Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၈၆</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ထိုအခါ ထန်ဇီယွဲ့မှ ပြောသည်။</p> <p>“အဲဒီလောက်ရှာဖို့လွယ်နေရင် အရင်ကတည်းက ရှာတွေ့ပြီးလောက်ရောပေါ့”</p> <p>“ပြီးတော့ စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေက မြို့ထဲမှာ မရှိလောက်တော့ဘူးလို့ ငါထင်နေတယ်”</p> <p>“ဘာ”</p> <p>ချင်းယင်သည် မင်သက်သွား၏။</p> <p>အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ အဲဒါဆို လက်နက်တွေက ဘယ်မှာလဲ။</p> <p>နန်ပါးထျန်းလည်း ထန်ဇီယွဲ့ကိုကြည့်၍ မေးလာသည်။</p> <p>“ခန်းမအရှင်သခင်ထန် အဲဒီစကားက ဘာအဓိပ္ပာယ်ပါလဲ”</p> <p>ထိုအခါ ထန်ဇီယွဲ့သည် သစ်ကိုင်းခြောက်ကို ကိုင်ထားလျက် ပြောသည်။</p> <p>“ခေါင်းဆောင်၊ ခန်းမအရှင်သခင်ချင်း၊ ချန်ကျိုစစ်ရဲ့ဈာပနအခမ်းအနားအပြင် မြို့ထဲမှာ ဒီနေ့ အကြီးအကျယ်ကျင်းပတာ ဘာအခမ်းအနားရှိသေးလဲ”</p> <p>“ဘာအခမ်းအနားရှိသေးလို့လဲ”</p> <p>ချင်းယင်မှ ပြောသည်။</p> <p>“ဘာမှမရှိပါဘူး။ အရှေ့မြို့က မုလန်လူမျိုးတစ်အုပ်က ဈာပနအခမ်းအနားဆိုပြီး လျှောက်လုပ်နေကြတာပဲ ရှိ…”</p> <p>“အမှန်ပဲ”</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့မှ ပြောသည်။</p> <p>“မုလန်လူမျိုးတွေက ဈာပနအခမ်းအနားလုပ်နေတာ၊ ကြားရတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး မဟုတ်လား။ အဲဒါကို ကျွန်တော်တို့ သတိမထားမိခဲ့ကြတာ”</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့မှ ပြောသည်။</p> <p>“ချန်ကျိုစစ်က ကစားပွဲကို ကြီးကြီးကစားနေခဲ့တာပဲ။ ဒီကစားပွဲထဲမှာ ခေါင်းဆောင်ရော ကျွန်တော်ရော မုလန်လူမျိုးတွေရောက သူ့ရဲ့နယ်ရုပ်တွေပဲ။ သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်က အစကနေ အဆုံးအထိ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေခဲ့တာ။ အဲဒါက သခင်ကြီးယဲ့လုပဲ”</p> <p>“အရှေ့မြို့ဘုရားပွဲမှာ သူ့လူတစ်ယောက်က မူလန်လူမျိုး ထာရာကိုသတ်ခဲ့ပြီး မုလန်လူမျိုးနဲ့ ဟန့်လူမျိုးတွေကြား ပြဿနာမွှေနှောက်ခဲ့တဲ့အချိန်ကတည်းက ချန်ကျိုစစ်ရဲ့ အကြံအစည်တွေ စတင်နေခဲ့ပြီလို့ ကျွန်တော်ထင်မိပါတယ်။ အဲဒီနောက်တော့ မိန်ဂိုဏ်းသားတွေကို ထာရာမိသားစုကို သတ်ခိုင်းခဲ့တယ်။ အဲဒီတော့ အားလုံးက သဘာဝကျကျပဲ မိန်ဂိုဏ်းသားတွေက ဟန့်လူမျိုးတွေရဲ့အမျက်ဒေါသကို ထုတ်ဖော်ပြသဖို့ လူသတ်ခဲ့တယ်လို့ တွေးကြတာပေါ့”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ချန်ကျိုစစ်ရဲ့ လှည့်ကွက်ဖြစ်နေမယ်လို့ ဘယ်သူထင်ထားမှာလဲ။ ချန်ကျိုစစ်က မုလန်လူမျိုးတွေရဲ့ခေါင်းတလားကို အသုံးချဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာပဲ”</p> <p>“နောက်တော့ ဒုတိယအကွက်ကို အမြန်ဆက်လုပ်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ညီနောင်တွေအတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ဈာပနအခမ်းအနားကျင်းပပေးမယ့်အကြောင်း သတင်းဖြန့်ခဲ့တယ်။ အဲဒီသတင်းက တစ်မြို့လုံးပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီး တန်ဖိုးကြီးခေါင်းတလား၂၈လုံးကို မှာယူလိုက်တာမှာ အဲဒီသတင်းက ပိုကျော်ကြားလာခဲ့တယ်။ အဲဒါက လူတွေအကုန်လုံး သူ့ကို အာရုံစိုက်‌လာအောင်လုပ်တဲ့ လှည့်ကွက်တစ်ခုပဲ– အဲဒါက သူခင်းချင်တဲ့လမ်းပဲ”</p> <p>“ချန်ကျိုစစ်ရဲ့အဲဒီလုပ်ရပ်တွေက မုလန်လူမျိုးတွေရဲ့ မာနကို