p> <p>“ငါတို့ ဖြေရှင်းဖို့နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရမယ်”</p> <p>ထိုအခါ ချင်းယင်မှ နန်ပါးထျန်းကို ပြောသည်။</p> <p>“ခေါင်းဆောင် ကျွန်တော်တို့ဘာလုပ်နိုင်မလဲ”</p> <p>နန်ပါးထျန်းသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ပြောသည်။</p> <p>“အခုအချိန်မှာ ချန်ကျိုစစ်ကို ဖမ်းဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ သခင်ကြီးယဲ့လု ငါတို့အပေါ် သံသယကင်းရှင်းဖို့အတွက်နဲ့ အပြစ်ပေးမခံရဖို့အတွက်ဆို နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတော့မယ်”</p> <p>“ဘာနည်းလမ်းပါလဲ”</p> <p>ချင်းယင်သည် နန်ပါးထျန်းကို ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>နန်ပါးထျန်းမှ ပြောသည်။</p> <p>“မုလန်လူမျိုးတွေအတွက် စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေ ရှာဖွေပေးမယ်။ အဲဒါက သခင်ကြီးယဲ့လု အရမ်းစိုးရိမ်ပူပန်နေရတဲ့အရာပဲ။ ငါတို့က သခင်ကြီးယဲ့လုရဲ့ အဲဒီပူပန်မှုကို ကူညီဖြေရှင်းပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် အပြစ်ပေးခံရမယ့်အရေးကို ရှောင်တိမ်းနိုင်မယ့်အပြင် သခင်ကြီးယဲ့လုရဲ့ ယုံကြည်မှုကိုလည်း ရရှိလိမ့်မယ်။ အဲဒါဆို ငါတို့ဘက်က အကျိုးယုတ်နေတဲ့ အခြေအနေကိုလည်း ပြန်လှန်နိုင်လိမ့်မယ်”</p> <p>ထိုအခါ ချင်းယင်မှ ပြောသည်။</p> <p>“လက်နက်ရှာဖွေမယ်တဲ့လား။ ဘယ်ကနေ စလုပ်ရမှာလဲ”</p> <p>နန်ပါးထျန်းသည် ထန်ဇီယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ခန်းမအရှင်သခင်ထန် အကြံဉာဏ်လေးများရှိသလား”.</p> <p>ထိုအခါ ထန်ဇီယွဲ့မှ ပြောသည်။</p> <p>“ခေါင်းဆောင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒီရှေ့မတိုးသာ နောက်မဆုတ်သာ အခြေအနေကို ချိုးဖျက်ဖို့ တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းက လက်နက်ရှာဖွေပေးတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဒီထက်ပိုပြီး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်ဖို့ လိုအပ်ပါသေးတယ်”</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့သည် မြေပြင်ထက်မှ သစ်ကိုင်းခြောက်တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် မြေပြင်တွင် လေးထောင်ပုံသဏ္ဍာန်ဆွဲလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။</p> <p>“အရင်ဆုံး လက်နက်တွေက မြို့ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲဆိုတာကို အတည်ပြုရမယ်။ လက်နက်တွေက မြို့ထဲမှာပဲ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်။ လက်နက်တွေက မြို့ထဲမှာ‌ဆိုတော့ ငါတို့ရှာရမယ့်နယ်မြေကိုလည်း ချုံ့လိုက်နိုင်ပြီပေါ့”</p> <p>“မိန်ဂိုဏ်းက လက်နက်တွေကို မြို့ပြင်ထုတ်ဖို့ နည်းလမ်းလိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။ မြို့ဂိတ်တံခါးတွေက ပုံမှန်အတိုင်း စောင့်ကြပ်နေမှာမို့ သူတို့အတွက် အခွင့်အရေးမရှိပါဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့က အလျင်လိုနေကြတာမို့လို့ ဒီနေ့ ဈာပနအခမ်းအနားမှာ လှုပ်ရှားကြပါလိမ့်မယ်”</p> <p>“ချန်ကျိုစစ်ရဲ့ခေါင်းတလားတွေကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ခုနကပဲ စစ်ဆေးပြီးပါပြီ။ လက်နက်တွေ ရှိမနေပါဘူး။ ဆိုလိုတာက လက်နက်တွေကို တောင်မြို့ဂိတ်တံခါးဝကနေ ထုတ်မသွားခဲ့ပါဘူး”</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့သည် တောင်မြို့ဂိတ်တံခါးကို ကိုယ်စားပြုသည့် လေးထောင့်ပုံတွင် ကြက်ခြေခတ်ခြစ်လိုက်သည်။</p> <p>“ခုနက ကင်းလှည့်တပ်သားက မိန်ဂိုဏ်းသားတွေ အရှေ့မြို့ဂိတ်တံခါးက ဖောက်ထွက်သွားပြီလို့ သတင်းပို့ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်နက်တွေ အများကြီး သယ်သွားတယ်လို့တော့ မပြောခဲ့ဘူး။ ဆိုလိုတာက ဒါက အာရုံဆွဲဆောင်ဖို့အတွက် လှည့်စားမှုတစ်ခုဖြစ်နိုင်တယ်။ တခြားနေရာတွေက စောင့်ကြပ်မှုနှုန်းကို လျှော့ချဖို့အတွက် ဒီလမ်းကို လမ်းကြောင်းရှင်းအောင် လုပ်တာပဲ*</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့မှ ပြောသည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ထူးဆန်းတယ်။ စွင်းထျဲချွေ့က ဘာလို့ သူ့ကိုယ်သူ ဖော်ထုတ်လိုက်ရတာလဲ”</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့သည် ထူးဆန်းနေသည့်အချက်ကို မေးခွန်းထုတ်ပြီးစဉ်းစားသည်။</p> <p>စွင်းထျဲချွေ့က ထွက်ပြေးနေစဉ်အတွင်းမှာ သရုပ်မှန်ကို ဖုံးကွယ်သွားလို့ရပေမဲ့ တပ်သားတွေက သူ့ကို မှတ်မိသွားစေခဲ့တယ်။ မူမမှန်ဘူး။</p> <p>ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် ထန်ဇီယွဲ့သည် ဆက်လက်၍ နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ် တွေးတောမနေတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အရှေ့မြို့ဂိတ်တံခါးကနေ လက်နက်တွေ ထုတ်မသွားဘူးဆိုတော့ လက်နက်တွေက မြို့ထဲမှာရှိနေသေးတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်မှာလဲ”</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် သူဆွဲထားသည့် အရှေ့မြို့ဂိတ်တံခါးကို ကိုယ်စားပြုသည့် လေးထောင့်ပုံကို ကြက်ခြေခတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုအဆုံး၌ နန်ပါးထျန်းမှ မေးလာသည်။</p> <p>“အဲဒီတော့ ခန်းမအရှင်သခင်ထန် လက်နက်တွေက ဘယ်မှာလဲ။ စွင်းထျဲချွေ့ရဲ့ပန်းပဲရုံမှာ ဖွက်ထားတာလား”</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့ ခေါင်းခါသည်။</p> <p>“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လက်နက်တွေ ပန်းပဲရုံမှာ ရှိနေတယ်ဆိုရင် စွင်းထျဲချွေ့က သူ့ကိုယ်သူ ဖော်ထုတ်လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို လူတွေ သိသွားစေချင်လို့သာ စွင်းထျဲချွေ့က သူ့ကိုယ်သူ ဖော်ထုတ်လိုက်တာပဲ။ သူက ဘာလို့ လူသိခံချင်ရတာလဲ”</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ထား၏။ ‌ဤတွင် ထောင်ချောက်တစ်ခုခုရှိနေကြောင်း သူခံစားမိနေခဲ့သည်။</p> <p>အရာအားလုံးကို မြှုပ်နှံပစ်နိုင်မည့် ထောင်ချောက်ကြီးတစ်ခုပင်။</p> <p>ထိုစဉ် ချင်းယင်မှ ပြောသည်။</p> <p>“ခန်းမအရှင်သခင်ထန် အခုလောလောဆယ် စွင်းထျဲချွေ့အကြောင်းကို ထားလိုက်ရအောင်ပါ။ အခုအာရုံစိုက်ရမှာက လက်နက်ရှာဖို့ပဲ။ လက်နက်တွေ ဘယ်မှာ‌ရှိနေနိုင်လဲဆိုတာကိုပါ”</p> <p>နန်ပါးထျန်းမှ ပြောသည်။</p> <p>“ခန်းမအရှင်သခင်ထန် အလျင်မလိုပါနဲ့။ အချိန်ယူစဉ်းစားပါ”</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်၌ နန်းပါးထျန်းသည် ထန်ဇီယွဲ့အပေါ် မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ပုံအောလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထန်ဇီယွဲ့မှ လက်နက်ရှိသည့်နေရာကို ခန့်မှန်းနိုင်သ၍၊ လက်နက်များကို သိမ်းယူပြီး သခင်ကြီးယဲ့လုထံ ပေးအပ်နိုင်သ၍၊  သခင်ကြီးယဲ့လု၏ သူ့အပေါ်ထားရှိသည့် သံသယများကို ရှင်းလင်းနိုင်ပြီး သခင်ကြီးယဲ့လု၏ယုံကြည်မှုကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်လျှင် ခုနက ချန်ကျိုစစ်၏ အကြံအစည်များသည် သက်ရောက်မှု မရှိနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် နန်ပါးထျန်းသည် ထန်ဇီယွဲ့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် ဘေးရှိ ချင်းယင်မှ ပြောသည်။</p> <p>“ခေါင်းဆောင် ဒီလိုလုပ်ကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ ခန်းမအရှင်သခင်ထန် စဉ်းစားနေတုန်းမှာ ကျွန်တော်က လူတွေခေါ်သွားပြီး မြို့ထဲမှာ တစ်အိမ်ဝင်တစ်အိမ်ထွက် လိုက်စစ်ဆေးနေလိုက်ပါ့မယ်။ မြေအောက်သုံးပေအနက် တူးရမယ်ဆိုရင်တောင်မှ အဲဒီလက်နက်တွေကို ရှာပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save