သွားထိုးစိုက်တယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ မုလန်လူမျိုးတွေက သူတို့လည်း ချန်ကျိုစစ်နဲ့အပြိုင် ဈာပနအခမ်းအနားလုပ်သင့်တယ်လို့ တွေးလာကြမယ်။ သူတို့ရဲ့ကြီးမြတ်တဲ့အဆင့်အတန်းကို သက်သေထူဖို့ပေါ့။ အဲဒီလိုနဲ့ မုလန်လူမျိုးတွေကလည်း ဈာပနအခမ်းအနားကျင်းပဖို့ ဖြစ်လာခဲ့တာပဲ”</p> <p>“ချန်ကျိုစစ်က စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေကို မုလန်လူမျိုးတွေရဲ့ ခေါင်းတလားတွေထဲမှာ ခိုးထည့်ထားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ လူအားလုံးရဲ့အာရုံစိုက်မှုကို ရယူပြီး မြို့ထဲက ထွက်လာခဲ့ပြီး သူအပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့တယ်”</p> <p>“ကျွန်တော်တို့ ချန်ကျိုစစ်ကို လိုက်နေချိန်မှာ စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေက မုလန်လူမျိုးတွေနဲ့အတူ မြို့ပြင်ကို သယ်ထုတ်သွားခံလိုက်ရပြီ”</p> <p>“ချန်ကျိုစစ်ရဲ့ခေါင်းတလားတွေကို ဘယ်သူမှ မစစ်ဆေးရဲသလိုမျိုး မုလန်လူမျိုးတွေရဲ့ ခေါင်းတလားတွေကိုဆို ပိုလို့တောင် စစ်ဆေးရဲကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခုအချိန်မှာ မုလန်လူမျိုးတွေက ခွေးရူးတွေလိုပဲ သူတို့ကို ထိလိုက်တာနဲ့ ကိုက်ကြတော့တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>“ဒါဆို”</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့မှ ဆက်ပြောသည်။</p> <p>“ဒါဆို စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေက မုလန်လူမျိုးတွေရဲ့ ခေါင်းတလားတွေထဲမှာပေါ့”</p> <p>ထိုအခါ ချင်းယင်မှ အံ့အားသင့်စွာ ပြောသည်။</p> <p>“အစီအစဉ်က ‌အ‌သေးစိတ်ကျလိုက်တာ။ ချန်ကျိုစစ်က အရမ်းကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ”</p> <p>ချင်းယင်သည် မထိန်းချုပ်နိုင်စွာ မှတ်ချက်ပြုလိုက်၏။ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ အကြံအစည်သည် ခြံငုံကြည့်လိုက်ပါက ထိုမျှလည်း ထက်မြက်မနေပါဟု ထင်ရနိုင်သော်ငြား ကစားပွဲထဲ ပါဝင်နေသူများသည်တော့ ခန့်မှန်းသိရှိနိုင်ခြင်းငှာ မတတ်နိုင်ကြချေ။ ကမ္ဘာမကျေရန်သူများဖြစ်သည့် မုလန်လူမျိုးများနှင့် မိန်ဂိုဏ်းသားများကို ဆက်နွယ်အသုံးပြုသည့် အစီအစဉ်ကို ခန့်မှန်းနိုင်ရန်မှာ ပို၍ကွာဝေးပါ၏။</p> <p>အဖြစ်အပျက်များပြီးနောက် အစအဆုံးပြန်လည်စဉ်းစားသောကြောင့် မဟုတ်ခဲ့လျှင် ထိုအချက်များကို သတိထားမိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ယခုကဲ့သို့ ပြန်စဉ်းစားပြီးချိန်တွင်ပင် ချန်ကျိုစစ်၏ အကွက်ချမှုများသည် သိရှိရှောင်တိမ်းနိုင်ရန် ခက်ခဲလွန်းပေသည်။ မိန်ဂိုဏ်းအတွက် စစ်လက်နက်ပစ္စည်းများကို မုလန်လူမျိုးများကို အသုံးချ၍ သယ်ဆောင်စေခြင်းဟူသည်မှာ ကြားရသူအဖို့ ရယ်ဖွယ်ဟာသကြီးပင် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>ပို၍ အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့်အချက်မှာ ချန်ကျိုစစ်သည် ဤအရာအားလုံးကို မူလန်လူမျိုးထာရာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှ အစီအစဉ် စတင်ခဲ့သည်ဟူသည့်အချက်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအချက်ကို စဉ်းစားမိသည်တွင် နန်ပါးထျန်းတို့သုံးဦးမှာ ချန်ကျိုစစ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကြောင့် ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားရသည်။ ထောင်ချောက်သည်  အစောကြီးကတည်းက ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ရှုပ်ထွေးပွေလီလွန်းလှသည်။</p> <p>သို့ဖြင့် ထန်ဇီယွဲ့မှ ပြောသည်။</p> <p>“အဲဒါ‌ေကြာင့် ခေါင်းဆောင်၊ မခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ ပြဿနာတစ်ခုခု မဖြစ်ပေါ်သ၍ လက်နက်တွေက မုလန်လူမျိုးတွေရဲ့ ခေါင်းတလားတွေထဲမှာ ရှိနေမှာပါ”</p> <p>ထိုအခါ နန်ပါးထျန်းသည် ထန်ဇီယွဲ့ကို လှည့်ကြည့်လာ၏။</p> <p>“ဇီယွဲ့ ဘာမှ ထပ်ပြီး မလွဲချော်နိုင်တော့တာ သေချာလား”</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့မှ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“ဒါက လက်နက်တွေကို မြို့ပြင်သယ်ထုတ်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ။ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်သွားရင် မြောက်ပိုင်းဒေသမှာ တိုက်ပွဲမစခင် လက်နက်တွေကို ပို့ဆောင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>နန်ပါးထျန်းမှ အမိန့်ပေးသည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ။ လှုပ်ရှားကြတော့ ချင်းယင်”</p> <p>“အမိန့်နာခံပါတယ်”</p> <p>“ညီနောင်တို့ မုလန်လူမျိုးတွေရဲ့ ဈာပနအခမ်းအနားကို ဟန့်တားပြီး လက်နက်ရှာဖွေဖို့ ချီတက်ကြမယ်”</p> <p>ချင်းယင်မှ တုံ့ပြန်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p>နန်ပါးထျန်း၏အမိန့်တွင် ထန်ဇီယွဲ့မှ ပြောသည်။</p> <p>“ခေါင်းဆောင် ကျွန်တော်တို့ အရမ်းနောက်ကျသွားမှာ စိုးရပါတယ်။ ဒီအချိန်လောက်ဆို သူတို့တွေ ခေါင်းတလားတွေကို ‌သတ်မှတ်နေရာဆီ ပို့ဆောင်ပြီးလောက်ပါပြီ”</p> <p>ထိုအခါ ချင်းယင်မှ ပြောသည်။</p> <p>“ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ သင်္ချိုင်း‌မြေကို ရောက်ရင် အခမ်းအနားတစ်ခု လုပ်ရဦးမှာပဲ။ ကွယ်လွန်သူကို ဂါရဝမပြုခင် ရောက်အောင်သွားနိုင်ရင် တားဖို့ အချိန်မီတယ်။ အဲဒါဆို မိန်ဂိုဏ်းလည်း လက်နက်တွေကို သယ်ထုတ်သွားဖို့ အခွင့်အရေးရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>နန်ပါးထျန်းမှ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ဈာပနအခမ်းအနား မပြီးဆုံးခင် ရောက်အောင်သွားနိုင်သ၍ အဆင်ပြေတယ်။ မုလန်လူမျိုးတွေ ထွက်မသွားသေးရင် မိန်ဂိုဏ်းလည်း လက်နက်တွေကို ထုတ်ယူလို့ မရသေးဘူး။ အကယ်၍ လက်နက်တွေကို ထုတ်ယူထားနိုင်ရင်တောင် နေရာရွှေ့ပြောင်းဖို့က အချိန်လိုအပ်ဦးမှာပဲ။ လက်နက်တွေ သယ်ပြီး ခရီးဆက်ရင် အချိန်တိုအတွင်း ဝေးဝေးမရောက်နိုင်ဘူး။ ငါတို့ သူတို့ကို လမ်းမှာ ဖြတ်တိုက်လို့ရတယ်”</p> <p>ထိုအခါ ချင်းယင်မှ အမိန့်ပေးသည်။</p> <p>“ညီနောင်တို့ ချီတက်မယ်”</p> <p>ထို့နောက် လူအုပ်ကြီးသည် မြို့ဆီသို့ ဦးတည်ချီတက်ကြသည်။ ထိုအခါ ထန်ဇီယွဲ့မှ အော်ပြောသည်။</p> <p>“ဟေး မင်းတို့ဘယ်သွားနေကြတာလဲ”</p> <p>ချင်းယင်မှ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“မုလန်လူမျိုးတွေ ဘယ်က ထွက်သွားလဲဆိုတာ မြို့ထဲပြန်ပြီး စုံစမ်းမလို့လေ”</p> <p>ထန်ဇီယွဲ့မှ ပြောသည်။</p> <p>“စုံစမ်းဖို့ မလိုတော့ဘူး။ သူတို့ရဲ့ဂူသင်္ချိုင်းက အနောက်မြို့ပြင်မှာ။ အနောက်မြို့ကို သွားကြ”</p> <p>ထိုအခါ ချင်းယင်မှ အမိန့်‌ေပးသည်။</p> <p>“အနောက်မြို့ ညီနောင်တို့။ အနောက်မြို့ကို ချီတက်မယ်”</p> <p>ချင်းယင်၏အမိန့်အောက်၌ အဖွဲ့သားများသည် အနောက်မြို့သို့ ချီတက်ကြသည်။ နန်ပါးထျန်းသည်လည်း နောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save